Η επίθεση ΣΥΡΙΖΑ-ψευτοΚΚΕ στα Ellinika Hoaxes προάγγελος φασιστικού-πουτινικού ελέγχου του Ίντερνετ στη χώρα μας

Η είδηση ότι το facebook ανέθεσε, όσον αφορά την Ελλάδα, τον έλεγχο της ακρίβειας ή μη των δημοσιευόμενων σε αυτό ειδήσεων στην ομάδα διαδικτυακής έρευνας και επαλήθευσης EllinikaHoaxes προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου επιθετική εκστρατεία από πλευράς της ψευτοαριστεράς και (λιγότερο σε αυτή τη φάση) της φασιστικής και ναζιστικής ακροδεξιάς.

Η απόφαση του facebook έδρασε άμεσα ως καταλύτης και οδήγησε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τα καθεστωτικά γκεμπελικά μέσα «ενημέρωσης» που διαθέτει και που την υποστηρίζουν να πάψουν να υποκρίνονται ότι τα χωρίζει «χαώδης απόσταση» από τον Περισσό και να εκστρατεύσουν μαζί του (συγκεκριμένα με έμβλημα τον κνίτη ψευτοδημοσιογράφο - παραχαράκτη ειδήσεων Μπογιόπουλο) ενάντια στους «μπάτσους του Διαδικτύου», όπως αποκαλούν τα EllinikaHoaxes.

Φυσικά οι «μπάτσοι» αυτοί δεν είναι οι πραγματικότατοι, με σάρκα και οστά μπάτσοι με τους οποίους αστυνομεύουν τους Ρώσους και Κινέζους δημοκράτες στο Ίντερνετ τα φασιστικά καθεστώτα της Μόσχας και του Πεκίνου, αφού με αυτούς τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ψευτοΚΚΕ δεν έχουν κανένα πρόβλημα (καθώς αυτοί πολεμούν τη «δυτική φθοροποιό επιρροή» σε Ρωσία και Κίνα). Αυτοί συλλαμβάνουν και ενίοτε εξαφανίζουν όχι αναρτήσεις, αλλά τους ίδιους τους ανθρώπους που τις ανάρτησαν, σε περίπτωση που οι τελευταίοι «προσβάλουν» τον φύρερ Πούτιν ή τους δουλοκτήτες μεγαλοαστούς ηγέτες του «Κ»Κ Κίνας.

Πιο απλά, για όσους αναγνώστες μας δεν γνωρίζουν πολλά για τον κόσμο του facebook και γενικότερα του Διαδικτύου: εκεί συμμετέχει μια πλατιά μάζα ανθρώπων, πολύ ευρύτερη αυτών που ασχολούνται ενεργά ή και χαλαρότερα με την πολιτική, ανταλλάσσοντας νέα, φωτογραφίες, απόψεις, γεγονότα, μικρά ή μεγάλα, από τη ζωή και την καθημερινότητά τους. Δεδομένου λοιπόν ότι το δυνητικό κοινό είναι τεράστιο, στο συγκεκριμένο μέσο τόσο πολιτικά επιτήδειοι αντιδραστικοί, όσο και απλοί κοινοί απατεώνες, διαδίδουν αναρτήσεις με ψεύτικο περιεχόμενο, συνήθως «εντυπωσιακές» ή τρομακτικές ή και αξιοπερίεργες, προκειμένου είτε να επηρεάσουν ένα πλατύ κοινό προς μια συγκεκριμένη άποψη - κατεύθυνση, είτε ακόμη ευρύτερα να του δημιουργήσουν μία γενική κουλτούρα και αντίληψη σε κεντρικά ζητήματα (π.χ. ενάντια στα εμβόλια -http://bit.ly/2Jg7uhq, υπέρ της άποψης ότι κάθε βιομηχανία σπέρνει απαραιτήτως καρκίνο και πρέπει να κλείσει άμεσα, υπέρ της χρυσαυγίτικης άποψης ότι «όλοι οι πολιτικοί είναι κλέφτες που τα παίρνουν για να ξεπουλάνε την Ελλάδα μας» ή «τη Μακεδονία μας», ότι ο «ισχυρός άνδρας» Πούτιν θα σώσει τη χώρα μας και τον πλανήτη από τους «εβραιομασόνους νεοταξίτες» και άλλες φασιστικές και συνωμοσιολογικές παλαβομάρες).

Μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία για το Brexit, αλλά κυρίως μετά την αποδεδειγμένη εκστρατεία των ρώσικων «τρολς» (που θα πει εντεταλμένων προβοκατόρων στο Διαδίκτυο για συγκεκριμένη και συντονισμένη δραστηριότητα προς επίτευξη πολιτικού ή άλλου σκοπού) υπέρ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ το 2016, αποδείχτηκε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κύρια το facebook (και δευτερευόντως το Twitter) χρησιμοποιούνται κατά κόρον για την εξυπηρέτηση σκοτεινών πολιτικών στόχων από οργανωμένες δυνάμεις, ακόμη και κρατικές υπερδυνάμεις (εν προκειμένω από τη Ρωσία του Πούτιν). Αυτό οδήγησε σε μία μεγάλη πολιτική πίεση, τόσο από κινήματα πολιτών, όσο και από τα μη φασιστικά τμήματα της αστικής τάξης στη Δύση, που είχε ως αποτέλεσμα το facebook και το twitter να λάβουν μέτρα αφ’ ενός για την απομάκρυνση ψεύτικων λογαριασμών που δημιουργούσαν και χειρίζονταν τα πουτινικά τρολς, αφ’ ετέρου για μια προσπάθεια υποβάθμισης της συχνότητας με την οποία εμφανίζονται ιστοσελίδες που αναπαράγουν υλικό με πρόδηλα ψευδές περιεχόμενο (χωρίς δηλαδή ακόμη να προχωρούν ριζοσπαστικά στην αφαίρεση των ψευδών ειδήσεων, προφανώς λόγω φόβου για μείωση της επισκεψιμότητας και των χρηστών). Το facebook, μάλιστα, στο πλαίσιο αυτού του ξεκαθαρίσματος, αποφάσισε πρόσφατα - και σωστά - να απαγορεύσει οποιαδήποτε ανάρτηση από το σάιτ της ναζιστικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής», ακόμη και τη χρήση λινκ από εκεί στις ιδιωτικές συζητήσεις των χρηστών (που είναι ορατές μόνο στους ίδιους και όχι δημόσια).

Αυτή τη δουλειά φυσικά σε έναν βαθμό ανέλαβε να την κάνει το ίδιο το facebook, από το οποίο δεν λείπουν καθόλου οι οικονομικοί πόροι, ωστόσο και για λόγους αξιοπιστίας, αλλά και εθνικών ιδιαιτεροτήτων ως προς την ειδησεογραφία, αναλαμβάνουν πλέον να την κάνουν και δημοσιογραφικές - ερευνητικές ομάδες ανά τον κόσμο, με τις οποίες το facebook συνεργάζεται. Όσον αφορά την Ελλάδα, η γνωστότερη (ή μάλλον η μόνη ευρέως γνωστή) ήταν η ομάδα EllinikaHoaxes, η οποία διατηρεί το σχετικό ιστότοπο από το 2013 και έχει διακριθεί στην καταπολέμηση των ψευδών ειδήσεων. Στις 2 Μαΐου, λοιπόν, εν όψει μάλιστα και των ευρωεκλογών (καθώς και η ΕΕ έχει εντείνει τη μάχη της ενάντια στη συνωμοσιολογία και τις ψευδείς ειδήσεις το τελευταίο διάστημα), ανακοινώθηκε η συνεργασία του facebook με τα EllinikaHoaxes (από εδώ και κάτω ΕΗ για λόγους συντομίας).

Η ανακοίνωση της συγκεκριμένης συνεργασίας έφερε έναν ορυμαγδό αντιδράσεων κυρίως από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και του ψευτοΚΚΕ, ο οποίος σίγουρα ξένισε και μερίδα των υποστηρικτών των συγκεκριμένων κομμάτων, αφού τα EllinikaHoaxes, χωρίς να έχουν λάβει ποτέ ανοιχτή πολιτική θέση, έχουν χτυπήσει όσο λίγοι στην Ελλάδα - και μάλιστα με στοιχεία λίγο ως πολύ αδιαμφισβήτητα - την ακροδεξιά συνωμοσιολογία και όλη τη φασιστική σαβούρα που κατακλύζει το ελληνικό Ίντερνετ, γεγονός που άρεσε στην προοδευτικών διαθέσεων βάση της ψευτοαριστεράς. Ακόμη και ο ίδιος ο Τσίπρας, σε τοποθέτησή του στη Βουλή πριν από μήνες, είχε χρησιμοποιήσει την εγκυρότητα των EH για να επιβεβαιώσει έναν ισχυρισμό του, δείχνοντας έστω και άθελά του το πλατύ κύρος που απολαμβάνει η συγκεκριμένη ερευνητική ομάδα.

