Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ, ΤΙΣ ΥΠΟΥΛΕΣ ΠΡΕΣΠΕΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ - Οι εσωτερικές αντιφάσεις αυτών των προβοκατόρων δεν θα αργήσουν να φανερωθούν

Είναι η πρώτη φορά από την εμφάνιση στο προσκήνιο της υπόθεσης «συμφωνία των Πρεσπών» που φαίνεται καθαρά ποιος διεθνής παράγοντας επωφελείται από το διχασμό των δύο χωρών και ακόμα περισσότερο από το διχασμό των δύο λαών. Πρόκειται για τη Ρωσία. Είναι η υπερδύναμη που στη μεν Δημοκρατία της Μακεδονίας ενθαρρύνει η ίδια ανοιχτά αλλά και μέσω των φίλων της εθνικιστών τον πληθυσμό να καταδικάσει τη συμφωνία γιατί αποτελεί -και πράγματι αποτελεί- μια ταπεινωτική εθνική υποχώρηση απέναντι στην Ελλάδα, στη δε Ελλάδα ενθαρρύνει λιγότερο ανοιχτά και κυρίως με τους φίλους της εθνικιστές τον πληθυσμό να καταδικάσει τη συμφωνία των Πρεσπών για τον ακριβώς αντίθετο λόγο, δηλαδή γιατί τάχα αυτή αποτελεί –πράγμα που καθόλου δεν ισχύει- μια ταπεινωτική υποχώρηση απέναντι στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Τέτοια παιχνίδια τα παίζουν οι ιμπεριαλιστές πόσο μάλλον οι πιο διπρόσωποι ιμπεριαλιστές που είναι οι φασίστες. Αυτό που είναι εντελώς ασυνήθιστο είναι ότι και στις δύο χώρες οι βασικοί προωθητές της συμφωνίας των Πρεσπών, δηλαδή οι κυβερνήσεις Τσίπρα και Ζάεφ αντίστοιχα, οι οποίες κατηγορούνται και στις δύο χώρες από τους ρωσόφιλους σαν προδοτικές, δεν συγκεντρώνουν τα πυρά τους ενάντια στη Ρωσία από την ώρα που αυτή και μόνο βγήκε ανοιχτά και τις επέπληξε ότι συμπεριφέρονται πραξικοπηματικά γιατί δεν παίρνουν υπόψη τους τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των λαών τους, ή στην περίπτωση του κόμματος του Ζάεφ, είναι και όργανα των δυτικών ιμπεριαλιστών. Τι θα έκαναν δηλαδή οι Τσίπρας και Ζάεφ αν κάτι πολύ βρώμικο δεν συνέβαινε με αυτούς;

Ο μεν Ζάεφ θα έλεγε στους ρωσόφιλους εθνικιστές που τον κατηγορούν για προδότη: «Καλά δεν σας ενοχλεί που η Ρωσία επικαλείται επίσημα σαν βασικό επιχείρημα για την ακυρότητα της συμφωνίας των Πρεσπών από ελληνικής πλευράς τον όγκο των συλλαλητηρίων και τα γκάλοπ στην Ελλάδα που δείχνουν ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν εκφράζει τον ελληνικό λαό και την κατηγορεί ότι γι αυτό το λόγο δεν κάνει δημοψήφισμα; (Ανακοίνωση Λαβρόφ στις 14 Γενάρη https://www.lykavitos.gr/lavrof-i-elliniki-kyvernisi-agnoei-t/). Δεν σας ενοχλεί δηλαδή που ζητώντας από την ελληνική κυβέρνηση να υποταχτεί στη θέληση του λαού της κάνοντας δημοψήφισμα η Ρωσία ενθαρρύνει ουσιαστικά την Ελλάδα να είναι πιο αδιάλλακτη απέναντι στη χώρα μας στο ζήτημα της εθνικής μας ταυτότητας ώστε αυτή να μην μπει στο ΝΑΤΟ και ουσιαστικά αποδεικνύει ότι η υπεράσπιση της εθνικής μας ταυτότητας από τον Πούτιν κόντρα στους δυτικούς είναι ασύλληπτα υποκριτική;» Και δεν είναι μόνο ότι ο Ζάεφ δεν κάνει κεντρικό ζήτημα τις δηλώσεις Λαβρόφ υπέρ ενός δημοψήφισματος στην Ελλάδα, ώστε να κατηγορήσει τη Ρωσία για διπροσωπία, αλλά όταν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές βάζουν ζήτημα ρώσικης επέμβασης στα εσωτερικά της Μακεδονίας, (πράγμα που κάνουν και οι ίδιοι οι δυτικοί ιμπεριαλιστές αν και χωρίς άσκηση αιματηρής βίας όπως κάνουν οι ρωσόφιλοι στη Δημ. της Μακεδονίας), ο Ζάεφ δηλώνει ότι δεν έχει κανένα στοιχείο για ρώσικη επέμβαση και μάλιστα δηλώνει ότι η Ρωσία είναι φίλη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Από την άλλη μεριά ο Τσίπρας έχει την ανάλογη στάση με αυτή του Ζάεφ απέναντι στους ρωσόφιλους που ηγούνται του αντιΠρέσπες κινήματος, δηλαδή απέναντι στους ναζιχρυσαυγίτες, στην ηγεσία της εκκλησίας (που είναι ο βασικός διοργανωτής των συλλαλητηρίων), στους Λαφαζάνηδες, στο επίσης ρωσόφιλο αλλά ευρωπαιοφανές καραμανλο-σαμαρικό ρεύμα που πρακτικά είναι ηγεμονικό στη ΝΔ, και βέβαια στο ψευτοΚΚΕ που δίνει όλη την αριστερή ιδεολογική κάλυψη στα συλλαλητήρια. Αυτό δεν συμμετέχει σε αυτά για να μην καρφώνεται σαν συνοδοιπόρος των χρυσαυγιτών αλλά και γιατί σαν γνήσια πρακτόρικο κόμμα δεν θέλει να δεσμεύεται από τους εθνικιστές καθώς θα χρειαστεί να συνεργαστεί στενά με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας στην περίπτωση που θα την απορροφήσει η Ρωσία. Είναι φαινομενικά ανεξήγητο ότι ο Τσίπρας δεν έχει πει ποτέ μα ποτέ ως τώρα σε όλους αυτούς που κατηγορούν αποκλειστικά την υποτιθέμενη φιλοδυτική κυβέρνηση του και κυρίως τη Δύση για την ενθάρρυνση του μακεδονικού εθνικισμού γιατί δεν κατηγορούν κυρίως τη Ρωσία, επειδή αυτή και όχι η ΕΕ έχει ήδη αναγνωρίσει (καιροσκοπικά βέβαια) τους γειτονικούς «αλυτρωτιστές» με το σκέτο όνομα Μακεδονία, και κυρίως γιατί αυτή και μόνο αυτή -και μάλιστα κόντρα στις Πρέσπες- κάλεσε τους Μακεδόνες με το στόμα του ίδιου του Πούτιν (https://www.protothema.gr/politics/article/855749/poutin-gia-sumfonia-ton-prespon-parevlepsan-ti-voulisi-ton-politon/) να υπερασπίσουν τη μακεδονική ταυτότητά τους από τη Δύση και να καταδικάσουν τις Πρέσπες επειδή αμφισβητούν αυτήν την ταυτότητα, πράγμα για το οποίο καμαρώνει ο Τσίπρας. Ένας ενστιχτώδικα αμυνόμενος πρωθυπουργός θα εξουδετέρωνε το σκληρό πυρήνα των αντιπάλων του απλά και εύκολα με το να τους καλεί να καταδικάσουν καθαρά και ξάστερα τον πολιτικό τους προστάτη και το ίνδαλμά τους, την πουτινική Ρωσία σαν επικινδυνότερη και «ανθελληνικότερη» από όλους τους «προδότες» φίλους της Δύσης και των «Σκοπίων» στη χώρα μας*.

Το μόνο που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη δήλωση του Λαβρόφ που ζητούσε δημοψήφισμα στην Ελλάδα ήταν να τον κατηγορήσει ότι επεμβαίνει στα εσωτερικά της Ελλάδας ενώ αμέσως μετά έβαλε τον Κατρούγκαλο να δίνει όρκους αιώνιας ελληνορωσικής φιλίας στον ρώσο πρεσβευτή. Αυτή η προσωρινή καταγγελία χρησίμευσε στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κυρίως για να ξεκαρφωθεί στο ΝΑΤΟ το οποίο στην πολιτική παρακμή και τύφλα του θέλει να βλέπει σε αυτήν την κυβέρνηση τον πιο πιστό φίλο του στη ΝΑ Ευρώπη. Όμως στο εσωτερικό της χώρας μας η δειλή διαμαρτυρία του ελληνικού ΥΠΕΞ λειτούργησε σαν μια πελώρια βοήθεια στη ρώσικη διπλωματία, γιατί απλά τόνισε στον ελληνικό λαό το «ενδιαφέρον» της Ρωσίας να ακουστεί με ένα δημοψήφισμα η φωνή της πλειοψηφίας του που είναι κατά της συμφωνίας των Πρεσπών.

Όμως αυτό που αποκαλύπτει ότι κάτι πολύ σάπιο συμβαίνει με τους Ζάεφ και Τσίπρα, κάτι που τους ταυτίζει με τα ρώσικα συμφέροντα, είναι ο χρονικός διαχωρισμός που έκανε ο δεύτερος, ο δήθεν νατοϊκός, ανάμεσα στην ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών στην ελληνική Βουλή από την ψήφιση του πρωτοκόλλου για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ χωρίς ο Ζάεφ να διαμαρτυρηθεί γι αυτόν τον διαχωρισμό. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας άλλαξε το όνομά της και έκοψε από το σύνταγμά της κάθε ανοιχτή αναφορά σε μακεδονικό έθνος κυρίως για να μπει στο ΝΑΤΟ και πολύ δευτερευόντως για να μπει στην ΕΕ. Αυτό γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των εθνικά μακεδόνων της χώρας αυτής θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ επειδή φοβάται, και δίκαια, ότι οι αλβανοί εθνικιστές που ελέγχουν πληθυσμιακά το ¼ της χώρας θέλουν να τη διαμελίσουν στα πλαίσια της στρατηγικής της Μεγάλης Αλβανίας, όπως διαμέλισαν και τη Σερβία για να αποσπάσουν το Κόσσοβο. Μπορεί λοιπόν εύκολα να συμπεράνει κανείς ότι το μόνο που θα απαιτούσε να πάρει σε αντάλλαγμα μια πατριωτική μακεδονική κυβέρνηση δίνοντας ένα μέρος της εθνικής της κυριαρχίας και του εθνικού κύρους της στην Ελλάδα θα ήταν την ψήφιση του πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ αμέσως μετά την ψήφιση από την ελληνική Βουλή της συμφωνίας των Πρεσπών. Αυτό δεν θα το ζητούσε απλά αλλά θα το απαιτούσε ο Ζάεφ μιας και η έγκριση του πρωτοκόλλου αυτού αναγράφεται ρητά σαν μέρος αυτής της συμφωνίας (Αρθρο 2 παράγραφος 4 που μιλάει για ταυτόχρονη ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών από την ελληνική Βουλή και ψήφιση του πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ).

Κι όμως όταν ο Τσίπρας ζήτησε και πέτυχε πριν ένα μήνα περίπου από το ΝΑΤΟ μέσα από μια εσωτερική πάλη σε αυτό (http://www.kathimerini.gr/1002288/article/epikairothta/ellada/paraskhnio-nato-gia-tis-prespes) να μεταφερθεί η ψηφοφορία για το πρωτόκολλο ένταξης στο ΝΑΤΟ σε μια άλλη απροσδιόριστα μακρυνή ημερομηνία, ο Ζάεφ και το κόμμα του όχι μόνο δεν χάλασαν τον κόσμο για αυτή τη χρονική αποσύνδεση της μιας ψήφισης από την άλλη, που παραβιάζει καθαρά τη συμφωνία των Πρεσπών και βάζει σε σοβαρή αμφισβήτηση την ένταξη της χώρας τους στο ΝΑΤΟ, αλλά δεν είπαν λέξη γι αυτό. Κι όμως είναι προφανές ότι το πρωτόκολλο με τίποτα δεν θα ψηφιστεί στην περίπτωση που γίνουν εκλογές οπότε το δεσπόζον κόμμα στη Βουλή θα είναι η Νέα Δημοκρατία που μόνο την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ δεν θα ψηφίσει σύμφωνα με τις απαιτήσεις του πολιτικού κινήματος που η ίδια έχει υποθάλψει και το οποίο είναι εκείνο που θα τη φέρει και θα τη στηρίζει στην εξουσία. Σε πρόσφατο άρθρο μας στην Νέα Ανατολή έχουμε εξηγήσει ότι η απόφαση του διαχωρισμού των δύο ψηφοφοριών από το ΝΑΤΟ σε απροσδιόριστη χρονική απόσταση στηρίχθηκε όχι μόνο στην εμπιστοσύνη της Δύσης στον δήθεν δικό της Τσίπρα, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι εκείνες τις μέρες αποκεφαλιζόταν από τον Τραμπ ο αντιπουτινικός υπουργός άμυνας των ΗΠΑ Μάτις (δες άρθρο της Νέας Ανατολής https://www.oakke.gr/esoteriki-politiki/item/1093).

Είναι βέβαια αλήθεια ότι αν δεν ψηφιστεί και το πρωτόκολλο σύνδεσης με το ΝΑΤΟ η συμφωνία των Πρεσπών τυπικά δεν θα ισχύει. Όμως η διαδικασία ένταξης στην ΕΕ, δεν είναι σαν την ένταξη στο ΝΑΤΟ, που χρειάζεται ειδική απόφαση της ελληνικής Βουλής, αλλά αρχίζει αμέσως μετά την ψήφιση της συμφωνίας στην ελληνική Βουλή. Αν λοιπόν ούτε η ΕΕ, ούτε καμιά πολιτική δύναμη στην Ελλάδα και κυρίως ούτε οι φίλοι της Ρωσίας στη Δημοκρατία της Μακεδονίας δεν βάλουν ένα δραστήριο βέτο στη συνέχιση της διαδικασίας ένταξης στην ΕΕ, αυτή δεν είναι υποχρεωτικό να σταματήσει από την ώρα που έστω άτυπα η Δημοκρατία της Μακεδονίας διατηρήσει από τη δικιά της μεριά εκείνες τις συνταγματικές αλλαγές που έχει συμφωνήσει με την Ελλάδα στα πλαίσια της συμφωνίας των Πρεσπών. Μια τέτοια διαδικασία θα είναι οπωσδήποτε ανώμαλη και για τους Μακεδόνες και για την ΕΕ αλλά τι είναι ομαλό στη βασανιστική πορεία αυτής της μικρής χώρας που είναι περικυκλωμένη από 4 σοβινισμούς και για αυτό τόσο εύκολα τσαλαπατημένη από τους ιμπεριαλιστές, ιδιαίτερα τους νεοτσαρικούς.

Σε κάθε περίπτωση η αποδοχή της παραβίασης της συμφωνίας των Πρεσπών στο ζήτημα του πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ από τον Ζάεφ αποδεικνύει ότι αυτός είναι ένας προδότης της χώρας του και ένας αφοσιωμένος φίλος της Ρωσίας η οποία ανοιχτά δηλώνει ότι δεν έχει πρόβλημα να μπει η Δημοκρατία της Μακεδονίας σε μια ΕΕ πολιτικά διαβρωμένη από τους διάφορους φίλους της τύπου Μέρκελ, Στάινμαγερ, Γιουνκέρ, Σαλβίνι, Κουρτς, Ορμπάν και Σία (πράγμα που σαν διαδικασία, έστω ανώμαλη, μπορεί να ξεκινήσει όταν περάσουν οι Πρέσπες από την ελληνική Βουλή την επόμενη βδομάδα), αλλά δεν θέλει με τίποτα να μπει στο ΝΑΤΟ (πράγμα που θα συμβεί αν το πρωτόκολλο ένταξης στο ΝΑΤΟ δεν ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή). Από την άλλη μεριά αυτός ο ελιγμός του Τσίπρα αποδεικνύει ότι η δήθεν πολιτική αυτοθυσία του να υπογράψει τις μισητές στο λαό του Πρέσπες δεν έχει να κάνει με τίποτα το διεθνιστικό και φιλειρηνικό ούτε ακόμα περισσότερο το φιλο-νατοϊκό, όπως νομίζουν οι φιλελεύθεροι φίλοι του στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ που θέλουν να του δώσουν Νόμπελ ειρήνης, που αν ποτέ δοθεί θα είναι νόμπελ εξαπάτησης στη πανούργα ρώσικη διπλωματία.

Μόνο μια τέτοια συμπαιγνία Ζάεφ-Τσίπρα μπορεί να εξηγήσει γιατί το δημοψήφισμα για τις Πρέσπες μπαίνει τώρα και όχι πριν λίγους μήνες σαν απαίτηση της Ρωσίας (14 Γενάρη με τη δήλωση Λαβρόφ) και να γιατί μόλις τώρα και πέντε μέρες μετά την απαίτηση Λαβρόφ (στις 19 του Γενάρη) γίνεται η έκκλησή στη Βουλή για δημοψήφισμα από τον άνθρωπο «εθνικό σύμβολο», τον ανοιχτά φιλοχρυσαυγίτη αποστάτη της δημοκρατίας Μίκη Θεοδωράκη, ενώ την ίδια μέρα αρχίζει το ξεκίνημα συλλογής υπογραφών από την ως χθες συριζαία σοσιαλφασίστρια Αφ. Μάνου. Ετσι, τόσο ξεδιάντροπα γίνεται πράξη από τους υποτακτικούς της στην Ελλάδα η πολιτική του νεοναζί Πούτιν ενώ η ανώδυνη γενική αναφορά σε δημοψήφισμα χωρίς ποτέ να γίνει πράξη έχει γίνει από καιρό από διάφορους μακεδονομάχους.

Μόνο έτσι δηλαδή εξηγείται γιατί οι πρακτικοί προωθητές του δημοψηφίσματος ξύπνησαν τόσο αργά αφού βάζουν το θέμα μόλις μια βδομάδα πριν ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή η συμφωνία των Πρεσπών, οπότε τα περί δημοψηφίσματος δεν θα προλάβουν να επηρεάσουν καθόλου την ψηφοφορία που θα οδηγήσει την Δημοκρατία της Μακεδονίας στην ΕΕ μια και έχουν ήδη κλείσει οι σχετικές ζυμώσεις, εξαγορές, αποστασίες κλπ που προδιαγράφουν το αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα οι πρακτικοί προωθητές του δημοψηφίσματος το προβάλλουν εντελώς έγκαιρα ώστε να μην ψηφιστεί ποτέ το πρωτόκολλο για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ όπως ακριβώς θέλει η Ρωσία. Αλλιώς ένα κίνημα υπογραφών που θα είχε ξεκινήσει εδώ και μερικούς μήνες θα μπορούσε στην κορύφωσή του να βάλει κάποια δημοκρατικοφανή πολιτικά προσκόμματα στον Τσίπρα, να οξύνει το επίπεδο της αντιπαράθεσης και κυρίως να πλατύνει το στρατόπεδο του «όχι στις Πρέσπες». Γιατί το σύνθημα «υπέρ του δημοψηφίσματος» είναι πραγματικά πολύ πιο πλατύ από το σύνθημα «κατεβείτε στα συλλαλητήρια» καθώς δίπλα στους ακροδεξιούς, στους πολιτικά καθυστερημένους και στους χωρίς αρχές αντισυριζαίους, που συμμετέχουν στα συλλαλητήρια και οι οποίοι δεν ενοχλούνται καθόλου να διαδηλώνουν δίπλα στους χρυσαυγίτες, προσθέτει και αυτούς που νομίζουν ότι είναι δημοκράτες και που πιστεύουν ότι οτιδήποτε και να πιστεύει κανείς για τις Πρέσπες πρέπει να γίνει αυτό που ένα «δημοκρατικό» δημοψήφισμα θα αποφασίσει. Αλλά όλοι ξέρουν ότι αυτό που θα αποφασίσει ένα δημοψήφισμα είναι η φίμωση της εθνικής συνείδησης ενός λαού και σίγουρα μιας εθνικής μειονότητας.

