«ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΟΒΙΝΙΣΜΟ – ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΕΙ Η ΣΛΑΒΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» - 20 χρόνια από τη δίκη της ΟΑΚΚΕ για το Μακεδονικό (+ Υλικά του 2ου Συνέδριου του ΝΟΦ των εθνικά Μακεδόνων της Ελλάδας - 1949)

Δημοσιεύθηκε στο ''Κόκκινο Μετερίζι'' στις 10 Ιανουαρίου 2012

Πριν από ακριβώς 20 χρόνια, 10 του Γενάρη του 1992, στα περιπολικά του κέντρου της Αθήνας έφτανε επείγον σήμα. «Σκοπιανοί» πράχτορες, που «επιβουλεύονταν τη Μακεδονία μας», κολλούσαν από τα ξημερώματα εκείνης της Παρασκευής αφίσες, που ζητούσαν -άκουσον άκουσον- να αναγνωριστεί το «θρασύτατο» αυτό μικρό βαλκανικό κράτος που ονόμαζε τον εαυτό του Μακεδονία.

Επρόκειτο σίγουρα για «αντεθνική συνωμοσία ντόπιων και ξένων κέντρων». Γι’ αυτό και ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη (ΝΔ), ο «αξιότιμος» κ. Αντώνης Σαμαράς (που στα 20 χρόνια που πέρασαν πρόλαβε και έριξε τη ΝΔ προς όφελος του Αντρέα Παπαντρέου, έφτιαξε φαιοκόκκινο κόμμα -ΠΟΛΑΝ- και μετά φαλίρισε πολιτικά, «αναστήθηκε» το 2004 για να ξαναγίνει το 2009 αρχηγός στο κόμμα που πρόδωσε), μέγας εθναμύντωρας και «σκοπιανοφάγος», διάταξε: Σύλληψη και αυτόφωρο στους «Σκοπιανούς» αφισοκολλητές. Το ιλαρό του γεγονότος ήταν η ερώτηση του μπάτσου που συνέλαβε τον έναν από τους 6 «αφισοκολλητές» που πιάστηκαν εκείνη τη μέρα: όταν του απευθύνθηκε και ο «αφισοκολλητής» απάντησε στα ελληνικά, ο δύσμοιρος μπάτσος ρώτησε με πηγαία και ειλικρινή απορία: «Έλληνες είστε;;».

Οι συλληφθέντες φυσικά δεν ήταν απλοί αφισοκολλητές, ούτε ακόμη περισσότερο «πράχτορες» της πρόσφατα τότε ανεξαρτητοποιημένης από τη γιουγκοσλαβική ομοσπονδία Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Ήταν κομμουνιστές, μέλη και στελέχη της Οργάνωσης για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ). Η αφίσα που κολλούσαν, με κόλλα και με σελοτέιπ (γιατί τότε είχε ανακύψει ένα θέμα στην Αθήνα με την αφισορύπανση), ήταν αφίσα της ΟΑΚΚΕ που καλούσε την Ελλάδα να σταματήσει την τραμπούκικη σωβινοφασιστική εκστρατεία ενάντια στο ειρηνόφιλο γειτονικό κράτος, που δήθεν «μας απειλούσε»(!) και να το αναγνωρίσει με το συνταγματικό του όνομα, σεβόμενη την αρχή της μη επέμβασης στα εσωτερικά ζητήματα των άλλων χωρών.

Με επικεφαλής το κατ’ εξοχήν κόμμα – υποδοχέα και εκφραστή του σωβινισμού, το ΠΑΣΟΚ με το ρωσόδουλο ηγέτη του Αντρέα Παπαντρέου και τους επίσης «ρώσους» διαφθορείς και εκμαυλιστές του αριστερού κινήματος Κύρκο-Ανδρουλάκη-Δαμανάκη του ΣΥΝ, από τα τέλη του 1991 μέχρι ουσιαστικά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη της ΝΔ τον Οχτώβρη του 1993, όλη η καθυστέρηση της χώρας, ναζιστές, χίτες μοναρχοφασίστες και παλαιοδεξιοί εθνικιστές μέσα κι έξω απ’ τη ΝΔ, παλαιο-κεντρώοι σωβινιστές του ΠΑΣΟΚ, καθώς και ό,τι πιο καθυστερημένο έσερνε μαζί της η ψευτοαριστερά, βγήκανε στο δρόμο με κανιβαλικές διαθέσεις. Στόχος να κατασπαράξουν ένα νεαρό έθνος που «τολμούσε» να ονομάζεται ιστορικά με το ίδιο όνομα που, στο μεγαλοϊδεάτικο νεοελληνικό εθνικό μύθο, συνδέεται με την «Αρχαία Μακεδονία του Φίλιππου και του Αλέξανδρου», των οποίων φυσικά είμαστε -λέει- «άμεσοι απόγονοι».

Ήταν τέτοια η υστερία που επικρατούσε εκείνο το διάστημα στη χώρα, που μια αφίσα που σήμερα φαντάζει (και είναι) μια ψύχραιμη αντισωβινιστική, απόλυτα λογική και νηφάλια τοποθέτηση μιας μαρξιστικής – λενινιστικής – μαοϊστικής οργάνωσης, εκείνη την εποχή θεωρήθηκε «προδοσία κατά του έθνους», «διατάραξη των σχέσεών μας με φιλική χώρα» (τη Σερβία, στη συμμαχία με την οποία η αφίσα καλούσε τους Έλληνες να αντισταθούν), «πρόκληση πολιτών σε βιαιοπραγίες», «πρόκληση διχόνοιας ανάμεσα στους πολίτες», «περιύβριση αρχής» και άλλα απίστευτα κι όμως αληθινά, ενώ ο εισαγγελέας στον οποίο οδηγήθηκαν μετά τη σύλληψη τους οι 6 της ΟΑΚΚΕ (πριν κλειστούν για τρεις μέρες στο μπουντρούμι μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης) προσπαθούσε να τους τρομοκρατήσει με γελοιότητες περί «εσχάτης προδοσίας» και «ποινής του θανάτου» !! Αυτά μπορεί να ακούγονται έως και γελοία το 2012, αλλά είναι ενδειχτικά ενός κλίματος παραληρηματικής κτηνωδίας, το οποίο είχε επιβάλλει ο ελληνικός εθνοσωβινισμός, υπό τη μπαγκέτα του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού (ο ελληνικός εθνικισμός είναι έτσι κι αλλιώς κτηνώδης, όποιον ιμπεριαλιστή κι αν έχει για ηγεμόνα – αφεντικό, αλλά ειδικά όταν έχει το Ρώσο, όπως συμβαίνει μετά το 1974 και ειδικά μετά το 1991, αποκτηνώνεται τελείως).

                                        Βρώμικος και αφιονιστής του λαού μέχρι το μεδούλι...

Ήταν αυτός ο σωβινισμός, μαζί με την πολιτική μυωπία των οικονομιστών φιλελεύθερων, που οδήγησε στη συντριβή της τελευταίας κυβέρνησης που, αν και αντιλαϊκή, ήταν στην κύρια πλευρά της ευρωπαιόφιλη (κυβέρνηση ΝΔ 1990-1993 με αρχηγό το Μητσοτάκη) και ξανάφερε στην εξουσία «θριαμβευτικά» τον υπονομευτή κάθε εθνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας σε αυτό τον τόπο Ανδρέα Παπανδρέου, με το ΠΑΣΟΚ του, τον Οχτώβρη του 1993.

                           Ένας κρυφοφασίστας με ένα γελοίο φασίστα ανταλλάζουν εικόνες...

Με την αμέριστη βοήθεια φυσικά του ακροδεξιού και κρυφοφασίστα αποστάτη Σαμαρά, του οποίου την αποστασία, σε αντίθεση με την επίσης βρώμικη αποστασία του Μητσοτάκη από την Ένωση Κέντρου το 1965, την έχουν «ξεχάσει» όλοι, αν και η δική του είναι πολύ πιο πρόσφατη (το ‘κανε για τη Μακεδονία και για τον κρατικό χαραχτήρα του ΟΤΕ το «παιδί», μας έσωσε από τους «απάτριδες νεοφιλελεύθερους», γι’ αυτό…)

                                                      Από τον πραγματικό Ριζοσπάστη...

Πέρα από τη «μανία» του ΚΜ με τις ημερολογιακές επετείους, ο λόγος που θυμόμαστε σήμερα τη σύλληψη και δίκη των 6 της ΟΑΚΚΕ στα 1992 είναι δεμένος με τη σημερινή ψευτοζαχαριαδική στροφή του ψευτοΚΚΕ. Οι κνίτες, που σκυλιάζουν στο ζήτημα Ζαχαριάδη και παλιού ΚΚΕ ακριβώς γιατί είναι επιχειρηματολογικά αδύναμοι (όπως φάνηκε και στην πρόσφατη συζήτηση κάτω από την προτελευταία -πριν από τούτη δω- δημοσίεψη του ΚΜ), το μεγαλύτερο τους πρόβλημα το αντιμετωπίζουν στο ζήτημα του διεθνισμού του παλιού ΚΚΕ, ειδικά στο μακεδονικό, όπως πολύ σωστά έχει εντοπίσει η ΟΑΚΚΕ. Αυτό, γιατί δε μπορούν να κάνουν μέτωπο συμμαχίας με το σωβινισμό στο στρατό και με τις σωβινιστικές τάσεις μέσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ή να κρατούν ανοιχτούς διαύλους με τη ΣΠΙΘΑ, το ΕΠΑΜ κλπ. αν δεν πουλήσουν και δε θάψουν βαθιά -για να μη φαίνεται- τον αρχειακό διεθνισμό του παλιού ΚΚΕ, ώστε να καθησυχάσουν τα σωβίνια.

Το 1991-1993 οι καθ’ αυτό κνίτες του Περισσού κράτησαν την πιο βρώμικη και επαμφοτερίζουσα στάση: από τη μια έλεγαν ότι «το όνομα δεν είναι το πρόβλημα», καλυπτόμενοι σα μισοδιεθνιστές, από την άλλη αρνιόνταν -και αρνιούνται και σήμερα- την ύπαρξη μακεδόνικου έθνους(!), ενώ εντελώς βρώμικα χρέωναν την αυτονόητη επιμονή του μακεδόνικου λαού στο εθνικό όνομά του σε «σχέδια των Αμερικάνων και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών για το μοίρασμα της περιοχής», σχέδια στα οποία «όλως τυχαίως» δήθεν «αντιστεκόταν» η μόνη ρωσόφιλη δύναμη της παλιάς Γιουγκοσλαβίας, η εθνοεκκαθαριστική Σερβία του σωβινιστή Μιλόσεβιτς, του ρωσόδουλου Ντράσκοβιτς και του ναζιστή ξεκοιλιαστή γυναικόπαιδων Αρκάν.

                   Αυτοί τολμάνε να μιλάνε στο όνομα του Ζαχαριάδη και του παλιού ΚΚΕ

Και φυσικά, ούτε λόγος για την εθνικά μακεδόνικη μειονότητα στη χώρα μας, για την οποία το ΚΚΕ είχε στηθεί στον τοίχο – αυτά κατά τους κνιτοφασίστες τα λένε «οι Αμερικανοευρωπαίοι και οι κοσμοπολίτες πράχτορές τους». Η γραμμή του ψευτοΚΚΕ στο Μακεδονικό ήταν επί της ουσίας πιο δεξιά από τους Σαμαράδες και τους Παπαθεμελήδες, που εκφράζανε τότε μέσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα τις πιο «σκοπιανοφαγικές» σωβινιστικές τάσεις. Ήταν ουσιαστικά δηλαδή: «Μακεδονία κούρνιασε και συ στο αντιευρωπαϊκό – αντιδυτικό μέτωπο, στο ορθόδοξο τόξο της Ρωσίας, κι ας λέγεσαι όπως θέλεις». Αυτή η γραμμή είναι σήμερα η γραμμή που δουλεύει ανοιχτά ο ΣΥΝ, που τότε το έπαιζε «εθνικιστής μακεδονομάχος».

Έξω από το δικαστήριο, είχαν στηθεί κλάκες ναζιστών και φασιστών τραμπούκων, θρασύδειλων υποκειμένων, που επιτίθονταν σε συμπαραστάτες και αλληλέγγυους, απειλούσαν, ένας μάλιστα άνθρωπος του υπόκοσμου και της νύχτας, επικεφαλής μιας κάποιας «Εθνικής Σταυροφορίας» χαστούκισε το Γραμματέα της Κ.Ε. της ΟΑΚΚΕ την ώρα που εκείνος έκανε δηλώσεις στην τηλεόραση. Αυτά τα καθάρματα, που ανατριχιάζουν και κάθε πόρος του κορμιού τους καταλαμβάνεται από ηδονή κάθε φορά που νομίζουν πως βρήκαν το ξένο αφεντικό που θα τους οδηγήσει  σε «εθνικά μεγαλεία», είτε το λένε Χίτλερ είτε Πούτιν, ανάλογα με την εποχή, είχαν βγάλει και τρικάκια με το σύνθημα «Οι προδότες καρατομούνται».