Τι προκάλεσε λοιπόν τη μήνη του σοσιαλφασισμού ενάντια στη συνεργασία FB - EH; Και τι οδήγησε τα κυβερνητικά μέσα να αναπαράγουν έναν λίβελο του καθεστωτικού κνίτη γκέμπελς Μπογιόπουλου, μέσα στον οποίο ο τελευταίος κατηγορεί τα ΕΗ περίπου ως όργανα του δυτικού ιμπεριαλισμού, επειδή δεν του κάνουν το χατήρι να βρίζουν, όπως ο ίδιος, τα ηρωικά “Λευκά Κράνη” στη Συρία ως “τζιχαντιστές” και “πράκτορες των Αμερικάνων” (https://www.imerodromos.gr/ellinika-hoaxes-oi-mpatsoi-toy-facebook/ ); Ειδικά στο βαθμό που τα EH, στο πλαίσιο μιας όσο γίνεται πιο αντικειμενικής προσέγγισης, δεν είχαν προκαλέσει ιδιαίτερες συγκρούσεις ούτε είχαν στοχοποιήσει πολιτικούς χώρους, πλην έμμεσα (μέσω της ανασκευής των αθλιοτήτων τους) της φασιστικής ακροδεξιάς (http://bit.ly/2JBRLsf);

Το «μυστήριο» λύνεται εύκολα αν παρακολουθήσει κανείς μια σειρά αναρτήσεων των EH μέσα στην τελευταία εξαετία, η οποία σίγουρα έκανε έξαλλο το ρωσόδουλο σοσιαλφασισμό. Απ’ ό,τι φαίνεται, μέσα από την ίδια τη δουλειά τους, οι συντελεστές της ομάδας έφτασαν στο ορθό συμπέρασμα ότι κύρια πηγή ή εμπνευστής της μεθόδου της συστηματικής χρήσης fakenews, μεταξύ άλλων και στην Ελλάδα, είναι το ρωσικό κράτος, όπως φαίνεται και από την παρακάτω ανάρτησή τους https://www.ellinikahoaxes.gr/2018/09/16/russian-propaganda-faqs/).

Σε αυτό το άρθρο μάλιστα, αποκαλύπτουν αυτό που θέλει να κρύβει ο συριζέικος και κνίτικος σοσιαλφασισμός, δηλαδή τη μαχητική υποστήριξη από μέρους των δοσίλογων ναζιστών της “Χρυσής Αυγής” μιας ανοιχτής συμμαχίας (στην πραγματικότητα υποταγής) της Ελλάδας με τη Ρωσία, αποκαλύπτοντας τις σχετικές τοποθετήσεις του άτυπου Νο2 της ναζιστικής συμμορίας δολοφόνων και συνοδοιπόρου του Μιχαλολιάκου από την ίδρυσή της, Χρήστου Παππά (https://archive.fo/hWs6K ).

Πολύ πρόσφατα, στις αρχές του Απρίλη του 2019, τα EH αποκάλυψαν τον Σοφιανό του ψευτοΚΚΕ ως διακινητή της φιλολογίας περί «ΜΚΟ του Σόρος» (Αμερικανού μεγιστάνα με ουγγροεβραϊκή καταγωγή) όσον αφορά το μεταναστευτικό (https://www.ellinikahoaxes.gr/2019/04/01/soros-stathmos-larisis/). Εμείς είμαστε της άποψης ότι ο συγκεκριμένος μεγαλοαστός έχει παίξει αντικειμενικά αρνητικό ρόλο, όχι βέβαια υπέρ της «αμερικανοεβραϊκής νέας τάξης πραγμάτων», αλλά αντίθετα υπέρ της Ρωσίας που γενικά κατηγορεί (αν και τελευταία για να την ελαφρωσει έριξε τη γραμμή ότι ο αληθινός κύριος εχθρός της Δύσης είναι η Κίνα), είτε με τις χρηματιστηριακές σπεκουλαδόρικες δραστηριότητές του (έξοδος βρετανικής λίρας από τις ευρωπαϊκές νομισματικές ισοτιμίες), είτε με τη δραστήρια υποστήριξή του στο φιλελεύθερο και συριζαίικου-τροτσκιστικού τύπου κίνημα των «ανοικτών συνόρων για όλους» (που διευκολύνει προβοκατόρικα τον αντιμεταναστευτικό και αντιπροσφυγικό εθνορατσισμό και φασισμό στη Δύση), είτε με το να μην αφήνει τα αυθόρμητα δημοκρατικά αντιφασιστικά κινήματα να ανθίσουν και να οργανωθούν στηριγμένα στις εσωτερικές δυνάμεις της κάθε φασιστοκρατούμενης χώρας και στη διεθνή από τα κάτω συμπαράσταση, αλλά να μπαίνει ο ίδιος μπροστά με κινήσεις οργάνωσης και χρηματοδότησης, εκθέτοντάς τα στην προπαγάνδα των ρωσοκίνητων αντισημιτών ότι κινούνται από το δυτικό κεφάλαιο. Όμως αυτό που έχει την πιο μεγάλη σημασία εδώ είναι ότι τα EH εξέθεσαν τον κνίτη καθοδηγητή Σοφιανό (μέλος του ΠΓ του ψευτοΚΚΕ) ως διακινητή ακροδεξιού - αντισημιτικού τύπου συνωμοσιολογίας, την οποία θα ζήλευαν οι ναζήδες ή και οι επίσης ρωσόδουλοι ακροδεξιοί Σαλβίνι και Όρμπαν.

Εκείνο δε που πρέπει να έκανε έξαλλο το σοσιαλφασισμό ήταν αφ’ ενός η κατάρριψη από τα EΗ ανάρτησης του κνιτοσυριζέου συμβούλου του Τσίπρα Καρανίκα με ψεύτικη φωτογραφία για την “περιβαλλοντική καταστροφή στη Χαλκιδική” από τις δραστηριότητες της Eldorado στη Χαλκιδική (https://www.ellinikahoaxes.gr/2017/09/11/eldorado/), που χτυπάει στην καρδιά (άσχετα από την πρόθεση των μελών της ομάδας των EH) τον αντιδραστικό οικολογικό μεσαίωνα, αφ’ ετέρου εκείνη της ανάρτησης για τη σύλληψη “άνεργου πατέρα που έκλεψε δύο κουτιά γάλα με εντολή της ΑΒ Βασιλόπουλος”, την οποία έκανε σημαία του ο κνίτης ψευτοταξικιστής Μπογιόπουλος (https://www.ellinikahoaxes.gr/2018/01/04/volos-syllipsi-anergoy-patera/). Ο τελευταίος αντέδρασε με ύβρεις στην αποκάλυψή του ως πλαστογράφου, μολονότι το μόνο που έκανε η ομάδα των EH ήταν να αποκαλύψει ότι ο άνεργος πατέρας δεν συνελήφθη με κεντρική απόφαση της ΑΒ Βασιλόπουλος, αλλά ενός τοπικού διευθυντικού στελέχους, το οποίο και η εταιρεία απομάκρυνε (προφανώς γιατί της έπληξε το κύρος προς τους πελάτες - καταναλωτές, δηλαδή από γενική άποψη όντως για ιδιοτελή καπιταλιστικό σκοπό, ωστόσο αυτά τα περίπλοκα αδυνατίζουν το συνωμοσιολογικό, μικροαστικού τύπου “αντικαπιταλισμό” τύπου Μπογιόπουλου, ο οποίος χρειάζεται απλές και εύληπτες εικόνες, όπως μια εταιρεία - μεγαθήριο που συνθλίβει άκαρδα έναν πατέρα - μικροκλέφτη για δυο κουτιά γάλα).

Ο Μπογιόπουλος, άλλωστε, έχει συλληφθεί να αναπαράγει ρώσικα - πουτινικά hoaxes (ψευδείς - κατασκευασμένες ειδήσεις) όσον αφορά την υποτιθέμενη “αθώωση” του σοβινοφασίστα Μιλόσεβιτς (https://xyzcontagion.wordpress.com/2017/03/15/hoax-milosevic-innocent/ ). Καθόλου τυχαία το ίδιο ρώσικο hoax αναπαρήγαγαν στη φυλλάδα τους και οι μαχαιροβγάλτες ναζιστές της “Χρυσής Αυγής”. Γίνεται έτσι κατανοητό τι φοβάται ότι μπορεί να συμβεί στο κοντινό μέλλον ο Μπογιόπουλος και ο Περισσός, εάν τα EH αναλάβουν να επαληθεύσουν κάποιον από τους ανάλογου «κύρους» ισχυρισμούς τους. Είναι το ίδιο που φοβούνται και τα σταυραδέρφια του ΣΥΡΙΖΑ και του ψευτοΚΚΕ, οι ανοιχτά ρωσόδουλοι της ΛΑΕ του Λαφαζάνη, οι οποίοι επίσης αναπαρήγαγαν το λίβελο Μπογιόπουλου στην ιστοσελίδα τους iskra (http://bit.ly/2LEnjjV).

Το νήμα από τον Μπογιόπουλο πήρε το ρυπαρό έντυπο του πιστού του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο του κυριακάτικου Τύπου, γνωστού διακινητή ψεύτικων ειδήσεων Βαξεβάνη, που αναπαρήγαγε υμνητικά το άρθρο του κνίτη (http://bit.ly/2JAC4BG) και πρόσθεσε και δικά του (http://bit.ly/2JC4rj8).