Σε κάθε περίπτωση ένα δημοψήφισμα που θα αποφασίζει πως θα λέγεται και πως θα αισθάνεται εθνικά ένας άλλος λαός και μια άλλη χώρα είναι μια δημοκρατικοφανής όσο και γελοία φασιστική απάτη. Η εγκυρότητα των διακρατικών συμφωνιών δεν προκύπτει από το επίπεδο της δημοκρατίας και τις όποιες ψηφοφορίες στο εσωτερικό των κρατών που τις υπογράφουν αλλά από το κατά πόσο αυτές οι συμφωνίες στο ίδιο τους το περιεχόμενο σέβονται τις δημοκρατικές αρχές στις οποίες πρέπει να στηρίζονται οι δίκαιες και ειρηνικές διακρατικές σχέσεις. Η συμφωνία των Πρεσπών είναι με αυτό το κριτήριο άδικη ό,τι και να λένε οι δυο κυβερνήσεις και τα οποιαδήποτε δημοψηφίσματα γιατί με αυτήν αμείβεται σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων η επιθετική και αντιδημοκρατική πλευρά στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα εδώ και 25 χρόνια και τιμωρείται η αμυντική και δημοκρατική πλευρά στην οποία αντικειμενικά βρίσκεται από το 1992, οπότε ξεκίνησε τη διένεξη ο Παπανδρέου, η Δημοκρατία της Μακεδονίας, παρά τις εξαιρετικά μειοψηφικές στη χώρα αυτή όσο και εντελώς ανόητες σήμερα αλυτρωτικές διαθέσεις κάποιων σοβινιστών της. Ένα δημοψήφισμα ανάμεσα στις Πρέσπες και στο όχι Πρέσπες, που στην πράξη από δω και μπρος θα είναι «ένταξη στο ΝΑΤΟ της γειτονικής χώρας ή όχι ένταξη», απλά βάζει επιλογή ανάμεσα σε δύο βαθμούς αδικίας, αντιδημοκρατίας και κτηνώδους επιβολής της θέλησης μιας χώρας στις νόμιμες θελήσεις μια άλλης. Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι το «όχι στις Πρέσπες λόγω ΝΑΤΟ» που ουσιαστικά θα είναι το περιεχόμενο ενός δημοψηφίσματος, διαφέρει από το «όχι στις Πρέσπες λόγω ονόματος» των συλλαλητηρίων ως προς το ότι στο πρώτο γίνεται αντικειμενικά πολιτικός ηγεμόνας ο σοσιαλφασισμός που, όποια θέση και να πάρει για το δημοψήφισμα το ίδιο το ψευτοΚΚΕ, έχει σαν κέντρο την τη δήθεν αντιιμπεριαλιστική αντιευρωπαϊκή ρώσικη ψευτοαριστερά, ενώ στο δεύτερο ήταν αντικειμενικά πολιτικός ηγεμόνας το φασιστικό και μάλιστα το νεοναζιστικό δήθεν εθνικιστικό ρώσικο κόμμα, η «Χρυσή Αυγή». Εννοείται ότι το «όχι στις Πρέσπες λόγω ΝΑΤΟ» θα περιλαμβάνει όλο τον κόσμο του κινήματος «όχι στις Πρέσπες λόγω ονόματος». Η διαφορά που έχει σε ένα πρώτο επίπεδο το «όχι στις Πρέσπες λόγω ονόματος» από το «όχι στις Πρέσπες λόγω ΝΑΤΟ» είναι ότι το πρώτο είχε την αιχμή του ενάντια στην ίδια τη γειτονική χώρα, ενώ το δεύτερο θα την έχει ενάντια στη θέληση του λαού της να μπει σε έναν στρατιωτικό συνασπισμό στον οποίο έχει το δικαίωμα να ανήκει η Ελλάδα! Όμως η βαθύτερη διαφορά ανάμεσα στο συλλαλητηριακό και στο δημοψηφισματικό κίνημα είναι, ότι το δεύτερο κλιμακώνει το πρώτο γιατί ενώ συνεχίζει να ποδοπατά τα δικαιώματα ενός άλλου λαού και μιας άλλης χώρας, είναι ένα κίνημα πολύ πιο ανοιχτά υπέρ της Ρωσίας.

Ηδη το ψευτοΚΚΕ που ως τώρα μιλούσε ενάντια στο ΝΑΤΟ αλλά που και που καταφερόταν ενάντια στη Ρωσία σαν ιμπεριαλιστική χώρα, τώρα βγήκε στο κλαρί και είπε καθαρά στην ομιλία του Παφίλη για τις Πρέσπες στη Βουλή ότι πρέπει να αποτρέψουμε να μπει η γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ καθώς αυτό επιδιώκεται αποκλειστικά για την περικύκλωση της Ρωσίας. Βεβαίως όποιος δεν είναι τυφλός βλέπει ότι εκείνος που επιτίθεται, περικυκλώνει και μάλιστα διασπάει την Ευρώπη είναι η πουτινική Ρωσία.

Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχεται ένα κίνημα υπέρ του κέντρου του φασισμού στον κόσμο, που θα σηκώνει μια δημοκρατική σημαία, όπως είναι το αίτημα για ένα δημοψήφισμα! Βέβαια δημοψηφίσματα ζητάνε πάντα οι φαιο-«κόκκινοι» όταν έχουν πάρει έστω για μια στιγμή τις μάζες μαζί τους σε κάποια σημεία της συνολικής δημαγωγικής πλατφόρμας τους (τελευταία: αγανακτισμένοι-Σύριζα, Μπρέξιτ, «κίτρινα γιλέκα» κλπ). Ανοιχτά ούτε το ψευτοΚΚΕ ούτε η Χρ. Αυγή έχουν πάρει θέση ως τώρα για το δημοψήφισμα βοηθώντας το να πλατύνει, αλλά αυτό, τουλάχιστον σε επίπεδο βάσης θα ενώνει από τη φύση του το φασισμό και το σοσιαλφασισμό στα πλαίσια του γνωστού πλατειού φαιο-«κόκκινου» φιλο-ευρασιατικού αντιαμερικάνικου μετώπου, αν και ο δεύτερος θα βρίσκει πάντα αφορμές να καταγγέλει τον αποτρόπαιο πρώτο για ξεκάρφωμα καθως και να κρύβει όσο μπορεί την παρουσία του σε αυτό. Αλλωστε αυτό το κρύψιμο το κάνει εδώ και καιρό όλο το πολιτικό καθεστώς Είναι χαρακτηριστικό πόσο σχολαστικά τα τηλεοπτικά κανάλια κρύψανε την παρουσία της «Χρυσής Αυγής» στο χθεσινό συλλαλητήριο για να μην το εκθέσουν διεθνώς.

Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι η Ρωσία επικαλείται διαρκώς την έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών στις δύο χώρες για να διεισδύει μέσα τους, αλλά και για να μην παίρνει καθαρή θέση στην ουσία της διένεξης τους ώστε να μπορεί να την υποδαυλίζει και να την παροξύνει με τους ανθρώπους της από τις δύο ακριβώς αντίθετες πλευρές που αναφέραμε.

Πάντως η μηχανή με το δημοψήφισμα πάει καλά. Ηδη μπαίνουν μπροστά σε αυτό το μαύρο κίνημα συνηδειτά ή όχι και υπογράφουν το αίτημα για δημοψήφισμα οι πρώτοι θεωρούμενοι προοδευτικοί καλλιτέχνες, οι οποίοι για δεκαετίες δεν είχαν λερώσει την εικόνα τους συνεργαζόμενοι ανοιχτά με το φασισμό ή το σοσιαλφασισμό.

Οφείλουμε να πούμε σε όλους τους δημοκρατικούς ανθρώπους που σκοπεύουν να βάλουν την υπογραφή τους κάτω από ένα τέτοιο αίτημα ότι δεν είναι καθόλου δημοκρατικές από μόνες τους οι ψηφοφορικές διαδικασίες για οποιοδήποτε θέμα. Για παράδειγμα δεν είναι δημοκρατική η απόφαση που παίρνει μια εθνοτική πλειοψηφία να εξαφανίσει ή έστω να φιμώσει με ένα άψογο δημοψήφισμα μια εθνική μειονότητα επειδή δεν της αρέσει η αντίληψη που έχει αυτή η μειονότητα για τον εαυτό της δηλαδή, όπως πχ ότι είναι εθνική. Μια τέτοια μειονότητα υπάρχει, είναι η εθνικά μακεδονική στην Ελλάδα και ήδη πνίγεται και απειλείται από τις διακομματικές κραυγές περί μη ύπαρξης μακεδονικού έθνους και περί προδοτικής μακεδονικής μειονότητας που στηρίζει τον εγγενή αλυτρωτισμό αυτού του ανύπαρκτου μακεδονικού εθνικού κράτους. Πόσο μάλλον δεν είναι δημοκρατική η απόφαση που παίρνει η πλειοψηφία του λαού μιας χώρας να καταργήσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και του αυτοπροσδιορισμού ενός άλλου λαού και μιας άλλης χώρας, όσο απόλυτος και αν είναι ο σεβασμός των αντίθετων απόψεων πριν από μια τέτοιου είδους ψηφοφορία (αν και ποτέ δεν είναι δυνατός ένας τέτοιος σεβασμός από τους φασίστες).

Ας αναλογιστούν αυτοί οι δημοκρατικοί άνθρωποι σκέφτονται να μπουν σε αυτό το κίνημα πόσο γελοίο θα ήταν να ψήφιζε ο γερμανικός λαός για να δικαιώσει την επίθεσή του στην Πολωνία, στη Γαλλία και μετά στην ΕΣΣΔ στον β παγκόσμιο πόλεμο. Θα ήταν τόσο γελοίο όσο το δημοψήφισμα στην Κριμαία με το οποίο οι κατά πλειοψηφία ρώσοι κάτοικοι της αποφάσισαν «δημοκρατικά» να την παραχωρήσουν στη Ρωσία που ήταν μια πιο έξυπνη εκδοχή της διαδικασίας με την οποία ο Χίτλερ ικανοποίησε τις πραγματικές διαθέσεις της σουδητικής μειονότητας της Τσεχοσλοβακίας να ενσωματωθούν το 1939 στη Γερμανία του Γ Ράιχ.

Πρέπει επίσης εδώ να σημειώσουμε το βασικό για τους φαιοκόκκινους δεν είναι απαραίτητη η πραγματοποίηση του δημοψηφίσματος, αλλά να είναι μαζικό το κίνημα υπογραφών και γενικά οι πολιτικές κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα. Είναι πολύ καλύτερο για τους ρωσόφιλους να ματαιωθεί η ψήφιση του πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ χωρίς να έρθει αυτό ποτέ στη Βουλή ή να μπει από τη ΝΔ ή το ΣΥΡΙΖΑ σε δημοψήφισμα, πράγματα που θα εκθέσουν τα υποτιθέμενα αυτά φιλοδυτικά κόμματα στη Δύση. Στην πραγματικότητα ένα πραγματοποιημένο δημοψήφισμα ενάντια στις Πρέσπες θα προκαλούσε πρόβλημα και στη Ρωσία που θέλει τη Μακεδονία μέσα στην ΕΕ να συνεργάζεται στενά με την ήδη ρωσόφιλη Ελλάδα για να απορροφηθεί μια ώρα αρχύτερα από το ορθόδοξο τόξο και από κοινού να διαβρώνουν και να αποσυνθέτουν παραπέρα την ΕΕ. Μπορεί άλλωστε να υποθέσει κανείς πόσο προδομένοι, και με το δίκιο τους, θα αισθανθούν όλοι οι Μακεδόνες από το ΝΑΤΟ, κυρίως οι φιλοευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες και με πόση ορμή θα πάνε με τη Ρωσία στην περίπτωση που η Ελλάδα δεν ψηφίσει το πρωτόκολο. Εδώ και χρόνια όλα τα βρώμικα και μπαμπέσικα τερτίπια των ελληνικών κυβερνήσεων οι μακεδόνες τα χρεώνουν όπως είναι φυσικό στη Δύση, που τα ανέχεται, και όχι στη Ρωσία που τα καθοδηγεί κρυπτόμενη όμως επιδέξια πίσω από τους δήθεν δυτικόφιλους εγκαθέτους της στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ώς πρόσφατα φιλονατοικός εθνικιστής Γκρούεφσκι που τελικά κατέφυγε στην Ουγγαρία του πουτινικού Ορμπάν για να σωθεί από τις πολιτικές διώξεις των αληθινών ή ψεύτικων φιλοευρωπαίων της χώρας του.

Τη δίκαιη και δημοκρατική γραμμή για το μακεδονικό δεν θα την κρίνουν τα γκάλοπ και οι κάθε λογής ψηφοφορίες στην Ελλάδα, ούτε τα φριχτά μαθήματα κομπλεξικού εθνικού ναρκισσισμού που δίνει σύσσωμη η ελληνική αστική τάξη, φιλοΠρεσπική και αντιΠρεσπική, στα ΜΜΕ η οποία στο μακεδονικό απέδειξε τον πολύ αντιδραστικό η έστω ιδεολογικά περιορισμένο χαρακτήρα της. Γιατί όχι μόνο οι συριζαίοι σοσιαλφασίστες αλλά και οι πνιγμένοι από τις προκαταλήψεις της τάξης τους αστοφιλελεύθεροι που υπερασπίζουν τις Πρέσπες δεν είναι από αντικειμενική άποψη λιγότερο βιαστές της συνείδησης του γειτονικού μας από όσο οι διοργανωτές των συλλαλητηρίων μιας και αρνούνται και αυτοί με τη βία την εθνική του υπόσταση και την όποια εικόνα έχει για τον εαυτό του. Οι δημοκρατικοί άνθρωποι και ιδιαίτερα οι διεθνιστές πρέπει να δουν πόση αχρειότητα εκδηλώνουν οι συριζαίοι εφευρέτες των Πρεσπών όταν καμαρώνουν πως αυτοί πετυχαίνουν σαν γνήσιοι πατριώτες το στόχο της εξαναγκαστικής εξαφάνισης του εθνικού χαρακτήρα ενός λαού πιο καλά και πιο συσπειρωτικά σε διεθνές επίπεδο από όσο οι κατ αυτούς «πατριδοκάπηλοι μακεδονομάχοι» των συλλαλητηρίων που με τον «εξτρεμισμό» θα απομονώναν τη χώρα μας και αυτή θα έχανε το δίκιο της.

Το τι είναι όλες αυτές οι δήθεν πατριωτικές γραμμές για το μακεδονικό θα το κρίνουν αρκετά σύντομα οι λαοί του πλανήτη, ιδιαίτερα οι ευρωπαϊκοί που θα διαπιστώσουν από πολλές πλευρές πάνω στο πετσί τους το φασιστικό ρεύμα που χτίζεται επί δεκαετίες στη χώρα μας με βασικό εργαλείο το μακεδονικό. Αυτό έχει στο κέντρο του τη σκανδαλώδη απόκρυψη από την αστική τάξη, ιδιαίτερα από την ψευτοαριστερά, και την απόλυτη διαστρέβλωση ενός πελώριου κομματιού της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Κρύβουν δηλαδή όλοι αυτοί ότι η σημερινή ελληνική Μακεδονία κατοικιόταν ως τον προτελευταίο αιώνα κατά πλειοψηφία από μη ελληνικού πληθυσμούς, δηλαδή ότι δεν ήταν πάντα αλλά έγινε σχετικά πρόσφατα ελληνική μέσα από υποκινούμενους από τον ιμπεριαλισμό κατακτητικούς πολέμους, εθνοκαθάρσεις γηγενών και εγκαταστάση από αλλού ελληνικών πληθυσμών, και πάνω απ όλα από άγρια καταπίεση της μακεδονικής εθνότητας. Τώρα η ελληνική Μακεδονία είναι αναντίρρητα ελληνική γιατί αυτή είναι η ριζωμένη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφία του λαού που την κατοικεί αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην επίσημη ιστοριογραφία να κρύψει όλη αυτή τη βία και αδικία που προηγήθηκε και που έχει σαν μήτρα της τον νεοελληνικό σοβινισμό και επεκτατισμό. Είναι αυτός που για να κρύψει τα παλιά εγκλήματά του συνεχίζει με καινούργια, και γι αυτό θέλει να κρύψει από το λαό μας ότι υπάρχει σήμερα ένα σλάβικο στη καταγωγή του έθνος το μακεδονικό, (που ούτε έχει ούτε το ίδιο ισχυριζόταν πριν αμφισβητηθεί από την Ελλάδα ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με την αρχαία Μακεδονία) και το οποίο είναι εθνογενετικά πολύ πιο νέο από το νεοελληνικό καθώς άρχισε να αποκτά συνείδηση του εαυτού του μόλις από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέσα από την σκληρή πάλη του με τον ελληνικό, το βουλγάρικο και το σέρβικο σοβινισμό ενώ πήρε το όνομά του από την περιοχή με το αρχαιοελληνικό όνομα στην οποία ζούσε.

Ολα τα ψέμματα έχουν κοντά ποδάρια αλλά τα πιο μεγάλα ψέμματα έχουν τα πιο κοντά. Βέβαια οι μεγάλες ανατροπές στα ιστορικά ψέμματα δεν γίνονται από την προπαγάνδιση της σωστής ιστορίας αλλά από τα μαθήματα που δίνει για την ιστορία η ζωή. Είναι δηλαδή σχεδόν πάντα οι τωρινές πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, συνήθως μάλιστα οι πιο τραυματικές εκείνες που γεννάνε μέσα στις μάζες και στις πρωτοπορίες τους την ανάγκη να μελετήσουν την ιστορία και να βρούν μέσα σε αυτην την κρυμμένη αλήθεια που τελικα΄έφερε την τωρινή κρίση. Πιστεύουμε ότι είναι κόντρα στην άνοδο του φασισμού και του σοσιαλφασισμού, δηλαδή κυρίως μέσα από την αντίσταση στα φαιο-«κόκκινα» τέρατα που τα ενώνει ο ελληνικός μεγαλοϊδεάτικος σοβινισμός ο αναζωογονημένος από το ρώσικο νεοτσαρικό διεγερτικό, που θα μπορέσει η πολιτική δημοκρατία και η πραγματική αριστερά με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές υπερασπιστές του ΔΣΕ των ελλήνων και μακεδόνων αδελφών μαχητών να αφυπνιστούν και επίσης ισχυρά να συσπειρωθούν. Αλλωστε παρόλες τις ατέλειωτες ίντριγκες και τις προβοκάτσιες οι αντιφάσεις της ρώσικης πολιτικής και των νεοταγματασφαλιτών της αυτές θα γίνονται όλο και πιο φανερές όσο η ίδια η υπερδύναμη θα επεμβαίνει πιο δραστήρια και πιο ανοιχτά και όχι μόνο μέσω των πρακτόρων της. Η ανάλυση που προηγήθηκε αποκαλύπτει αυτές τις αντιφάσεις πολύ πιο καλά και πολύ πιο εύκολα από όσο μπορούσε να το κάνει πριν ένα χρόνο όταν ξεκίνησε η μεγάλη πολιτική προβοκάτσια με το μακεδονικό από τους Τσίπρα και Ζάεφ.

Είναι αλήθεια ότι μεγάλα κομμάτια του λαού μας συμμετέχουν ή συμπαθούν ακόμα τα φασιστικά κινήματα, νομίζοντας ότι είναι πατριωτικά ή ταξικά αλλά όταν οι φασίστες και σοσιαλφασίστες που ηγούνται αυτών των κινημάτων επιχειρήσουν να κυριαρχήσουν ανοιχτά πάνω του και να του πνίξουν τη φωνή και την πολιτική του δράση πιστεύουμε ότι παρόλη την πολύχρονη προπαγάνδα που έχει προηγηθεί θα τον βρουν σαφώς απέναντί τους. Επίσης ενώ ο ελληνικός λαός συμπαθεί τελευταία τη Ρωσία σαν αντίβαρο σε αυτό που θεωρεί, και εν μέρει είναι, αδικίες μιας Ευρώπης στην οποία ζει, την απεχθάνεται για τον αυταρχισμό της, τον συντηρητισμό και τον μιλιταρισμό της και δεν είναι με τίποτα ο χώρος στον οποίο θα ήθελε να ζει.

Δεν είναι εύκολο, δεν θα γίνει σύντομα, αλλά η διαδικασία αποδέσμευσης του λαού από τους φαιο-«κόκκινους» ήδη έχει ξεκινήσει, όπως έχουμε ξαναπεί, κατά αρχήν σε επίπεδο αριστερής και δημοκρατικής πρωτοπορίας. Το μεγάλο μας πλεονέκτημα είναι ότι τους μελετάμε πολιτικά, οπότε τους ξέρουμε αρκετά καλά και τους πολεμάμε έχοντας εμπιστοσύνη στις μάζες που ενστιχτώδικα τους αντιπαθούν ενώ αυτοί μας πολεμάνε χωρίς να μας ξέρουν και, κυρίως χωρίς να έχουν καθόλου εμπιστοσύνη στις μάζες που όπου μας γνωρίζουν μας θεωρούν δικούς τους ανθρώπους και έτσι ποτέ δεν μπορούν να τις συσπειρώσουν στ αλήθεια εναντίον μας.

*Ο Πούτιν υπονοεί ότι αυτή η μακεδονική ταυτότητα είναι εθνική αλλά δεν το λέει καθαρά για να μην ενοχλήσει το μεγαλοελληνικό και το μεγαλοβουλγάρικο σοβινισμό που δεν δέχονται καμιά μακεδονική ταυτότητα πόσο μάλλον μακεδονικό έθνος.

Πάρθηκε από https://www.oakke.gr/esoteriki-politiki/item/1100-%CE%BF-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%89-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B7%CF%83,-%CF%84%CE%B9%CF%83-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%83-%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%B5%CF%83,-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%83%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%8C%CF%81%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BD?fbclid=IwAR2-stgkYWJgBOWQys51heo2IiQMa4RKKyRJ05tynaJlZdCDY60XyAy740g

Περί Στάλιν, σταλινικής περιόδου, σταλινισμού κλπ.