             Ο θεσσαλονικιώτικος Μεσαίωνας, με επικεφαλής τον τότε ΠΑΣΟΚο Παπαθεμελή

«Προδότες» ήταν οι 6 κομμουνιστές (5 εργάτες και μία χαμηλόβαθμη δημόσια υπάλληλος) και η οργάνωσή τους, που ζητούσαν ειρήνη και φιλικές σχέσεις της χώρας και του λαού μας με τα γειτονικά κράτη και λαούς, και «πατριώτες» όλος ο συρφετός του τυχοδιωχτισμού, της εθνοκαπηλείας, της βρωμιάς, της υπανάπτυξης, της αρχαιοπληξίας, του υπερσυντηρητισμού και του μαύρου ανορθολογισμού, της εξάρτησης του τόπου μας από τους ξένους, από την ανεξαρτησία (την ανάπηρη «ρώσικη» καποδιστριακή εξαρτημένη ψευτοανεξαρτησία του 1830) και δώθε. Έτσι είναι σε αυτή τη χώρα, γιατί εδώ οι πατριώτες στήθηκαν στο απόσπασμα από το 1944-1945 και για δέκα χρόνια, ενώ οι ταγματασφαλίτες συνεργάτες των χιτλερικών που σκότωναν Έλληνες, άλλαξαν ρούχα και γίνανε «άξιοι κάθε τιμής εθνικόφρονες», που πολεμούσαν τους «εαμοσλάβους».

Οι ΟΑΚΚΕίτες καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε 6μιση μήνες φυλακή με αναστολή (μετά από απανωτές αναβολές, αθωώθηκαν στο Εφετείο στα 1998, όταν το κλίμα είχε αλλάξει και η κτηνωδία των ανώμαλων «μεγαλέξαντρων» είχε κατακάτσει).

Η μάχη που έδωσαν οι 6 της ΟΑΚΚΕ με την αφισοκόλληση, τη σύλληψη, αλλά κύρια με την προλεταριακή και περήφανη στάση τους στο δικαστήριο, παρά το ότι δε ζούμε, ούτε ζούσαμε το 1992 σε εποχές εκτελεστικών αποσπασμάτων και αποχαλινωμένης φασιστικής κρατικής βίας πάνω στους επαναστάτες (αυτό το μισοδημοκρατικό κεκτημένο το κέρδισε -το επέβαλε καλύτερα- το αντιφασιστικό Πολυτεχνείο, που είχε για πρωτοπόρους τους μαοϊστές), ήταν συνέχεια και υπεράσπιση της γραμμής και του αγώνα του ΚΚΕ, των διεθνιστών κομμουνιστών αυτής της χώρας, που προτίμησαν το 1949-1950 να πάνε στο απόσπασμα παρά να αποκηρύξουν τη γραμμή της 5ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, που μιλούσε για εθνική αποκατάσταση του μακεδόνικου λαού που ζούσε τότε σε πολύ μεγαλύτερα ποσοστά σε ελλαδικό έδαφος.

                                        Ο Νίκος Ζαχαριάδης στο 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ

Σαν ένα μικρό φόρο τιμής σε αυτή τη μάχη των συν. της ΟΑΚΚΕ, δημοσιεύουμε εκείνη την ιστορική αφίσα.

Μαζί, δημοσιεύουμε υλικά από το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ, του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου των εθνικά Μακεδόνων που πολεμούσαν, μαζί με τους Έλληνες λαϊκοδημοκράτες και αντιφασίστες, μέσα από τις γραμμές του ΔΣΕ κατά του μοναρχοφασισμού και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, που έγινε στις 25 και 26 του Μάρτη του 1949 στο χωριό Ψαράδες στις Πρέσπες. Ένα συνέδριο, στο οποίο το ΚΚΕ εκπροσωπήθηκε από τον Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του, το Ν. Ζαχαριάδη.

Πρόκειται για την εισήγηση του Πάβελ Ρακόφσκι, που θέτει στρατηγικά ιδεολογικά ζητήματα, καθώς και τα ζητήματα της σύνδεσης της πάλης του ΔΣΕ και της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης της λεύτερης Ελλάδας με το ζήτημα της εθνικής αποκατάστασης των Μακεδόνων που ζούσαν μέσα στα ελληνικά σύνορα.

                 Ο μεγάλος Δημητρόφ με το Βρετανό κομμουνιστή ηγέτη Χάρυ Πόλιτ (1935)

Αν οι σοσιαλφασίστες του ψευτοΚΚΕ, που έχουν το θράσος όχι μόνο να ψευτο-«αποκαθιστούν» αυτούς που συνειδητά δολοφόνησαν, αλλά και να λένε (βλ. Μαϊλης) ότι όλη η γραμμή Ζαχαριάδη αλλά και Στάλιν – Δημητρόφ για τη λαϊκή δημοκρατία ήταν «δεξιό λάθος του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος», αλλά και οι δήθεν «φιλοζαχαριαδικοί» αγύρτες Λαφαζάνηδες κνίτες του ΣΥΝ που το 1992 μιλούσαν για «λευκές σελίδες στην ιστορία του ΚΚΕ», θέλουνε και βαστάνε, ας δημοσιέψουνε και κανένα τέτοιο ντοκουμέντο των Μακεδόνων ΔΣΕιτών στις κυριακάτικες ιλουστρασιόν εκδόσεις του σφετερισμένου Ριζοσπάστη και της σφετερισμένης Αυγής. Αλλά μετά…γεια χαρά Κανέλλη, ΣΠΙΘΑ, ΕΠΑΜ, Χρυσή Αυγή, γεια χαρά φαιοκόκκινο μέτωπο με τους στρατιωτικούς και όλη την κλασσική φαιή αντίδραση που πιστεύει στ’ αλήθεια τα παραμύθια ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων και μισεί το παλιό ΚΚΕ και το διεθνισμό του (οι ναζιστές πιστεύουν μάλιστα πως είμαστε όχι μόνο πολιτισμικά, αλλά και φυλετικά απόγονοι του μεγαλέξαντρου!).

Όλος ο καλός ο κόσμος της παλιάς δεξιάς με το Μιλόσεβιτς το 1992... Ο φιλελεύθερος Μητσοτάκης, ο ακροδεξιός ΥΠΕΞ του Σαμαράς και ο χουντοφασίστας Γεωργίου, τότε διπλωμάτης και σήμερα υπαρχηγός του ΛΑΟΣ και Αναπληρωτής ΥΠΕΘΑ. ΨευτοΚΚΕ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΝ ήταν ακόμη πιο φανατικά φιλοσέρβοι από τους ΝΔίτες

Είναι αλήθεια ότι -σε όλο τον καπιταλιστικό σήμερα κόσμο- είναι σύνηθες φαινόμενο, βασικά είναι ο κανόνας, η αστική αντίδραση να κάνει το ψέμα να περνάει για αλήθεια και τούμπαλιν. Το νεοελληνικό ωστόσο εξαμβλωματικό καθεστώς της εθελοδουλίας, του σωβινισμού πάντα με ξένες πλάτες, της θρασυδειλίας και του ιδεολογικού αφιονιού, που δηλητηριάζει το λαό μας χρόνια και καιρούς, χωρίς να έχει ευτυχώς ακόμη σκοτώσει την ψυχή του, δεν είναι απλή αστική αντίδραση. Είναι συμπυκνωμένος κατάμαυρος μεσαίωνας, κι αυτό θα το καταλάβει όποιος διαβάσει την αφίσα κι έπειτα ξανακοιτάξει ποιες κατηγορίες απέδωσε το δικαστήριο στους συν. της ΟΑΚΚΕ. Η δημοκρατική επανάσταση στη χώρα μας (που θα είναι σοσιαλιστική στο χαραχτήρα και αντιιμπεριαλιστική στη μορφή της) θα έχει ΠΟΛΛΗ δουλειά και πολύ κόπρο να καθαρίσει…

Υ.Γ. Οι 6 ΟΑΚΚΕίτες (με τις τότε επαγγελματικές τους ιδιότητες) που δικαστήκανε στα 1992 ήτανε οι Διονύσης Γουρνάς - μεταλλεργάτης, και Β' Αντιπρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά, Θόδωρος Παγωμένος – μεταλλεργάτης και οικοδόμος (συνταξιούχος), Κώστας Κούτελος - εργάτης, Ρούλα Αδαμακοπούλου - γαζώτρια, Στέργιος Γκιουλάκης - φορτοεκφορτωτής, Άννα Στάη – υπάλληλος του ασφαλιστικού ταμείου των οικοδόμων.

Για περισσότερα στοιχεία για τη δίκη, τις απολογίες των συν. της ΟΑΚΚΕ, τα γεγονότα γενικότερα, το ποιοι συμπαραστάθηκαν κλπ. παραθέτουμε τους συνδέσμους σε φύλλα της «Νέας Ανατολής». Δυστυχώς, το φύλλο 155, που λογικά είναι το πρώτο φύλλο μετά τις συλλήψεις, δεν είναι ακόμα διαθέσιμο στο Διαδίκτυο. Όταν και όποτε το «ανεβάσουν» οι συν. της ΟΑΚΚΕ, θα προστεθεί και αυτό σα σύνδεσμος.

http://www.oakke.gr/links_oldna.htm
Φύλλα 156 (απολογίες, καταθέσεις στο δικαστήριο, γεγονότα) και 184 (σκεπτικό καταδίκης).

Το δε υλικό από το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ των εθνικά Μακεδόνων της Ελλάδας το αναδημοσιεύουμε σε μορφή scribd, όπως το έχει «ανεβάσει» η Βασιλική Μετατρούλου.

Υ.Γ. Από τη φύση αυτού του σημειώματος, δεν πιάσαμε όλες τις πτυχές, π.χ. το γιατί ο επεκτατικός σωβινισμός ξαναμπήκε στο κλουβί του, πώς η γραμμή του ψευτοΚΚΕ έγινε μετά το 1996 πανεθνική, πώς γίνονται οι οβιδιακές μεταμορφώσεις των καθεστωτικών κομμάτων στα λεγόμενα «εθνικά θέματα» από καιρού εις καιρόν κλπ.


Η ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ του Γενάρη του 1992:



ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΟΒΙΝΙΣΜΟ – ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΕΙ Η ΣΛΑΒΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Δε φτάνει η πείνα για το λαό και η χρεοκοπία στην οποία έχουν οδηγήσει τη χώρα τα δυο μπλοκ των ληστών, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, τώρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι υπάρχει απειλή από το μικρότερο, φτωχότερο και λιγότερο οπλισμένο κρατίδιο της Ευρώπης.

Αυτοί που έχουν φερθεί με ψευτιά και θράσος απέναντι στον ελληνικό λαό, είναι εξίσου ψεύτες και θρασείς στις διεθνείς τους σχέσεις. Σκύβουν το κεφάλι στους ισχυρούς και ποδοπατούν τους αδύναμους.

Στην προκειμένη περίπτωση, επιδιώκουν συμμαχία με την επεκτατική Σερβία σε βάρος της σλαβικής Μακεδονίας, κάτω από την επιδοκιμασία της Ρωσίας και την ανοχή των ΗΠΑ.

Όποια ξένη εγκυκλοπαίδεια, όποια σοβαρή ιστοριογραφική μελέτη και οποιαδήποτε διεθνή αναφορά αναζητήσει κανείς δε θα βρει τη γειτονική μας χώρα να ονομάζεται αλλιώς από Μακεδονία ή σλαβική Μακεδονία, ή παλαιότερα Γιουγκοσλαβική Μακεδονία.

Οι κάτοικοι αυτής της μικρής χώρας από αιώνες ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και μιλούν μία γλώσσα ξεχωριστή, που την ονομάζουν Μακεδονική. Ταυτόχρονα η ηγεσία τους αρνείται κάθε σχέση με την αρχαία ελληνική Μακεδονία και το σύνταγμά τους απορρίπτει κάθε εδαφική διεκδίκηση απέναντι στην Ελλάδα.

Η απαίτηση της Ελληνικής άρχουσας τάξης να αλλάξει το όνομα αυτής της χώρας είναι εξωφρενική, φασιστική και φιλοπόλεμη.

Έλληνες πατριώτες και δημοκράτες,

Εμποδίστε μια νέα φωτιά στα Βαλκάνια.

Τσακίστε τους πολεμοκάπηλους των 3 κομμάτων και απομονώστε σοβινιστές και εμπρηστές τύπου Σαμαρά και Παπαθεμελή, ο οποίος απειλεί ανοιχτά με πόλεμο.