To χειρότερο από όλα είναι ότι την επίθεση την ανέβασε σε κυβερνητικό και μάλιστα σε διεθνέςεπίπεδο ο υφυπουργός του Παππά, Κρέτσος, ο οποίος άρχισε εκστρατεία συκοφάντησης των EH, θεωρώντας τα τόσο «επικίνδυνα» που τόνισε ότι η Ελλάδα θα θέσει το θέμα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (!), δηλαδή στο ανώτατο επίπεδο επαφών των 28 χωρών - μελών της ΕΕ.

Η Ακριβοπούλου, που εδώ και χρόνια αποτελεί το πιο φανατικό κυβερνητικό φερέφωνο στην καθεστωτική ΕΡΤ, εμφάνισε έναν πανελληνίως άγνωστο αυτοαποκαλούμενο “πρόεδρο της ένωσης ελλήνων χρηστών ίντερνετ” να καλεί την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να κατεβάσει τους διακόπτες του Διαδικτύου (όπως ο Ερντογάν, όπως είπε χαρακτηριστικά), προκειμένου προφανώς να χτυπηθεί κάθε απόπειρα ελέγχου της αξιοπιστίας των συριζαϊκής κνίτικης και ακροδεξιάς κοπής “ειδήσεων” που διακινούνται μέσω facebook από τα EH (https://www.youtube.com/watch?v=-qOS0dZREeY ).

Η κυβερνητική και κνίτικη εκστρατεία προσπάθησε ακόμη να χρησιμοποιήσει ως στοιχείο “αναξιοπιστίας” και “ύποπτου” χαρακτήρα των EH το γεγονός ότι αυτά, σε συμφωνία με τη δημοκρατική εφημερίδα και σάιτ Athens Voice, εδώ και κάποιους μήνες χρησιμοποιούν τους σέρβερ της τελευταίας, με αντάλλαγμα να της παραχωρούν το σύνολο των διαφημιστικών τους εσόδων, προκειμένου να έχουν την άνεση να πραγματοποιούν τις έρευνές τους. Η AV έχει καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης τηρήσει σθεναρή στάση τόσο ενάντια στο σοσιαλφασιστικού τύπου λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ και των ακροδεξιών συμμάχων του, όσο και κατά του πουτινισμού, γεγονός που την είχε φέρει αντιμέτωπη με το κάψιμο των γραφείων της από αναρχοφασίστες τραμπούκους το 2014. Ουδέποτε έχει κατηγορηθεί για διακίνηση ψευδών ειδήσεων με πολιτική στόχευση, ενώ σε αντίθεση με τα λεγόμενα των γκέμπελς του ΣΥΡΙΖΑ, ουδέποτε έχει λειτουργήσει ως “κομματικό έντυπο” της ΝΔ, παρά το γεγονός ότι - και σωστά - στην αρθρογραφία χτυπά κύρια την κυβέρνηση Τσίπρα.

Επειδή η εκστρατεία των συριζαίων και των μπογιόπουλων δεν ήταν δυνατό να κλονίσει πλατιές δημοκρατικές και προοδευτικές συνειδήσεις, στη «μάχη» κατά των EH μπήκε και το ίδιο το βαρύ πυροβολικό του σοσιαλιμπεριαλισμού, δηλαδή το κρατικό πρακτορείο της Ρωσίας Sputnik. Το τελευταίο δημοσίευσε άρθρο του συνεργάτη του, γνωστού υμνητή της Ρωσίας του Πούτιν και επίσης γνωστού αντισημίτη και ανοιχτά φιλοχρυσαυγίτη (με ψευτοαριστερό μάλιστα και όχι ναζιφασιστικό προσωπείο - βλ. https://info-war.gr/h-apagorefsi-tis-ch-a-tha-oloklirosi-tin/) Άρη Χατζηστεφάνου (https://sputniknews.gr/apopseis/201905063296185-ellinika-hoaxes-facebook-fake-news/), το οποίο αναπαράχθηκε φυσικά αυτούσιο από τη λαφαζανική Iskra.

Ο συγκεκριμένος είναι πολύ πιο χειρουργικός και “επιστημονικός” στην προπαγάνδα του και δεν παραλείπει να δώσει “εύσημα” στα EH για το κομμάτι εκείνο της δουλειάς τους που είναι αναμφισβήτητα θετικό, ακόμη και για τη βάση της ψευτοαριστεράς. Στη συνέχεια, όμως, προσπαθεί ύπουλα να τα παρουσιάσει ως φορέα που πιάνει τη μαρίδα και αφήνει ήσυχους τους καρχαρίες, δηλαδή τα κατηγορεί ότι, ενώ χτυπάνε συχνά “περιθωριακού τύπου” ακροδεξιές και ρατσιστικές αναρτήσεις, “τα στρίβουν” μπροστά “στην αμερικάνικη υπερδύναμη και στα ολοφάνερα ψέματά της”, καθώς και ενάντια στις “μεγάλες εταιρείες”.

Βλέπουμε εδώ και πάλι τη βρωμερή γραμμή που ο Χατζηστεφάνου, ως πιστός ακόλουθος του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού από την αρχή τουλάχιστον της κρίσης, προμοτάρει στην Ελλάδα: εχθρός δεν είναι οι φασίστες και οι ναζί, αλλά ο “εβραιόφιλος” (όπως υπονοείται χωρίς ποτέ να το λέει έτσι ωμά) δυτικός φιλελεύθερος αστισμός, το δυτικό μεγάλο κεφάλαιο και οι ΗΠΑ. Είναι η ίδια εκτρωματική γραμμή που ο συγκεκριμένος “δημοσιογράφος”, ως οργανικός διανοοούμενος του ρωσόδουλου καθεστώτος στην Ελλάδα, προώθησε μέσα από τα πουτινικού τύπου “ντοκιμαντέρ” - χαλκεία του τύπου Debtocracy, Catastroika, Φασισμός ΑΕ (στο οποίο "ξέχασε" να αναφέρει το ολοκαύτωμα) και ThisIsNotaCoup, που όλα ήταν ενταγμένα στην αφήγηση που οδήγησε και διατήρησε την πάλαι ποτέ “αντιμνημονιακή” αδήλωτη κινηματική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ - ακροδεξιών φασιστών στην εξουσία και τη “Χρυσή Αυγή” στη Βουλή και γενικά στο πολιτικό προσκήνιο.

Το πιο ενδιαφέρον με τον Χατζηστεφάνου είναι ότι ο τάχα “αμερικανόφιλος” και “πιεσπικός” ΣΥΡΙΖΑ, που έχει κάνει υποτίθεται “αντιρώσικη” στροφή και έχει αποδεχτεί ή ακόμα και “πρωτοστατεί” στο “δυτικό” προσανατολισμό της Ελλάδας μετά το 2015, τον φιλοξενεί στην εντελώς ελεγχόμενη από την Κουμουνδούρου καθημερινή του εφημερίδα, ΕΦΣΥΝ (που στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν δηλώσει ότι τη θεωρούν πιο κομματική κι από την “Αυγή”), δίνοντας του μάλιστα μια ημιαυτόνομη στήλη με όνομα ίδιο με το προσωπικό του, αντισημιτικό σάιτ (Infowar), μέσα από την οποία ο αντισημιτικά αφιονισμένος αυτός αρθρογράφος εξαπολύει μύδρους ενάντια σε όποιον τολμά να επικρίνει ή και να υπονοεί ότι η Ρωσία παίζει κάποιον διεθνώς αρνητικό ρόλο ή ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ (χαρακτηριστικό δείγμα της “δουλειάς” του το παρακάτω άρθρο, στο οποίο δεν καταρρίπτει τίποτε και καταγγέλλει πασιφανείς αλήθειες ως τάχα “αμερικανικά ψέματα”, http://bit.ly/2PWe64Y).

Φυσικά, ο Χατζηστεφάνου “επικρίνει” τον ΣΥΡΙΖΑ για τη “φιλία” του με το Ισραήλ και τη “στροφή” του σε σχέση με την εποχή που ο Τσίπρας διαδήλωνε δίπλα σε οπαδούς της Χαμάς (2006) ως στέλεχος του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ (https://info-war.gr/57435-2/ ). Έτσι, όλοι τους είναι ικανοποιημένοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει στους Αμερικάνους και στο Ισραήλ την κριτική που του ασκούνε οι Χατζηστεφάνου ως απόδειξη ότι έχει αλλάξει και έχει προσχωρήσει και μάλιστα σε πρωταγωνιστική θέση στο “δυτικό ρεαλισμό”, ενώ την ίδια ώρα οι Χατζηστεφάνου και σία, με τη στήριξη ΣΥΡΙΖΑ, ταΐζουν αντισημιτικό και ρώσικο αφιόνι τον λαό, πρώτα και κύρια τους ψηφοφόρους του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που δείχνει ποια είναι η πραγματική πολιτικοϊδεολογική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Καλοπαιγμένο και βολικό για όλους. Όπως ακριβώς συνέβαινε επί δεκαετίες με το “διχασμένο” μεταξύ “ρεαλισμού” της κυβέρνησης και “ριζοσπαστισμού της βάσης” ΠΑΣΟΚ που είχε φτιάξει αριστοτεχνικά ο αρχιπράκτορας του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού Ανδρέας Παπανδρέου, έτσι ώστε στη στιγμή της κρίσης όλη η βάση να φύγει από το ευρωπαϊκό στην πρόσοψη ΠΑΣΟΚ και να πάει στο ρώσικο στην ουσία του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο ακόμα λουφάζει αμήχανη, αλλά αρκετά σταθερή. Και στις δύο περιπτώσεις, μια λεπτή επιφανειακή φλούδα “ευρωπαϊσμού”, την οποία ευχαρίστως “αναγνωρίζουν” και υμνούν οι τυφλοί ή και σάπιοι δυτικοί μονοπωλιστές, καλύπτει έναν οχετό ρώσικης, αντισημιτικής, σοβινιστικής και ανορθολογικής μπόχας, που σιγοβράζει από κάτω, έτοιμος για τη μεγάλη στιγμή της φαιο-”κόκκινης”, αντιδυτικής εθνικοσοσιαλιστικής “εξέγερσης”.