Ας ξε­κα­θα­ρί­σου­με στοι­χειω­δώς τι εν­νο­ού­με ό­ταν μι­λά­με για Στά­λιν, στα­λινι­κή πε­ρί­ο­δο , στα­λι­νι­σμό, κλπ.

Σε μια ε­πο­χή βα­θειάς ι­δε­ο­λο­γι­κής σύγ­χυ­σης σαν τη ση­με­ρι­νή μπορού­με να εν­νο­ού­με δύ­ο αντί­θε­τα πράγ­μα­τα, α­νά­λο­γα με το τα­ξι­κό στρα­τό­πεδο στο ο­ποί­ο στέ­κε­ται κα­νείς. Το έ­να πράγ­μα που μπο­ρού­με να εν­νο­ού­με εί­ναι την ά­σκη­ση μιας σκο­τα­δι­στι­κής και α­πάν­θρω­πης δι­κτα­το­ρί­ας που έ­χει σα στό­χο τη δια­τή­ρη­ση της α­πό­λυ­της ε­ξου­σί­ας ε­νός αν­θρώ­που ή μιας ο­μάδας που εί­ναι δί­πλα του. Αυ­τή εί­ναι η α­στι­κή φι­λε­λεύ­θε­ρη α­ντί­λη­ψη για το Στά­λιν. Το άλ­λο πράγ­μα που μπο­ρού­με να εν­νο­ού­με εί­ναι τη θε­ω­ρί­α και την πρά­ξη μιας προ­λε­τα­ρια­κής ε­πα­να­στα­τι­κής ε­ξου­σί­ας κο­σμο-ι­στο­ρι­κού βά­ρους που μέ­σα στη γε­νι­κή ορ­θό­τη­τα και στο μεγαλεί­ο της βαλ­λό­με­νη α­πό πα­ντού και α­ντι­με­τω­πί­ζο­ντας πρω­το­φα­νέ­ρω­τα προ­βλή­μα­τα έ­κα­νε κά­ποια ό­χι α­σή­μα­ντα λά­θη και στο ε­πί­πε­δο της ά­σκη­σης της βί­ας της, λά­θη που α­ντι­στοι­χού­σαν στην πολυ­πλο­κό­τη­τα της τα­ξι­κής πά­λης και, κυ­ρί­ως στις α­σύλ­λη­πτες με­τα­μορ­φώ­σεις και στις προ­βο­κά­τσιες του τα­ξι­κού της ε­χθρού. Αυ­τή εί­ναι η προ­λε­τα­ριακή μαρ­ξι­στι­κή ά­πο­ψη ό­πως την υ­πε­ρα­σπι­ζό­ταν το πα­γκό­σμιο κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα με η­γέ­τη το Μά­ο τσε Τουν­γκ ως τα 1980 ο­πό­τε κα­τα­λύ­θη­κε η προ­λε­τα­ρια­κή ε­ξου­σί­α και στην Κί­να.

Το α­λη­θι­νό μπέρ­δε­μα μέ­σα σε αυ­τό το δια­χω­ρι­σμό εί­ναι ό­τι στο πρώ­το στρα­τό­πε­δο σε ό­τι α­φο­ρά την α­ντί­λη­ψη για το Στά­λιν δεν α­νή­κουν μό­νο οι α­στοί φι­λε­λεύ­θε­ροι και οι δυ­τι­κού τύ­που ι­μπε­ρια­λι­στές που θε­ω­ρούν τον Στά­λιν το α­πό­λυ­το τέ­ρας, α­νή­κουν και ε­νός εί­δους φα­σί­στες, βα­σι­κά οι χιτλε­ρι­κού τύ­που ρώ­σοι και κι­νέ­ζοι ι­μπε­ρια­λι­στές. Ό­μως αυ­τοί δεν εμ­φα­νί­ζονται σαν ε­χθροί του τέ­ρα­τος αλ­λά σαν φί­λοι του. Δη­λα­δή τον ε­ξυ­μνούν α­κρι­βώς για τα κυ­ρί­ως κα­τα­σκευα­σμέ­να αρ­νη­τι­κά στοι­χεί­α που μι­σούν σε αυ­τόν οι φι­λε­λεύ­θε­ροι α­στοί.

Μά­λι­στα στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τον Στά­λιν- τέ­ρας δεν τον κα­τα­σκεύ­α­σαν κυ­ρί­ως οι δυ­τι­κοί ι­μπε­ρια­λι­στές, που άλ­λω­στε συ­νερ­γά­στη­καν α­πο­φασι­στι­κά μα­ζί του στον β΄ πα­γκό­σμιο α­ντι­φα­σι­στι­κό πό­λε­μο και γε­νι­κά τον εκτί­μη­σαν σαν η­γέ­τη, αλ­λά τον κα­τα­σκεύ­α­σε πρώ­τη με έ­να κα­λά ορ­γα­νωμέ­νο όργιο συ­κο­φα­ντιών μια νέ­ου τύ­που α­στι­κή τά­ξη. Αυ­τή δου­λεύ­ο­ντας μέ­σα στο κομ­μου­νι­στι­κό κόμ­μα της Σο­βιε­τι­κής Έ­νω­σης και κρα­δαί­νο­ντας την προ­λε­ταρια­κή ρομ­φαί­α πέ­τυ­χε να πά­ρει την πο­λι­τι­κή ε­ξου­σί­α στην ΕΣ­ΣΔ, να τη με­τατρέ­ψει σε μια ι­μπε­ρια­λι­στι­κή υ­περ­δύ­ναμη και τε­λι­κά να κα­τα­σκευά­σει, υφαρ­πά­ζο­ντας τον κύ­ριο ό­γκο της δι­πλω­μα­τι­κής και στρα­τιω­τι­κής ι­σχύ­ος αυτής της υ­περ­δύ­να­μης, έ­να συ­μπυ­κνω­μέ­νο υ­βρί­διο τσα­ρι­σμού και χι­τλε­ρι­σμού, το ρώ­σι­κο σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­σμό.

Αυ­τή λοι­πόν η νέ­ου τύ­που α­στι­κή τά­ξη, κυ­ρί­ως με­γα­λο­ρώ­σι­κη σο­βινι­στι­κή στην προ­έ­λευ­σή της, με πρώ­τους ε­πι­κε­φα­λής της τους Χρου­στσόφ και Σου­σλόφ, για να πά­ρει την ε­ξου­σί­α έ­πρε­πε να τσα­κί­σει α­πό τα μέ­σα το σο­βιετι­κό και το πα­γκό­σμιο κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα του ο­ποί­ου ο Στά­λιν ή­ταν ο αναμ­φι­σβή­τη­τος πο­λι­τι­κο-ι­δε­ο­λογι­κός η­γέ­της. Έ­πρε­πε λοι­πόν να α­πο­κα­θη­λώσει ε­ντε­λώς αυ­τόν τον η­γέ­τη με­τα­τρέ­πο­ντάς τον στο α­ντί­θε­τό του. Έ­τσι, α­ξιο­ποιώ­ντας τα λά­θη του ί­διου και της ε­πο­χής του, κα­τα­σκεύ­α­σε τον γνω­στό αντε­στραμ­μέ­νο Στά­λιν που υ­ιο­θέ­τη­σε α­μέ­σως με εν­θου­σια­σμό και πε­λώ­ρια ανα­κού­φι­ση σαν την α­λη­θι­νή συ­μπυ­κνω­μέ­νη ει­κό­να του κομ­μου­νι­σμού, ο κλασ­σικού τύ­που ι­δε­ο­λο­γι­κά πα­ρακ­μα­σμέ­νος δυ­τι­κός α­στι­σμός και ι­μπε­ρια­λι­σμός.

Αυ­τή η πρω­το­κα­θε­δρί­α σε ε­πί­πε­δο α­ντι­κομ­μου­νι­σμού των α­να­το­λικών σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­στών σε σχέ­ση με τους δυ­τι­κούς φιλε­λεύ­θε­ρους ι­μπερια­λι­στές δεν εί­ναι τυ­χαί­α, κα­θώς οι πρώ­τοι εί­ναι οι χει­ρό­τε­ροι α­στοί και ι­μπε­ρια­λι­στές που υ­πήρ­ξαν πο­τέ. Για­τί ό­χι μό­νο υ­φάρ­πα­ξαν ύ­που­λα για τον ε­αυ­τό τους την πο­λι­τι­κή ε­ξου­σί­α που το κα­τα­μα­τω­μέ­νο σο­βιε­τι­κό προ­λε­ταριά­το τους ε­μπι­στεύ­τη­κε αλλά στη συ­νέ­χεια υ­φάρ­πα­ξαν με α­πά­τη και με βί­α την οι­κο­νο­μι­κή ε­ξου­σί­α και τε­λι­κά ό­λο το λα­ϊ­κό και δη­μό­σιο πλού­το της ΕΣΣΔ που οι λα­οί της με τό­σο σκλη­ρή δου­λειά δη­μιούρ­γη­σαν με­τα­τρέ­πο­ντας την α­πό μια βιο­μη­χα­νι­κά κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη σε μια σύγ­χρο­νη βιο­μη­χα­νι­κά ανεπτυγ­μέ­νη χώ­ρα. Δη­λα­δή πραγ­μα­το­ποί­η­σαν στα­δια­κά με τους Μπρέζ­νιεφ, Γκορ­μπα­τσόφ, Γέλ­τσιν, και Πού­τιν τη με­γα­λύ­τε­ρη α­παλ­λο­τρί­ω­ση πλού­του στην ι­στορί­α του ι­μπε­ρια­λι­σμού και βέ­βαια στην αν­θρώ­πι­νη ι­στο­ρί­α. Τώ­ρα οι ί­διοι αυτοί σαν τά­ξη, σύμ­φω­να με τη φύ­ση τους θέ­λουν να α­παλ­λο­τριώ­σουν με δό­λο και κυ­ρί­ως με βί­α τον πλού­το που έ­χουν δη­μιουρ­γή­σει ό­λοι οι λα­οί του πλα­νήτη. Μέ­σα στις δό­λιες τα­κτι­κές τους εί­ναι και το να πεί­σουν τους κα­τα­πιε­σμέ­νους λα­ούς που πά­ντα θέ­λουν την ε­πα­νά­στα­ση και α­να­πο­λούν τους πα­λιούς τους επα­να­στα­τι­κούς α­γώ­νες, ό­τι α­πλά ε­πι­θυ­μούν να α­παλ­λο­τριώ­σουν τους δυ­τι­κούς α­στούς και ι­μπε­ρια­λι­στές και να μοι­ρά­σουν τον πλού­το τους στους ί­διους τους λα­ούς τους και στις χώ­ρες που κα­τα­πιέ­ζουν. Δη­λα­δή για να κάνουν το δι­κό τους πα­γκό­σμιο πό­λε­μο και τις δι­κές τους φα­σι­στι­κές δι­κτατο­ρί­ες υ­ψώ­νουν κιό­λας α­πό την ε­πο­χή του Μπρέζ­νιεφ στη θέ­ση του Στά­λιν των λα­ών τον δι­κό τους α­νε­στραμ­μέ­νο Στά­λιν, που στα μά­τια των α­στών εί­ναι βέβαια ο ί­διος α­κρι­βώς που μί­ση­σαν α­πό πα­λιά, μιας και σύμ­φω­να με την τα­ξι­κή τους ο­ξυ­δέρ­κεια δι­κτα­το­ρί­α της α­στι­κής τά­ξης και δι­κτα­το­ρί­α του προλε­τα­ριά­του εί­ναι στην ου­σί­α έ­να και το αυ­τό.

Σε γε­νι­κές γραμ­μές η πε­ρί­ο­δος του α­νοι­χτού, του αρ­χι­κού α­ντι­σταλι­νι­μού τέ­λειω­σε για τους με­γα­λο­ρώ­σους ι­μπε­ρια­λι­στές στα 1980 με την πα­λινόρ­θω­ση του κα­πι­τα­λι­σμού στη με­τα-μα­ο­ϊ­κή Κί­να α­πό τους α­ντί­στοι­χους ε­πίσης α­στούς νέ­ου τύ­που, κι­νέ­ζους σο­βι­νι­στές Χαν. Για­τί α­πό τό­τε δεν υ­πήρ­χε πλέ­ον έ­να μα­ζι­κό πα­γκό­σμιο κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα που να τους α­πει­λεί πολι­τι­κά και ι­δε­ο­λο­γι­κά ό­λους αυ­τούς α­πό τα α­ρι­στε­ρά, δη­λα­δή από την πλευρά των λα­ών και του μαρ­ξι­σμού. Ε­πί­σης προ­η­γού­με­να κιό­λας ε­πί ε­πο­χής Μπρέζνιεφ εί­χε τε­λειώ­σει και η πε­ρί­ο­δος κα­τά την ο­ποί­α οι Ρώ­σοι σο­σια­λι­μπε­ραλι­στές ή­θε­λαν να κα­θη­συ­χά­ζουν την πα­γκό­σμια α­στι­κή τά­ξη ό­τι δεν την α­πειλούν κα­θό­λου σαν κο­μου­νι­στές ώ­στε να μπο­ρούν να στή­νουν α­νε­νό­χλη­τοι παντού στον κό­σμο βά­σεις πο­λι­τι­κής και στρα­τιω­τι­κής ε­πιρ­ρο­ής μέ­σα α­πό την “α­πο-στα­λι­νο­ποί­η­ση” δη­λα­δή στην ου­σί­α την α­πο-κομ­μου­νι­στι­κο­ποί­η­ση και τη ρώ­σι­κη πρα­κτο­ρο­ποί­η­ση των κομ­μου­νι­στι­κών και α­ρι­στε­ρών κομ­μά­των. Μπήκαμε έ­τσι στα­δια­κά α­πό τα μέ­σα της ε­πο­χής Μπρέζ­νιεφ, με διά­φο­ρα τα­κτικά μπρος-πί­σω βή­μα­τα, στην πε­ρί­ο­δο κα­τά την ο­ποί­α ο ρω­σο­κι­νέ­ζι­κος ι­μπε­ρια­λι­στι­κός ά­ξο­νας πέ­ρα­σε στη φά­ση της α­νοι­χτής ε­πί­θε­σης ε­νά­ντια στις χώρες και τους λα­ούς της ευ­ρα­σια­τι­κής πε­ρι­φέ­ρειάς του με στό­χο την πε­ρι­κύκλω­ση της Ευ­ρώ­πης, στα δυ­τι­κά, και της Ια­πω­νί­ας στα α­να­το­λι­κά.

Πε­ρά­σα­με δη­λα­δή α­πό την ε­πο­χή της α­νά­γκης για μια συμ­μα­χί­α Δύ­σης-Ρω­σί­ας (και αρ­γό­τε­ρα και Κί­νας) ε­νά­ντια στα κομ­μου­νι­στι­κά, λα­ϊ­κά και ε­θνο­α­νε­ξαρ­τη­σια­κά α­ντι­ι­μπε­ρια­λι­στικά κι­νή­μα­τα, α­νά­γκη που α­ντι­στοι­χούσε στην πρώ­τη α­νοι­χτά α­ντι­στα­λι­νι­κή φά­ση του σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­σμού, στην ε­πο­χή της α­νά­γκης για μια συμ­μα­χί­α του ρώ­σι­κου και αρ­γό­τε­ρα του κι­νέ­ζι­κου σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­σμού με τους προ­λε­τα­ρια­κά και μαρ­ξι­στι­κά α­πο­κε­φα­λι­σμέ­νους λαούς και κα­τα­πιε­σμέ­νες χώ­ρες για έ­ναν πό­λε­μο “ι­στο­ρι­κής εκ­δί­κησης” ε­νά­ντια στους δυ­τι­κούς ι­μπε­ρια­λι­στές. Αυ­τή η δεύ­τε­ρη ε­πο­χή α­ντι­στοιχεί στη νέ­α “στα­λι­νι­κή” φά­ση του ρώ­σι­κου σο­σια­λι­μπε­ρι­λαι­σμού κα­θώς και σε μια νέ­α ε­πι­θε­τι­κή “μα­ο­ϊ­κή” ε­πο­χή για τους κι­νέ­ζους σο­σια­λι­μπε­ρια­λιστές.

Νέ­ου τύ­που στα­λι­νι­σμός, ση­μαί­νει ό­τι οι ί­διοι αυ­τοί συ­κο­φά­ντες που κα­τα­σκεύ­α­σαν το 1956 τον Στά­λιν αι­μο­βό­ρο α­ντι­λα­ϊ­κό α­ντι­μαρ­ξι­στή τέ­ρας, άρ­χι­σαν στα­δια­κά α­πό τα 1970 να υ­ιο­θε­τούν το τέ­ρας αυ­τό σαν προ­γο­νι­κό τους ηγε­τι­κό σύμ­βο­λο α­πο­κα­θι­στώ­ντας το ταυ­τό­χρονα σαν μαρ­ξι­στή. Αλ­λά τι είδους μαρ­ξι­στή: Α­πό προ­λε­τά­ριο διε­θνι­στή τον με­τέ­τρε­ψαν σε με­γα­λο­ρώ­σο σωβι­νι­στή και α­ντι­ση­μί­τη, α­πό υ­πε­ρα­σπι­στή της δι­κτα­το­ρί­ας του προ­λε­τα­ριάτου σε υ­πε­ρα­σπι­στή της χει­ρό­τε­ρης κρα­τι­κο­κα­πι­τα­λι­στι­κής δι­κτα­το­ρίας, α­πό υ­πε­ρα­σπι­στή της ει­ρή­νης σε εκ­δι­κη­τή τι­μω­ρό του δυ­τι­κού φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού, α­πό δη­μιουρ­γό των πιο πλα­τιών ε­θνο­δη­μο­κρα­τι­κών και α­ντιφα­σι­στι­κών με­τώ­πων, σε πρα­ξι­κο­πη­μα­τί­α ε­ξα­γω­γέ­α ε­πα­νά­στα­σης, δη­λα­δή αρ­χι­κά σε Tρό­τσκυ, με­τά σε Ζιου­γκά­νοφ και τε­λι­κά σε Πού­τιν. Έ­τσι κα­τά­φε­ραν και έ­στη­σαν δί­πλα στο στα­λι­νι­κό σφυ­ρο­δρέ­πα­νο, τα ε­ξα­πτέ­τυ­ρυ­γα της ορ­θο­δοξί­ας, τους τσα­ρι­κούς θυ­ρε­ούς και τη νε­ο­να­ζι­στι­κή 4η Πο­λι­τι­κή Θε­ω­ρί­α του Ντού­γκιν σαν τα με­γά­λα σύμ­βο­λα του νέ­ου ευ­ρα­σια­τι­κού ε­πι­θε­τι­κού με­τώ­που ε­νά­ντια στη σά­πια Δύ­ση. (Το α­ντί­στοι­χο κά­νουν οι κι­νέ­ζοι σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­στές που ε­νώ θά­ψα­νε για τα κα­λά τον Μά­ο α­ντι­σο­σιαλ­φα­σί­στα της πο­λι­τιστι­κής ε­πα­νά­στα­σης τον α­να­βιώ­νουν τώ­ρα σαν έ­ναν σο­σιαλ­φα­σί­στα α­ντι­νε­οφι­λε­λεύ­θε­ρο εκ­κα­θα­ρι­στή στο ε­σω­τε­ρι­κό και α­ντι­δυ­τι­κό επε­κτα­τι­στή στο ε­ξω­τε­ρι­κό) .

Το α­πο­τέ­λε­σμα εί­ναι ό­τι οι ρώ­σοι σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­στές εκ­θέ­τουν για δεύ­τε­ρη φο­ρά τον μαρ­ξι­σμό, την πρώ­τη φο­ρά εμ­φα­νί­ζο­ντας τον μαρ­ξι­στή Στά­λιν σαν τέ­ρας και την δεύ­τε­ρη φο­ρά το τέ­ρας αυ­τό σαν μαρ­ξι­στή.

Ε­άν με το πρώ­το χτύ­πη­μα έσπει­ραν την πιο βα­θειά αμ­φι­βο­λί­α στους λα­ούς για το μαρ­ξι­σμό συ­κο­φα­ντώ­ντας την πα­λιά του πρα­κτι­κή σε μια μα­κρυ­νή για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους ΕΣ­ΣΔ, τώ­ρα με το νέ­ο χτύ­πη­μα θέ­λουν να τον σκοτώ­σουν για πά­ντα δεί­χνο­ντας τη ζω­ντα­νή κτη­νω­δί­α των ψευ­το­μαρ­ξι­στών-και σοσια­λι­μπε­ρια­λι­στών πα­ντού στον κό­σμο σαν ζω­ντα­νό μαρ­ξι­σμό.