Συμπαρασταθείτε στη σλαβική Μακεδονία απέναντι στη Σερβική απειλή.

https://www.scribd.com/doc/38100941/%CE%A3%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%9D%CE%9F%CE%A6-%CE%A0%CE%AC%CE%B2%CE%B5%CE%BB-%CE%A1%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%86%CF%83%CE%BA%CE%B9-%CE%99%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B2%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9D%CE%9F%CE%A6-%CE%95%CE%B9%CF%83%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF-2%CE%BF-%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9D%CE%9F%CE%A6-%CE%A3%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-1948


Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2012/01/20-2-1949.html

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ : Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (1946)

Από Κόκκινο Μετερίζι

Ένας από τους βασικούς λόγους που μπήκε μπροστά η δημιουργία τούτου του ιστολογίου, όπως γίνεται φανερό και στη σύντομη εκείνη πρώτη ανάρτησή του, ήταν η υπεράσπιση της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας και της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος από κάθε λογής πολιτικούς απατεώνες, που τις διαστρεβλώνουν και τις πλάθουνε καταπώς τους βολεύει.

Τούτο δε σημαίνει –όπως ίσως μπορεί να θεώρησε κάποιος εσφαλμένα από μιαν ασάφεια εκείνης της ανάρτησης- πως δεν υπάρχουν οργανωμένες δυνάμεις που τιμούν το σφυροδρέπανο που βρίσκεται δίπλα στο όνομά τους, ούτε πως το ΚΜ, που είναι ένα ιστολόγιο και τίποτε περισσότερο ή λιγότερο, επιφύλασσε για τον εαυτό του το ρόλο του επαρμένου, μοναχικού, δήθεν μοναδικού «υπερασπιστή» του μαρξισμού στη χώρα μας (άλλωστε, για να λέμε την αλήθεια, μια τέτοια έπαρση και μεγαλομανία δε θα τη σήκωναν, πέρα από το πολιτικά γελοίο του ζητήματος, τα ιδεολογικά και γνωστικά κυβικά του). Σήμαινε απλώς μια ιδεολογική κήρυξη πολέμου (πιο σωστά την έναρξη της συμμετοχής σε έναν πόλεμο που ήδη διεξαγόταν) ενάντια στον υπερδεξιό ψευτομαρξισμό που ξέβρασαν οι ΚΟΒες του ψευτοΚΚΕ ιδιαίτερα μετά το 1989, και ο οποίος εκφράζεται τόσο από τους νεοτροτσκιστές του ΝΑΡ και της σημερινής καθοδήγησης του Περισσού, όσο και από τους «αριστερορευματίες» του ΣΥΝ και τους αλαβανικούς του ΜΑΑ, με όλες τις εξωκοινοβουλευτικές τροτσκιστικές ουρές τους.

Αυτός ο ψευτομαρξισμός, πού ‘χει το θράσος να περνάει και για «μαρξιστική ορθοδοξία», εχτός της σχέσης νύχι-κρέας που τον συνδέει με το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και τη διεθνή στρατηγική και ταχτική του (άσχετα αν αυτό το ξέρουν ή όχι τα συντριπτικά περισσότερα μέλη και στελέχη αυτών των οργανώσεων) έχει και μια σειρά «ενδιαφέροντα» ιδεολογικά χαραχτηριστικά: αποτελεί μια εκλεκτικίστικη σούπα – συρραφή της καουτσκικής δευτεροδιεθνιστικής μετά το 1914 θεωρίας περί υπεριμπεριαλισμού (υποτίμηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, άσχετα αν στα λόγια τις δέχονται), δογματικών στοιχείων από το ρεύμα του «αριστερού κομμουνισμού», τόσο μέσα στο ΚΚΡ(μπολσεβίκοι) όσο και στα δυτικοευρωπαϊκά ΚΚ τη δεκαετία του 1920-1930, της οπορτουνιστικής εκείνης άγουρης αντίληψης μιας πτέρυγας του ΚΚ Γερμανίας που για μια περίοδο τη δεκαετία του ’20 θεωρούσε το χιτλερισμό «μικροαστικό αντικαπιταλιστικό ρεύμα» - δυνάμει σύμμαχο και μικρότερο κίνδυνο από την κλασσική βαϊμαρική αστική τάξη, του αντικειμενικά –πέρα από προθέσεις- φιλοχιτλερικού και φιλοϊαπωνικού τροτσκισμού του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, της μεταπολεμικής κρατικιστικής σοσιαλδημοκρατίας και του νεοφασιστικού «αντινεοφιλελεύθερου» μπρεζνιεφισμού 1965-1985, με τις «αναγκαίες αντιιμπεριαλιστικές» φασιστικές επεμβάσεις του σε Τσεχοσλοβακία, Αφγανιστάν.

Μέσα σε αυτό το «ποτ πουρί» μπαίνουν και τα στοιχεία από την «αριστερή» κρατικοκαπιταλιστική - σοσιαλφασιστική πλατφόρμα Λιν Πιάο, αλλά σε ένα βαθμό και από την «αριστερή» ρεβιζιονιστική - νεοτροτσκιστική γραμμή της «Συμμορίας των 4» μέσα στην κινέζικη Πολιτιστική Επανάσταση (1966-1976), που συνοψίζονται στο άθλιο αντιμαρξιστικό - αντιϋλιστικό σόφισμα «οι παραγωγικές σχέσεις είναι τα πάντα, οι παραγωγικές δυνάμεις τίποτα», το οποίο στην Ελλάδα έχει αναγάγει σε δόγμα ο αλτουσσερικός (άρα μη μαρξιστής) Γ. Μηλιός και το περιοδικό «Θέσεις», με τον Μηλιό να είναι εδώ και λίγο καιρό στέλεχος του ΣΥΝ.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω είναι το (κρυμμένο ή φανερό) άσβεστο μίσος τους για το ΚΚΕ και συνολικά για την Γ’ Διεθνή, και ειδικότερα για τον μεγαλύτερο μαζί με το Δημητρόφ επαναστάτη που έβγαλαν τα Βαλκάνια στον 20ό αιώνα, το Νίκο Ζαχαριάδη. Αν αναφέρουμε, έστω σταχυολογώντας, τις ιδεολογικές ακροβασίες και χυδαιότητες με τις οποίες τα πολιτικά αυτά παιδιά του Φλωράκη προσπαθούν να βρωμίσουν την ιστορία του ΚΚΕ, να μειώσουν στα μάτια των προοδευτικών μαζών την κληρονομιά του σε επίπεδο θεωρίας, στρατηγικής και ταχτικής, θα χρειαστεί να γράψουμε βιβλίο κι όχι εισαγωγή άρθρου. Μάλιστα, οι του ΣΥΝ που έχουν και την ευχέρεια να είναι και κληρονόμοι της «6ης Ολομέλειας» του 1956, τώρα που το ψευτοΚΚΕ έγινε ξανά δήθεν «σταλινικό», πού και πού «ρίχνουν» πυρά και από τα  κλασσικά "δεξιά", με τις θεωρίες για τον «τυχοδιωχτισμό» και «αριστερισμό» του Ζαχαριάδη.

Ωστόσο, στην εποχή μας και ειδικά στη χώρα μας, τα κύρια πυρά στο μαρξισμό έρχονται από «τ’ αριστερά», με υπερδεξιό φυσικά -ξαναλέμε- περιεχόμενο.

Πυρήνας της αναθεώρησης;; Η άρνηση της στρατηγικής του 7ου Συνεδρίου της Γ’ ΚΔ για το αντιφασιστικό μέτωπο ως «δεξιάς» και στο βάθος  «αστικής» με «υπεραντικαπιταλιστικά» επιχειρήματα (ψευτοΚΚΕ, ΝΑΡ) ή, κατά Λαφαζάνη – Καζάκη, η «αντιαριστερίστικη» ψευτοαποδοχή της στο σήμερα αλλά με κύριο εχθρό το «νεοφιλελευθερισμό», οπότε μπορούμε να ενωθούμε «μετωπικά» με τους φασίστες κατά των νεοφιλελεύθερων (π.χ. συμμετοχή μέχρι πρότινος του «αντιαριστεριστή μετωπικού» Καζάκη στη φασιστική «Σπίθα»). Στην ουσία μιλάμε για τις δύο όψεις του ενός και αυτού νομίσματος.

Από το πραγματικό ΚΚΕ όλοι αυτοί οι αρλεκίνοι κρατάνε ένα  «γενικό αντικαθεστωτισμό» της πλάκας με κρατικές πλάτες, βαυκαλιζόμενοι (η βάση τους) σε γιορτές, πανηγύρια ή σε «συγκρούσεις στο δρόμο» παρέα με όλο το κοινωνικό λούμπεν του σπασιματικού φασισμού ότι είναι «παιδιά του ΔΣΕ», «παιδιά του ΕΛΑΣ», ότι «σπάνε τη Συμφωνία της Βάρκιζας» κλπ. ανοησίες. Όλα αυτά φυσικά με την κάλυψη των διάφορων Παπανδρέου, Σαμαρά και σία, που ποτέ δεν τους καταγγέλλουν. Πρόκειται για την πιο γελοία παράσταση, που κάνει κάθε έντιμο άνθρωπο που θέλει να αυτοαποκαλείται αριστερός ή και μαρξιστής, να οργίζεται. Τουλάχιστο οι κλασσικοί δεξιοί οπορτουνιστές, οι δευτεροδιεθνιστές σοσιαλδημοκράτες και οι ευρωρεβιζιονιστές των δυτικών πρώην ΚΚ, γίνανε τσιράκια της κλασσικής αστικής τους τάξης κι αφήσαν το πεδίο ελεύθερο στην επανάσταση να συγκροτήσει τα νέα πρωτοπόρα αποσπάσματά της (άλλο το τι συνέβη τελικά). Εδώ την επανάσταση τη λυμαίνονται σχεδόν μονομερώς οι απόγονοι ό,τι χειρότερου έχει γεννήσει το παγκόσμιο εργατικό κίνημα από άποψη ρευμάτων (τα αναφέραμε νωρίτερα).

Το παρακάτω άρθρο του σ. Νίκου Ζαχαριάδη γράφτηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την έναρξη της έκδοσης του θεωρητικού περιοδικού της ΚΕ του ΚΚΕ «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (1921-1946). Θεωρείται και είναι από τα πιο μεστά και βαθιά άρθρα του, καθώς συναρθρώνει την κριτική στον πυρήνα της σιχαμερής αστοτσιφλικάδικης «εθνικής» νεοελληνικής ιδεολογίας, χωρίς καμιά παραχώρηση ή κανάκεμα των προλήψεων που αυτή η ιδεολογία  γεννούσε και στους κόλπους του λαού, με την οριοθέτηση των καθηκόντων των Ελλήνων μαρξιστών – λενινιστών, επαναστατών κομμουνιστών, σε θεωρητικό αλλά και σε πραχτικό επίπεδο.

Λαϊκή γλώσσα, καθόλου φλυαρία (από την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, το ιστολόγιο πάσχει και απολογείται γι΄ αυτό), ξεκαθάρισμα των ζητημάτων χωρίς φιοριτούρες, ιεράρχηση καθηκόντων και κρίκων στο ιδεολογικό μέτωπο, ιδεολογική γραμμή  πάλης για το κέρδισμα της ιδεολογικής ηγεμονίας μέσα στο εργαζόμενο έθνος, παράλληλα και διαλεχτικά δεμένου με την πάλη για τη λαϊκοδημοκρατική και στο βάθος σοσιαλιστική Ελλάδα.

Πώς να μη νιώσεις αηδία, για όλα αυτά τα σημερινά νεοτροτσκιστικά  τυπάκια, που ενώ έχουν το μαντήλι, τη μολότοφ και την «αντικαπιταλιστική εξέγερση» ψωμοτύρι (παρέα με τους ψευτοαναρχικούς), δεν έχουν τολμήσει να γράψουν πέντε αράδες στις εφημεριδούλες τους για να διαλύσουν τους εθνικούς μύθους με τους οποίους το κυρίαρχο, ξενόδουλο τμήμα της ντόπιας αστικής τάξης κοιμίζει ακόμα και σήμερα τον εργαζόμενο λαό και το έθνος.