Την ώρα που ο σοσιαλφασισμός αδράχνει όλο και πιο σφιχτά την εξουσία στην Ελλάδα, μέσα από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ, τους ακροδεξιούς συμμάχους του μέσα στο “βαθύ” δικαστικό και στρατιωτικό-αστυνομικό κράτος και στα ΜΜΕ, τους λαλιωτικούς και τους νεοκαραμανλικούς βαστάζους του, που εξασφαλίζουν ασυλία στους ναζίχρυσαυγίτες και κυρίως στους πραξικοπηματιστές τραμπούκους του ψευτοΚΚΕ που με την αστυνομικο-δικαστική και πολιτική κάλυψη του ΣΥΡΙΖΑ ξυλοκοπούν και διαλύουν την «αστική» ΓΣΕΕ, αλλά και μέσα από τη βρώμικη καραμανλοσαμαρική κυριαρχία στη ΝΔ, που έχει τον “φιλελεύθερο” Μητσοτάκη για θλιβερή φασάδα, το να αποκαλύπτονται από μια ομάδα, τα ΕΗ, με σχετικά αστοδημοκρατική - ορθολογιστική λογική, η οποία εντάσσεται αντικειμενικά στο ρεύμα της αντιπουτινικού τύπου αστοδημοκρατικής πρωτοπορίας της Δύσης, τα ψέματα και οι απάτες του σοσιαλφασισμού, αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο. Γιατί τα EH, άθελά τους το πιθανότερο, ξηλώνουν όλο το πουλόβερ του συνωμοσιολογικού τύπου “αντικαπιταλισμού”, αυτού του παπανδρεοκνίτικου ιδεολογικού δηλητηρίου που μετέτρεψε όλη τη φωτεινή εαμική κληρονομιά και κουλτούρα στη χώρα μας στο αντίθετό της.

Γι’ αυτό κάθε δημοκράτης θα πρέπει να υπερασπιστεί τα EH απέναντι στην επίθεση του σοσιαλφασισμού και της φασιστικής ακροδεξιάς, ως στοιχειώδη υπεράσπιση του δημοκρατισμού στο Διαδίκτυο, της ελευθερίας στη διακίνηση της πληροφορίας και της προστασίας των μαζών από τις φασιστικές και σοσιαλφασιστικές πλαστογραφίες, που αποβλακώνουν, αποπροσανατολίζουν και οδηγούν καρφί σε αλυσόδεμα του λαού όχι στον ψηφιακό, αλλά κυρίως στον πραγματικό κόσμο. Ας μην έχει κανείς αμφιβολία: δικτατορία και σφαγή σε έναν άδικο πόλεμο είναι η μοίρα που περιμένει αυτό το λαό αν οι λίγες δημοκρατικές φωνές που σηκώνονται στη χώρα κόντρα στον πουτινοκίνητο μεσαίωνα αναγκαστούν να σωπάσουν, ιδιαίτερα αν η σιωπή τους θα σημάνει και έλεγχο του Διαδίκτυου από τους φαιο-”κόκκινους”.

Πάρθηκε από https://www.oakke.gr/antifasism/item/1126-%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1-%CF%88%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B1-ellinika-hoaxes-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B5%CF%84-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82?fbclid=IwAR1wlskLdzB5rOJTVDSJxAOExirytpz6qKCE-WgehmR2MD01WRvHEwJTxdY

5/5/2010 – 5/5/2011: Οι δημοκράτες δεν ξεχνούν τους 3 εργαζόμενους της Μαρφίν

Από Κόκκινο Μετερίζι

Νώντας, Παρασκευή, Αγγελική – η τελευταία τεσσάρων μηνών έγκυος… Τρεις εργαζόμενοι στο κεντρικό υποκατάστημα της Marfin Egnatia Bank επί της οδού Σταδίου, αριθμός 23… Για δικούς του λόγους ο καθένας, λόγους τους οποίους δεν έχει σημασία πια να μαντέψουμε ή να εικάσουμε, πήραν την απόφαση να μη συμμετάσχουν στην κρατική «πανελλαδική απεργία» και στην «έφοδο στη Βουλή κατά των πολιτικών» της 5ης του Μάη του 2010, παρέα με τους ΛΑΟΣτζήδες, τους Χρυσαυγίτες με τις ελληνικές σημαίες και τα ψευτοαναρχικά μηδενιστικά τάγματα εφόδου… Και το πλήρωσαν με τη ζωή τους! Κι όχι μόνο! Κάποια καθάρματα, σκυλεύοντας τη μνήμη τους, συνεχίζουν να τους ποδοπατούνε μετά θάνατο με τις εξής δύο ερμηνείες της «τύχης» τους: πρώτη, εκείνη που λέει «να μη δούλευαν σε μέρα πανεργατικής απεργίας – δικιά τους η ευθύνη» - δεύτερη, εκείνη των κλασσικών ναζιστών της Χρυσής Αυγής που σπεύδουν να τους υιοθετήσουν, χαρακτηρίζοντάς τους «Έλληνες - θύματα της αναρχομπολσεβικικής τρομοκρατίας» και ουσιαστικά αυτοπαρουσιαζόμενοι ως θεματοφύλακες της μνήμης τους…

Τα αστυνομικά στοιχεία της υπόθεσης δεν ξεκαθαρίζουν ακόμη αν επρόκειτο για στοχευμένη δολοφονική ενέργεια ναζιστικού τύπου ή απλώς για εγκληματική αμέλεια νεαρών μελών του σύγχρονου υπεραντιδραστικού μηδενιστικού ρεύματος μέσα στον αναρχισμό. Πάντως η πληροφορία, που επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, ότι εχτός των μολότοφ χύθηκε και επιπλέον εύφλεκτη ύλη μες στο κτίριο, ώστε να εξασφαλιστεί ότι το κάψιμο θα ήταν ολοκληρωτικό, συντείνει δυστυχώς στην πρώτη εκδοχή.

Σε κάθε περίπτωση, αυτοί που έκαψαν, είτε συνειδητοί αναρχοναζήδες μηδενιστές είτε υπεραντιδραστικοί μικροαστοί – λούμπεν σπασιματίες, ενέταξαν στη στρατηγική τους το σοβαρό ενδεχόμενο –τουλάχιστο- να υπάρξουν νεκροί από αυτή τους την πράξη, πράγμα που δεν τους εμπόδισε να προχωρήσουν στα σχέδιά τους. Γι’ αυτό και μόνο είναι εγκληματίες, που τους αξίζει δρακόντεια αυστηρότητα, τόσο από πλευράς του λαού όσο και από πλευράς του αστικού κράτους και της δικαιοσύνης.

Το ζήτημα ωστόσο είναι βαθύτερο, έχει πολιτικοϊδεολογικές ρίζες και αγγίζει τον πυρήνα του πολιτικού διακυβεύματος σε αυτό τον τόπο. Αφορά στο βάθος το τι σημαίνει λαϊκή, εργατική και επαναστατική πάλη, ποιος είναι ο ρόλος των μαζών και ποιος της πολιτικής τους πρωτοπορίας στον αντικαπιταλιστικό τους αγώνα, αλλά και στις επί μέρους διεκδικητικές τους πάλες, αφορά τελικά τον πυρήνα του ζητήματος της ανθρώπινης απελευθέρωσης από τα δεσμά του κεφαλαίου. Αν δε φτάσουμε μέχρις εκεί, η οποιαδήποτε δημοκρατική κριτική στους φασίστες δολοφόνους, θα μείνει στα μισά του δρόμου.

Αν έδειξε κάτι η υπόθεση της Μαρφίν, ήταν το πόση απόσταση χωρίζει τις διαθέσεις των μαζών, της φτωχολογιάς, των «από κάτω» αυτής της κοινωνίας, από εκείνες των ηγεσιών της ψευτοαριστεράς και τα «κεφάλια» του αναρχικού χώρου. Πρόκειται πια για διάσταση ολκής, που όσο μεγαλώνει, τόσο σκυλιάζουν οι σοσιαλφασίστες και οι χειρότεροι ανάμεσα στους αναρχικούς.