Γι αυ­τό αν εί­ναι σω­στό να χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με τον α­ντι­στα­λι­νι­σμό της πρώ­της φά­σης σαν σκέ­το α­ντι­κομ­μου­νι­σμό, το “στα­λι­νι­σμό” της δεύ­τε­ρης πρέ­πει να το χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με σαν “προ­βο­κα­τό­ρι­κο, και γι αυ­τό α­κραί­ο. α­ντι­κομμου­νι­σμό”. Δεν εί­ναι τυ­χαί­ο ό­τι ε­νώ το κλασ­σι­κό α­ντι­στα­λι­νι­κό ρεύ­μα μπορεί να πε­ριέ­χει μέ­σα του και τον α­ντι­φα­σι­σμό ε­νός δη­μο­κρά­τη που α­γνο­εί εντε­λώς τον πραγ­μα­τι­κό Στά­λιν, το ρεύ­μα του προ­βο­κα­τό­ρι­κου α­ντι­στα­λι­νισμού πε­ριέ­χει συ­νή­θως το φα­σι­στι­κό μί­σος σε κά­θε δη­μο­κρα­τι­σμό και βέ­βαια πρώ­τα απ ό­λα στον α­στι­κό.

Πρό­κει­ται σε κε­ντρι­κή, πα­γκό­σμια κλί­μα­κα γι αυ­τό που το­πι­κά στην Ελ­λά­δα έ­γι­νε με το με­γα­λύ­τε­ρο η­γέ­τη του ελ­λη­νι­κού ε­πα­να­στα­τι­κού προ­λετα­ριά­του, τον Ν. Ζα­χα­ριά­δη. Αυ­τόν το ψευ­τοΚ­ΚΕ, που ήταν η­θι­κός συ­ναυ­τουρχός στην δο­λο­φο­νί­α του το 1973 α­πό τους Σου­σλόφ και Μπρέζ­νιεφ, ε­πι­χει­ρεί να τον με­τα­τρέ­ψει σή­με­ρα σε έ­ναν α­ντερ­γά­τη, α­ντι­βιο­μη­χα­νι­στή και ρω­σό­φι­λο τρα­μπού­κο. Με αυ­τό το στό­χο το ψευ­τοΚ­ΚΕ σή­κω­σε πο­λύ ό­ψι­μα τη ση­μαί­α του ΔΣΕ, που την εί­χε τό­σο αι­σχρά πο­δο­πα­τή­σει α­πό στα 1960 και 1970, για να προ­ε­τοι­μά­σει μα­ζί με τους ρω­σό­δου­λους α­ντι­δυ­τι­κούς φα­σί­στες, έ­να πρα­ξι­κό­πη­μα με λα­ϊκή φα­σά­δα που θα το ο­νο­μά­σει λα­ϊ­κή ε­ξέ­γερ­ση ή και ε­πα­νά­στα­ση, ε­νώ δεν θα είναι πα­ρά κα­λυμ­μέ­νη ρώ­σι­κη κα­το­χή. Δη­λα­δή από τον α­ντι­ζα­χα­ρια­δι­κό α­ντι­κομ­μου­νι­σμό, πε­ρά­σα­με στον α­κό­μα πιο ε­πι­κίν­δυ­νο “ζα­χα­ρια­δι­κό” δη­λα­δή προ­βο­κα­τό­ρι­κο και φα­σι­στι­κό α­ντι­κομ­μου­νι­σμό.

Πάρθηκε από https://www.oakke.gr/antifasism/item/729

ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ!!! ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΤΗΣΕΙ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΙΣΤΙΚΗ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

Έχουμε αυτές τις μέρες σε εξέλιξη την προσπάθεια των ναζιστών της «Χρυσής Αυγής» και φασιστικών ομάδων κάθε είδους κάτω από την ουσιαστική πολιτική κάλυψη της χαρακτηριστικά σιωπηλής στο κρίσιμο αυτό διάστημα επίσημης ΝΔ, να αναπτύξουν ένα μαζικό φασιστικό κίνημα νεολαίας.

Η βασική μέθοδος τους είναι η διοργάνωση καταλήψεων στα σχολεία ακριβώς για να δώσουν σε αυτό το κίνημα έναν δήθεν αντικαθεστωτικό χαρακτήρα, πράγμα που είναι μια από τις προϋποθέσεις για τον ξεσηκωμό της νεολαίας. Παράλληλα οι ίδιες δυνάμεις προωθούν διαδηλώσεις της μαθητικής νεολαίας με συνθήματα όχι μόνο τα καθεστωτικά πλέον του τύπου «Η Μακεδονία είναι μία» αλλά δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα σοβινιστικά χρυσαυγίτικα του τύπου «Η Μακεδονία είναι ελληνική, η Κύπρος είναι ελληνική και η Μικρά Ασία» (Πτολεμαΐδα, https://www.youtube.com/watch?v=XWVpXdUYqHE) ή το ακόμα πιο φασιστικό «Αλήτες προδότες πολιτικοί» (Κατερίνη, https://www.youtube.com/watch?v=05SCmlLaHxE ). Είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό το τελευταίο βίντεο, που όλοι οι δημοκράτες πρέπει να δούνε, όπου τον ηγετικό ρόλο στη μαζική διαδήλωση έχει αναλάβει ένας μη μαθητής που σε αυτήν διατυπώνει χρυσαυγίτικες θέσεις, που στο φεισμπουκ εκδηλώνει τον θαυμασμό του στο Πούτιν και συμπάθεια στη Χρυσή Αυγή πράγμα που αρνείται στις κάμερες και που έχει στενούς δεσμούς με τη μητρόπολη Κατερίνης.

Το «καθώς πρέπει», πλειοψηφικό και γι αυτό κατεξοχήν καθεστωτικό κίνημα του «Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική», το οποίο έχει σαν τον πιο μαζικό κοινοβουλευτικό οργανωτή και εκφραστή του τη ΝΔ και σχεδόν όλη την εκκλησιαστική ηγεσία, είναι η πραγματική βάση για τη μεγάλη δύναμη που παίρνει τώρα το χρυσαυγίτικο-πουτινικό νεοναζιστικό ρεύμα που ηγείται σε αυτές εδώ τις κινητοποιήσεις. Άλλωστε πέρα από τη γενική πολιτική κάλυψη είναι αδύνατο να διοργανωθούν τέτοιου είδους μαζικές εκδηλώσεις χωρίς να έχουν την υποστήριξη από ισχυρές κομματικές φράξιες της ΝΔ, μαζικούς φορείς, δήμαρχους, συλλόγους γονιών, και πάνω απ όλους τους μητροπολίτες αυτών των περιοχών που έχουν αποδείξει ότι μπορούν πλατειά να κινήσουν το συνήθως πολιτικά συντηρητικό ποίμνιό τους και εν προκειμένω τους μαθητές μέσω των γονιών.

Στην ουσία τα παιδιά επιχειρούν να κάνουν τώρα αυτό που κάνανε οι γονείς τους μόλις πριν λίγους μήνες όταν με επικεφαλής τη «Χρυσή Αυγή», τους παπάδες, τη ΝΔ, και τον σοβινιστή, φιλοναζιστή πια, «εθνικό βάρδο» Θεοδωράκη, πλημμύριζαν τις πλατείες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης για να αλλάξουν σώνει και καλά και μάλιστα ολοκληρωτικά το όνομα μιας άλλης χώρας, όπως το είχαν κάνει και 26 χρόνια πριν με επικεφαλής τότε το ΠΑΣΟΚ. Όμως οι γονείς δεν το κάνανε αυτό ερήμην των υπόλοιπων κομμάτων. Αυτά τα συλλαλητήρια δεν είναι απλά καμώματα κάποιων μεγάλων κυβερνητικών κομμάτων της αστικής τάξης, παλιά του ΠΑΣΟΚ και σήμερα της ΝΔ, αλλά ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος καθώς κανένα από τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα όχι μόνο δεν τα καταδίκασε ποτέ σαν φασιστικά στη γραμμή τους, αλλά και τότε και σήμερα επικαλούμενα τη μαζικότητά τους δήλωναν και δηλώνουν πως τα σέβονται (Δες κυβέρνηση Συριζα για τα τελευταία μεγάλα συλλαλητήρια). Λες και έπρεπε να είναι σεβαστές οι εξαιρετικά μαζικές συγκεντρώσεις των φασιστών στις χώρες που λίγο μετά ματοκύλισαν τον κόσμο. Όμως οι τελευταίες μαθητικές καταλήψεις και διαδηλώσεις έχουν την εξής διαφορά με τα συλλαλλητήρια που προηγήθηκαν: ότι στην αντι-εθνομακεδονική πλατφόρμα και τα συνθήματα των πρώτων έχει μπει ολόκληρη η γραμμή των ναζιστών στα εθνικά: έχει μπει δηλαδή ο ελληνικός επεκτατισμός σε βάρος και του τουρκικού, και του κυπριακού και του αλβανικού λαού, καθώς και η καταγγελία όλων των μη σοβινιστών πολιτικών σαν προδοτών.

Είναι δηλαδή μόλις τώρα που έχει έρθει στην επιφάνεια όλος ο ταγματασφαλίτικος, βόθρος που έμενε σκεπασμένος για δεκαετίες και που την ιδεολογική πλατφόρμα του την έφερε στην επιφάνεια, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο ο προβοκάτορας Παπανδρέου με τη βοήθεια των αποστατών και πρακτόρων του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ-Σύριζα.

Χωρίς αυτούς τους τελευταίους θα ήταν αδύνατο να υπάρξει ποτέ το μαζικό κίνημα βάσης του φασισμού, δηλαδή αυτό του συνθήματος «η Μακεδονία είναι μόνο μία» γιατί αυτοί έχουν δηλητηριάσει και εξουδετερώσει την καρδιά κάθε αντιφασισμού, που είναι η αριστερά. Είναι  η ψεύτικη  αριστερά που έδωσε αέρα στους οπαδούς της «Μίας Μακεδονίας» συμφωνόντας μαζί τους στο καίριο ζήτημα ότι δεν υπάρχει κανένα μακεδονικό έθνος, οπότε το κράτος που έχει σκέτο το όνομα Μακεδονία πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει το όνομά του, προσθέτοντας κάτι σε αυτό ώστε να του αφαιρεθεί ο εθνικός χαρακτήρας. Αυτή η γραμμή απαιτεί μια εγχείρηση σε έναν άλλο λαό, που πρέπει να παραδεχτεί επιτέλους ότι δεν έχει εθνική ταυτότητα και σαν τέτοια είναι στην πράξη ακόμα πιο βρώμικη και ακόμα πιο διασπαστική για τους εθνικά Μακεδόνες αλλά και για τη διεθνή κοινή γνώμη από την ωμή και διεθνώς απομονωμένη επιθετική γραμμή της ΝΔ και των ναζί για το «Καμιά άλλη Μακεδονία και Κανένας άλλος Μακεδόνας». Ιδεολογικά η διαφορά των ψευτοΚΚΕ ΣΥΡΙΖΑ με τους Ναζί και τη ΝΔ στο μακεδονικό είναι μόνο ποσοτική ως προς το πόσο πρέπει να βιαστεί ένας λαός και όχι ποιοτική. Η χειρότερη συνέπεια και ταυτόχρονα η αποκάλυψη της φύσης της κοινής γραμμής του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ για το μακεδονικό είναι η άρνησή τους ότι υπάρχει εθνική μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα, ακριβώς όπως την αρνούνται και οι φασίστες. Μάλιστα το βασικό επιχείρημα των ψευτοΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ ότι πρέπει να αλλάξει το όνομα είναι για να μην μπορεί να υπάρχει κοινός εθνικός χαρακτήρας για τους μακεδόνες στις δύο χώρες, οπότε οι εδώ μακεδόνες θα μπορούν τάχα να επιχειρήσουν απόσχιση εδάφους για λογαριασμό των γειτονικών μακεδόνων, μια συκοφαντία που με τόση σαφήνεια η εθνική μακεδονική μειονότητα έχει καταδικάσει.

 Η βαθειά ταύτιση του φασισμού και του σοσιαλφασισμού οφείλεται εδώ στο ότι και οι δύο θέλουν να κρύψουν την εθνοεκκαθαριστική ιστορία του ελληνικού σοβινισμού σε βάρος όλων των εθνικών μειονοτήτων που υπήρξαν στη χώρα μας. Αυτό που κάνουν αντικειμενικά οι σοσιαλφασίστες στο μακεδονικό είναι απλά να προετοιμάζουν ιδεολογικά την εθνοκάθαρση που θα ήθελαν να πραγματοποιήσουν με φυσικό τρόπο οι φασιστοναζήδες. Αυτός είναι ο πάτος της προδοσίας από το ψευτοΚΚΕ σε βάρος των μακεδόνων του ΔΣΕ που πέθαναν για τη λευτεριά και τη δημοκρατία στην Ελλάδα παλεύοντας δίπλα στους έλληνες συντρόφους και συμπολίτες τους.

Γι αυτό το λόγο δεν μπορούν κατά κανένα τρόπο να αποτελέσουν πραγματικό ανάχωμα στο φασιστικό κίνημα οι κούφιες και ανώδυνες τάχα αντιεθνικιστικές πλατφόρμες που κατεβάζουν σαν απάντηση στο ναζιφασιστικό μέτωπο το ψευτοΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία με τους εξωκοινοβουλετικούς συμμάχους τους στα δύο μαθητικά τους μέτωπα. Το ένα μέτωπο είναι τα γνωστά Συντονιστικά μαθητών του ψευτοΚΚΕ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και το άλλο είναι η  Πρωτοβουλία μαθητών και σχολείων ενάντια στο φασισμό /εθνικισμό.

Η κοινή γραμμή δουλεύει και εδώ. Δηλαδή δεν υπάρχει- και δεν θα μπορούσε να υπάρχει- καμιά ουσιαστική επιχειρηματολογία κατά του κινήματος βάσης των ναζιστών για τη «μια και μόνη Μακεδονία» πέρα από τα άσφαιρα κλισέ του τύπου «δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους γειτονικούς λαούς». Εννοείται πουθενά δεν γίνεται κουβέντα για κάποια καταπιεσμένη υπαρκτή μειονότητα, πουθενά καταγγελία κάθε αλλαγής ονόματος μιας άλλης χώρας, ενώ δεν καταγγέλεται η ελεεινή στάση της ΝΔ και φαίνεται σαν οι ναζήδες να βγήκαν με τόσους μαθητές πίσω τους από το πουθενά. Αυτό δεν είναι παρά εσκεμμένη υποτίμηση του πραγματικού θανάσιμου κινδύνου που αντιπροσωπεύει ενα φασιστικό μαθητικό κίνημα. Η απόδειξη είναι ότι γίνονται τα πάντα σε όλες τις ανακοινώσεις αυτών των Συντονιστικών και Πρωτοβουλιών για να φύγει το κέντρο της απάντησης από το κεντρικό πολιτικό επίπεδο στο οποίο το βάζουν οι φασίστες καλώντας σε αντίσταση στην «εθνική προδοσία» και να πάει κάτω στο σχολικό εκπαιδευτικό, (όπου μπαίνει βέβαια η γνωστή αντιδραστική ψευτοταξική πλατφόρμα των σαμποταριστών υπέρ ενός ακόμα πιο παρασιτικού ξεκομμένου από την παραγωγή σχολείου), λέγοντας ότι το εκπαιδευτικό –ταξικό είναι το ουσιαστικό για τους μαθητές και ότι το ζήτημα της εθνικής προδοσίας όλου του πολιτικού κόσμου που βάζουν οι ναζί, δηλαδή της δικτατορίας που ετοιμάζουν, είναι μόνο αποπροσανατολισμός (https://antarsya.gr/node/5085 και https://tvxs.gr/news/ellada/protoboylia-mathiton-enantia-stis-ethnikistikes-katalipseis).

Γι αυτό τόσο το ψευτοΚΚΕ όσο και ο Σύριζα απαντάνε ως τώρα μόνο με τους μαθητές τους στις ναζιστικές εκδηλώσεις που έχουν σαν εργαλείο τους μαθητές ενώ τα ίδια τα κόμματα δεν καταγγέλλουν κεντρικά με έμφαση και δεν κάνουν κεντρικό πολιτικό ζήτημα αυτό το αίσχος. Το πιο εξοργιστικό πάντως που κάνουν όλοι τους κυρίως το ψευτοΚΚΕ και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι ότι απαντούν στην πατριωτική δημαγωγία των χρυσαυγίτικων κινητοποιήσεων κατηγορώντας τους ότι δεν μπορεί να είναι πατριώτες όταν «στέκονται προσοχή στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ». Δεν υπάρχει πιο μεγάλος αποπροσανατολισμός των μαθητών και του λαού ως προς το που βρίσκονται οι αληθινές διεθνείς συμπάθειες των ναζί, οπότε και οι μεγαλύτεροι διεθνείς εχθροί των δημοκρατών, από το να κατηγορεί κανείς τους ναζήδες ότι είναι νατοϊκοί και φιλοΕΕ την ώρα που αυτοί είναι ακριβώς αντίθετα  αντινατοϊκοί, αντιΕΕ και κόκκαλο ρωσόφιλοι. Πραγματικά μόνο σοσιαλφασίστες θα διαστρέβλωναν τόσο ξεδιάντροπα την πραγματικότητα την ώρα μάλιστα που ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών, που αυτήν πρώτα απ όλα καταδικάζουν τα φασιστικά συλλαλητήρια, είναι η Ρωσία και υπέρ της το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Εμείς είμαστε καθαρά ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών θεωρώντας την σαν βιασμό της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και καταγγέλλουμε την ΕΕ και το ΝΑΤΟ που θέλουν να την επιβάλουν με το ζόρι στους εθνικά Μακεδόνες, αλλά είμαστε εναντίον της από αριστερή διεθνιστική σκοπιά, ενώ η Ρωσία είναι εναντίον της από τα δεξιά, όπως είναι και για χάρη της οι ναζήδες, και το ψευτοΚΚΕ.

Αυτό που θέλουν να κρύψουν με αυτή την πάγια απάτη τους το ψευτοΚΚΕ, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλες οι συνιστώσες και παρασυνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένα πράγμα: Ότι έχουν τον ίδιο κύριο διεθνή εχθρό (Δύση) και τον ίδιο κύριο διεθνή φίλο (Ρωσία). Και δεν τους έχουν τόσο καθαρά στο μακεδονικό όσο τους έχουν στο κεντρικό πολιτικό ζήτημα της υλικής εξαθλίωσης του ελληνικού λαού που είναι ακριβώς αυτό που έβαλε φωτιά στο μακεδονικό. Το μακεδονικό έφτασε στη σημερινή του κορύφωση και έγινε σημαία του φασισμού με τον εξής βασικό ισχυρισμό: «Δυτικοί τραπεζίτες , υπεύθυνοι των μνημονίων και της πείνας μας, σας δώσαμε τα λεφτά μας και εξαθλιωθήκαμε. Φτάνει. Δεν θα  σας δώσουμε και την ψυχή μας, τη Μακεδονία μας». Το μακεδονικό είναι στην ουσία του η συναισθηματική εκδήλωση και το σύμβολο του πανεθνικού πολιτικού και ιδεολογικού πολέμου ενάντια στη Δύση. Αλλά αυτόν τον πόλεμο δεν τον κήρυξαν μόνο οι ναζήδες, ούτε μάλιστα τόσο αυτοί. Τον έχει κηρύξει και τον διεξάγει μαζί τους εδώ και 30 χρόνια και μάλιστα πιο μαζικά από κάθε άλλο το ψευτοΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα στον 8ετή στρωμένο από έναν ωκεανό ψεμμάτα κοινό αντιμνημονιακό αγώνα, ενώ η αιτία της πείνας ήταν πάντα η χρεωκοπία και η αιτία της χρεωκοπίας το σαμποτάζ της παραγωγής από τους ρωσόφιλους.  Με το να κατηγορεί η ψευτοαριστερά τους ναζήδες για φιλοδυτικούς κρύβει τη στρατηγική ταύτιση μαζί τους σε ένα βρώμικο στρατηγικό μοίρασμα ρόλων που καλύπτεται από μια τεχνητή και ελεγχόμενη σύγκρουση δύο πόλων. Οι αντιφασίστες  και οι τσακισμένοι εργαζόμενοι με την «αριστερά» και τη Ρωσία. Οι δεξιοί και οι τσακισμένοι αστοί και μικροαστοί με τους ναζί και πάλι με τη Ρωσία.
 Καταλαβαίνει κανείς ότι τέτοια δήθεν αριστερά κόμματα δεν μπορούν και δεν θέλουν να κάνουν πραγματικά αντιφασιστικό αγώνα. Ο ρόλος τους είναι ο τέλειος πολιτικός αποπροσανατολισμός, η διάσπαση και η πλήρης πολιτική εξουδετέρωση των αντιφασιστών.