Χαλάγανε όμως πολύ μελάνι και χαρτί μέχρι πρόσφατα για να μας πείσουν ότι η Ελλάδα ήταν λέει «ιμπεριαλιστική χώρα». Εκεί ήταν όλος-όλος ο «αντιεθνικισμός» τους. Στο να μας πείσουν ότι πλέον δεν τίθεται θέμα εθνικής ανεξαρτησίας. Φυσικά ούτε λόγος για την ύπαρξη τούρκικης και εθνικά μακεδόνικης μειονότητας στη χώρα μας. Για τους κρατικούς, ως επί το πλείστον, υπαλλήλους των μικροαστικών εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων, αυτά είναι «επικίνδυνα πράγματα», άσε που (σε πλήρη αντίθεση με το παλιό ΚΚΕ) θεωρούν πως για μειονότητες μπορεί να μιλάει «αποκλειστικά» ο ιμπεριαλισμός, και δη ο «επάρατος» αμερικάνικος, κι όχι το προλεταριάτο. Όλοι αυτοί οι προδότες του μαρξισμού είναι στο βάθος αντιδιεθνιστές και σύμμαχοι του ελληνικού εθνοσωβινισμού (όσο φυσικά αυτός εξυπηρετεί τη σοσιαλιμπεριαλιστική Ρωσία), και των κάθε φορά ξένων αφεντικών του, κι έτσι αφήνουν  και τις μειονότητες όντως έρμαια του ιμπεριαλισμού και του σοσιαλιμπεριαλισμού.

Χώρια που, με θεωρητικές ακροβασίες, αρνούνται τον προοδευτικό χαρακτήρα του οποιουδήποτε αστικοδημοκρατικού εκσυγχρονισμού σε σχέση με τον μισοφεουδαρχικό ντόπιο μεσαίωνα, με πρόσχημα τον «αντιιμπεριαλισμό» τους. Ενάντια σε κάθε μαρξισμό, προτιμούν έναν μεσαιωνιστή παπά που καταγγέλλει την «παγκοσμιοποίηση» και τον «καπιταλισμό» από τα δεξιά  σαν «αντιιμπεριαλιστή», από έναν άθεο ευρωπαϊστή αστό ή μικροαστό. Άραγε, ο Ζαχαριάδης που μιλάει για δημοκρατικό συγχρονισμό με επικεφαλής το προλεταριάτο, σε στενή ενότητα με τις πιο δημοκρατικές δυνάμεις της Ευρώπης, όχι μόνο τις λαϊκοδημοκρατικές αλλά και τις συνεπείς αστικές δημοκρατικές – αντιφασιστικές, ήταν «προδότης που εξωράιζε την αστική δημοκρατία» ή «πρόδινε τη σοσιαλιστική επανάσταση», την ίδια ώρα (αρχές 1946) που άρχιζε σιγά σιγά ο αγώνας του ΔΣΕ, με την έξοδο των πρώτων αποσπασμάτων παλιών ΕΛΑΣιτών ανταρτών στο βουνό;;

Ή μήπως το ξέσχισμα της προγονοπληξίας, όταν ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ λέει πως ο δρόμος για την Ακρόπολη περνάει από το Παρίσι, το Βερολίνο, το Άμστερνταμ κι όχι από την Πλάκα και πως η Ελλάδα είναι από τις χώρες που έχουν αναπτύξει λιγότερο τη μελέτη της προοδευτικής αρχαιοελληνικής κληρονομιάς, είναι «κοσμοπολίτικος απατριδισμός που εξωραΐζει τον ιμπεριαλισμό», όπως σίγουρα θα κατηγορούσε ο κάθε Μαϊλης στον ψευτοΡιζοσπάστη οποιονδήποτε μαρξιστή έλεγε κάτι τέτοιο σήμερα, στα 2011;; Κάθε άλλο.

Όπως πολύ σωστά σημείωνε ο αστοδημοκράτης διανοούμενος Διονύσιος Σολωμός, το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό.

Να πάψει να λατρεύει ψεύτικα είδωλα, να αποχτήσει αυτογνωσία, να μάθει να περηφανεύεται για τη ζωντανή δημιουργία του στο σήμερα, για ό,τι καταθέτει ΣΗΜΕΡΑ στο θησαυροφυλάκιο του παγκόσμιου υλικού και πνευματικού πολιτισμού, για τις πιο προοδευτικές από τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ παραδόσεις του κι όχι να προσπαθεί να καλύψει την τωρινή του καθυστέρηση, στην οποία τον ρίχνει πλανεύοντάς τον ο ιμπεριαλισμός και η ξενόδουλη αστική τάξη, με ονειροφαντασίες. Αυτή είναι η διεθνιστική, και γι’ αυτό βαθιά πατριωτική θέση.

Το άρθρο είναι παρμένο από τη συλλογή «Ν. Ζαχαριάδης – Συλλογή Έργων», που εξέδωσε η ΚΕ του ΚΚΕ με αφορμή τα 50ά γενέθλια του Αρχηγού του ΚΚΕ, στις 27 τ’ Απρίλη του 1953. Τη συλλογή την έχουμε σε ανατύπωση από ζαχαριαδικούς πολιτικούς πρόσφυγες που επέστρεψαν από την Τασκένδη,  μετά από 3 και πλέον δεκαετίες μακριά από την πατρίδα…

Υ.Γ. Οι βαρετοί εκείνοι "κριτικοί" του Ζαχαριάδη που του αποδίδουν ακόμα και σήμερα τον τίτλο του "δογματικού", ας προσέξουν πόση βάση δίνει ο μεγάλος αυτός επαναστάτης στην αποφυγή του μηχανικισμού και των αστόχαστων μεταφορών ξένης πείρας ή τσιτάτων σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη και δυναμική ρέουσα πραγματικότητα. Αν είχαν επιστημονικό και πολιτικό ήθος και δε τους τύφλωναν τα "ταξικά γυαλιά" τους, θα έπρεπε τουλάχιστο να το παραδεχτούν...


Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ - ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (ΓΕΝΑΡΗΣ 1946)

1. Η «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» συμπληρώνει 25 χρόνια ζωής και μια ανακεφαλαίωση, ένα συμπέρασμα για την πορεία και ανάπτυξη, που παρουσίασε στα χρόνια αυτά η μαρξιστική λενινιστική σκέψη στην Ελλάδα δε θα ’ταν παράκαιρη. Αντίθετα, ένα τέτοιο πράγμα είναι κάτι που χρειάζεται και μπορεί να ωφελήσει.
Συνοψίζοντας τις παρατηρήσεις για την εξέλιξη και την ανάπτυξη της μαρξιστικής λενινιστικής θεωρίας στην Ελλάδα στα τελευταία 25 χρόνια, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι παρουσιάζει στη χώρα μας μεγάλη καθυστέρηση.


Η καθυστέρηση αυτή παρουσιάζεται, πρώτο, με το γεγονός ότι η διάδοση και μελέτη της μαρξιστικής λενινιστικής ιδεολογίας προχωρεί στην Ελλάδα πολύ σιγά. Ένα χτυπητό παράδειγμα είναι ότι στη γλώσσα μας δεν έχουν ακόμα μεταφραστεί τα βασικά έργα του μαρξισμού – λενινισμού, λόγου χάρη το «Κεφάλαιο» του Μαρξ και ο «Εμπειριοκριτικισμός» του Λένιν, για να μην πάρουμε τα Άπαντα των μεγάλων δασκάλων μας Μαρξ – Ένγκελς – Λένιν - Στάλιν. Δεύτερο, έμεινε πολύ πίσω η επιστημονική μαρξιστική – λενινιστική επεξεργασία, μελέτη, φώτισμα για τα βασικά νεοελληνικά προβλήματα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ότι και ο μαρξισμός, που μας έρχονταν και όσο μας έρχονταν απ’ όξω, έμεινε ξένος, στείρος, όχι δημιουργικός.

Επαναλαμβάνουμε μονάχα ξένα αποσπάσματα και φράσεις, χωρίς να ζητάμε να βρούμε επαλήθευση της μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας μέσα στην ελληνική πραγματικότητα. Χωρίς να κοιτάμε να πετύχουμε καρποφόρησή της πάνω στο χώμα της νεοελληνικής πραγματικότητας. Έτσι ο μαρξισμός σαν επαναστατική επιστημονική θεωρία και πράξη έμενε -για ό,τι αφορά το φώτισμα των βασικών νεοελληνικών προβλημάτων και το χάραγμα των κύριων κατευθύνσεων για το νεοελληνικό πολιτικοοικονομικό και κοινωνικό ξετύλιγμα- μηχανικός, στείρος, όχι γόνιμος και καρποφόρος, όχι δημιουργικός, προλεταριακός, λαϊκός - επαναστατικός.
Η καθυστέρηση, που παρουσίασε η διάδοση, ανάπτυξη και γονιμοποίηση της μαρξιστικής – λενινιστικής σκέψης στην Ελλάδα έχει την εξήγησή της, τους λόγους της, λόγους ιδιότυπους, νεοελληνικούς.

Πρώτ’ απ’ όλα η αστικοτσιφλικάδικη ιδεολογία της «Μεγάλης Ιδέας», που εξαρτούσε την ευημερία και πρόοδο της Ελλάδας απ’ την αναβίωση του αρχαιοελληνικού μεγαλείου και την ανασύσταση της βυζαντινής αυτοκρατορίας, είχε πιάσει τόσο βαθιά, είχε σκοτίσει τόσο πολύ τα μυαλά του λαού, ώστε κυριαρχούσε απόλυτα στην πνευματική μας ζωή και το ιδεολογικό εποικοδόμημά μας και έπνιγε ασφυκτικά κάθε ιδεολογική εκδήλωση, που ζητούσε να ξεφύγει απ’ το μονοπώλιο και την κηδεμονία της. Και όσοι διανοούμενοι και σπουδαγμένοι μας έρχονταν απ’ το εξωτερικό επηρεασμένοι απ’ το δυτικοευρωπαϊκό σοσιαλισμό, που τότε ανθούσε, παραμέριζαν τις νέες ιδέες τους, τις κρύβαν στα ντουλάπια και έμπαιναν κι αυτοί, έτσι είτε αλλιώς, στην υπηρεσία της «Μεγάλης Ιδέας», περιμένοντας ύστερα απ’ την πραγματοποίησή της να ξεθάψουν το σοσιαλισμό τους και να δουλέψουν, τότε μόνο για την επικράτησή του!

Η αστικοτσιφλικάδικη ιδεολογία της «Μεγάλης Ιδέας» τά ‘χε καταφέρει τόσο καλά -με την πολιτική που απ’ αυτήν εμπνεόταν- να κρατήσει την Ελλάδα στην πιο χαμηλή οικονομική βαθμίδα, στην ξενική εξάρτηση και την πιο μεγάλη κοινωνικοπολιτική καθυστέρηση, ώστε ο κόσμος να πιστεύει, γιατί δεν έβλεπε άλλη διέξοδο και άλλο φως, πως μονάχα με την πραγματοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας» θα μπορούσε να δει «θεού πρόσωπο».

Περισσότερο ίσως απ’ ό,τι συνέβαινε με κάθε άλλο βαλκανικό είτε ευρωπαϊκό λαό, προκειμένου για τον ελληνικό, το νεοελληνικό αστικοτσιφλικάδικο ιδεολογικό εποικοδόμημα βάραινε σε τέτοιο βαθμό πάνω στην πνευματική πρόοδο και ανάπτυξη του τόπου, που εμπόδιζε τη χειραφέτηση του λαού απ’ την ιδεολογική υποδούλωση και χαλιναγώγηση των κυρίαρχων τάξεων. Κι αυτό συνέβαινε γιατί η «Μεγάλη Ιδέα» κατόρθωσε, δημιουργώντας την αφάνταστη φτώχια και κακομοιριά της ψωροκώσταινας και του λαού και πλάθοντας το παραμύθι της αρχαιοελληνικής συνέχειας και της βυζαντινής παλιγενεσίας, να πείσει τα πιο πλατιά στρώματα του λαού, ότι άλλος δρόμος, απ’ το ν’ αφιερωθούν όλες οι δυνάμεις και όλα τα μέσα του λαού και του τόπου, για να πραγματοποιηθεί η ουτοπία της, δεν υπήρχε. Και μονάχα μέσα στη μακρόχρονη πείρα της ζωής, πληρώνοντας την πείρα αυτή πολύ ακριβά, θα μπορούσε ο λαός ν’ απαλλαγεί απ’ την μεγαλοϊδεάτικη νάρκωση, να συνέλθει, ν’ ανασυνταχτεί και να προχωρήσει σε πιο θετικές , πιο ζωντανές και πιο ελληνικές πραγματοποιήσεις.

Δεύτερο, και όσοι απ’ τους έλληνες -κυρίως διανοούμενοι, σπουδαγμένοι στο εξωτερικό, που βλέπαν το χαντάκωμα όπου οδηγούσε τον τόπο η πνευματική αρχαιοκαπηλία και βυζαντινολογία- δεν παρατούσαν τις νεωτεριστικές ιδέες και το σοσιαλισμό τους, δεν κάναν παρά μια μηχανική, νεκρή μεταφορά των προοδευτικών ιδεών απ’ όξω. Δεν κοίταζαν ούτε προσπαθούσαν να ανακαλύψουν το σοσιαλισμό μέσα στην Ελλάδα και να ξεφυτρώσουν το μαρξισμό μέσα από την ελληνική πραγματικότητα. Δεν είχαν, ούτε μπορούσαν να αντιπαραθέσουν στη «Μεγάλη Ιδέα» μια ντόπια, νεοελληνική, επιστημονική, σοσιαλιστική γραμμή, θεωρία, ιδεολογία που να ξεσκεπάζει τη μεγαλοϊδεάτικη ουτοπία, και που να πείθει, μέσα τη ζωή και στην πράξη, για την ορθότητά της. Έτσι μέναν αποσπασμένοι από τη νεοελληνική ζωή, απομονωμένοι από τον κόσμο, σαν περίεργα όντα και παράξενα φαινόμενα.