Το ρεύμα του μηδενισμού μέσα στον αναρχισμό, αλλά και το σιχαμερό αντίστοιχό του μέσα στην ψευτοαριστερά, ρεύμα που ενώνει το «ριζοσπαστικό» τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ με δυνάμεις μες στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε «συμμετοχή στα μπάχαλα και στις εξεγερσιακές πραχτικές», είναι ιδεολογικό αποτέλεσμα - απότοκο αυτής ακριβώς της βαθιά μικροαστικής ναζιστικού τύπου λύσσας ενάντια στον «αλλοτριωμένο εργατοϋπάλληλο που σκύβει το κεφάλι στο αφεντικό» και δεν κάνει την «αντικαπιταλιστική του επανάσταση».

Αυτή η λύσσα υπάρχει και στον κνίτη του ψευτοΚΚΕ, αλλά του την τιθασεύει το «κόμμα», αφήνοντάς τον να την εκδηλώσει (που και που) σε κανέναν πελάτη καταστήματος, επιβάτη πλοίου ή και σε μη απεργό εργαζόμενο σε «περιφρουρήσεις απεργιών» (περιφρουρήσεις όπου κανένας "περιφρουρητής" δεν είναι συνήθως πραγματικός απεργός της επιχείρησης). Για το «δρόμο» και τη βιτρίνα, υπάρχει ο χυλός ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ – αναρχισμός – αναρχοφασισμός.

Αυτή η λογική δε διαφέρει στο βάθος από τη «λογική» των κλασσικών ναζιστών, που μισούν τις μάζες επειδή δεν εκπληρώνουν τα «πεπρωμένα της φυλής», σύμφωνα με το «δίκαιο του αίματος», οπότε θα έρθει ο «φύρερ» Μιχαλολιάκος με τους μαχαιροβγάλτες του να μας κάτσουν στο σβέρκο για να πάψουμε να είμαστε «αλλοτριωμένοι από τον αμερικάνικο τρόπο ζωής» και να επιστρέψουμε «εις τας παραδόσεις του έθνους και της φυλής», αφού πρώτα σφάξουμε και βασανίσουμε τους σκουρόχρωμους στο δέρμα μετανάστες που ξεζούμισαν οι «άριοι» Έλληνες μικρομεσαίοι και μεγαλομεσαίοι δουλοχτήτες.

Ας μείνουμε ωστόσο, προς το παρόν, στους ψευτοαριστερούς και στον αναρχικό χώρο, που μας αφορούν λόγω ιδεολογικής «γειτνίασης» (θέλοντας και μη). Στην ιστορία του ελλαδίτικου εργατικού κινήματος, η βία πάνω σε λαό ήταν αποκλειστικό προνόμιο του φασισμού, της αστικής τάξης και του κράτους της, κράτους της εξάρτησης από τον ιμπεριαλισμό και της ωμής αντιλαϊκής βίας. Ποτέ το λαϊκό κίνημα, είτε προπολεμικά, είτε επί ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και ΔΣΕ, είτε επί ΕΔΑ, είτε μεταπολιτευτικά, δε διανοήθηκε να χτυπήσει ή να στοχοποιήσει εκείνο το τμήμα του λαού που, για δικούς του λόγους, «κοίταζε τη δουλίτσα του», που φοβόταν την εμπλοκή στην πολιτική ή δεν έπαιρνε μέρος στους αγώνες.

Και όχι μόνο, αλλά το λαϊκό κίνημα, με μπροστάρηδες τους πραγματικούς κομμουνιστές, απηύθυνε πάντα κάλεσμα σε αυτό το κομμάτι των μαζών, το γνωστό και ως «σιωπηρή πλειοψηφία», ειδικά σε ειρηνικές περιόδους, να συμμετάσχει έστω και στο πιο μερικό, αποσπασματικό, «ασήμαντο» τμήμα της πάλης για ψωμί και δικαιώματα, ώστε να διαπαιδαγωγηθεί μέσα στην ίδια τη ζωή και να αλλάξει τις ιδέες του μέσα από την πείρα του. Το μόνο κομμάτι «λαού» -εξαιρετικά ολιγάριθμο- που δέχτηκε βία από το πραγματικό προοδευτικό στρατόπεδο ήταν εκείνο που περνούσε με το μέρος του εχθρού ΕΜΠΡΑΚΤΑ (π.χ. ταγματασφαλίτες, χαφιέδες και ρουφιάνοι, βασανιστές κλπ.)

Ουδέποτε ο ΕΛΑΣ ή ο ΔΣΕ καλλιέργησαν τη λογική να χτυπιέται ένας λαϊκός  άνθρωπος ή ακόμα και οικονομικά αστός, μονάχα για το λόγο ότι είναι δεξιός ή αντίπαλος της λαϊκής δημοκρατίας, και όπου αυτό έγινε και διαπιστώθηκε, στις περισσότερες περιπτώσεις τιμωρήθηκε ακόμη και με θάνατο από τα ανταρτοδικεία. Τιμωρούνταν μονάχα όσοι συμμετείχαν ΕΝΕΡΓΑ στην αντιλαϊκή δραστηριότητα, και πάλι επιλεκτικά.

Οι ίδιοι άνθρωποι λοιπόν που γκρέμισαν μέσα στις μάζες –προσωρινά- κάθε ελπίδα για ένα λαϊκοδημοκρατικό, σοσιαλιστικό μέλλον μέσα από το ξέφτισμα και το σούρσιμο στη λάσπη της προοδευτικής κοσμαντίληψης από τους Ρώσους σοσιαλφασίστες μεταξύ 1960 και 1990 και σήμερα από τους Κινέζους ομόλογούς τους, οι υπάλληλοι των παραπάνω προδοτών του σοσιαλισμού των ηγεσιών ψευτοΚΚΕ – ΣΥΝ - ΝΑΡ, εκείνοι που έκαναν ύποπτο το σφυροδρέπανο μέσα στο λαό, ζητάνε με απερίγραπτο θράσος από τον ίδιο αυτό λαό να συμμετέχει με πάθος στα κινηματάκια τους, στις ψευτοαπεργίες τους, στις μπούκες τους, στην κάθε βρωμοδουλειά τους.

Όταν ο λαός τους φτύνει, ρίχνουν στην καθυστερημένη βάση τους, που περιλαμβάνει και καλούς ανθρώπους και κάποιους αγωνιστές, τις θεωρίες ότι ευθύνονται τα ΜΜΕ που «αλλοτριώνουν τις μάζες», ο «μικροαστισμός» των μαζών που «ενσαρκώνουν τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής και τον ατομισμό», που «δεν καταλαβαίνουν κι έχουν πολύ χαμηλό επίπεδο» κλπ. Αυτές τις θεωρίες οι πολιτικά αγράμματοι απελπισμένοι μικροαστοί που στρουγγίζονται πια στη βάση των χειρότερων πλευρών του αναρχισμού (εκείνων που δανείζονται τις «αντικαπιταλιστικές» θεωρίες τους από την ψευτοαριστερά), τις πάνε απλούστατα ένα βήμα παραπέρα: θάνατος στο «συμβιβασμένο μικροαστό», στον «απεργοσπάστη», στον «υποταγμένο στην εξουσία και στο κεφάλαιο».

Έτσι βλέπουμε ότι φτάνουμε πια σε αντίθεση όχι στους κόλπους του λαού, αλλά σε αντίθεση στρατοπέδου. Αυτό εκφράζει η κραυγή από τα μπλοκ της «ΚΟΝΤΡΑ», της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των υπόλοιπων τροτσκοαντικαπιταλιστών «αφήστε τους να καούν, είναι απεργοσπάστες», που γίνεται έντεχνη προσπάθεια στις νέες μαρτυρίες για το γεγονός να αποσιωπηθεί, για να μη χαλάσει η μόστρα της «ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς». Για τους «επαναστάτες» μας (των ψευτοαριστερών ηγεσιών, όχι ακόμα ολόκληρης της βάσης), η εργατιά και η φτωχή υπαλληλία, που μαζί με την φτωχή αγροτιά θα αποτελέσουν την πρωτοπορία της επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής όταν και όποτε ωριμάσουν οι όροι για κάτι τέτοιο, στο βαθμό που δεν «στέκονται στο ύψος τους» και δεν εκπληρώνουν τώρα δα τις προσδοκίες των αυτοανακηρυγμένων καθοδηγητών τους, αξίζουν ένα χέρι ξύλο, περιφρόνηση, ταπείνωση ή ακόμη και θάνατο (το τελευταίο εκφράζει μονάχα τα πιο διεστραμμένα στοιχεία του σοσιαλφασιστικού και αναρχοναζιστικού μπλοκ).

Από τη μια λοιπόν ο λαός, που προσπαθεί μέσα σε τούτη την πρωτοφανή για τα σύγχρονα δεδομένα οικονομική συγκυρία στη χώρα να τα βγάλει πέρα και παραπέρα να καταλάβει τι έφταιξε και γιατί φτάσαμε ως εδώ, κι από την άλλη εκείνοι που θεωρούνε αυτονόητο πως οι μάζες όχι μόνο πρέπει να καταπιούνε αμάσητη τη δική τους ψευτοερμηνεία, αλλά και να τους ακολουθούνε στα συνθήματα, στις μέθοδες, στους στόχους της πάλης, επί ποινή θανάτου μάλιστα αν δε το κάνουν.