Γι όλους τους παραπάνω λόγους υπάρχει σήμερα ο κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα μαζικό φασιστικό κίνημα στην νεολαία παρόλο που τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ πριν στη χώρα μας. Δεν υπήρξε ούτε στην εποχή του Μεταξά, που επιχείρησε να φτιάξει ένα φασιστικό κίνημα από τα πάνω, ούτε στην εποχή του εμφυλιακού μοναρχοφασιστικού κράτους καθώς ο παγκόσμιος φασισμός ήταν νικημένος και οι φασίστες λερωμένοι σαν δοσίλογοι, ούτε, στην εποχή της στρατιωτικής δικτατορίας που ποτέ της δεν μπόρεσε να δεθεί με τον ελληνικό λαό και ούτε προσπάθησε καν να δεθεί με τη νεολαία. Το αν αυτό θα το πετύχει τώρα για πρώτη φορά ή όχι θα εξαρτηθεί από τις δημοκρατικές αντοχές του αποκαμωμένου από την ανέχεια, την αγωνία για το μέλλον και κυρίως του στερημένου από μια μαζική αριστερά ελληνικού λαού. Ο πελώριος αυτός κίνδυνος οφείλεται στο ότι είναι για πρώτη φορά που ΟΛΕΣ οι ελληνικές κοινοβουλευτικές πολιτικές ηγεσίες με πρωτοπόρα την ψευτοαριστερά έχουν προσχωρήσει στο παγκόσμιο φασιστικό στρατόπεδο.

Προς το παρόν αυτό το φασιστικό κίνημα έχει καταφέρει να κάνει καμιά εικοσαριά καταλήψεις σχολείων σε κάποιες λαϊκές γειτονιές της Θεσσαλονίκης, και μερικές αλλού που ευτυχώς δεν είχαν ούτε μαζική συμμετοχή, ούτε κάποια διάρκεια. Όμως οι ίδιες δυνάμεις πέτυχαν να οργανώσουν αρκετά μαζικές διαδηλώσεις μαθητικής νεολαίας  στην Πτολεμαΐδα και στην Κατερίνη, και λιγότερο στην Ηλεία, ενώ είναι φανερό ότι προσπαθούν να φέρουν το δηλητήριο και στο Λεκανοπέδιο. Αυτές οι συγκεντρώσεις μπορούν να εξελιχθούν σε ό,τι χειρότερο έχει συμβεί ποτέ για τη δημοκρατία, την πρόοδο και την εθνική ανεξαρτησία στη χώρα μας.

Το ότι ο βόθρος έσπασε και τα λύματα μπήκαν στο σπίτι το είχαν μυριστεί οι δημοκράτες πριν λίγες μέρες, όταν μετατράπηκε ξαφνικά μέσα σε λίγες ώρες από τα βρώμικα κανάλια όλων των βρώμικων κομμάτων σε ηρωική η καταδικασμένη από την ιστορία και τη ζωή γραμμή της διεκδίκησης της «Βόρειας Ηπείρου» και μάλιστα μέσα από έναν ένοπλο συμβολισμό (ιδιαίτερα από τον σιχαμερό ΣΤΑΡ στον οποίο τελευταία όχι τυχαία δώσανε και τον ΑΛΦΑ). Δεν είναι τυχαίο ότι τα SMS που έφτασαν από τους ανώνυμους διοργανωτές στους μαθητές βάζαν δύο σημεία συσπείρωσης των μαθητών σαν κορυφαία: Μακεδονικό και Κατσίφα, όπου το δεύτερο είναι πια το σήμα κατατεθέν της ΧΑ. Αποκαλύπτεται σήμερα ότι δεν ήταν τυχαίο το κράτημα ενός λεπτού σιγής στη Βουλή για τον ήρωα της «Χρυσής Αυγής», αλλά είχε σαν στόχο να παραδοθεί το μακεδονικό σαν κίνημα για τα καλά στην καθοδήγηση του χρυσαυγιτισμού.

Γιατί το μεγάλο ζήτημα είναι που ακριβώς το πάει το ρωσόδουλο καθεστώς. Θέλει κυρίως να φτιάξει ένα κίνημα ακόμα μεγαλύτερο από εκείνο της περασμένης άνοιξης για να μην περάσουν οι Πρέσπες, δηλαδή να βρει ένα πρόσχημα ο Τσίπρας για ΗΠΑ, ΕΕ ώστε να μην περάσει τη συμφωνία από την ελληνική Βουλή αν την περάσει ο Ζάεφ από τη μακεδονική, πράγμα που θα έβαζε τη γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ; Ή θέλει κυρίως να φτιάξει ένα πραγματικά μαζικό φασιστικό κίνημα πατώντας στο μακεδονικό και δίνοντάς σε αυτό την ψυχή του που πάντα έλειπε στα μεγάλα συλλαλητήρια του: τη νεολαία. Γιατί η απουσία της νεολαίας ήταν χτυπητή σε όλα τα συλλαλητήρια από το 1992 ως τα σημερινά.

Οι δύο παραπάνω στόχοι δεν έρχονται σε σύγκρουση αλλά το ποιος είναι ο κύριος ανάμεσα σε αυτούς έχει μεγάλη σημασία για την ένταση και την ποιότητα της πάλης που έχουν να δώσουν οι δημοκράτες, δηλαδή την ένταση και την ποιότητα της πολιτικής τακτικής του αντιφασιστικού μετώπου.

Νομίζουμε ότι ο κύριος στόχος είναι ο δεύτερος, και αν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή τότε ετοιμάζεται μια πολύ πλατειά βάση για τον χρυσαυγιτισμό που και τα εσωτερικά τσιράκια της και η δήθεν αντιναζιστική πουτινική Ρωσία ήδη τον θέλουν με μια πιο μετωπική, πιο ανοιχτά ρωσόφιλη και λιγότερο ταγματασφαλίτικη-ναζιστική πρόσοψη. Γι αυτό φαίνεται ότι ετοιμάζουν για αρχηγό της τον Κασιδιάρη, τον αγαπημένο του στρατού σε αντικατάσταση του βαριά υπόδικου και χρεωκοπημένου σε όλα τα επίπεδα Μιχαλολιάκου.
Ότι και να συμβαίνει ωστόσο από αυτά το βασικό είναι πως αντιμετωπίζεται αυτή η πρωτοφανής επιχείρηση φασιστικοποίησης της χώρας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αντιμετωπίζεται ούτε με επικεφαλής το ψευτοΚΚΕ που παίζει ξετσίπωτα εδώ και δεκαετίες με τον ελληνικό σοβινισμό για να κερδίσει θέσεις στο στρατό και έχει γίνει τόσο απωθητικό στο βιομηχανικό προλεταριάτο με το αντιβιομηχανικό του μένος, ούτε αντιμετωπίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ που χαντάκωσε όλα αυτά τα χρόνια το αντιφασιστικό κίνημα σαν η κατεξοχήν δήθεν αντιεθνικιστική, δήθεν φιλομεταναστευτική και δήθεν μαχητικά αντιναζιστική ομπρέλα όλων των ρευμάτων που τον ακολουθούν. Αλλά αυτά τα ρεύματα όχι μόνο έχουν χάσει κάθε επαφή με τις μάζες αλλά έχουν κερδίσει την αντιπάθεια τους στον ένα ή στον άλλο βαθμό. Ποια αντιφασιστική συσπείρωση της νεολαίας μπορεί να πετύχει το τροτσκιστικό τάχα αντιεθνικιστικό ρεύμα με την αντικειμενικά προβοκατόρικη γραμμή του των «ανοιχτών συνόρων σε όλους τους μετανάστες» με την οποία αυτό ήρθε σε αντίθεση με όλο το άνεργο και μισοάνεργο προλεταριάτο; Ποια συσπείρωση μπορεί να πετύχει ο προβοκατόρικος αντιναζισμός της γραμμής της κρεμάλας, του νεκροτομείου, και της δολοφονικής αντεκδίκησης που μετέτρεψε τους κανίβαλους χρυσαυγίτες σε θύματα του ανύπαρκτου πατριωτισμού τους; Ποια, πάνω απ όλα, συσπείρωση μπορεί να πετύχει ο αντιναζισμός του καταστροφικού εξαρχειώτικου αναρχισμού ο οποίος έκανε το ιστορικό έγκλημα να συκοφαντήσει τη λαϊκή εικόνα της εξέγερσης του Νοέμβρη και ο οποίος απωθεί εντελώς τις πλατειές μάζες και ιδιαίτερα σαν προστατευμένος από τις κυβερνήσεις καθώς ανέλαβε να καίει επί δεκαετίες τελετουργικά το κέντρο της πόλης και μαζί μ αυτό τις ελληνικές σημαίες για να δώσει τελικά στους ναζήδες τον ονειρεμένο εσωτερικό εχθρό που αναζητάει κάθε δήθεν κόμμα της τάξης για να συσπειρώσει κατ’ αρχήν τις κατεστραμμένες μικροαστικές μάζες και μετά ότι μπορεί από τη φτωχολογιά.

Το καλό σε αυτή την πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί ο πραγματικά δημοκρατικός και αριστερός κόσμος της χώρας μας μπροστά στην επικίνδυνη ναζιφασιστική επέμβαση στα σχολεία είναι ότι τώρα τα ψέματα τέλειωσαν. Όλες οι αυταπάτες ότι ο ναζισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί από αποσπάσματα αποφασισμένων αντιναζιστών γκρεμίζονται με πάταγο. Τώρα μόλις αρχίζει να γίνεται αντιληπτό ότι οι ναζί είναι απλά ένα παράρτημα του κεντρικού πολιτικού κόσμου και ότι αυτός ο κόσμος νικιέται μόνο με μια πολιτική που κερδίζει τις μάζες, και μαζική αντιναζιστική πολιτική σημαίνει ρήξη με τον κάλπικο, αγοραίο, υποκριτικό, προβοκατόρικο αντιφασισμό -αντιναζισμό του ΣΥΡΙΖΑ, του ψευτοΚΚΕ και της μικροαστικής εξωκοινοβουλευτικής αυλής τους.

Ήρθε η ώρα για την κλασική και μόνη νικηφόρα πολιτική αυτή του λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου που στον πυρήνα του θα έχει το ενιαίο ταξικό μέτωπο των εργαζομένων καθώς οι ίδιες δυνάμεις που σκοτώνουν τη δημοκρατία και τους γειτονικούς λαούς είναι οι ίδιες που σαμποτάρουν την παραγωγή, εξαθλιώνουν τα μεροκάματα, και βυθίζουν σήμερα το λαό, ιδιαίτερα τη νεολαία στο σκοτάδι της ανεργίας, είναι οι ίδιες που θα τον καταδυναστεύσουν βάναυσα και θα τον ρίξουν σε έναν άδικο πόλεμο αν δεν αναχαιτιστούν.

Πάρθηκε από http://oakke.blogspot.com/2018/11/www_29.html#more

Οι θεωρίες του ρώσικου ναζιστικού μονοπώλιου...

Οι θεωρίες του ρώσικου ναζιστικού μονοπώλιου στην πραγματικότητα δεν στρέφονται μόνο, ούτε στρέφονται κυρίως ενάντια σε κράτη κυβερνήσεις, κόμματα και πολιτικές φιλικές προς τις ΗΠΑ. Αυτά είναι τα προσχήματα. Στρέφονται στην ουσία ενάντια στον πολιτικό και οικονομικό δημοκρατισμό, ενάντια στην αναπόφευκτη παγκοσμιοποίηση της παραγωγής, της επιστήμης και της κουλτούρας, ενάντια στον δυτικό τεχνικό πολιτισμό στον οποίο περιλαμβάνεται η προσπάθεια για την υλική ανάπτυξη των ατομικών καταναλωτικών μέσων, στρέφονται ενάντια στον αθεϊσμό και στην προοδευτικού τύπου ελεύθερη ατομικότητα. Δηλαδή στρέφονται ενάντια σε ό,τι είναι προοδευτικό μέσα στον καπιταλισμό, δηλαδή σε ό,τι τελικά σκοτώνει ο ίδιος ο καπιταλισμός όταν φτάνει στο κρατικομονοπωλιακό ιμπεριαλιστικό στάδιο του και το κληρονομεί η σοσιαλιστική επανάσταση.

Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/02/blog-post_17.html

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΥΛΟ ΤΟΝ 2ο

Από κείμενο της ΟΑΚΚΕ [από την αρχή ολόκληρο εδώ http://oakke.gr/na399/papas399.htm ]

[...] Αν ωστόσο εξετάσει κανείς αυτήν τη οικουμενικότητα με ταξικούς όρους θα ανακαλύψει ότι μεταφράζει απλά στο θρησκευτικό-εκκλησιαστικό επίπεδο την οικονομική και πολιτική απαίτηση του πολυεθνικού μονοπώλιου για την ειρηνική συμβίωση των χωρών, των φυλών και των θρησκειών κάτω από τη δικιά του ηγεμονία. Ασφαλώς αυτή η διεργασία είναι θετική σαν αντίρροπη του εθνοτικού, φυλετικού και θρησκευτικού κανιβαλισμού στον οποίο ασταμάτητα σπρώχνει τον πλανήτη το ανατολικό πολεμικό μονοπώλιο. Είναι επίσης θετική από την άποψη ότι ο διεθνισμός του κεφάλαιου και οι ιδεολόγοι του σαν τον πάπα Ιωάννη Παύλο προετοιμάζουν στρατηγικά τους υλικούς και ιδεολογικούς όρους του προλεταριακού διεθνισμού. Όμως στο μακροπρόθεσμο περιεχόμενό τους ο διεθνισμός του κεφάλαιου και ο διεθνισμός του προλεταριάτου βρίσκονται σε ανειρήνευτη σύγκρουση.
Αυτή η σύγκρουση στην περίπτωση του πάπα Ιωάννη Παύλου εκδηλώνεται σε μια σειρά αντιδραστικών ηθικών κανόνων της ατομικής και κοινωνικής ζωής που αυτός και το Βατικανό από πίσω του θέλουν να επιβάλουν στους πιστούς. Αυτοί οι κανόνες είναι ενάντια στην ανθρώπινη ελευθερία, στον ορθολογισμό και στο επιστημονικό πνεύμα και πάνω απ όλα ενάντια στην ατομική και κοινωνική ελευθερία της γυναίκας.

Ο διεθνής πολίτης του Πάπα Ιωάννη Παύλου θα είναι ένας άνθρωπος που δεν θα μπορεί να απαλλάξει τον εαυτό του και τους άλλους από μια νεκρή συζυγική σχέση, ούτε από μια φρικτά πονεμένη και δίχως κίνηση ζωή σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Θα πρέπει επίσης να αποδεχτεί και τον κίνδυνο της έσχατης των ποινών μέσω του ΑΙDS αν θελήσει να πραγματοποιήσει σαρκική επαφή αφού του απαγορεύεται κάθε μέτρο προφύλαξης
Αν ο πολίτης έχει την ατυχία να είναι γυναίκα, αυτή υποχρεούται να δεχτεί τη μητρότητα χωρίς τη θέλησή του αφού δεν του επιτρέπεται ούτε η αντισύλληψη, ούτε η έκτρωση. Αλλά και αν ακόμα αρνηθεί να χαρεί την σεξουαλική απόλαυση η πιστή καθολική δεν θα μπορέσει ποτέ να χειροτονηθεί. Η χειρότερη και πιο αντιεπιστημονική από όλες αυτές τις παράλογες απαγορεύσεις είναι η απαγόρευση της πολύ ελπιδοφόρας και σωτήριας για την ανθρωπότητα μεθόδου του κλωνισμού των εμβρυακών κυττάρων για θεραπευτικούς λόγους.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι αυτό το αντιδραστικό ηθικολογικό κήρυγμα είναι απλά ένα φεουδαρχικό υπόλειμμα, μια συντηρητική στενοκέφαλη επιβίωση του καθολικισμού στην γενικά δημοκρατική διδασκαλία του Πάπα Ιωάννη Παύλου. Δεν είναι έτσι. Γιατί ο Πάπας αυτός κληρονόμησε από τον προκάτοχό του μια γενικά πιο ανεκτική στάση σε αυτά τα ζητήματα. Νομίζουμε ότι αντίθετα από το να είναι φεουδαρχικά υπολείμματα αυτές οι «στενοκεφαλιές» είναι συμπτώματα των αυξανόμενων προκαταλήψεων και της συντηρητικοποίησης της μονοπωλιακής αστικής τάξης, που πέφτει στο μυστικισμό όσο αδυνατεί να εξηγήσει και να ελέγξει τις παραγωγικές και κοινωνικές δυνάμεις που η ίδια άθελά της απελευθερώνει. Αυτή η ηθικολογική συντηρητικοποίηση του καθολικού, που είναι παράλληλη και ταυτόχρονη με εκείνη του προτεσταντικού κόσμου είναι μια απόπειρα του παγκοσμιοποιημένου κεφάλαιου να ανακαλύψει κάπου κάποια ιδεολογική σταθερότητα για τα στελέχη του και για το απέραντο ταραγμένο ποίμνίο του. Και αυτήν την αναζητά στις «ρίζες», δηλαδή στις «απλές» πατριαρχικές συνήθειες, στην «ηθική» μικρή παραγωγή, στην «αγνή απλή ζωή» και στις αντίστοιχες λυτρωτικές ουτοπίες κάθε ιστορικά παρακμασμένης τάξης. Το σύγχρονο μεγάλο αστικό στέλεχος φτάνει ακόμα και να παίζει τη ζωή του κορόνα γράμματα διασχίζοντας ωκεανούς, ερήμους και ζούγκλες για να ανακαλύψει στα όρια του θανάτου την «ζωϊκή του ύπαρξη». Στις ίδιες ταλαιπωρίες της σάρκας θέλει να δοκιμαστεί με τις στερήσεις της απόλαυσης για να εξαγνιστεί από το σύγχρονο «καταναλωτισμό» και «καπιταλισμό» ο πιο φτωχός για τέτοιες συγκινήσεις μέσος καθολικός.

Αυτός είναι ο λόγος που πάντα θα διακρίνει κανείς δίπλα στους ύμνους των φιλελεύθερων για την παγκοσμιοποίηση και την τεχνολογική επανάσταση τη νοσταλγία τους για το χωριό και τη γειτονιά, το θαυμασμό τους για τις «τοπικές κουλτούρες», ή ακόμα και το δέος τους μπροστά στο οτιδήποτε έχει επιβιώσει από το μαγικό και τις ιεροτελεστίες της βαρβαρότητας. Καταλήγουν υποχρεωτικά στο παλιό και τελματωμένο επειδή δεν μπορούν και δεν θέλουν να δουν όλο αυτό τον κόσμο να ξεσηκώνεται εναντίον τους για να μπει στη σύγχρονη ζωή ακολουθώντας μια πραγματικά επαναστατική τάξη όπως είναι το σύγχρονο βιομηχανικό προλεταριάτο. Θέλουν να τον συντηρούν σε αυτή την κατάσταση της αιώνιας καθυστέρησης μοιράζοντας του υλική και ψυχική φιλανθρωπία. Φιλανθρωπία ενάντια στην κοινωνική επανάσταση. Σε αυτό το μοτίβο έμεινε ως το τέλος με συνέπεια και αίσθηση των διαθέσεων των παγκόσμιων μαζών ο Πάπας Βοϊτίλα.

Μπορεί να καταλάβει κανείς λοιπόν, αν έτσι σκέφτεται το «φιλελεύθερο» δυτικό μονοπώλιο πως σκέφτεται το ανατολικό κρατικοφασιστικό. Το ισλάμ και η ορθοδοξία έχουν ήδη δώσει με τους αποκεφαλισμούς και τις εθνοκαθάρσεις τα πρώτα δείγματα της δικιάς τους πραγματικά ριζοσπαστικής επιστροφής στις «ρίζες». Μπροστά τους ο πάπας Ιωάννης Παύλος μοιάζει με Ντιντερό και τον σεβόμαστε γι αυτό δίπλα στους δημοκράτες καθολικούς. Όμως για μας τους υπερασπιστές του προλεταριακού διαφωτισμού υπάρχει ζωτική ανάγκη να τελειώνουμε με όλο αυτό τον κόσμο που μπορεί να ηρεμεί μόνο ταξιδεύοντας με φαντάσματα. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτόν όχι μόνο για τον σοσιαλισμό αύριο, αλλά και για τον αντιφασισμό σήμερα. Ο φασισμός, ιδιαίτερα ο ναζισμός συγκρούεται τελικά με την κρατική εκκλησία, αλλά πριν φτάσει σε αυτό το σημείο έχει χρησιμοποιήσει τις θρησκευτικές προκαταλήψεις και τα παθητικά ατομικιστικά κηρύγματα για να αποσπάσει τις μάζες από την ορθολογική και υλιστική, την πραγματικά επαναστατική σκέψη.