Αυτή η επιστημονική ανεπάρκεια και ανικανότητά τους αντικειμενικά αποτελούσε μια συνθηκολόγηση μπροστά στη «Μεγάλη Ιδέα» και τους οδηγούσε, έτσι είτε αλλιώς, σε ένα συμβιβασμό με αυτή. Δεν μπορούσαν να θεμελιώσουν επιστημονικά τη μαρξιστική θέση, ότι η Ελλάδα μπορεί να ζήσει και να προοδεύσει όταν στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις και αναπτύξει τις εσωτερικές της δυνατότητες. Έτσι η διακήρυξη της σοσιαλιστικής, είτε σοσιαλίζουσας ιδεολογίας τους, έμενε «φωνή βοώντος εν τη ερήμω» και δίχως πρακτική απόδοση.

Αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι, που εξηγούν την καθυστέρηση που παρουσίασε η μαρξιστική, η επιστημονική, σοσιαλιστική σκέψη στην Ελλάδα σε σχέση τόσο με την Ευρώπη γενικά όσο και με τα Βαλκάνια ιδιαίτερα, και παρά το γεγονός ότι η χώρα μας από την οικονομική πλευρά, από την πλευρά της εκβιομηχάνισης και της ανάπτυξης της εργατικής τάξης όχι μονάχα δεν υστερούσε από τις άλλες μονάχα βαλκανικές χώρες αναλογικά με τον πληθυσμό της, μα και σε ένα βαθμό τις ξεπερνούσε. Για να δείξουμε ακόμα την καταθλιπτική κυριαρχία που είχε εξασφαλίσει η ιδεολογία της «Μεγάλης Ιδέας» θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και τα προοδευτικά αστικοδημοκρατικά κινήματα, που παρουσιάστηκαν κυρίως στα χρονικά πλαίσια, που συμπίπτουν με το πέρασμα από τον περασμένο στο δικό μας αιώνα, και που μη μπορώντας και αυτά να αντιπαραταχθούν στη «Μεγάλη Ιδέα» δέχονταν την επίδρασή της και έπαιρναν έτσι, το θέλαν είτε όχι, έναν αντιδραστικό χρωματισμό.
Η βασική αδυναμία, που παρουσίασε στη χώρα μας το αστικοδημοκρατικό κίνημα για τη γλωσσική και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και το συστηματικό συγχρονισμό, βρίσκεται στο ότι πολεμούσε με όπλα που δεν ανταποκρινόντουσαν στην κοινωνική, στην υλική και πνευματική πραγματικότητα της εποχής μας. Θέλησαν να αναστήσουν καθυστερημένα τον ουμανισμό στην Ελλάδα και να πετύχουν την ανόρθωση και αναγέννηση του λαού και του τόπου από τα πάνω, αποβλέποντας να μορφώσουν, να εκπολιτίσουν πρώτα το λαό, και ύστερα, με μορφωμένο πια το λαό να ανασυγκροτήσουν, να διορθώσουν τα κακά της κοινωνίας.

Επηρεασμένοι από τη φιλοσοφία του ουμανισμού, από το φιλοσοφικό ιδεαλισμό, που κρατά τις ρίζες του από την αρχαιοελληνική ιδεαλιστική φιλοσοφία, οι γλωσσικοί μεταρρυθμιστές θέλαν να αλλάξουν το πνευματικό εποικοδόμημα χωρίς πρώτα να μεταβάλουν τις υλικές προϋποθέσεις της κοινωνικής ζωής. Έτσι αγνοούσαν τη βασική αρχή της κοινωνικής ύπαρξης και προόδου – «πρώτα ζει κανένας και ύστερα φιλοσοφεί»- και αυτό προδίκαζε την αποτυχία τους.
Δε βλέπαν ότι το γλωσσικό και πιο γενικά, το πνευματικό πρόβλημα, ήταν παράγωγο, είτε ένα κομμάτι μονάχα από το όλο κοινωνικό νεοελληνικό ζήτημα και δε μπορούσε να λυθεί μεμονωμένα. Ύστερα το φιλοσοφικό τους βάθρο ήταν κοινό με αυτό, που είχε η «Μεγάλη Ιδέα», δηλαδή ο ιδεαλισμός. Αν αυτοί πήγαιναν να λύσουν από τα πάνω το γλωσσικό ζήτημα, η «Μεγάλη Ιδέα» πήγαινε να λύσει με τον ίδιο τρόπο, ξεκινώντας από ιδεαλιστικές, ιδεολογικές προϋποθέσεις, το όλο νεοελληνικό πρόβλημα. Και κατά φυσικό τρόπο, το μερικό πρόβλημα υποτασσότανε, υπάγονταν στο γενικότερο, το γλωσσικό κίνημα στο μεγαλοϊδεατικό. Έτσι έχανε την ανεξαρτησία του, έπαιρνε αντιδραστικό χρώμα, και η λύση του καταντούσε ουτοπία, όπως ουτοπία ήταν και η «Μεγάλη Ιδέα».
Οι καθυστερημένοι στην Ελλάδα ονειροπόλοι του ουμανισμού, δε βλέπαν, ότι -στην εποχή μας της πάλης για το δημοκρατικό συγχρονισμό και το σοσιαλισμό, όπου οι κατώτερες λαϊκές μάζες με επικεφαλής το προλεταριάτο καταλαμβάνουν το προσκήνιο της κοινωνικοπολιτικής ζωής και παίρνουν στα χέρια την ηγεμονία της πάλης για τον κοινωνικό ανακαινισμό– ο ουμανισμός αυτός, με το ιδεολογικό οπλοστάσιό του, στην καλύτερη περίπτωση, δε μπορούσε παρά να ‘ναι ένα φρένο για τα λαϊκά κινήματα, φρένο που δούλευε για τις κυρίαρχες τάξεις και τους εκμεταλλευτές του λαού.

2. Αυτά σχετικά με την προϊστορία του μαρξισμού στην Ελλάδα. Το πραγματικό δούλεμα και ακόνισμα της μαρξιστικής – λενινιστικής σκέψης στην Ελλάδα αρχίζει, με την πολιτική χειραφέτηση της πιο πρωτοπόρας τάξης στη χώρα μας, της εργατιάς, όταν αυτή δημιουργεί πια το δικό της πολιτικό κόμμα, το σοσιαλιστικό εργατικό, που ακολουθώντας μια «φυσιολογική» εσωτερική εξέλιξη, γένηκε λίγα χρόνια ύστερα από την ίδρυσή του το ΚΚΕ.

Όμως και στο ΚΚΕ στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του έχουμε μια βαθιά εσωτερική κρίση, που γεννήθηκε πάνω στη βασική αντίθεση που χαρακτηρίζει τη ζωή του, στα πρώτα δέκα πάνω- κάτω χρόνια της ύπαρξής του.

Η αντικειμενική κατάσταση στην Ελλάδα είναι ώριμη στον καιρό της ίδρυσης του ΚΚΕ, για ριζικές κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές μεταβολές.

Οι άρχουσες τάξεις και τα παλιά πολιτικά τους κόμματα στέκονται φορτωμένα με όλο το βάρος της αντιδραστικής τους πολιτικής, που έφερε γραμμή – κορδόνι στη μικρασιατική καταστροφή. Λαός και τόπος διψούν για αποφασιστική μεταβολή. Και το καινούργιο κόμμα –που το γεννά αυτή η αντικειμενική ωρίμανση και το άντρωμα, η συνειδητοποίηση της εργατιάς- το κόμμα αυτό, που είναι από αυτή την ανάγκη των πραγμάτων ο κινητήρας της μεταβολής αυτής, ενώ στην πάλη για τα καθημερινά ζητήματα των μαζών παρουσιάζει μια πρωτοπόρα δραστηριότητα και προχωρεί με επιτυχία, όμως στο φώτισμα των βασικών κατευθύνσεων, πάνω στις οποίες θα πρέπει να βαδίσει η νεοελληνική οικονομική και κοινωνικοπολιτική μεταβολή, καθυστερεί, μένει πίσω, δεν στέκεται στο ύψος της αποστολής του. Η αντίθεση ανάμεσα στο αντικειμενικό μέστωμα και στην υποκειμενική αδυναμία του «φυσικού» φορέα της μεταβολής αυτής να τη δει, να τη φωτίσει σωστά και να την πραγματοποιήσει οργανώνοντας και καθοδηγώντας τις μάζες, η αντίθεση αυτή γεννά την εσωτερική κρίση του ΚΚΕ.

Η κρίση αυτή. -  Μέσα από τον οπορτουνισμό των πρώτων του καθοδηγήσεων, που συνθηκολογούσαν μπροστά στην αστικοτσιφλικάδικη ψευτοδημοκρατία. Μέσα από το λικβινταρισμό που τρομοκρατημένος από την ανικανότητά του να φωτίσει σωστά τα θεμελιακά νεοελληνικά προβλήματα σάλπιζε τη διάλυση του ΚΚΕ, πράγμα που ήταν η βασική επιδίωξη της ενωμένης εσωτερικής και εξωτερικής αντίδρασης στη χώρα μας. Μέσα από το σεχταρισμό και την αποσυνθετική δίχως αρχές εσωκομματική πάλη, που με δάχτυλο του ταξικού εχθρού, ξαπόλησε μέσα στο κόμμα η διοίκησή του στα 1929-31, η κρίση αυτή, ξεπεράστηκε μέσα στην πράξη της επαναστατικής δουλιάς του κόμματος αφού το είχε φθείρει εσωτερικά.

Όμως, το ΚΚΕ μέσα στην κρίση αυτή άντρωσε, μορφώθηκε, μέστωσε και έφτασε στην υπερνίκησή της, όταν με την 6η Ολομέλεια της ΚΕ (Γενάρης 1934) έδωσε την επιστημονική ανατομία της νεοελληνικής κοινωνικής διάρθρωσης και καθόρισε τους δρόμους για τη λαϊκοδημοκρατική και σοσιαλιστική μεταβολή στην Ελλάδα, που θα βγάζαν τη χώρα μας οριστικά στη μεγάλη λεωφόρο της ολόπλευρης αναγέννησης, ανασυγκρότησης, προόδου και πολιτισμού. Απ’ τα τότε το κόμμα πραχτικά και θεωρητικά τράβηξε το δρόμο αυτό σταθερά και επίμονα, και παρ’ όλα τα λάθη, μικρά και μεγάλα, που παρουσίασε, βασικά σωστά οδήγησε το λαό στο δρόμο της απελευθέρωσής του. Μόνον η ένοπλη και άνιση εξωελληνική επέμβαση ανάκοψε προσωρινά τη νεοελληνική πορεία προς τη λαϊκή δημοκρατία και το σοσιαλισμό.


3. Η μακρόχρονη εσωτερική κρίση του ΚΚΕ εξηγιέται από μια ορισμένη πλευρά και με την καθυστέρηση, που παρουσίασε η διάδοση και ανάπτυξη του επιστημονικού σοσιαλισμού, του μαρξισμού στην Ελλάδα, η καθυστέρηση στο νεοελληνικό μαρξιστικό- λενινιστικό φώτισμα για τα βασικά μας προβλήματα.

Σήμερα με την ευκαιρία που μας δίνει η «ΚΟΜΕΠ» με τα εικοσιπεντάχρονά της πρέπει να ρίξουμε μια εξεταστική ματιά στο δρόμο που περάσαμε. Με την «ΚΟΜΕΠ», σαν έναν από τους πιο σημαντικούς συντελεστές στο δούλεμα και ανάπτυξη της μαρξιστικής – λενινιστικής ιδεολογίας στη χώρας μας, περάσαμε ένα τέταρτο αιώνα και είχαμε και θετικά αποτελέσματα και στον ιδεολογικό τομέα. Όμως το θεωρητικό φώτισμα των μικρών και μεγάλων προβλημάτων μέσα στη ζωή και σαν αναγκαία προϋπόθεση για τη γόνιμη καθημερινή πραχτική δράση είναι κάτι, που δεν πρέπει ποτέ να σταματήσει γιατί η ζωή και ο αγώνας δε σταματούν ποτέ, θέτουν κάθε μέρα προβλήματα, που απαιτούν και το θεωρητικό τους φώτισμα και δούλεμα, και όταν ένας πρωτοπόρος πολιτικός οργανισμός παραμελεί το βασικό αυτό καθήκον του, τότε μένει πίσω από τη ζωή και από την εκπλήρωση της αποστολής του. Και το καθήκον αυτό μπορεί να λυθεί σωστά όχι όταν μένει προσπάθεια λίγων «εκλεκτών», μα όταν πηγάζει σαν συνισταμένη της θεωρητικής κολλεχτιβιστικής δουλιάς από όλο το κόμμα, την πρωτοπόρα μαρξιστική – λενινιστική σκέψη στην Ελλάδα.