Όποιος έχει δουλέψει έστω και λίγο σε μεγάλη επιχείρηση, εργοστάσιο, εταιρεία ή τράπεζα, γνωρίζει από πρώτο χέρι τι θα πει πλήρης αδιαφορία του καθεστωτικού συνδικαλιστικού συρφετού για τον εργάτη και το φτωχό υπάλληλο, που αναγκάζεται να υπομένει τις προσβολές του αφεντικού και του προϊστάμενου, την εντατικοποίηση της δουλειάς, τη συμπίεση του μεροκάματου, τον τρόμο της ανεργίας.

Τη χοντροπετσιά αυτού του «συνδικαλιστικού» ασκεριού -ΠΑΜΕ και ΓΣΕΕ- απέναντι σε κάθε προσπάθεια αυτοοργάνωσης του λαού, των εργαζομένων σε χώρους δουλειάς, αυτοοργάνωση που οι γραφειοκράτες και ρουφιάνοι των αφεντικών -σε πολλές περιπτώσεις- που φωλιάζουν στις τέσσερις βασικές συνδικαλιστικές παρατάξεις τη βλέπουν σα κίνδυνο για την κρατικο-συνδικαλιστική τους εξουσία.

Με τι μούτρα τολμάνε όλοι αυτοί να ζητάνε από τους σκληρά εργαζόμενους για το ψωμί τους του ιδιωτικού τομέα να ορθώσουν το ανάστημά τους στο αφεντικό, όταν τους έχουν χιλιοπουλήσει;; Όταν ο εργαζόμενος ξέρει πως κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθεί στο δρόμο, και χωρίς στήριξη, αν δεν είναι οργανωμένος «αντικαπιταλιστής» κνίτης;; Όταν μετά το 1981 έχουμε μια 30ετία διάλυσης του πραγματικού  συνδικαλισμού, αφού το μπλοκ κρατικογραφειοκρατών  - σοσιαλφασιστών δωροδόκησε τις μάζες με αδούλευτα λεφτά από δανεισμό στο δημόσιο και όριζε το ίδιο με συμφωνίες κορυφής τους μισθούς και στον ιδιωτικό τομέα, τσακίζοντας κάθε οργάνωση της τάξης σε πρώτο και δεύτερο βαθμό;; Όταν όλα αυτά τα καθεστωτικά καθάρματα δεν περιφρούρησαν ποτέ το ίσο μεροκάματο Ελλήνων και μεταναστών, κάτι που και τους μετανάστες εξαθλίωσε και το ελληνικό μεροκάματο έριξε, γεννώντας τον κανιβαλικό εθνορατσισμό;;

Μη νομίσει κανείς, από παραδρομή, ότι παίρνουμε τούτη την κατάσταση για δεδομένη, επειδή την περιγράφουμε ή πως είμαστε μοιρολάτρες. Το αντίθετο. Το μέλλον μας επιφυλάσσει, πιστεύουμε, πολύ θετικές εκπλήξεις. Απλούστατα, η εργατική τάξη και οι στενοί σύμμαχοί της στον ταξικό αγώνα θα οργανωθούν και θα σηκώσουν κεφάλι πρώτα και κύρια ενάντια στους «αντικαπιταλιστές» ψευτομαρξιστές επίδοξους καθοδηγητές τους, για να πάρουν σβάρνα στη συνέχεια και τον κλασσικό εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Δυο λόγια ακόμη για τις θεωρητικές βάσεις που οπλίσανε, άμεσα ή έμμεσα το χέρι των δολοφόνων: πολιτικοί πατέρες της «θεωρίας της αλλοτρίωσης», όχι εκείνης που βασίζεται στα πρώτα γραφτά του νεαρού Μαρξ, αλλά εκείνης που αντιμετωπίζει το σύνολο των πολιτών των δυτικών ιμπεριαλιστικών χωρών ως «εθελόδουλους του κεφάλαιου» ήταν οι μπρεζνιεφικοί – σουσλοφικοί σοσιαλφασίστες αντεπαναστάτες, ιδιαίτερα μετά το 1970. Μάλιστα, η προσπάθεια του ρώσικου κρατικομονοπώλιου να συσσωρεύσει τεράστιο όγκο συμβατικών όπλων για να αντιρροπήσει την υπεροχή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στα πυρηνικά, οδηγούσε σε πολύ «στενή» πολιτική στην παραγωγή καταναλωτικών αγαθών για τις μάζες. Τι πιο εύκολο, λοιπόν, από τη «θεοποίηση» της ολιγάρκειας σπαρτιάτικου τύπου, σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική του επαναστάτη Στάλιν, που πάντα τόνιζε τον κομβικό για μια σοσιαλιστική οικονομία ρόλο της κάλυψης των όλο και αυξανόμενων υλικών αναγκών των μαζών… Φυσικά, η οικονομία της ΕΣΣΔ είχε πάψει από τα 1960 να είναι σοσιαλιστική…

Οι αναρχοναζήδες του μηδενισμού δανείζονται επίσης πλευρές της ανάλυσης του «αριστερού» ρεβιζιονισμού και των καταστασιακών της δεκαετίας του ’60, που χτυπούσαν με ιδιαίτερη σκληρότητα το συμβιβαστικό πνεύμα των δυτικοευρωπαϊκών μεσοστρωμάτων και των καλοπληρωμένων στρωμάτων της εργατικής τάξης με το δυτικοευρωπαϊκό μονοπώλιο. Η ανάλυση εκείνη είχε και κάποιες σπινθηροβόλες, αξιόλογες παρατηρήσεις για τους μηχανισμούς με τους οποίους η αστική τάξη επιβάλλει και σταθεροποιεί την εξουσία της (παρατηρήσεις που ανάγονται κυρίως σε ανάπτυξη των αναλύσεων του παλιού αρχηγού του ΚΚ Ιταλίας Αντόνιο Γκράμσι για την ταξική ηγεμονία τη δεκαετία του ’30), ωστόσο σε γενικές γραμμές αναθεωρούσε το μαρξισμό από τα «αριστερά», πράγμα που φαίνεται σήμερα με το ρούφηγμα του παγκόσμιου μεροκάματου προς τα κάτω από το κινέζικο αντεργατικό κάτεργο και με τη σχετική και απόλυτη χειροτέρευση της θέσης των εργατών και φτωχών υπαλλήλων στο δυτικό ιμπεριαλιστικό κόσμο.

Η θεωρία του «Υπερανθρώπου» του Νίτσε, παιδί του μικροαστικού ρομαντισμού και της πνευματικής βαρυχειμωνιάς του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, μπαίνει κι αυτή στο μπλέντερ, και κάπου εκεί εμφανίζονται και οι διάφοροι «μαυροκόκκινοι» νεοναζιστές τύπου «Μαύρου Κρίνου», που επιχειρούν να ενώσουν τα πιο ριζοσπαστικά ναζιστικά στοιχεία που δεν βολεύονται στην «καθωσπρέπει» Χρυσή Αυγή με τα πιο μηδενιστικά και αντιλαϊκά στοιχεία των Εξαρχείων.

Όλος αυτός ο συρφετός βρήκε την ενότητά του πάνω στο «Δεκέμβρη» του 2008, που τον θυμούνται με συγκίνηση όχι μονάχα οι προοδευτικοί άνθρωποι που κλάψανε για το χαμό του Αλέξη από το χέρι του αστυνομικού φασισμού, αλλά και όλοι οι ψευτοαριστεροί και αναρχικοί, που ηδονίζονται στη θύμηση του «χριστουγεννιάτικου δέντρου που καιγόταν», του «πολιτισμού του κεφαλαίου που γινόταν  παρανάλωμα στις φλόγες της εξέγερσης» και άλλες τέτοιες παλαβομάρες, που αντέστρεψαν το κλίμα μέσα στο λαό, δύο μόλις ημέρες μετά τη δολοφονία του 15χρονου παιδιού. Από κει που ο λαός ζητούσε το κεφάλι του παλιανθρώπου Κορκονέα επί πίνακι, η καταστροφική δράση των λούμπεν τραμπούκων και καταστροφέων μετατόπισε τη συζήτηση από τον αστυνομικό φασισμό στον σπασιματισμό και στην αναγκαία καταστολή του, ενώ πρόκειται στην ουσία για φαινόμενα – γεννήματα του ίδιου φαιοκόκκινου καθεστώτος.