Κάθε πράγμα μετατρέπεται στο αντίθετό του, και οι αδυναμίες ενός έθνους μπορούν να μετατραπούν σε δύναμή του

Αν λοιπόν ως εδώ επιμείναμε πολύ στον τρόπο με τον οποίο ο ρώσικος σοσιαλιμπεριαλισμός επέβαλε από τα μέσα τη δική του διεθνή και εσωτερική πολιτική και ταυτόχρονα τσάκιζε τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας μας και την εξαρτούσε οικονομικά όσο καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ήταν για να αποδείξουμε μέσα κυρίως από τη σύγχρονη πολιτική ότι δεν είναι μια παλιά γενικευμένη πανεθνική ιδεολογική κατάρα εκείνο που έχει εμποδίσει τη χώρα μας να μπει πραγματικά στον κύκλο των σύγχρονων ευρωπαϊκών εθνών, αλλά ο ειδικός, ιστορικά διαμορφωμένος χαρακτήρας της ελληνικής άρχουσας τάξης. Αυτός επιτρέπει στον «γενετικά» πιο συγγενικό της ιμπεριαλισμό, το ρώσικο, δηλαδή στον κατάλληλο εξωτερικό παράγοντα, να αποσαθρώσει αυτήν την άρχουσα τάξη και να αναδείξει από μέσα της και μέσα από το λαό ό,τι το αθλιότερο και καταστροφικότερο υπάρχει, και πάνω απ’ όλα ασκώντας πολυμέτωπη και ύπουλη βία να καταστρέψει κάθε κομμάτι του έθνους που αντιστέκεται στον εξωτερικό εχθρό και τελικά να καταστρέψει όλη τη χώρα. Επειδή πιστεύουμε ότι αυτή η διαδικασία εκτυλίσσεται όλο και πιο πολύ κόντρα στις βαθύτερες ιδεολογικές και πολιτικές διαθέσεις της πλατιάς μάζας του ελληνικού πληθυσμού, οι οποίες κινούνται μέσα στο μεγάλο ρεύμα του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, η άρχουσα τάξη έρχεται σε όλο και μεγαλύτερη σύγκρουση με τη βάση της, ιδιαίτερα τη λαϊκή. Αν αυτό δε γίνεται τόσο φανερό ακόμα είναι γιατί μοιραία ο ελληνικός λαός, όπως κάθε άλλος, επηρεάζεται πολύ έντονα και αρνητικά από τις πολιτικές ιδέες της κυρίαρχης τάξης σε εποχές που δε διαθέτει δικά του κάπως μαζικά διαφωτιστικά και πολιτικά κέντρα άμυνας, όπως συμβαίνει σήμερα.

Μιλώντας εδώ για «δυτικό πολιτισμό» δεν εννοούμε τον δυτικού τύπου μονοπωλιακό καπιταλισμό, ούτε την αντίστοιχη αστική σκέψη, που στην πραγματικότητα βρίσκονται σε βαθιά αντιδιαφωτιστική παρακμή. Εννοούμε το ανεπτυγμένο πολιτιστικό επίπεδο των λαών στις ανεπτυγμένες χώρες, δηλαδή το δημοκρατικό πολιτισμό τους, στον οποίο έχουν διαπαιδαγωγηθεί από τις μεγάλες αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις τους, από τα μεγάλα αντιφασιστικά τους κινήματα, αλλά και από τις ως τώρα νικημένες, αλλά παρούσες στη συλλογική μνήμη προλεταριακές-σοσιαλιστικές επαναστάσεις τους. Αυτός ο πολιτισμός των πλατιών λαϊκών μαζών έρχεται καθημερινά σε οικονομική και πολιτική σύγκρουση με τον γουρουνόπετσο, αντιδημοκρατικό, οικονομίστικα τυφλό χαρακτήρα του κυρίαρχου σ’ αυτές τις χώρες μονοπωλιακού κεφαλαίου. Αυτό συνεργάζεται στενά με το ρώσικο και το κινέζικο νεοναζιστικό ομόλογό τους κεφάλαιο και γι’ αυτό κανακεύει την υποτακτική σ’ αυτούς ελληνική άρχουσα τάξη. Μιλώντας εδώ για «δυτικό πολιτισμό» εννοούμε στο βάθος το δυτικό Διαφωτισμό, η πιο ανεπτυγμένη και σύγχρονη έκφραση του οποίου είναι ο κατασυκοφαντημένος από τις αστικές τάξεις προλεταριακός, μαρξιστικός διαφωτισμός. Με αυτή λοιπόν την έννοια του «δυτικού» πιστεύουμε ότι η αντίθεση του λαού στην ανατολίτικη άρχουσα τάξη του έχει μεγαλώσει, παρόλη την εξ αντανακλάσεως σχετική οπισθοδρόμηση και του ίδιου του λαού. Έχει μάλιστα μεγαλώσει τόσο πολύ, ώστε αυτός ο λαός στη μεγάλη του πλειοψηφία δε νιώθει να εκπροσωπείται στ’ αλήθεια από κανένα κόμμα και κανέναν φύρερ, παρά την τόσο άφθονη προσφορά σε τέτοιους από το πολιτικό σύστημα. Το πολύ που κάνει είναι να επιλέγει εκείνο το κόμμα ή τον «φύρερ ευκαιρίας» τον οποίο ο καθένας θεωρεί το μικρότερο κακό.

Αντίθετα δηλαδή με τη θέση ότι για τη σημερινή, μη ευρωπαϊκή πολιτική κίνηση της χώρας φταίει γενικά η ανατολίτικη εθνική κουλτούρα, και ιδιαίτερα η καθυστερημένη πολιτική κουλτούρα των μαζών, και ότι γι’ αυτό πριν από κάθε πολιτική πρόοδο θα πρέπει να προηγηθεί μια πολιτιστική αλλαγή βάθους χρόνου, εμείς βγάζουμε, με τη βοήθεια και αυτού εδώ του έργου, το συμπέρασμα ότι εκείνο που πάνω απ’ όλα χρειάζεται σήμερα είναι μια πολιτική επανάσταση που θα ρίξει από την εξουσία τη σημερινή άρχουσα τάξη και, κυρίως, θα γκρεμίσει συθέμελα τον σάπιο υπεραντιδραστικό κρατικό μηχανισμό αντικαθιστώντας τον μʼ εκείνον μιας από τα κάτω, λαϊκής, δημοκρατικής εξουσίας. Αυτός είναι αναγκαίος όρος για κάθε πολιτιστική αλλαγή βάθους χρόνου, δηλαδή για να μπορέσει στη συνέχεια όλο το έθνος να απελευθερωθεί από το ιδεολογικό δηλητήριο που χύνει καθημερινά στις φλέβες του ο βυζαντινός κόσμος που ζει εδώ και 180 χρόνια σαν ακατάβλητος βρυκόλακας μέσα του, ιδιαίτερα στα σχολεία και στα πανεπιστήμιά του, στα υποδουλωμένα στο κράτος ΜΜΕ του, στις κυβερνήσεις και στις «αυτοδιοικήσεις» του και, πάνω απ’ όλα, στους μηχανισμούς της βίας του, δηλαδή στην αστυνομία, στο στρατό και στα δικαστήρια. Θεμελιακή, εννοείται, προϋπόθεση για την ιδεολογική απελευθέρωση του ελληνικού λαού είναι η απαγόρευση κάθε επέμβασης του κέντρου κάθε βυζαντινισμού, της ορθόδοξης Εκκλησίας, στις κρατικές πολιτικές υποθέσεις και, βέβαια, η απαγόρευση και συντριβή του αντισημιτισμού, της μήτρας κάθε κανιβαλικού ρατσισμού, τον οποίο το πλειοψηφικό, υπεραντιδραστικό τμήμα της Εκκλησίας υπό την πολιτική ενθάρρυνση των ρωσόφιλων εγκληματικά αναβίωσε και μεθοδικά ενσταλάζει στους πιστούς, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες.

Πιστεύουμε ότι πρώτος εχθρός μια τέτοιας επανάστασης θα είναι οι ρωσόφιλες δυνάμεις, που όχι τυχαία είναι σήμερα και οι πιο αντιδιαφωτιστικές-σκοταδιστικές, οι πιο εχθρικές στη σύγχρονη παραγωγή και επιστήμη και, κυρίως, οι πιο αντιδημοκρατικές και ξενόδουλες. Η πιο βασική διαφορά του 1821 με το 2014 είναι ότι τώρα υπάρχει ένας σχετικά πολύ πιο ώριμος λαός και μια πολύ πιο ώριμη χώρα και ότι η νεοτσαρική Ρωσία δε θα μπορεί να κρύβει για πολύ την πολιτική και οικονομική της κυριαρχία, χωρίς να ασκήσει πάνω στη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού την ανοιχτή δικτατορία της. Γι’ αυτό άλλωστε το σκοπό έχει γιγαντώσει τη ναζιστική Χρ. Αυγή και σπρώχνει προς αυτήν το στρατό, γι’ αυτό έχει κάνει τη μισή αστυνομία φιλοναζιστική γυμνάζοντάς την κατάλληλα για χρόνια πάνω στους μετανάστες, και γι’ αυτό, τέλος, έχει χτίσει μια τραμπούκικη ψευτοαριστερά και μερικές ψευτοαναρχικές δολοφονικές συμμορίες με ωμά αντιλαϊκή νοοτροπία.

Η διαλεκτική δηλαδή της Ιστορίας τα φέρνει έτσι, ώστε μετά από 180 περίπου χρόνια ο ίδιος εχθρός να ξανάρχεται με νέα ορμή στη χώρα για να κλείσει το πρώτο του έγκλημα με ένα ακόμα μεγαλύτερο. Ενώ δηλαδή τότε, σαν τσαρική φεουδαρχία, γέννησε μια ευνουχισμένη αστική τάξη στερώντας της τελικά για πάντα τη δυνατότητα να κάνει τη δημοκρατική της επανάσταση και να βγάλει από το σκοτάδι το λαό, τώρα, σαν ο πιο σύγχρονος πολεμικός κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός και σαν αξεπέραστος μετρ της συνομωσίας και της προβοκάτσιας, επιχειρεί να αδειάσει από ζωή και αξιοπρέπεια ένα ολόκληρο έθνος και να το μετατρέψει σε ζόμπι-εργαλείο του μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη και ενάντιά της.

Αυτή τη στιγμή ο ελληνικός λαός, όπως άλλωστε και το ʼ21, δε βλέπει αυτή τη δύναμη σαν εχθρό του. Τη βλέπει μάλιστα σαν φίλο, ενώ σαν εχθρό του σπρώχνεται από σύσσωμο το πολιτικό καθεστώς να βλέπει το κεντρικό υποψήφιο θύμα αυτής της δύναμης, την Ενωμένη Ευρώπη. Αυτή η τελευταία σαν σύνολο είναι μια εθελοντική, και γι’ αυτό δημοκρατική, ένωση κρατών. Έτσι, παρά την αθλιότητα και το μικρομεσαίο ιμπεριαλισμό των επιμέρους μονοπωλιακών αρχουσών τάξεων αυτών των κρατών, είναι από τη φύση της αντίθετη σε κάθε μεγαλοκρατισμό και φασισμό, πράγμα που αποδεικνύεται από το ότι κάθε ευρωπαίος φασίστας είναι αντίθετος με αυτήν την Ένωση. Όμως ο ελληνικός λαός, χάρη κυρίως στην υστερική προπαγάνδα των ρωσόφιλων, αλλά και χάρη στα βαριά λάθη των ίδιων των μονοπωλιστών ηγετών της, πιστεύει ότι η ΕΕ τον πεινάει και τον καταστρέφει επίτηδες για να τον αγοράσει φτηνά και δε βλέπει, προς το παρόν, ότι τον πεινάνε και τον καταστρέφουν σαν κατεδαφιστές της παραγωγής οι άνθρωποι της Ρωσίας και ότι κυρίως αυτή η τελευταία, μαζί με τους κινέζους συμμάχους της, αγοράζει τη χώρα φτηνά: ενέργεια, τράπεζες, τουριστική γη, λιμάνια, βιομηχανίες επεξεργασίας αγροτικών-κτηνοτροφικών προϊόντων κτλ.

Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι, όταν συναισθανθεί αυτήν την απάτη, η μεγάλη πλειοψηφία του κατατσακισμένου λαού μας θα αντιδράσει με ανάλογο θυμό. Τότε σε κάθε περίπτωση θα αρχίσει μια αληθινή νέα εθνική αντίσταση και τότε θα είναι η ώρα της βαθύτερης νεοελληνικής αυτοσυνείδησης, που θα κάνει την Ελλάδα όχι φτωχό και συμπλεγματικό συγγενή του δυτικού δημοκρατικού και του παγκόσμιου σοσιαλιστικού διαφωτισμού, αλλά μέρος της πιο ορμητικής πρωτοπορίας του. Ήδη οι πιο διορατικοί δημοκράτες και επαναστάτες στη χώρα μας μπορούν, ακριβώς λόγω της φύσης της άρχουσας τάξης τους, να δουν πιο μακριά, από πολιτική άποψη, απ’ όσο οι αντίστοιχοί τους στις άλλες χώρες της Ευρώπης. Ακόμα και το γεγονός ότι μόνο της Ελλάδας το Κομμουνιστικό Κόμμα ανάμεσα σε όλα τα άλλα στον κόσμο διαλύθηκε από τους νεοτσαρικούς με την πιο ωμή βία, που έφτασε ως την εκτέλεση του ηγέτη του, δίνει στους έλληνες επαναστάτες κομμουνιστές μια παραπάνω δυνατότητα να καταλάβουν τη στρατηγική και τακτική των νεοχιτλερικών του Κρεμλίνου, αλλά και να εμβαθύνουν στον καίρια αρνητικό ρόλο του τσαρισμού, στη νεοελληνική εξέλιξη, ειδικά στο ʼ21, πράγμα το οποίο δεν είχε μπορέσει ακόμη να κάνει το πραγματικό ΚΚΕ. Η Ελλάδα, σαν καθεστωτική οντότητα, είναι τώρα δα στην πρωτοπορία της ευρωπαϊκής αντίδρασης, αλλά ό,τι σ’ αυτήν είναι αντικαθεστωτικό είναι αυτόματα στην πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής προόδου.

Το ανάλογο αλλά σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό ίσχυσε κάποτε και για τη Ρωσία, όταν ο τσαρισμός ήταν το κέντρο της ευρωπαϊκής αντίδρασης. Τότε η πιο πρωτοπόρα αντίσταση στον τσαρισμό, η ρώσικη, έβγαλε τελικά και την πρώτη μεγάλη προλεταριακή επανάσταση και εξουσία στον κόσμο.

Αυτός είναι στο βάθος και ο λόγος που τώρα έρχεται στη επιφάνεια ο Φαλμεράιερ στα ελληνικά. Δηλαδή δεν έρχεται από μια φιλολογική ανάγκη, αλλά από μια καθαρά πολιτική ανάγκη, όπως δείχνει τούτο εδώ το προσάρτημα. Αυτό το προσάρτημα προέκυψε από την ανάγκη τη δική μας και του μεταφραστή να μεταφέρουμε και να επιβεβαιώσουμε, όσο μας ήταν δυνατό και με όσο πιο διαλεκτικό τρόπο μπορούσαμε, την τεράστια πολιτική σημασία του έργου για τη σύγχρονη εποχή, αλλά και να δώσουμε τη δική μας εκδοχή για κάποια πολύ καίρια για σήμερα πολιτικά σχόλια του συγγραφέα στην καταπληκτική σε οξυδέρκεια εισαγωγή του σʼ αυτόν εδώ τον τόμο. Έχουμε μάλιστα κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι σύντομα και η υπόλοιπη Ευρώπη, ειδικά η Γερμανία, που γέννησε αυτό το σοφό, μα και σʼ ένα βαθμό τον απαρνήθηκε, θα τον ανασύρει για τα καλά από τα ακαδημαϊκά αρχεία της και θα τον φέρει σε γνώση όλων των δημοκρατικών ανθρώπων της και, κατά συνέπεια, όλων των δημοκρατικών ανθρώπων της Ευρώπης. Γιατί, όπως δείχνουν τα γεγονότα, τώρα ήρθε η ώρα αυτό εδώ το έργο να διαφωτίσει όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και όλη την Ευρώπη για τους κινδύνους που διατρέχει, αν δεν καταλάβει ότι αληθινά ευρωπαϊκό είναι μόνο ό,τι είναι δημοκρατικό και ότι δεν υπάρχει καμιά ανώτερη φυλετική ή πολιτιστική καταγωγή, αληθινή ή ψεύτικη, που μπορεί να επιτρέπει σε κάποιο σημερινό έθνος να καυχιέται, χωρίς την ομόφωνη καταδίκη απ’ όλα τα άλλα, ότι είναι «εξαιρετικό», «ανώτερο», «αναγκαίο πολιτιστικό συστατικό» ή «πολιτιστικό λίκνο» κτλ. κτλ. μιας ολόκληρης ηπείρου. Όπου ακούγονται κάτι τέτοια, πρέπει να ξέρουμε ότι ήδη ακούγονται μπότες αδυσώπητου πολέμου εναντίον του πολιτισμού και του ανθρώπου γενικά.

Πιστεύουμε ότι η ζωντανή απειλή ή, ακόμα περισσότερο, η πραγματικότητα μιας ωμής νεοναζιστικής ή φαιο-«κόκκινου» τύπου κυριαρχίας στην Ελλάδα θα είναι η πρώτη δοκιμασία που θα υποχρεώσει το έθνος και το λαό μας να δουν την ιστορία τους με καινούριο μάτι, δηλαδή να δουν ξανά τη γέννηση του νεοελληνικού κράτους, μετά παραπίσω να δουν το αληθινό Βυζάντιο και, τελικά, να δουν χωρίς ομίχλες και την αρχαία Ελλάδα σαν μια υπέροχη μακρινή χώρα, τόσο υπέροχη, που να ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα. Έτσι θα μπορούν να τη φχαριστηθούν κι αυτήν στ’ αλήθεια, που σημαίνει χωρίς καταναγκασμό και χωρίς κόμπλεξ, οπότε θα τη δουν όπως πραγματικά ήταν, δηλαδή ό,τι το πιο υπέροχο σε έναν κόσμο που ήταν όμως δουλοκτητικός, δηλαδή βρισκόταν στην αυγή του πολιτισμού. Από την άλλη, όπως είπαμε και προηγούμενα, μόνο αντιμετωπίζοντας τον οργανωτή των χειρότερων εσωτερικών αδυναμιών μας σαν εξωτερικό εχθρό, και μάλιστα σαν καταστροφική και ίσως σαν κατοχική δύναμη, θα μπορούμε να πολεμήσουμε αυτές τις αδυναμίες. Έτσι, ψύχραιμα και με αλλεπάλληλους επαναστατικούς αγώνες -που είναι αγώνες κύρια ταξικοί, γιατί οι χειρότερες αδυναμίες επιβιώνουν καλύτερα και κακοφορμίζουν στις πιο εκμεταλλευτικές τάξεις- θα μπορέσουμε να τις νικήσουμε. Τότε θα καταλάβουμε και θα εκτιμήσουμε την αξία αυτού του βιβλίου και το μεγαλείο του μαχητή της αλήθειας κόντρα στο ρεύμα, του Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράιερ, πραγματικά ανιδιοτελούς και γι’ αυτό αιώνιου φίλου του ελληνικού λαού.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/afises/2013-02-16-20-46-50/item/393

Οι μαρξιστές, οι φαιο''κόκκινοι'' και η αστική δημοκρατία...

Είναι η πολιτική του φαιο-«κόκκινου» μετώπου κατά του δημοκρατισμού, του λαού, της εθνικής ανεξαρτησίας και του διαφωτισμού, που παίρνει τη μορφή της «αντικαπιταλιστικής» ή «αντινεοφιλελεύθερης» πάλης ενάντια στην «ψευδεπίγραφη αστική δημοκρατία και τον ληστρικό καπιταλισμό».

Η διαφορά είναι ότι για τους μαρξιστές την ψευδεπίγραφη αστική δημοκρατία ο λαός θα την ξεπεράσει τσακίζοντας το αστικό κράτος και φτιάχνοντας το δικό του, λαϊκό κράτος, όταν δεν θα αντέχει πια την πολιτική καταπίεση από τον ιμπεριαλισμό και την αστική τάξη και θα είναι έτοιμος και αποφασισμένος να κάνει το άλμα,  με πρωτοπόρα δύναμη και οργανωτή του το κομμουνιστικό, επαναστατικό εργατικό κόμμα, σε συνθήκες επαναστατικής κρίσης (μετά από πόλεμο, πολιτική κατάρρευση της αστικής τάξης, εξέγερση ενάντια σε ετοιμόρροπη διχτατορία κλπ.). Αυτό θα είναι το κράτος της λαϊκής, σοσιαλιστικής δημοκρατίας, το οποίο θα έχει ενσωματώσει όλα τα επιτεύγματα του αστικού και προλεταριακού - μαρξιστικού διαφωτισμού, καθώς και όλη την τεχνική - παραγωγική και πολιτιστική πρόοδο της καπιταλιστικής εποχής.

Αντίθετα, οι φαιο-«κόκκινοι» φασίστες, φονιάδες και μηδενιστές πολεμάν την αστική δημοκρατία από τα δεξιά, από την πλευρά του μεσαίωνα, του παπά, του βυζαντινού σκοταδισμού,  του ιρρασιοναλισμού, της δουλοχτησίας και τελικά της βαρβαρότητας. Αυτοί πολεμούν την αστική δημοκρατία από την πλευρά του κανίβαλου. Και σήμερα παγκόσμιο κέντρο αυτής της ιδεολογικής γραμμής και αντίληψης είναι ο πιο σάπιος, ο πιο φασιστικός, ο σχετικά πιο αδύναμος οικονομικά αλλά πανίσχυρος στρατιωτικά και διπλωματικά ιμπεριαλισμός: ο ρώσικος και δίπλα του ο κινέζικος σοσιαλιμπεριαλισμός, δηλαδή οι υπερσυγκεντρωμένες κρατικομονοπωλιακές αστικές τάξεις που πρόκυψαν από την προδοσία των δύο πρώτων επιτυχημένων επαναστάσεων των κολασμένων αυτού του πλανήτη, της ρώσικης και της κινέζικης. Αυτό εκφράζει η ιδεολογική γραμμή του συμβούλου του Πούτιν, Αλέξανδρου Ντούγκιν («Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία») για ενότητα φασιστών και «κομμουνιστών» κατά του «επάρατου  δυτικού φιλελευθερισμού».