Δύο βασικά αντίπαλες ιδεολογίες παλεύουν στη χώρα μας. Η μία είναι η ιδεολογία της λαϊκής δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, η ιδεολογία της εργατιάς που είναι ο πρωτοπόρος όλου του εργαζόμενου λαού. Η ιδεολογία που δημιούργησαν οι Μεγάλοι μας Μαρξ – Ένγκελς – Λένιν- Στάλιν. Αυτή τη διδασκαλία πρέπει να τη δουλεύουμε και να την ενστερνιζόμαστε σαν καθοδήγηση στην πάλη μας, προφυλάγοντας το άσπιλό της, την αγνότητά της από κάθε προσπάθεια να λερωθεί και να νοθευτεί, από κάθε προσπάθεια να διαστρεβλωθεί από το πολυποίκιλο ιδεολογικό λαθρεμπόριο, που παρουσιάζεται ακόμα και με «σοσιαλιστική», «μπολσεβίκικη», «λενινιστική», «διεθνιστική» μάσκα. Και η δεύτερη είναι η ιδεολογία της «Μεγάλης Ιδέας» με όλα τα φυσικά και αφύσικα παρακλάδια της. Ο αγώνας στο ιδεολογικό τομέα είναι ένας από τους βασικούς τομείς της ταξικής πάλης δίπλα στον οικονομικό και πολιτικό.

Και ο αγώνας αυτός είναι υποχρέωση για τον κάθε πρωτοπόρο και συνειδητό Έλληνα. Ο μαρξιστής λενινιστής είναι πρώτα από όλα μαχητής, μαχητής στην πράξη, και στη θεωρία, και παρεξηγάν το μαρξισμό - λενινισμό όσοι ζητάν σε αυτόν κοσμοθεωρητικό καταφύγιο για εσωτερική ψυχική ισορροπία, επανάπαυση και ικανοποίηση. Θα μοιάζαμε τότε τον ευσεβή ιταλό χωρικό, που αναφέρει ο Ροΐδης στον «Ασμοδαίο» του και που γίνεται καπουτσίνος, όχι για να πάει στον παράδεισο, μα για να τρώει δίχως να σκάβει, δηλαδή δίχως να παλεύει. Ένα τέτοιο πνεύμα είναι απόλυτα αντίθετο με την ουσία της ιδεολογίας μας. Η ζωή μάς καλεί χωρίς ανάπαυση στην πάλη. Και στον ιδεολογικό τομέα και σήμερα μας περιμένουν σειρά από σοβαρές υποχρεώσεις.
Θα μπορούσε κανένας να διαγράψει στις γενικές γραμμές τους τομείς, όπου κυρίως θα έπρεπε στο κοντινό μέλλον να στραφεί η ιδεολογική μας προσπάθεια.

Α) Να στερεώσουμε και αποδείξουμε επιστημονικά ότι η νεοελληνική αναγέννηση μπορεί να προέλθει και να στηριχθεί μόνο στις ντόπιες δυνάμεις και στις εσωτερικές μας προϋποθέσεις, βρίσκοντας εξωτερικό ιδεολογικό αντέρισμα στις προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης, που αποβλέπουν σε μια λαϊκή δημοκρατική μεταπολεμική ταχτοποίηση της ζωής και συνεργασίας των λαών της ηπείρου μας.

Β) Να αποδείξουμε ιστορικά, επιστημονικά ότι η «Μεγάλη Ιδέα» προξένησε στην Ελλάδα τις πιο μεγάλες καταστροφές της ιστορίας της, υποδουλώνοντας το λαό στη ντόπια πλουτοκρατία και ξεπουλώντας τη χώρα στο ξένο, και κατά πρώτο λόγο στο αγγλικό κεφάλαιο. Ότι η «Μεγάλη Ιδέα» σήμερα εκπροσωπεί το μεγαλύτερο κίνδυνο για την ιδεολογική αποπλάνηση του λαού και ότι καλύπτει και στεγάζει τη συνασπισμένη νεοελληνική αντίδραση, το δωσιλογισμό και το νεοφασισμό.

Γ) Να ερευνήσουμε και φωτίσουμε επιστημονικά τις πηγές και τις αρχές του νεοελληνικού έθνους, ανατρέποντας την αντεπιστημονική αστικοτσιφλικάδικη θέση για ενότητα του ελληνικού έθνους από την Αρχαία Ελλάδα, μέσα από την Ελληνιστική εποχή και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ως τις μέρες μας με το νεοελληνικό έθνος, θέση που το μαύρο μέτωπο σήμερα ξαναζεσταίνει (βλ. Δ. Ζακυνθινού « Η ενότης της Ελληνικής Ιστορικής Παραδόσεως», περιοδ. «Νέα Εστία», τεύχος 441, 1 Νοέμβρη 1945), για να διαιωνίσει τα χάλια και το χαντάκωμα όπου έφερε τον τόπο μας η αστικοτσιφλικάδικη πολιτική, εξυπηρετώντας ντόπια και ξένα πλουτοκρατικά συμφέροντα.

Το νεοελληνικό έθνος, δημιούργημα των νεότερων χρόνων, άρχισε να διαμορφώνεται μέσα στους κόλπους του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, κι από την εποχή που το ανατολικό αυτό ρωμαϊκό κράτος διαμορφώθηκε σε μια νέα, άσχετη με την παλιά ρωμαϊκή αυτοκρατορία, την ιστορική επίσης Βυζαντινή αυτοκρατορία, για να πάρει την οριστική του εθνική συνείδηση και συγκρότηση στα χρόνια της τουρκοκρατίας, στην πάλη ενάντια στον Οθωμανό καταχτητή και το Ρωμιό κοτζαμπάση συνεργάτη του κατακτητή. Η αρχαιοελληνική κληρονομιά, πανανθρώπινη στην ουσία της, όχι μόνο δεν αποτελεί ελληνικό μονοπώλιο, μα αντίθετα εμείς πήραμε απ’ όξω –από τους ξένους, Γερμανούς, Γάλλους, Άγγλους, Ολλανδούς κ.ά.– τα αρχαιοελληνικά φώτα, και όπως έλεγε ένας γνωστός καθηγητής μας, ο δρόμος προς την Ακρόπολη περνά από το Παρίσι, το Βερολίνο κλπ. και όχι από την Πλάκα.

Η Ελλάδα που για αυτήν η «Μεγάλη Ιδέα» διεκδικεί το μονοπώλιο της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς είναι από τις πιο καθυστερημένες χώρες στη μελέτη και αξιοποίηση της κληρονομιάς αυτής. Σχετικά με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αυτή ποτέ δεν υπήρξε ελληνική, αντίθετα, στα ιδεολογικά της βάθρα στάθηκε αρνητής και διώχτης του αρχαιοελληνικού πνεύματος.

Και την προοδευτική π.χ. θρησκευτική χριστιανική παράδοση του Βυζαντίου, τη συνεχίζουν σήμερα πολύ καλύτερα και πιότερο από μας οι άλλοι ορθόδοξοι λαοί. Οι νεοελληνικές εθνικές παραδόσεις, τραγούδια, διηγήσεις, χοροί, πανηγύρια, προλήψεις, ήθη, έθιμα στο βασικό και αποφασιστικό τους μέρος ανάγονται στην περίοδο της εθνικής νεοελληνικής διαμόρφωσης και σχετίζονται άμεσα είτε έμμεσα με την ανάπτυξη των καινούργιων, των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων, σχετίζονται δηλαδή με τη γέννηση , την ανάπτυξη, τη διαμόρφωση της αστικής νεοελληνικής συνείδησης και συγκρότησης. Από αυτή βασικά την εθνική μας ιστορία –που παραμόρφωσε και διαστρέβλωσε η αστοτσιφλικάδικη μεγαλοϊδεάτικη ιδεολογία– αντλούμε εμείς και την πίστη για τη δημιουργικότητα, τη ζωντάνια, το μέλλον, την αναγέννηση και την πρόοδο του έθνους μας, και όχι από τη σύνδεση και αναγωγή του στην κοινωνία των δούλων της Αρχαίας Ελλάδας και των δουλοπάροικων του Βυζαντίου.

Δ) Να αποδείξουμε μέσα στη σύγχρονη νεοελληνική ζωή , πράξη και πάλη ότι η ιδεολογία του δυτικοευρωπαϊκού σοσιαλισμού, που πάει να δώσει καινούργια ιδεολογική βάση για το ξεπούλημα της χώρας στο δυτικό ιμπεριαλισμό, αποτελεί ουσιαστικά «σοσιαλιστικό» παρακλάδι της «Μεγάλης Ιδέας».

Ε) Να απογυμνώσουμε το αντεπαναστατικό πραχτορείο του τροτσκισμού που αποβλέπει να διασπάσει τις δυνάμεις της εργατικής πρωτοπορίας στο λαϊκοδημοκρατικό κίνημα και έτσι να το εξασθενήσει προς όφελος της ντόπιας και ξένης αντίδρασης. Αυτό, που η θεωρία του δυτικού σοσιαλισμού επιδιώκει από τα δεξιά, ο τροτσκισμός το συμπληρώνει από τα «αριστερά» μέσα στο κίνημα της λαϊκής δημοκρατίας.

Ο στρατευμένος μαρξισμός – λενινισμός στην Ελλάδα φέρει στις πλάτες του τις πιο βαριές ευθύνες για την υπόσταση και το μέλλον του έθνους. Δε θέλουμε μηχανική – στείρα – άγονη – αρνητική – δογματική μεταφορά απ’ όξω. Χρέος μας είναι, εξοπλισμένοι με τη θεωρία και τη μέθοδο των Μαρξ – Ένγκελς – Λένιν – Στάλιν, με το ιδεολογικό οπλοστάσιο του μαρξισμού – λενινισμού - σταλινισμού, να μελετάμε και να ανατέμνουμε την ελληνική ζωή και πραγματικότητα με τις κάθε φορά μεταβολές και εξελίξεις της, να αναλύουμε και γνωρίζουμε τις νεοελληνικές, ντόπιες ιδιοτυπίες και ιδιομορφίες, να φωτίζουμε τον ελληνικό δρόμο πορείας προς τη λαϊκή δημοκρατία και το σοσιαλισμό - κομμουνισμό, δρόμο που στη μορφή του θα είναι ελληνικός – εθνικός και στο περιεχόμενό του λαϊκοδημοκρατικός – ΕΑΜικός – σοσιαλιστικός, κομμάτι της βαλκανικής ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πορείας προς τη λαϊκή δημοκρατία και το σοσιαλισμό. Και ακόμα, οργανώνουμε και καθοδηγούμε την πραχτική πολιτική δράση των μαζών για να πραγματοποιήσουν τις μερικές και γενικές οικονομικές και πολιτικές επιδιώξεις τους. Για το στρατευμένο μαρξιστή – λενινιστή δεν υπάρχει χωρισμός, μα ενότητα θεωρίας και πράξης. Κάθε χωρισμός εδώ οδηγά αναπόφευχτα στην αποτυχία.

Στην προώθηση του μαρξισμού- λενινισμού στην Ελλάδα η «ΚΟΜΕΠ» στα 25 χρόνια της στάθηκε στην πρώτη γραμμή. Σήμερα πρέπει να συνεχίσει πιο έντονα, πιο θαρραλέα, πιο αποφασιστικά. Βασική της επιδίωξη πρέπει να είναι να δημιουργήσει, να διαμορφώσει, κατά εκατοντάδες και χιλιάδες, πρωτοπόρους σκαπανείς της πιο πρωτοπόρας και μοναδικά επιστημονικής ιδεολογίας που γνώρισε μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα, του μαρξισμού – λενινισμού – σταλινισμού.

Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/04/1946.html

Η ελπιδοφόρα εμφάνιση του ελληνικού συνειδητού προλεταριάτου και η ήττα του από το ρώσικο νεοτσαρισμό και τους πράκτορές του

[...] Αυτός ο τρόπος διεξαγωγής της εσωτερικής ταξικής πάλης έπαψε να είναι ο καθοριστικός μόνο από την ώρα που στο ιστορικό προσκήνιο της νεοελληνικής πολιτικής εμφανίστηκε η μόνη τάξη που θα μπορούσε να κάνει πραγματικά εθνική πολιτική, εφόσον θα αποκτούσε συνείδηση του εαυτού της, δηλαδή εφόσον θα σχημάτιζε το πολιτικό της κόμμα. Αυτή η τάξη, επειδή ήταν διεθνιστική και αποκαθήλωσε την επεκτατική και εξαρτησιακή πλατφόρμα του βυζαντινισμού και θεωρητικά και πρακτικά, μπόρεσε να είναι και πραγματικά πατριωτική. Έτσι, αφού μπόρεσε και κατήγγειλε την πιο αρρωστημένη ως τώρα έκφραση της Μεγάλης Ιδέας, τον επιθετικό πόλεμο ενάντια στην ύπαρξη του τουρκικού έθνους το 1920, μπόρεσε και αρνήθηκε την ιμπεριαλιστική αγγλογαλλική κηδεμονία στην Ελλάδα που υποδαύλισε αυτόν τον πόλεμο, όπως μπόρεσε και αναγνώρισε ότι το νεοελληνικό έθνος έχει τις ρίζες του στο βυζαντινό Μεσαίωνα και όχι στην αρχαία Ελλάδα.

Αυτή η πολλαπλή, ιστορικού χαρακτήρα για το μέλλον αυτού του τόπου, ρήξη έγινε δυνατή επειδή λίγο πριν είχε ανατραπεί η μεγάλη νεοελληνική κατάρα, ο τσαρισμός, από το ρώσικο λενινιστικό προλεταριάτο, δηλαδή από τον πιο συνεπή δυτικό-διαφωτιστικό στην κουλτούρα του πολιτικοκοινωνικό παράγοντα της τότε παγκόσμιας πολιτικής. Με τις πλάτες αυτού του παράγοντα γινόταν δυνατή η νίκη και η σταθεροποίηση της τουρκικής εθνικής αστικής επανάστασης ενάντια στους αγγλογάλλους ιμπεριαλιστές και στα επιθετικά ελληνικά τσιράκια τους.

Δεν είναι, κατά τη γνώμη μας, καθόλου τυχαίο το ότι η ήττα της μεγαλοϊδεάτικης επεκτατικής πλατφόρμας το 1922 έφερε και τη μεγαλύτερη ακμή του ελληνικού καπιταλισμού, εκείνη του Μεσοπολέμου, όπου είχαμε τη γέννηση μιας αστικής τάξης της βαριάς βιομηχανίας και ταυτόχρονα τη δημιουργία μιας δημοκρατικής και με πλατιά διεθνή οπτική αστικής διανόησης. Αλλά, όπως έγινε και σε άλλες χώρες, αυτός ο σχετικά πιο προοδευτικός ελληνικός αστισμός πανικοβλήθηκε μπροστά στον υπαρκτό ταξικό κίνδυνο που αντιπροσώπευε και γι’ αυτόν το προλεταριάτο που πρόκυψε από την ίδια αυτή διαδικασία εκβιομηχάνισης της χώρας, αλλά και από το ριζοσπαστισμό της προσφυγικής του φύσης. Έτσι το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της αστικής τάξης πέρασε στον ανοιχτό αντικομμουνισμό και συνεργάστηκε με τους χειρότερους μεγαλοϊδεάτες σοβινιστές και όλη τη νεοβυζαντινή χολέρα, είτε την πιο αντιδραστική αρχαιοελληνοπρεπή παλατιανή, είτε τη λαϊκοφανή ρεαλιστική-δημοτικιστική, αλλά πιο επεκτατική, του βενιζελισμού.

Έτσι έμεινε η νέα επαναστατική τάξη, η εργατική, να είναι πρακτικά η μόνη που θα μπορούσε να αποτελέσει μια «απόλυτα εθνική εξουσία που θα μπορούσε να αποκαθάρει αυτήν την ex abrupto ξεχαρβαλωμένη Ελλάδα», σύμφωνα με τα λόγια του Φαλμεράιερ. Βέβαια, από την εξέλιξη των πραγμάτων αυτή η εξουσία δε θα μπορούσε πια να είναι «ούτε αυστηρά χριστιανική», ούτε θα μπορούσε να υιοθετήσει την «ίδια μορφή διακυβέρνησης των ευρωπαϊκών εθνών», όπως έγραφε ο Φαλμεράιερ στην ίδια παράγραφο, δε θα μπορούσε δηλαδή να είναι αστική δημοκρατική. Θα ήταν εξουσία μιας άλλης κοινωνικής τάξης, που θα ήταν άθεη στο θρήσκευμα και λαϊκοδημοκρατική στο πολίτευμα. Σαν άθεη φιλοσοφικά δε θα είχε πνευματική και ψυχική εξάρτηση από τον πυρήνα της νεοελληνικής κρατικής αντίδρασης, την ορθόδοξη Εκκλησία, και σαν λαϊκή θα μπορούσε στα βάθη αυτού του λαού να βρει ό,τι πιο ξένο και ό,τι πιο εχθρικό υπήρχε απέναντι στα βαριά βυζαντινά και μετά στα τσαρικά κουσούρια που κληροδότησαν στο νεαρό έθνος οι πρώτες κυρίαρχες τάξεις του. Αφού η αστικοδημοκρατική επανάσταση στην Ελλάδα δεν έγινε στην ώρα της, αλλά όψιμα, δεν μπορεί πια, όποτε και να γίνει, παρά να είναι δημοκρατική-εθνικοαπελευθερωτική στη μορφή της, αλλά εργατική και σοσιαλιστική στην ουσία της.

Τον συνεπή πατριωτικό της χαρακτήρα αυτή η νέα επαναστατική τάξη και το πολιτικό της κόμμα, το παλιό ΚΚΕ, τον απέδειξαν σύντομα όταν υποστήριξαν αποφασιστικά τον αμυντικό πόλεμο του 1940 ενάντια στους φασίστες ιταλούς εισβολείς, παρόλο που αυτός ο πόλεμος διεξήχθη κάτω από την ηγεσία της αγγλόφιλης, αντικομμουνιστικής αστικής τάξης. Το ότι ο στρατευμένος λαός γενικότερα πολέμησε με μεγάλη αυταπάρνηση σε αυτόν τον αντιφασιστικό πόλεμο αποδεικνύει ότι η συλλογική του κουλτούρα, εκφρασμένη στο πατριωτικό επίπεδο, είχε πια νικήσει για τα καλά στην ατομιστική βυζαντινή κληρονομιά και είχε δημιουργήσει ένα σύγχρονο έθνος. Αξιοποιώντας αυτή τη συνείδηση των μαζών και ανεβάζοντάς την σε ένα ανώτερο και πιο συνειδητό επίπεδο λαϊκής αυτενέργειας το κόμμα της νέας επαναστατικής τάξης οικοδόμησε το πρώτο και πιο μαζικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα πάνω στο ελληνικό έδαφος, αυτό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Την ίδια ώρα στη μεγάλη του πλειοψηφία ο παλιός αστικός κόσμος συνθηκολογούσε ή συνεργαζόταν με τον ναζί καταχτητή, εκτός από ένα μικρό μέρος του, που ουσιαστικά ακολούθησε τον προστάτη του, την Αγγλία, στο δικό της μεσανατολικό μέτωπο του παγκόσμιου αντιφασιστικού πολέμου.

Μετά το τέλος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα σύσσωμος σχεδόν ο παλιός πολιτικός κόσμος εκστράτευσε, με την στήριξη των άγγλων ιμπεριαλιστών, για τη συντριβή αυτής της μεγάλης αυτής λαϊκής εθνικής δύναμης, εκμεταλλευόμενος λάθη στην πολιτική του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, λάθη που είχαν σαν βαθύτερη αιτία τους την ιδεολογική επιρροή της άρχουσας τάξης μέσα του και μέσα στο νεαρό ακόμη ΚΚΕ. Τυπικός εκφραστής, στο βάθος, αυτής της ιδεολογίας ήταν ο Ά. Βελουχιώτης, τον οποίο το ΚΚΕ, κάτω από την καθοδήγηση του Ν. Ζαχαριάδη, αποκήρυξε ανοιχτά για διασπαστική και διαλυτική δράση σε βάρος του κόμματος και του μετώπου. Το ΚΚΕ, αφού έκανε ό,τι μπορούσε για να αποφύγει έναν εμφύλιο, υπερασπίστηκε τον εαυτό του, την πολιτική δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία από τους μοναρχοφασίστες οργανώνοντας έναν ιδεολογικά προλεταριακό στρατό, τον ΔΣΕ, που όμοιό του σε επίπεδο δημοκρατικής συνειδητότητας, στρατιωτικού μαχητικού σθένους και προσωπικής αυτοθυσίας δεν είχε ξαναδεί ποτέ το νεοελληνικό έθνος. Για τις ανάγκες της επιβολής της πάνω σʼ αυτόν τον εχθρό η ελληνική άρχουσα τάξη μπήκε από τότε κάτω από την προστασία της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής δύναμης της εποχής και μεταπολεμικού κέντρου της παγκόσμιας αντίδρασης, των ΗΠΑ.

Η στρατιωτική ήττα του ΔΣΕ στον δεύτερο αυτό επαναστατικό πόλεμο δεν ήταν πολιτική, αλλά οφειλόταν κυρίως στον πολύ αρνητικό γιʼ αυτόν στρατιωτικό συσχετισμό δύναμης. Έτσι, ενώ η νικήτρια αστική τάξη απέναντι σʼ έναν τέτοιου βεληνεκούς και ηθικής ακτινοβολίας νικημένο αντίπαλο βυθιζόταν μέσα σε μια αξεπέραστη ηθική και πολιτική κρίση, το κύρος του κόμματος της εργατικής τάξης μεγάλωνε και άρχισε να συσπειρώνει ξανά γύρω του όλη την αριστερή δημοκρατία και τους πραγματικούς πατριώτες.

Όμως εκείνη τη στιγμή μεσολάβησε ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που θα βάραινε από τότε με μοναδικά αρνητικό τρόπο στην εξέλιξη γενικά του κόσμου, αλλά με ιδιαίτερη, τρομακτική βαρύτητα στην εξέλιξη του νεοελληνικού έθνους: Μια συμμορία ψευτομαρξιστών με επικεφαλής τους Σουσλόφ, Χρουστσόφ και Μπρέζνιεφ, εκπροσωπώντας μια νέου τύπου μεγαλορώσικη αστική τάξη βγαλμένη μέσα από το Κομμουνιστικό Κόμμα, σύρθηκε ύπουλα και συνωμοτικά ως την ηγεσία του ΚΚΣΕ (Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης) και κατάφερε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 να καταλάβει την εξουσία. Σταδιακά αυτή η νέου τύπου αστική τάξη πέτυχε να μετατρέψει το σοβιετικό κράτος στο αντίθετό του: σε ένα κρατικομονοπωλιακό κράτος χιτλερικού τύπου υπό ρώσικη ηγεμονία, αλλά αρχικά με μορφή σοσιαλιστική. Δηλαδή πέτυχε από τα μέσα αυτό που δεν πέτυχε απέξω η εισβολή στην ΕΣΣΔ μια σειράς ιμπεριαλιστικών στρατών, στα 1918, και μετά η εισβολή του πιο γιγαντιαίου και πειθαρχημένου ιμπεριαλιστικού στρατού της ιστορίας, η χιτλερική στρατιωτική μηχανή, στα 1941.

Αυτή η από τα μέσα άλωση της πρώτης εργατικής κρατικής εξουσίας στην ιστορία έκανε το ρώσικο σοσιαλ-ιμπεριαλισμό (σοσιαλισμό στα λόγια, ιμπεριαλισμό στην πράξη) να είναι το πολιτικά ανώτερο απόσταγμα του ιμπεριαλισμού και ταυτόχρονα η χειρότερη αναβίωση των πιο βάρβαρων και πιο επιθετικών στοιχείων του τσαρισμού, αυτή τη φορά με νεοχιτλερικό πολεμικό πρόγραμμα για την κατάχτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας. Αυτός ο νέου τύπου ιμπεριαλισμός πήρε από τη μαρξιστική πείρα των δημιουργών του την ικανότητα να ντύνεται σαν λαϊκός-επαναστατικός, από τον τσαρισμό την ικανότητα να διεισδύει σε όλες τις καγκελαρίες του κόσμου, από τον τροτσκισμό την ικανότητα να διειδύει στα εργατικά και μετά σε όλα τα άλλα κόμματα και, κυρίως, πήρε από το χιτλερισμό την τακτική του καθησυχασμού και της περικύκλωσης των εχθρών του, πριν εξαπολύσει εναντίον τους έναν ολοκληρωτικό και αιφνιδιαστικό ρατσιστικό πόλεμο για την παγκόσμια κυριαρχία.