Το κάψιμο της Αθήνας το Δεκέμβρη του ‘08 ήταν η πιο μεγάλη προβοκάτσια που όχι μόνο δεν επέτρεψε ένα πραγματικό κίνημα ενάντια στον εκφασισμό της αστυνομίας, αλλά αντίθετα γιγάντωσε το χρυσαυγιτισμό, την ώρα που ο καθοδηγητής του σπασίματος ΣΥΝ ζητούσε «Διακομματική Επιτροπή της Βουλής για την  Αστυνομία», ώστε να την ελέγχει ο ίδιος κι οι συνδικαλιστές του, μαζί με το ΛΑΟΣ των φασιστών, κι όχι οι εκλεγμένες κυβερνήσεις. Ο μηδενισμός, το άνευ λόγου κάψιμο, ο φετιχισμός της καταστροφής, το μίσος στον «αλλοτριωμένο που δεν εξεγείρεται» σχηματοποιήθηκαν και μορφοποιήθηκαν μέσα στις «φωτιές του Δεκέμβρη». Το Δεκέμβρη του ‘08 υπογράφηκε η ληξιαρχική πράξη θανάτου των 3 της Μαρφίν, απλά αυτός «άργησε» κατά ενάμιση χρόνο.

Ο πολιτικός αμοραλισμός των ψευτοΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που ούτε λίγο ούτε πολύ από την ίδια εκείνη μέρα επαναλάμβαναν μονότονα ότι οι 3 της Μαρφίν ήταν «δευτερεύον στοιχείο» μιας κατά τα άλλα «εξαιρετικής εξεγερτικής ημέρας», πράγμα που αν το προσέξει κανείς καλά εξυπονοεί και ο άθλιος Κωνσταντίνου του ΣΕΚ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ  στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη για το θέμα 1 χρόνο μετά, είναι αποκαλυπτικός για το βαθμό της σήψης του ρεβιζιονισμού – σοσιαλφασισμού. Αυτοί οι νεκροί δεν είναι δικοί τους! Με προσοχή, για να μην οργίσουν το λαό, που έκλαψε για τους 3,  αλλά εμφατικά, το αφήνουν να εννοηθεί σε όλους τους τόνους: σε άλλο στρατόπεδο οι 3, σε άλλο οι «αντικαπιταλιστές αγωνιστές»! Έτσι είναι πράγματι!

Κι ακόμη κι αν οι ηγεσίες της ψευτοαριστεράς δεν ήταν πολιτικοί υπάλληλοι του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού, ακόμη κι αν δεν τους κάλυπταν τα φιλαράκια τους Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης που δε ζήτησαν πολιτικές ευθύνες για το μακελειό και για το αιώνιο φασιστικό – σπασιματικό μπάχαλο που επιτρέπουν στις πορείες τους τουλάχιστο η ΓΣΕΕ (έμμεσα και το ΠΑΜΕ, που θεωρεί τον εαυτό του τμήμα του μεγαλειώδους των μαζικών πορειών, άρα καλύπτει κάτω απ’ τις φτερούγες του πολιτικά και τα μη «καθαρά ταξικά» μπλοκ), η ενοχή τους θα αποδεικνυόταν από ένα μόνο γεγονός: ότι ποτέ δε συγκρούστηκαν όχι μόνο «στρατιωτικά», αλλά πρωτίστως ιδεολογικά με το φετίχ της καταστροφής. Ποτέ δεν έγραψαν στις φυλλάδες τους, το σφετερισμένο «Ριζοσπάστη» και τη σφετερισμένη «Αυγή», ένα άρθρο για το αντιδραστικό κι όχι απλά «λαθεμένο» -από μαρξιστικής άποψης- της καταστροφής ενός καταστήματος, μιας τράπεζας, ενός ξενοδοχείου, ενός αυτοκινήτου.

Δεν είπαν ποτέ στις πολιτικά καθυστερημένες μάζες που τους ακολουθούν πως όλα αυτά (κτίρια, μαγαζιά, αυτοκίνητα, μηχανές) είναι πραγματωμένη σε υλική μορφή ανθρώπινη εργασία, που οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν στόχο να την περάσουν από τα χέρια του κεφάλαιου στα χέρια της κοινωνίας, γιατί το κεφάλαιο είναι ανίκανο πια να τιθασεύσει τις παραγωγικές δυνάμεις που απελευθερώνει και σπέρνει μονάχα δυστυχία, ανισότητα, εκμετάλλευση, πόνο και καταστροφή. Και είναι φυσικό. Οι άνθρωποι δεν είναι μαρξιστές, αλλά σάπιοι μικροαστοί στην υπηρεσία των πιο σάπιων ιμπεριαλισμών που γέννησε η ανθρωπότητα. Αυτοί που δε συγκινήθηκαν από τους εκατοντάδες χιλιάδες σφαγιασμένους -από τους φίλους τους- στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του ’80, στην Τσετσενία, στη Βοσνία ή στο Νταρφούρ του Σουδάν, θα συγκινιόνταν για 3 «μικροαστούς καριερίστες τραπεζοϋπαλλήλους», την ημέρα που το κράτος (και στην Ελλάδα κράτος είναι και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία) διατάζει ότι έχουμε «πανεργατική απεργία»;; Αστεία πράγματα.

Φυσικά, δε στάθηκαν όλοι οι άνθρωποι της βάσης της ψευτοαριστεράς και του αναρχισμού έτσι απέναντι στα γεγονότα. Πολλοί καλοί άνθρωποι, που για χίλιους δυο λόγους είναι εγκλωβισμένοι κει μέσα, οργίστηκαν. Σιχτίρισαν. Έκλαψαν. Φώναξαν και τσακώθηκαν με τους οπαδούς του μηδενισμού, του δολοφονικού φασισμού. Πολλοί -ειδικά αναρχικές συλλογικότητες και ομάδες- δημοσιοποίησαν έως και συγκινητικές ανακοινώσεις και κείμενα, με τα οποία καταδίκαζαν μετά βδελυγμίας και την συγκεκριμένη πράξη, και τη γενικότερη δολοφονική λογική των αναρχοφασιστών.

Ωστόσο, καμία συλλογικότητα ή οργάνωση δε βρήκε τη δύναμη να καλέσει σε πόλεμο ενάντια στους φορείς αυτών των πραχτικών, καμία δε θεώρησε ότι αποτελεί ντροπή να θεωρείται κομμάτι του ίδιου χώρου με αυτά τα κτήνη, που σκοτώσανε εν ψυχρώ 3, και θα μπορούσαν να είχαν σκοτώσει και 13 εργαζόμενους εκείνη την αποφράδα μέρα. Πόλεμο που θα συμπεριλάμβανε πολιτικό και φυσικό τσάκισμα των μηδενιστών.  Ακόμη περισσότερο, καμία αναρχική συλλογικότητα δεν είχε το πολιτικό θάρρος να καταδικάσει ανοιχτά μπροστά στο λαό τη «Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς», που στην προκήρυξή της μετά τη μπόμπα που έβαλε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, κατηγορεί τους χρυσαυγίτες για «ΕΥΠιτζήδες», σε αντίθεση με τους «αυθεντικούς εθνικοσοσιαλιστές», που, αν και είναι «αντίπαλοι», μπορεί να υπάρξει μια αλληλεγγύη καθώς είναι και αυτοί «κατά του αστικού καθεστώτος».

Το μότο του «Μαύρου Κρίνου», των φαιοκόκκινων ναζιστών που κάνουν «αριστερή εθνικοσοσιαλιστική» αντιπολίτευση στη ΧΑ, είναι «Ενάντια στο φιλελευθερισμό και την αστική δημοκρατία». Ενάντια στο φιλελευθερισμό, κυρίως τον οικονομικό (αλλά βαθύτερα και ενάντια στον πολιτικό δημοκρατισμό), παλεύει καθημερινά ο ΣΥΝ. Τη δε αποδόμηση της αστικής δημοκρατίας ως ψευδεπίγραφης (πράγμα που είναι γενικά αλήθεια, αλλά που εδώ χρησιμοποιείται για την εξίσωσή της με το φασισμό) την έχει αναλάβει το ψευτοΚΚΕ. Κύριος εχθρός οι Αμερικάνοι και δευτερευόντως οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, κύριος εχθρός στο εσωτερικό το κλασσικό ιδιωτικό κεφάλαιο της αγοράς, ζήτω η Χεζμπολλάχ, η Χαμάς, ο Τσάβες, και σε τελική ανάλυση ο Πούτιν και ο Τζιντάο, αντισημιτισμός καμουφλαρισμένος σε «αντισιωνισμό», μίσος όπως γράψαμε και παραπάνω στις «αλλοτριωμένες μάζες της Δύσης» που είναι δήθεν συνειδητοί υπερασπιστές του κεφαλαίου, και νά ‘σου ξεπροβάλλει το φαιοκόκκινο μέτωπο των εξαμβλωμάτων.

Γι’ αυτό και το κοινό μίσος ενάντια στους  τριτοδιεθνιστές ηγέτες Στάλιν – Δημητρόφ – Μάο, που δε δίστασαν στιγμή μετά το 1936, να συμμαχήσουν κατά του φασισμού και με τον πιο ξεσκολισμένο αντιχιτλερικό φιλελεύθερο, διατηρώντας πάντα την αυτονομία του στρατοπέδου του επαναστατικού προλεταριάτου.