Πάρθηκε από http://oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-19-25/item/447

ΑΝΤΙΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΟΓΔΟΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΕΠΤΑ

Ασφαλώς από τα ρεύματα της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας, δηλαδή από τους εθνικιστές, τους οπαδούς της επιστροφής στη φύση, τους θρησκόληπτους, τους αντισημίτες και τους ιδεαλιστές κάθε είδους δεν μπορεί να περιμένει κανείς κάτι άλλο. Αυτά τα ρεύματα εκφράζουν τουλάχιστον τον αιώνιο τρόμο της καθυστέρησης μπροστά στην πρόοδο.

Όμως πρέπει να είναι κανείς ξεχωριστά αυστηρός απέναντι σε εκείνους που πολεμάνε την παγκοσμιοποίηση σηκώνοντας τη σημαία του μαρξισμού – λενινισμού. Αυτοί είναι απόλυτα ασυνεπείς και ανέντιμοι χώρια από την αντιδραστική τους θέση. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που αυτοί ακριβώς αποτελούν την ακροδεξιά, δηλαδή την σοσιαλφασιστική πλευρά του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης, στον ίδιο βαθμό με τους ανοιχτούς ναζιστές.

Γιατί η παγκοσμιοποίηση έχει μεν σήμερα κοινωνικό φορέα και πρωταγωνιστή το κεφάλαιο, και μάλιστα το μονοπωλιακό κεφάλαιο της Δύσης, αλλά πρώτα απ’ όλα αυτή αποτελεί μια έκρηξη, ένα πλάτεμα και ένα πρωτοφανές βάθεμα των παραγωγικών δυνάμεων της εργασίας σε παγκόσμια κλίμακα, ενώ ταυτόχρονα, όπως κάθε άλλη παραγωγική επανάσταση αποτελεί μια πελώρια και αδυσώπητη μηχανή καταστροφής των εθνικών συνόρων, των εθνικιστικών προκαταλήψεων και τελικά ενοποίησης των λαών και συντόμευσης της διαδικασίας της επανάστασης.

Αυτές οι τάσεις ισχύουν γενικά για τον ώριμο καπιταλισμό και τις παραγωγικές δυνάμεις που αυτός αναπτύσσει. Ο Λένιν αναφέρεται στον “ώριμο καπιταλισμό που τραβά για να μετατραπεί σε σοσιαλιστική κοινωνία και που χαρακτηρίζεται από την επιταχυνόμενη σύσφιξη των κάθε λογής σχέσεων ανάμεσα στα έθνη, το σπάσιμο των εθνικών φραγμών, τη δημιουργία της διεθνούς ενότητας του κεφάλαιου, της οικονομικής ζωής γενικά, της πολιτικής, της επιστήμης, κ.λπ.” και παρακάτω: “ο μαρξισμός προβάλλει στη θέση κάθε εθνικισμού το διεθνισμό που αναπτύσσεται μπροστά στα μάτια μας με κάθε βέρστι σιδηροδρομικής γραμμής, με κάθε διεθνές τράστ, με κάθε ένωση εργατών (διεθνή ως προς την οικονομική της δράση, και κατόπιν ως προς τις ιδέες και τις επιδιώξεις της)” (Κριτικά σημειώματα πάνω στο εθνικό ζήτημα, 19ος τόμος).

Δείτε εδώ όλο το κείμενο http://oakke.gr/articles-anaforas/item/156-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%B3%CE%B4%CE%BF%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%83-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%83-%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B1

Η φύση του φαιοκόκκινου μετώπου...

Η φύση του φαιοκόκκινου μετώπου είναι το φαιό περιεχόμενο και η κόκκινη μορφή.

Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο και οφείλεται σε δύο αλλεπάλληλες διαδικασίες οπισθοδρόμησης. Πρόκειται κατ αρχήν για την ήττα των πιο γιγαντιαίων σοσιαλιστικών επαναστάσεων αυτού του αιώνα, εκείνων της Κίνας και της Ρωσίας, και ύστερα για τη μετατροπή και των δύο αυτών χωρών, ιδιαίτερα της Ρωσίας, σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις φασιστικού μιλιταριστικού τύπου. Σε αυτές τις χώρες, πριν από κάθε άλλη, η παλιά αυτοκρατορική αντίδραση έχει ενσωματωθεί στην ηγεμονική “κόκκινη” νομενκλατούρα. Σαν τέτοιες έχουν γίνει και οι δύο αυτές χώρες το δίδυμο κέντρο της παγκόσμιας φαιοκόκκινης αντίδρασης. Γι’ αυτό και οι εξής “παραξενιές” της διεθνούς συνθηματολογίας των φαιοκόκκινων σε κάθε χώρα.

Ο αντιϊμπεριαλισμός τους είναι πάντα ημιπληγικός και τερατωδώς ανισοβαρής. Εξεγείρονται για τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Σερβία, αλλά συμπαρατάχτηκαν με αυτόν το μικρό βαλκάνιο τραμπούκο και σύμμαχο του Κρεμλίνου, όταν για χρόνια κατέσφαζε τη Βοσνία και την Κροατία, ενώ και πάνω στους βομβαρδισμούς αυτός εθνοεκκαθάριζε σχολαστικά το Κόσσοβο. Κυρίως όμως είναι εκκωφαντική η σιωπή τους απέναντι στην πρώτη αληθινή και πλήρη επάνοδο μιας ναζιστικής πρακτικής που είναι η ισοπέδωση της Τσετσενίας και η εξόντωση και ο βασανισμός των ηρωικών κατοίκων της.

Ο αντιαμερικανισμός τους είναι φτυστός ο αντιαγγλισμός του χιτλερικού άξονα στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Κι εκεί οι νέες και ανερχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Γερμανία, Ιαπωνία), που μόνο με τη στρατιωτική βία μπορούσαν να εκτοπίσουν τους ισχυρότερους στο καθαυτό οικονομικό επίπεδο ανταγωνιστές τους (Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ), χρησιμοποιούσαν αντιϊμπεριαλιστική γλώσσα.

Τέτοιος είναι και ο αντιευρωπαϊσμός των φαιοκόκκινων.

Ο Μάο Τσε Τούνγκ ήδη από το 1970 είχε εντοπίσει ότι ο κύριος στρατηγικός στόχος του ρώσικου σοσιαλ-ιμπεριαλισμού είναι η στρατιωτική κατοχή του πάμπλουτου αλλά μισοάοπλου γίγαντα που λέγεται Ενωμένη Ευρώπη.

Η φαιοκόκκινη δημαγωγία ενάντια στην Ενωμένη Ευρώπη βρίσκει το άλλοθί της στον μονοπωλιακό αστικό χαρακτήρα αυτών των χωρών. Όμως σήμερα που η σοσιαλιστική επανάσταση δεν είναι στην ημερήσια διάταξη το δίλημμα δεν είναι “μονοπωλιακή ή σοσιαλιστική Ευρώπη”, αλλά “ενωμένη Ευρώπη των ειρηνόφιλων αστικών κρατών, ή διασπασμένη Ευρώπη των σοβινιστικών κρατών και των στρατιωτικών αξόνων”. Στην Ελλάδα και παντού στην Ευρώπη η άρνηση της Ένωσης γίνεται από την πλευρά του ελεεινότερου σοβινισμού και αντιβαίνει εξόφθαλμα στην μαρξιστική λενινιστική συμβουλή, οι διεθνιστές να υπερασπίζουν πάντα τη συμμετοχή της χώρας τους σε ευρύτερες διεθνικές ενώσεις που πραγματοποιούνται δίχως βία ακόμα και από αστικές κυβερνήσεις.

Τέτοιας τέλος αντιμαρξιστικής φύσης είναι και ο φαιοκόκκινος αντικαπιταλισμός. Στη χώρα μας π.χ. αυτός ενώνει τρία αντιδραστικά ρεύματα: Το πρώτο ρεύμα είναι ο αντικαπιταλισμός της μικρής και μεσαίας καπιταλιστικής παραγωγής που επιτίθεται στη σύγχρονη παραγωγική συγκέντρωση του κεφαλαίου (κινήματα αγροτών, “οικολογικά” κινήματα κατά της βιομηχανίας). Το δεύτερο ρεύμα είναι ο αντικαπιταλισμός της κρατικής γραφειοκρατίας που χρησιμοποιεί το σύγχρονο κρατικό μηχανισμό σαν ένα είδος φέουδου (κινήματα των δημοσιοϋπαλληλικών συντεχνιών) . Το τρίτο ρεύμα είναι ο αντικαπιταλισμός εκείνου του είδους της οικονομικής ολιγαρχίας που επιτίθεται στον ελεύθερο καπιταλιστικό ανταγωνισμό από τα δεξιά, δηλαδή από την άποψη της δικιάς της οικονομικής και πολιτικής ιδιοποίησης του κράτους. Αυτός είναι ο αντικαπιταλισμός των προμηθευτών και των ευνοούμενων κρατικών εργολάβων.

Όλα αυτά τα πολιτικοϊδεολογικά ρεύματα μπαίνουν τελικά σήμερα κάτω από την καθοδήγηση των ρωσόφιλων. Ειδικά σήμερα κάθε μέτωπο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό σημαίνει ταύτιση με τους πολεμικούς ανατολικούς φασισμούς. Ποτέ οι κομμουνιστές δεν προσδιόρισαν σαν κύριους εχθρούς τους φιλελεύθερους όσο ανέβαιναν στον ορίζοντα οι φασίστες.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/neweast/2000/349/scrn/nes30-03-2000.htm

Πως ο ρώσικος σοσιαλιμπεριαλισμός δουλεύει στο δίπολο φασισμός-αντιφασισμός μέσα και στους δύο πόλους [Κομμάτι από άρθρο της ΟΑΚΚΕ]

 – επιβεβαιώθηκε περίτρανα η εκτίμησή μας ότι η νεοτσαρική Ρωσία ειδικεύεται παντού στην κατασκευή τεχνητών πολιτικών διπόλων, όπως ακριβώς κάνει και στη χώρα μας.

Δηλαδή η Ρωσία δεν αρκείται στο να δυναμώνει και να διεισδύει ηγεμονικά στον κλασικό ακροδεξιό, φασιστικό και ναζιστικό πόλο, ο οποίος εκφράζει πιο «ελεύθερα» και πιο ολοκληρωμένα την νεοχιτλερική φύση της, δηλαδή τον πόλο Τραμπ-Λεπέν-Φάραντζ-ΑFD που έχει μαζί του όλους τους ναζήδες της γης, αλλά διεισδύει και στον αντίρροπο πόλο αντιφασισμού από τον οποίο όμως αφαιρεί όλη τη δημοκρατική ουσία και τον μετατρέπει σε ένα επίσης φιλικό του αντιδραστικό έκτρωμα, που το αποκαλούμε αντιδημοκρατικό ψευτοαριστερό «αντιφασισμό». Χαρακτηριστικοί πολιτικοί εκπρόσωποι αυτού του είδους του αντιφασισμού είναι οι Σάντερς (εν μέρει και ο Ομπάμα) -Μελανσόν-Ντι Λίνκε. Ο αντιδημοκρατικός ψευτοαριστερός «αντιφασισμός» δουλεύει βασικά στο εσωτερικό των ΗΠΑ και της ΕΕ και θεωρεί ότι η ιδεολογική πηγή και το ζωντανό παγκόσμιο κέντρο του φασισμού είναι σήμερα το δυτικό χρηματιστικό μονοπωλιακό κεφάλαιο του οποίου η κύρια πολιτική και οικονομική μορφή είναι ο νεοφιλελευθερισμός και όχι το ανατολικό στρατιωτικομονοπωλιακό κεφάλαιο των κρατικοολιγαρχών δικτατόρων με επίσημη ιδεολογία τον ανοιχτό μεγαλοκρατικό σοβινισμό και τον ηγεμονισμό της μεγάλης δύναμης.

Επειδή ο αντιδημοκρατικός ψευτοαριστερός «αντιφασισμός» έχει σαν κύριο εχθρό του τον ίδιο εχθρό που έχει ο κλασσικός φασισμός, χτυπάει το δεύτερο σχεδόν αποκλειστικά στο θρησκευτικό και φυλετικό ρατσισμό του, αλλά όχι στην πολιτική του γραμμή, ιδιαίτερα τη διεθνή πολιτική του γραμμή. Και για να μην μπει στη διεργασία να τον χτυπήσει στη γραμμή και στην ιδεολογία του τον χτυπάει με τη δικιά του βία, από την οποία όμως αφήνει απ έξω τις πλατειές μάζες που θέλουν να ξεκαθαρίσουν πριν μισήσουν και πολεμήσουν με τη βία τα φασιστικά ρεύματα, που όσο και να είναι παλιά στις ρίζες τους, είναι μοντέρνα στη μορφή της προπαγάνδας τους. Μάλιστα τους δημοκράτες που δεν είναι υπέρ ενός πολέμου συμμοριών, αλλά θέλουν μια πλατειά και ανοιχτή ιδεολογική πάλη για την αποκάλυψη αυτού του φασισμού μέσα στην κοινωνία οι «αντιφασίστες» αυτού του είδους τους καταγγέλλουν σαν φιλελεύθερους ή και κρυπτοφασίστες. Στην πραγματικότητα αυτός ο αντιφασισμός βάζει το δίλημμα: ή με εμένα ή με τους φασίστες. Τρίτος δρόμος δεν χωρεί. Με το να οξύνει και να παροξύνει τεχνητά αυτήν την αντίθεση ανάμεσα σε δύο πόλους που στρατηγικά είναι σύμμαχοι ο ρωσοκινεζικός άξονας θέλει να καταπιεί μέσα σε αυτούς όλους τους δυνητικούς αντιπάλους του: να παραδώσει τους συντηρητικούς στους φασίστες και τους αριστερούς στους ψευτοαντιφασίστες φίλους του.

Για παράδειγμα εκεί που ο κλασικός φασισμός υποστηρίζει τις κύριες και πιο επικίνδυνες μορφές του ρατσισμού, το λευκό ρατσισμό ενάντια στους έγχρωμους και τον αντιμουσουλμανικό ρατσισμό, ο αντιδημοκρατικός «αντιφασισμός» καλλιεργεί με πλάγιο τρόπο τον αντι-λευκό ρατσισμό και υπερασπίζει τα δίκια του ισλαμικού ρατσισμού ή μένει αδιάφορος απέναντί τους. Έτσι αφήνει τις λευκές καθυστερημένες μάζες ακόμα πιο ανοχύρωτες ιδεολογικά και τις οδηγεί μαζικά στα χέρια του κλασικού φασισμού, ενώ οδηγεί τις μεν έγχρωμες μάζες στα χέρια των μαύρων συμμοριών και των νέων ολιγαρχικών αστικών τάξεων του Νότου, τις δε μουσουλμανικές μάζες στα χέρια του ιρανόφιλου ισλαμοφασισμού.

Όπως είπαμε και παραπάνω η στρατηγική πολιτικο-ιδεολογική ενότητα των κλασικών φασιστών και των σοσιαλφασιστών φαίνεται στον κοινό κύριο τους εχθρό: το δυτικό χρηματιστικό μονοπώλιο και το «σύστημα» στο οποίο αυτό κυριαρχεί. Ο κλασικός φασισμός μισεί αυτόν τον εχθρό σαν την ενσάρκωση του αιώνιου «άπατρι» και «παρακμασμένου» Εβραίου, ο αντιδημοκρατικός «αντιφασισμός» τον μισεί σαν τη συμπύκνωση του παγκόσμιου καπιταλισμού και σαν ηγέτη του. Έτσι ο μεν κλασικός φασισμός δεν διστάζει να είναι ανοιχτά με τους κρατικοολιγάρχες του ρωσοκινέζικου άξονα εξυμνώντας τους σαν δήθεν πατριώτες, ενώ ο φασιστικός αντιφασισμός υπονομεύει και καταργεί κάθε αντιφασιστική ενότητα εναντίον των τελευταίων με το διχαλωτό επιχείρημα είτε ότι όλοι οι καπιταλισμοί είναι ίδιοι (κλασικός τροτσκισμός), είτε ότι το κέντρο του παγκόσμιου κεφάλαιου βρίσκεται στη Δύση, οπότε χρειαζόμαστε μια αντινεοφιλελεύθερη συμμαχία με την Ανατολή ( σοσιαλφασιστικός τροτσκισμός). Τίποτα πιο φυσικό λοιπόν που όλοι οι ναζί και οι ψευτοαντιφασίστες «αντισυστημικοί» βρίσκονται στη Δύση ενώ οι νεοχιτλερικοί «συστημικοί» μονοπωλιστές του ρωσοκινεζικού άξονα δεν έχουν ποτέ καμιά εσωτερική ναζιστική ή «αριστερή», «αντικαπιταλιστική» αντιπολίτευση να αντιμετωπίσουν, παρά μόνο τη φιλελεύθερη αστική που από την ταξική αντιπρολεταριακή της φύση δεν μπορεί να τους αμφισβητήσει στ αλήθεια.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/global/2013-02-16-19-24-24/item/884-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CF%83%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B7%CF%80%CE%B1-%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%AF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%C2%AB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D%C2%BB

Κύριος εχθρός ο “νεοφιλελευθερισμός” - το κύριο μετωπικό σύνθημα των ανοιχτών και κρυφών φασιστών και ναζιστών

Για τους “πε­ριε­κτι­κούς δη­μο­κρά­τες” και ό­λους τε­λι­κά τους ψευ­το­αρι­στε­ρούς μι­κρο­α­στούς ή και πρά­κτο­ρες του σο­σιαλ-ι­μπε­ρια­λι­σμού , ο κύ­ριος ε­χθρός, ο πυ­ρή­νας της πα­γκό­σμιας α­ντί­δρα­σης δεν εί­ναι ο φα­σι­σμός ή αλ­λιώς ο φα­σι­στι­κού τύ­που ι­μπε­ρια­λι­σμός, ό­πως ή­ταν πά­ντα για την πραγ­μα­τική α­ρι­στε­ρά με­τά την εμ­φά­νι­ση του χι­τλε­ρι­κού φαι­νό­με­νου, αλ­λά ο δυ­τι­κού τύ­που, δη­μο­κρα­τι­κός στη μορ­φή του κα­πι­τα­λι­σμός, η αλ­λιώς η (με κε­φα­λαί­α) Νε­οφι­λε­λεύ­θε­ρη Πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση. Η κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση γε­νικά, δη­λα­δή α­ντι­κει­με­νι­κά-ι­στο­ρι­κά, α­πο­τε­λεί μια προ­ο­δευ­τι­κή δια­δι­κα­σί­α που ο­δη­γεί στην ό­λο και στε­νό­τε­ρη αλ­λη­λο­σύν­δε­ση κρα­τών, ε­θνών και λα­ών, την ο­ποί­α το κε­φά­λαιο πραγ­μα­το­ποιεί α­ντι­κει­με­νικά, ξέ­χω­ρα α­πό τη θέ­λη­σή του, σπά­ζο­ντας μέ­σα α­πό την πα­ρα­γω­γι­κή διε­θνο­ποί­η­ση τα ε­θνι­κά σύ­νο­ρα, δια­δι­κα­σί­α που α­πο­τε­λεί, ε­πί­σης α­ντι­κει­με­νι­κά, μέ­σο προ­σέγ­γι­σης στο σο­σιαλι­στι­κή ε­πα­νά­στα­ση και στο α­τα­ξι­κό μέλ­λον, ό­πως τό­νι­ζε πά­ντα ο Λέ­νιν, αλ­λά και οι Μαρ­ξ - Έν­γκελ­ς. Α­πό γε­νι­κή ι­δε­ο­λο­γι­κή ά­πο­ψη οι α­ντι-πα­γκο­σμιοποι­η­τές το­πο­θε­τού­νται στην ί­δια πλευ­ρά του ι­στο­ρι­κού ο­δο­φράγ­μα­τος με τους α­να­το­λι­κούς ρω­σο­κι­νέ­ζους μο­νο­πω­λι­στές και βέ­βαια με τους α­νά τον κόσμο νε­ο­να­ζι­στές και ε­δώ με τους χρυ­σαυ­γί­τες, που εί­ναι οι πρώ­τοι και βα­θύτε­ροι πο­λέ­μιοι της “ε­θνο­κτό­νου πα­γκο­σμιο­ποι­ή­σε­ως” των “ε­βραιο­φι­λε­λεύ­θερων”.

Σε ό,τι α­φο­ρά ει­δι­κό­τε­ρα τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, ό­πως α­πο­κα­λούν την πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που πραγ­μα­το­ποιεί το δυ­τι­κό ι­μπε­ρια­λιστι­κό μο­νο­πω­λια­κό κε­φά­λαιο α­σκώ­ντας πο­λι­τι­κή, οι­κο­νο­μι­κή α­κό­μα και στρα­τιω­τι­κή ε­πέμ­βα­ση στις μη α­νε­πτυγ­μέ­νες ή α­δύ­να­μες χώ­ρες, αυ­τή μπο­ρεί να εί­ναι ο πιο με­γά­λος ε­χθρός των λα­ών μό­νο ό­ταν και μό­νο στο βαθ­μό που αυ­τή έ­χει α­πέ­να­ντί της κυ­ρί­ως την προ­λε­τα­ρια­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που εί­ναι η επα­να­στα­τι­κή α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή ε­νό­τη­τα των λα­ϊ­κών οι­κο­νο­μιών ή στο βαθμό που έ­χει α­πέ­να­ντί της γε­νι­κό­τε­ρα την α­ντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή πα­γκο­σμιοποί­η­ση, δη­λα­δή την σχε­τι­κή ε­νο­ποί­η­ση των οι­κο­νο­μιών των λι­γό­τε­ρο κα­πι­ταλι­στι­κά α­νε­πτυγ­μέ­νων κρα­τών στη βά­ση των αρ­χών του α­μοι­βαί­ου ο­φέ­λους και της μη α­νά­μει­ξης των ι­σχυ­ρών και α­νε­πτυγ­μέ­νων χω­ρών στις ε­σω­τε­ρι­κές υ­πο­θέ­σεις τους. Μια τέ­τοια πε­ρί­ο­δος φι­λε­λεύ­θε­ρης ι­μπε­ρια­λι­στι­κής α­ντί­δρα­σης ή­ταν αυ­τή με­τά τον Β’ πα­γκό­σμιο πό­λε­μο ό­που οι Η­ΠΑ, με νι­κη­μέ­νο το να­ζι­σμό, η­γή­θη­καν της πά­λης ε­νά­ντια στο σο­σια­λι­στι­κό στρα­τό­πε­δο και στους ε­θνο-α­νε­ξαρ­τη­σια­κούς και α­ντια­ποι­κια­κούς α­γώ­νες του Τρί­του Κό­σμου.

Αυ­τή η προ­ο­δευ­τι­κού τύ­που πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση εί­ναι α­ντί­θε­τη στην πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση των φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­μπε­ρια­λι­στών που με την μο­νο­πω­λιακή τους συ­γκέ­ντρω­ση, την τε­χνο­λο­γι­κή και χρη­μα­τι­στι­κή τους ι­σχύ αλ­λά και με την πο­λι­τι­κή, α­κό­μα και τη στρα­τιω­τι­κή τους ε­πέμ­βα­ση, ε­πι­χει­ρούν να κυ­ριαρ­χή­σουν στις ε­σω­τε­ρι­κές α­γο­ρές των κρα­τών που οι οι­κο­νο­μί­ες τους βρί­σκο­νται σε προ­μο­νο­πω­λια­κό στά­διο, ο­πό­τε τις ε­μπο­δί­ζουν α­ντι­κει­με­νικά να συ­γκε­ντρώ­νουν τις υ­λι­κο­τε­χνι­κές τους δυ­νά­μεις και το ζω­ντα­νό πα­ραγω­γι­κό τους δυ­να­μι­κό τους μέ­σα α­πό την προ­στα­σί­α -για έ­να με­γά­λο διά­στη­μα- της συσ­σώ­ρευ­σης και του εκ­συγ­χρο­νι­σμού του ντό­πιου πα­ρα­γω­γι­κού τους κεφά­λαιου. Μό­νο έτσι αυ­τές θα μπο­ρού­σαν να στα­θούν με ί­σους ό­ρους στον οι­κο­νο­μι­κό α­ντα­γω­νι­σμό του δυ­τι­κού μο­νο­πώ­λιου.

Ό­μως α­κό­μα και η φι­λε­λεύ­θε­ρη ι­μπε­ρια­λι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση μπο­ρεί να εί­ναι προ­ο­δευ­τι­κή σε ό­σο βαθ­μό α­ντι­πα­ρα­τί­θε­ται στην πα­γκο­σμιοποί­η­ση που ε­πι­χει­ρούν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν με την ω­μή ε­ξω­οι­κο­νο­μι­κή βί­α οι μο­νο­πω­λι­στές α­να­το­λι­κού φα­σι­στι­κού τύ­που, δη­λα­δή οι ι­μπε­ρια­λι­στές ρώ­σι­κου και κι­νέ­ζι­κου τύ­που. Αυ­τοί συσ­σω­ρεύ­ουν πο­λι­τι­κο-δι­πλω­μα­τι­κή, στρα­τιω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ι­σχύ α­σκώ­ντας ω­μή βί­α στους λα­ούς τους και εξω­τε­ρι­κή βί­α σε άλ­λους υ­πο­τε­λείς τους λα­ούς και χώ­ρες, ε­πι­διώ­κο­ντας τε­λικά μια βί­αι­η α­να­δια­νο­μή του πα­γκό­σμιου πλού­του ε­ξα­πο­λύ­ο­ντας πό­λε­μο λη­στρι­κού, α­ποι­κιο­κρα­τι­κού α­κό­μα και δου­λο­κτη­τι­κού χι­τλε­ρι­κού τύ­που ε­νά­ντια και σε τρι­το­κο­σμι­κές, αλ­λά και σε άλ­λες ι­μπε­ρια­λι­στι­κές χώ­ρες.

Για να υ­πο­νο­μεύ­σουν την πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ι­σχύ των α­ντι­πάλων τους φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­μπε­ρια­λι­στών και για να κερ­δί­σουν στρα­τη­γι­κές θέ­σεις πα­ντού στον κό­σμο στα πλαί­σια της προ­ε­τοι­μα­σί­ας του με­γά­λου πο­λέμου τους, οι φα­σι­στι­κοί κρατι­κο­μο­νο­πω­λια­κοί κα­πι­τα­λι­σμοί συμ­μα­χούν με τις πιο ε­πι­θε­τι­κές, τις πιο σο­βι­νι­στι­κές με­ρί­δες των αρ­χου­σών τά­ξε­ων ό­λων των χω­ρών και υ­πο­θάλ­πουν τα πιο α­ντι­δρα­στι­κά “α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κά” κι­νήμα­τα των μη κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων, κι­νή­μα­τα που θέ­λουν να γυ­ρί­σουν πί­σω τον τρο­χό της ι­στο­ρί­ας, ό­πως εί­ναι αυ­τά των πιο πα­ρα­γω­γι­κά κα­θυ­στε­ρη­μέ­νων τμημά­των της μι­κρο­α­στι­κής τά­ξης ή της πιο πα­ρα­σι­τι­κής κρα­τι­κής γρα­φειο­κρατί­ας ή ε­πί­σης αυ­τά των ο­πα­δών της φυ­σι­κής οι­κο­νο­μί­ας και της πα­τριαρ­χί­ας.

Τέ­τοια εί­ναι η συμ­μα­χί­α των ρώ­σων κρα­τι­κο­ο­λι­γαρ­χών με τις καθυ­στε­ρη­μέ­νες μι­κρο­α­στι­κές μά­ζες στις ο­ποί­ες δου­λεύ­ουν την ου­το­πί­α ό­τι μπο­ρούν να κα­τα­στρέ­ψουν τις σύγ­χρο­νες πα­ρα­γω­γι­κές δυ­νά­μεις. Στην πρά­ξη, βέ­βαια, κα­τα­στρέ­φουν μό­νο ε­κεί­νες, τις πιο σύγ­χρο­νες, των α­ντα­γω­νι­στών τους και αυ­τές μόνο εν μέ­ρει. Αυ­τά τα κι­νή­μα­τα οι α­να­το­λι­κοί κρα­τι­κο­φα­σίστες τα σέρ­νουν πί­σω α­πό τον δι­κό τους φα­σι­στι­κό κα­πι­τα­λι­σμό-ι­μπε­ρια­λι­σμό που, ε­κτός α­πό πιο κα­τα­πιε­στι­κός, εί­ναι πο­λύ πιο κα­θυ­στε­ρη­μέ­νος πα­ρα­γωγι­κά και γι’ αυ­τό κά­νει πιο ε­πι­σφα­λή μια σο­σια­λι­στι­κή οικο­δό­μη­ση μετά α­πό την ε­πα­νά­στα­ση που θα τον α­να­τρέ­ψει. Α­πό την άλ­λη ό­μως, ε­ξαι­τί­ας της ω­μής βί­ας που α­σκεί στους λα­ούς πά­νω στους ο­ποί­ους κυ­ριαρ­χεί, ο φα­σι­στικός κα­πι­τα­λι­σμός ε­πι­τα­χύ­νει το ξέ­σπα­σμα μιας ε­πα­νά­στα­σης. Η α­ντί­φα­ση δηλα­δή εί­ναι ό­τι μια τέ­τοια επα­νά­στα­ση ό­σο πιο εύ­κο­λα ξε­σπά­ει τό­σο πιο δύσκο­λα μπο­ρεί να στα­θε­ρο­ποι­η­θεί λό­γω σχε­τι­κής κα­θυ­στέ­ρη­σης των πα­ρα­γω­γικών δυ­νά­με­ων, ό­πως θα μπο­ρού­σε σε μια κα­πι­τα­λι­στι­κά πιο α­νε­πτυγ­μέ­νη και πιο δη­μο­κρα­τι­κή χώ­ρα.

Ο Λέ­νιν σε έ­να πε­ρί­φη­μο γράμ­μα του στον Γκόρ­κυ στις 3 του Γε­νά­ρη του 1911 ή­δη ξε­κα­θά­ρι­ζε αυ­τά τα ζη­τή­μα­τα δια­κρί­νο­ντας α­νά­με­σα σε δύ­ο εί­δη κα­πι­τα­λι­σμών, τον μαυ­ρο-ε­κα­το­νταρ­χί­τι­κο και ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό, τον κα­πι­τα­λι­σμό δη­λα­δή των μο­ναρ­χι­κών και των γαιο­κτη­μό­νων με­γά­λων βιομη­χά­νων, που ή­ταν από μια ά­πο­ψη το ι­στο­ρι­κό πρό­δρο­μο και α­νά­λο­γο του φα­σιστι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, και τον να­ρό­ντνι­κο κα­πι­τα­λι­σμό, που εί­ναι το ι­στο­ρικό πρό­δρο­μο και α­νά­λο­γο του φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού, που ο Λέ­νιν τον χα­ρα­κτη­ρί­ζει “δη­μο­κρα­τι­κό”.

“Θα ή­ταν δον­κι­χω­τι­σμός και κλαψού­ρι­σμα”, έ­γρα­φε ο Λέ­νιν, “αν οι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες έ­λε­γαν στους ερ­γά­τες ό­τι θα μπο­ρού­σε να υ­πάρ­χει σω­τη­ρί­α κά­που ξέ­χω­ρα α­πό την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού, και ό­χι μέ­σω της α­νά­πτυξης του κα­πι­τα­λι­σμού. Αλ­λά δεν λέ­με αυ­τό. Λέ­με το κε­φά­λαιο θα σας κα­τα­πιεί, θα κα­τα­πιεί τους Πέρ­σες, θα κα­τα­πιεί τους πά­ντες, και θα συ­νε­χί­σει να κατα­πί­νει ω­σό­του το α­να­τρέ­ψε­τε. Αυ­τή εί­ναι η α­λή­θεια. Και μην ξε­χά­σε­τε να προ­σθέ­σε­τε: Χω­ρίς την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού δεν υ­πάρ­χει εγ­γύ­η­ση για νίκη πά­νω του.
Οι μαρ­ξι­στές δεν υ­πο­στη­ρί­ζουν ού­τε έ­να α­ντι­δρα­στι­κό μέ­τρο, όπως εί­ναι η α­πα­γό­ρευ­ση των τρά­στ, ο πε­ριο­ρι­σμός του ε­μπο­ρί­ου κλπ. Στον κα­θένα τα δι­κά του. Ας α­φή­σου­με τους Κο­μια­κόφ και Σια να χτί­ζουν σι­δη­ρο­δρό­μους δια­μέ­σου της Περ­σί­ας, ας τους στέλ­νου­με τους Λια­κόβ, ό­μως η δου­λειά των μαρ­ξι­στών εί­ναι να τους εκ­θέ­τουν στους ερ­γά­τες. Αν αυ­τό τρώ­ει τους ερ­γάτες λέ­νε οι μαρ­ξι­στές, ε­άν τους στραγ­γα­λί­ζει, α­ντα­πο­δώ­στε.
Η α­ντί­στα­ση στην α­ποι­κια­κή πο­λι­τι­κή και στη διε­θνή λε­η­λα­σί­α μέσω της ορ­γά­νω­σης του προ­λε­τα­ριά­του, μέ­σω της υ­πε­ρά­σπι­σης της ελευ­θε­ρί­ας του προ­λε­τα­ρια­κού α­γώ­να δεν κα­θυ­στε­ρεί την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού, αλ­λά την ε­πι­τα­χύ­νει, α­να­γκά­ζο­ντάς τον να κα­τα­φύ­γει σε πιο πο­λι­τι­σμέ­νες, τε­χνι­κά ψη­λό­τε­ρες κα­πι­τα­λι­στι­κές με­θό­δους. Υ­πάρ­χει κα­πι­τα­λι­σμός και κα­πι­τα­λι­σμός. Υ­πάρ­χει ο μαυ­ρο-­ε­κα­το­νταρ­χί­τι­κος ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­ταλι­σμός και ο να­ρό­ντνι­κος (“ρε­α­λι­στι­κός, δη­μο­κρα­τι­κός”, σφύ­ζων α­πό “δρα­στη­ριό­τη­τα”) κα­πι­τα­λι­σμός. Ό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο εκ­θέ­του­με τον κα­πι­τα­λι­σμό μπρο­στά στους ερ­γά­τες για την “α­πλη­στί­α και την ω­μό­τη­τα του” τό­σο πιο δύ­σκο­λο εί­ναι για τον κα­πι­τα­λι­σμό του πρώ­του εί­δους να συ­νε­χί­ζε­ται, τό­σο πιο σί­γου­ρα υ­πο­χρε­ώ­νε­ται να περ­νά­ει στον κα­πι­τα­λι­σμό δεύ­τε­ρου εί­δους. Και αυ­τό ακρι­βώς μας βο­λεύ­ει, αυ­τό α­κρι­βώς βο­λεύ­ει το προ­λε­τα­ριά­το.
Το διε­θνές προ­λε­τα­ριά­το πιέ­ζει τον κα­πι­τα­λι­σμό με δυο τρό­πους: α­πό τη μια με­τα­τρέ­πει τον ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό σε δη­μο­κρα­τι­κό κα­πιτα­λι­σμό και α­πό την άλ­λη ε­πει­δή διώ­χνει τον ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό μακρυά α­πό τον ε­αυ­τό του, με­τα­φέ­ρει αυ­τόν τον κα­πι­ταλι­σμό στους ά­γριους. Όμως αυ­τό διευ­ρύ­νει την βά­ση του κα­πι­τα­λισμού και φέρ­νει κο­ντύ­τε­ρα τον θά­να­τό του. Πρα­κτι­κά δεν υ­πάρ­χει ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­τα­λι­σμός που να έ­χει μεί­νει στην Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη, πρα­κτι­κά ό­λος ο κα­πι­τα­λι­σμός εί­ναι δη­μο­κρα­τικός. Ο ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­τα­λι­σμός έ­χει φύ­γει α­πό την Βρε­τα­νί­α και την Γαλλί­α και έχει πά­ει στη Ρω­σί­α και στην Α­σί­α. Η ρώ­σι­κη ε­πα­νά­στα­ση και οι επα­να­στά­σεις στην Α­σί­α εί­ναι οι α­γώ­νες να διω­χτεί ο ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­ταλι­σμός και να α­ντι­κα­τα­στα­θεί α­πό τον δη­μο­κρα­τι­κό κα­πι­τα­λι­σμό. Και ο δη­μοκρα­τι­κός κα­πι­τα­λι­σμός εί­ναι ο τε­λευ­ταί­ος του εί­δους του. Δεν έ­χει άλ­λο στά­διο να πά­ει. Το ε­πό­με­νο στά­διο εί­ναι ο θά­να­τός του”.

Αυ­τό που κά­νουν σή­με­ρα οι σο­σιαλ­φα­σί­στες στην Ελ­λά­δα και σε ό­λο τον κό­σμο, εί­τε εί­ναι πρά­κτο­ρες των νέ­ων τσά­ρων, εί­τε α­διόρ­θω­τοι μι­κρο­αστοί - α­ντι­δρα­στι­κοί, δεν εί­ναι να πα­λεύ­ουν για να α­να­τρέ­ψουν με ε­πα­νά­σταση τον δη­μο­κρα­τι­κό κα­πι­τα­λι­σμό, που εί­ναι πια πα­ρα­γω­γι­κά υ­πε­ρώ­ρι­μος, για να φέ­ρουν το σο­σια­λι­σμό, αλ­λά πα­λεύ­ουν για να α­ντι­κα­τα­στή­σουν τον “δη­μοκρα­τι­κό” κα­πι­τα­λι­σμό με τον φα­σι­στι­κό κα­πι­τα­λι­σμό ή πιο συ­γκε­κρι­μέ­να παλεύ­ουν να αντι­κα­τα­στή­σουν την φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση με την φασι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση. Θέ­λουν δη­λα­δή να κα­τα­στρέ­ψουν τις α­νώ­τε­ρες παρα­γω­γι­κές κα­πι­τα­λι­στι­κές σχέ­σεις, τις σχε­τι­κά πιο δη­μο­κρα­τι­κές κά­τω α­πό τις ο­ποί­ες α­να­πτύσ­σο­νται πα­ρα­πέ­ρα και πιο εύ­κο­λα οι πα­ρα­γωγι­κές δυ­νάμεις, κα­θώς και το βιο­τι­κό ε­πί­πε­δο και η πο­λι­τι­κο­συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση των προ­λε­τά­ριων.

Με λί­γα λό­για θέ­λουν να γυ­ρί­σουν πί­σω τον τρο­χό της ι­στο­ρί­ας. Και βέ­βαια σε αυ­τό δεν εί­ναι μό­νοι. Δεν υ­πάρ­χουν και δεν υ­πήρ­ξαν πο­τέ σι­νι­κά τεί­χη α­νά­με­σα στις δυο μορ­φές του ι­μπε­ρια­λι­σμού, ι­διαί­τε­ρα ό­σο αυ­τός όντας στην πα­ρακ­μή περ­νά­ει στην σή­ψη και στη βαρ­βα­ρό­τη­τα. Ό­ταν οι δυ­τι­κοί φι­λε­λεύ­θε­ροι μο­νο­πω­λι­στές με­τα­φέ­ρουν το πα­ρα­γω­γι­κό τους κε­φά­λαιο στην Κί­να ή α­φή­νουν τους κι­νέ­ζους μο­νο­πω­λι­στές να α­γο­ρά­σουν επι­χει­ρή­σεις στη Δύ­ση δεν κά­νουν τί­πο­τα άλ­λο α­πό το να ε­νι­σχύ­ουν του κι­νέ­ζους κρα­τι­κοφα­σί­στες μο­νο­πω­λι­στές για να α­να­πτύ­ξουν τον δι­κό τους κα­πι­τα­λι­σμό της ωμής αρ­πα­γής και βί­ας, με­τα­τρέ­πο­ντας ό­χι μό­νο το ως χθες σο­σια­λι­στι­κό κι­νέζι­κο προ­λε­τα­ριά­το σε δου­λοπάροι­κους, αλ­λά και τους δυ­τι­κούς προ­λε­τάριους του δη­μο­κρα­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού σε υ­πο­χεί­ρια του φα­σι­στι­κού κα­πιτα­λι­σμού και θύ­μα­τα ε­νός νέ­ου πα­γκό­σμιου πο­λέ­μου.

Στο ί­διο υ­πε­ρα­ντι­δρα­στι­κό πλαί­σιο και μά­λι­στα στην ά­κρη του, κινού­νται και οι α­να­φο­ρές των σο­σιαλ­φα­σι­στών για “φα­σι­σμό της Ε­Ε/Ο­ΝΕ”, δη­λαδή της πλέ­ον προ­ο­δευ­τι­κής στην ι­στο­ρί­α του α­στι­σμού προ­σπά­θειας ε­θε­λο­ντι­κής, δη­λα­δή δη­μο­κρα­τι­κής οι­κο­νο­μι­κής και πο­λι­τικής ε­νο­ποί­η­σης α­στικών κρα­τών, την ο­ποί­α οι προ­βο­κά­το­ρες η­γέ­τες της Ελ­λά­δας υ­πο­νό­μευ­σαν στρατη­γι­κά με την ρω­σό­δου­λη πο­λι­τι­κή 30 ε­τών και τε­λι­κά την έ­ρι­ξαν στην ά­βυσσο με το “ε­θνι­κό κα­νό­νι” μιας ελ­λη­νι­κής χρε­ο­κο­πί­ας κατ’ ε­ντο­λή της Μό­σχας.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-19-25/item/119-%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B5%CE%AF-%CE%B2%CE%B3%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%B1%CE%BA%CE%BA%CE%B5