Και μόνο ότι ουδείς από το "χώρο" πέρασε από την κριτική στον πόλεμο με τους ναζήδες καψιματίες, είναι από μόνο του ανησυχητικό και ενδεικτικό της τρομοκρατίας που ασκούν οι κάλπικοι «αντικαπιταλιστές», με το σκιάχτρο του «ρεφορμιστή» που κραδαίνουν απέναντι σε κάθε αντίπαλό τους, ενώ οι ίδιοι δεν είναι απλά ρεφορμιστές, αλλά οπαδοί και προαγωγοί του πιο κτηνώδους μονοπωλιακού κεφαλαίου στην ιστορία της ανθρωπότητας, το γνωρίζουν ή όχι.

Ο τίτλος - όλα τα λεφτά...

Οι τελευταίοι φυσικά που έχουν το ηθικό και πολιτικό δικαίωμα να εκμεταλλεύονται τη λαϊκή οργή κατά των σπασιματιών, είναι οι ναζήδες της Χρυσής Αυγής. Αυτοί οι θρασύδειλοι δολοφόνοι, που ενώ ζυγίζουν ο καθένας 200 κιλά, επιτίθενται μόνο σε αναλογία 5 εναντίον 1 σε δημοκράτες, αντιεθνικιστές, αριστερούς, μετανάστες κλπ., δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους μηδενιστές εμπρηστές – δολοφόνους των 3 της Μαρφίν. Οι μεν σακατεύουν και σκοτώνουν «μη άριους», «εθνικούς μειοδότες» και «προδότες της πατρίδας», οι δε «αλλοτριωμένους», «ταξικούς μειοδότες» και «προδότες του αντικαπιταλιστικού αγώνα». Και οι δύο φυσικά, χρυσαυγίτες και αναρχομηδενιστές, είναι σκουλήκια και θρασύδειλοι τραμπούκοι, που η πρώτη πράξη του νέου λαϊκού δημοκρατικού κινήματος που αναπόφευχτα θα γεννηθεί, θα είναι να τους στείλει στο νοσοκομείο και να τους κόψει τη φόρα μια κι έξω.

Η Αγγελική

Όχι, ο Νώντας, η Παρασκευή και η Αγγελική δεν ανήκουν στους οπαδούς του Γ’ Ράιχ, στους προδότες της πατρίδας νέους ταγματασφαλίτες και εγκληματίες, που είναι κρυφοσύντροφοι αυτών που τους σκότωσαν!! Δεν πρέπει το θανατερό δίπολο που έχει βαλθεί να συντρίψει το λαό και τη δημοκρατία να συνεχίσει να αλέθει ανθρώπους, προβοκάροντας με τον ένα πόλο και στέλνοντας κόσμο στον άλλο!

Η Παρασκευή

Οι δυο κοπέλες και το παλικάρι που χάθηκαν τόσο άδικα και εγκληματικά κείνο το μεσημέρι, ανήκουν στο λαϊκό, στο δημοκρατικό στρατόπεδο, άσχετα από το τι ήταν ο καθένας τους συνειδησιακά ή πολιτικά (ξέρουμε δυο πράγματα και γι’ αυτό, αλλά καλύτερα ας τα κρατήσουμε για τον εαυτό μας, δεν έχει σημασία). Γιατί μοιράζονταν, κείνη την ώρα που έκοψε την ανάσα η φασιστική βία, τη μοίρα όλου του εργαζόμενου λαού αυτού του τόπου και βαθύτερα αυτού του πλανήτη, που οι μπαγαμπόντηδες τους έκλεψαν πριν μερικές δεκαετίες το κόμμα τους, την πίστη και την ελπίδα τους για έναν καλύτερο κόσμο, και τους έριξαν βορά στα δόντια των εκμεταλλευτών τόσο του δυτικού φιλελεύθερου όσο και του ανατολικού κρατικοφασιστικού μονοπώλιου.

Ο Νώντας

Δουλεύανε υπό εξοντωτικές συνθήκες στην τράπεζα του νέο-ολιγάρχη Βγενόπουλου, ενός ακόμη ευνοούμενου του καθεστώτος κορυφής, με μια γελοία κρατικογραφειοκρατική «Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλλήλων» για «συνδικαλιστική κάλυψη», για να ζήσουν και να τραβήξουν μπροστά στη ζωή τους, την ίδια ώρα που αυτοί που πισωγύρισαν την ανθρωπότητα, οι υπάλληλοι των παλινορθωτών του καπιταλισμού σε ΕΣΣΔ και Λαϊκή Κίνα (οι ψευτοαριστερές ηγεσίες εννοούμε) τους έψεγαν γιατί «δεν βρίσκονταν στο δρόμο» (και έλεγαν «αφήστε τους να καούν»). Στο δρόμο, μαζί με τους κρατικούς υπαλλήλους, τους αποσπασμένους στο «κόμμα» (ψευτοΚΚΕ, ΣΥΝ, ΔΗΜΑΡ κλπ.), τους μικροαστούς δουλοχτήτες ή τους προσωπάρχες των ιδιωτικών αφεντικών «ταξικούς» συνδικαλιστές που ηγούνται των περισσότερων «απεργιακών» μπλοκ.

Τους έψεγαν οι πάσης φύσεως κνίτες, επειδή δεν ακολουθούσαν στο δρόμο το πιο ύπουλο και δεξιό αστικό μπλοκ αυτής της χώρας, όπως δεν το ακολούθησαν εκείνη τη μέρα εκατομμύρια φτωχοί άνθρωποι σε όλη τη χώρα, όχι γιατί είναι "αλλοτριωμένοι" (κάποιοι πράγματι είναι, είναι κι αυτό μέρος της πραγματικότητας στον καπιταλισμό), αλλά γιατί δεν ανέχονται να βάλουν το κεφάλι το δικό τους και των παιδιών τους στο ντορβά για αντεργάτες τύπου Παπαρήγα και Τσίπρα, που δε τους εχτιμάνε ούτε τους σέβονται, αυτούς και τα κόμματά τους.

Οι λαϊκοί άνθρωποι έχουνε τετράγωνη λογική και κρίση: στη φωτιά πέφτουνε όταν έχουν καταλάβει καλά τι συμβαίνει, τι φταίει και τι πρέπει να γίνει. Τότε ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ και δίνουν το αίμα και την ψυχή τους. Όχι όποτε το απαιτήσει το καθεστώς κορυφής, ο Περισσός και η Κουμουνδούρου και τα ενισχυτικά του Παπανδρέου για τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ "κινήματά" τους.

Ε, λοιπόν, ακούστε το καλά αναρχοναζήδες μηδενιστές, μαυροκρίνοι «αντικαπιταλιστές» οπαδοί του Πούτιν, «συνωμότες πυρήνων της φωτιάς» και χρυσαυγίτες, καθώς και ψευτοαριστεροί οπαδοί των «εξεγερσιακών πραχτικών» -με κρατικές πλάτες- που σκοτώνουν δικούς μας ανθρώπους: καταστρέφοντας τη χώρα για λογαριασμό των ανατολικών αφεντικών σας (είτε το ξέρετε ότι τα υπηρετείτε είτε όχι), ανοίξατε τους ασκούς του Αιόλου. Οι μάζες αναζητάνε απαντήσεις, και δε βολεύονται πια στα παλιά σχήματα και στις κοινοτοπίες. Σας έχουν γνωρίσει, φασίστες και σοσιαλφασίστες, και ξέρουν καλά πόσο πολύ τις σιχαίνεστε και κυρίως πόσο πολύ τις υποτιμάτε, πόσο σας αρέσει να τις ποδοπατάτε. Όταν ο λαός οργανωθεί, δεν θα τον κρατάει τίποτε. Και τότε θα απεγκλωβιστούνε μια κι έξω και οι καλοί, οι τίμιοι άνθρωποι που ακολουθούν ακόμη την καθεστωτική ψευτοαριστερά και το καθεστωτικό, καθοδηγούμενο από τους κνίτες του ΣΥΝ, τμήμα του αναρχισμού...

Υ.Γ. Το κείμενο αφιερώνεται στη μνήμη του σεμνού αντιφασίστα Λάκη Σάντα, που έφυγε στα 89 του, 70 χρόνια από τότε που μαζί με το Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη βρώμικη χιτλερική σημαία από την Ακρόπολη... Όλοι αυτοί οι κύριοι των καθεστωτικών κομμάτων που κάνουν δηλώσεις για το θάνατό του, δε θα καταλάβουν ποτέ τι θα πει να μην θεωρείς τις όποιες αγωνιστικές πράξεις του παρελθόντος σου εξαργυρώσιμες...

Υ.Γ. 2 Η μη αναφορά σε ζητήματα που είχαν να κάνουν με το κτίριο, την ύπαρξη εξόδων κινδύνου/διαφυγής, στις απειλές για τη μη συμμετοχή στην απεργία για να μη χαθεί ούτε λεφτό υπερεντατικής εργασίας για το Βγενόπουλο είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ, από τη στιγμή που αυτά επικαλέστηκαν και όσοι θέλησαν να βγάλουν λάδι τους δολοφόνους. Αν δεν καθαρίσουμε με αυτούς που αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους σα καύσιμη ύλη για τις μολότοφ, δεν μπορούμε να περάσουμε σε αυτούς που τους εκμεταλλεύονται...