Η μεγαλορώσικη αστική τάξη νέου τύπου αξιοποίησε τη διεθνή ακτινοβολία της ΕΣΣΔ στα κομμουνιστικά κόμματα, για να επέμβει σ’ αυτά και πολλά από αυτά, ιδιαίτερα το ελληνικό, να τα μετατρέψει σταδιακά από διεθνιστικά και πατριωτικά στο αντίθετό τους, δηλαδή σε κόμματα μιας νέου τύπου κομπραδόρικης γραφειοκρατικής αστικής τάξης και τελικά σε όργανα της μεγαλορώσικης ιμπεριαλιστικής πολιτικής.

Πριν καν ολοκληρωθεί αυτή η αλλαγή στο ΚΚΣΕ, το πρώτο κόμμα στον κόσμο που δέχτηκε την επίθεση των μεγαλορώσων συνωμοτών, και μάλιστα με πρωτοφανή βία, ήταν στα 1955-1956 το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας. Οι νεοτσαρικοί κατάφεραν να διαλύσουν αυτό το κόμμα, να δημιουργήσουν ένα άλλο με το ίδιο όνομα και με εγκάθετή τους ηγεσία και, με τη πολιτική βοήθεια αυτής της ηγεσίας αλλά και συνολικά της ελληνικής αστικής τάξης, να δολοφονήσουν λίγο πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον σπουδαίο κομμουνιστή και μεγαλύτερο νεοέλληνα πολιτικό ηγέτη Ν. Ζαχαριάδη.

Η μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν το τελευταίο και πιο πλατύ από κάθε άλλο δημοκρατικό, λαϊκό και μάλιστα δυτικό και φιλομαρξιστικό στην πλειοψηφική του κουλτούρα κίνημα ενάντια στο νεοβυζαντινό καθεστώς της Ελλάδας των «Ελλήνων Χριστιανών». Το ότι το κίνημα αυτό ήταν γενικά αυθόρμητο έδειχνε ότι η ανάγκη για συνεπή δημοκρατισμό και πραγματική εθνική ανεξαρτησία ήταν πια ριζωμένη στην Ελλάδα. Όπως ήταν φυσικό, ο παλιός πολιτικός κόσμος στο μεγάλο του όγκο ήταν έξω από αυτό το κίνημα, είτε επειδή ήταν στο βάθος με τη χούντα, είτε, κυρίως, επειδή απεχθανόταν, όπως πάντα, ό,τι ήταν πραγματικά λαϊκό και εθνικά ανεξάρτητο. Το αδύνατο σημείο αυτού του κινήματος ήταν το ότι ήταν ακέφαλο, αν και στον πιο δραστήριο πυρήνα του υπήρχαν νεολαιίστικες αριστερές οργανώσεις που πάλευαν να δεθούν με τις πολιτικές παραδόσεις του πραγματικού ΚΚΕ και ήταν κάτω από την ιδεολογική επιρροή του μαοϊσμού και του ακόμα επαναστατικού ΚΚ της Κίνας. Το ψευτοΚΚΕ ήταν λυσσαλέα αντίθετο στην εξέγερση και πάλεψε να τη ματαιώσει στα σπάργανά της από τα μέσα. Όταν αυτή φούντωσε, μπήκε μέσα της μόνο και μόνο για να την ποδηγετήσει, πράγμα που κατάφερε σʼ ένα βαθμό. Μετά την πτώση της χούντας, που οφειλόταν κυρίως στην πανωλεθρία της στο Κυπριακό, το πολιτικά άπειρο κίνημα του Πολυτεχνείου καταφαγώθηκε με δολιότητα, αλλά δέχτηκε και συστηματική βία από τα έμπειρα στελέχη του ψευτοΚΚΕ, που με λύσσα χτύπησαν το κίνημα της αποχουντοποίησης. Το ψευτοΚΚΕ κινήθηκε επίσης σε συνεργασία με το σύνολο της κλασικής ελληνικής αστικής τάξης, ιδιαίτερα αμέσως μετά την πτώση της χούντας, για να συντρίψει το νέο βιομηχανικό εργατικό κίνημα, και κυρίως τα εργοστασιακά σωματεία. Έτσι έγινε δυνατή η άνοδος στην εξουσία ενός νέου ρωσόφιλου μπλοκ εξουσίας με άξονα την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και το ψευτοΚΚΕ.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/ideology/item/393-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%8A%CE%B5%CF%81-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BD%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CF%89%CE%BD

Ο Ρώσος ανθύπατος Ιωάννης Καποδίστριας και οι Έλληνες μαρξιστές (2ο μέρος)

Από Κόκκινο Μετερίζι

Πρόκειται για το δεύτερο και τελευταίο μέρος αυτής της ενότητας (παραπέρα κατάτμηση του υλικού θα γινότανε κουραστική). Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως το ιστολόγιο θα σταματήσει εδώ με το θέμα  του ’21. Κι αυτό όχι από ιστοριολαγνεία, αν και πάσχουμε λιγάκι κι απ’ αυτήν. Οι θετικές αλλά κυρίως οι αρνητικές πλευρές που κληροδότησε στους Νεοέλληνες ο τρόπος που οργανώθηκε η εξέγερση και τελικά το νεοελληνικό κράτος, διατηρούνε και σήμερα ακέραιο το ρόλο τους στην πορεία που χαράζει ο λαός και το έθνος. Αυτό όμως είναι ζήτημα μιας ή περισσότερων, μελλοντικών δημοσιέψεων…

Δυο λόγια μονάχα για δυο από τους κορυφαίους διανοητές του ελληνικού προλεταριάτου, διανοούμενους που το υπηρέτησαν με τη γραφίδα τους με πάθος και των οποίων τα κείμενα αναπαράγουμε δω.

Ο μεν Γιάνης Κορδάτος, από τα ιδρυτικά μέλη του ΣΕΚΕ και Γενικός Γραμματέας του ΣΕΚΕ(Κ) – ΚΚΕ μεταξύ 1920 και 1924, ήταν αυτοδίδαχτος ιστορικός, με νομικές σπουδές. Το 1927 αποχώρησε από το Κόμμα, λόγω της διαφωνίας του με τη θέση για το Μακεδονικό, αλλά και λόγω σοβαρής σοσιαλδημοκρατικής παρέκκλισης του ίδιου. Ωστόσο, παρέμεινε σε γενικές γραμμές δίπλα στο ΚΚΕ, αν και το Κόμμα του ασκούσε σκληρή (δίκαιη) κριτική σε θεωρητικά ζητήματα, διώχτηκε από τη διχτατορία του Μεταξά, συμμετείχε την τελευταία πενταετία της ζωής του (1956-1961) στα καθοδηγητικά όργανα της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ). Κληροδότησε στη φτωχολογιά και σε όλο το έθνος τις πρώτες ελληνικές μαρξιστικές πραγματείες πάνω στην ιστορία του, αλλά και πάνω στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία, στο χριστιανισμό, στην ανάπτυξη του ελλαδίτικου εργατικού κινήματος κ.ά. Αν και υπέφερε αναλυτικά από έναν κάποιο αναγωγισμό και μηχανικισμό με τον οποίο αντιμετώπιζε τον ιστορικό υλισμό σα μέθοδο, το έργο του είναι ανεχτίμητης αξίας και δίνει τη βάση για τους νέους μαρξιστές διανοητές να εμβαθύνουνε, ή και να αρνηθούνε πλευρές των αναλύσεών του.

Ο δε Γιάννης Ζέβγος - Ταλαγάνης, μια από τις πιο ευγενικές μορφές του παλιού ΚΚΕ, δάσκαλος στο επάγγελμα, οργανώθηκε στο ΣΕΚΕ το 1919, ενόσω ήτανε στρατιώτης. Από τη διχτατορία του Πάγκαλου ακόμα γνώρισε τις εξορίες και τις φυλακές. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’20, μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ του ΚΚΕ, ήταν από τους πρωτομάστορες της ανάλυσης της νεοελληνικής κοινωνίας και της εκπόνησης της γραμμής της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ του 1934 που έδωσε την πρώτη συγκεκριμένη μαρξιστική ανάλυση για την πορεία του επαναστατικού προτσές στη χώρα μας. Στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ – ΕΤΚΔ το 1935, εκλέγεται στην Κεντρική Επιτροπή. Στην Ακροναυπλιά, όπου μεταφέρθηκε από την Κέρκυρα το 1940 με την έναρξη του πολέμου, στα 1942 γράφει τη «Σύντομη Μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας» σε 3 μέρη, έργο αναγκαστικά συνοπτικό αλλά κλασσικό, αφού αποτελεί ένα από τα αγκωνάρια στα οποία βάσιζε η κομματική βάση του ΚΚΕ την πολιτική της παιδεία (σε ό,τι αφορούσε την ιστορία) κείνη την εποχή. Μέλος της ΚΕ του ΕΑΜ και της τριμελούς Γραμματείας του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1943, Υπουργός Γεωργίας στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου στα 1944, μέλος της ΚΕ και αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ από το 1945 μέχρι το 1947. Βαρύνεται με το σοβαρό δεξιό λάθος της υπογραφής της Συμφωνίας της Καζέρτας, το Σεπτέμβρη του '44. Στις 20 του Μάρτη του 1947, κι ενώ βρισκόταν σαν αντιπρόσωπος του ΕΑΜ στη Σαλονίκη, δολοφονήθηκε από ένα ρεμάλι, πράχτορα της ΕΣΑ και του Α2 του Γ’ Σώματος Στρατού, ονόματι Βλάχο. Ήτανε για χρόνια από τους βασικούς αρθρογράφους του «Ριζοσπάστη» και του «Ρίζου της Δευτέρας», ενώ διατέλεσε και επικεφαλής σύνταξης της τότε αληθινής Κομμουνιστικής Επιθεώρησης.

Γιάνης Κορδάτος - ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Εκδόσεις 20ος Αιώνας) ΤΟΜΟΣ Χ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΝΒ’ Η ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ

Σχετικά με την κυβερνητική δράση του Καποδίστρια, οι ξένοι ιστορικοί ομόφωνα την καταδικάζουν…Η άγνοια και η αμάθειά του στα οικονομικοκοινωνικά ζητήματα ήτανε κλασσική. Όλα τα εξαρτούσε από τη βία και πίστευε πως εφαρμόζοντας το ρώσικο απολυταρχικό σύστημα θα έφερνε τον παράδεισο. Από όλα τα νομοθετικά του μέτρα, κανένα δεν ξεχωρίζει για την αντικειμενική προσαρμογή του στην τοτινή κατάσταση. Το ίδιο και η γεωργική του πολιτική…Όλα του τα μέτρα της αγροτικής πολιτικής αποβλέπανε στο να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των πλουσιοχωρικών.

Ένα από τα πιο μεγάλα ζητήματα της εποχής του, ζήτημα κοινωνικοοικονομικό από τα σπουδαιότερα, ήτανε το μοίρασμα των εθνικών γαιών. Στο ζήτημα αυτό κράτησε καθαρά κομματική στάση. Υποσχότανε το μοίρασμα για να κρατάει κάτω από την επιρροή του τους φτωχοαγρότες με την ιδέα να τους αποτραβήξει από την επιρροή των συνταγματικών. Στα κρυφά όμως ήρθε σε επαφή με παραλήδες Ελληνο-Ρώσους για την αγορά των εθνικών γαιών και τη δημιουργία ισχυρού φεουδαρχισμού. Ίσως στην πολιτική αυτή να υπήρχε και τσαρικός δάχτυλος για να υποδουλωθεί η Ελλάδα στο ρώσικο κεφάλαιο για να μπορεί καλύτερα ο τσαρισμός να την εκμεταλλεύεται στην εξωτερική του πολιτική…

Οι απολυταρχικές όμως αρχές του Καποδίστρια εκδηλωθήκανε σε όλο του το διοικητικό σύστημα. Όπως και στην απολυταρχική Ρωσία, τη δικαστική εξουσία την ήθελε όχι ανεξάρτητη, αλλά όργανό του. Οι δικαστές δεν έπρεπε να έχουν «ελευθερία» στη γνώμη τους αλλά να είναι υποχείριοι της διοίκησης και της κλίκας του. Ο νέος «δικαστικός κώδικας» που εφάρμοσε όχι μονάχα δεν εμπνεότανε από τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά και ήτανε αντικαθρέφτισμα των φεουδαρχικών και θεοκρατικών αντιλήψεων του Μεσαίωνα. Εξόν από τις άλλες βάρβαρες ποινές που θέσπιζε, αναγνώριζε και τον αφορισμό σαν ποινή. Ανάτρεψε δηλαδή όλα τα φιλελεύθερα νομοθετήματα που θεσπιστήκανε στις τρεις πρώτες Εθνοσυνελεύσεις και πέρα για πέρα οργάνωσε την απολυταρχική Διοίκηση, ενισχύοντας έτσι τη φεουδαρχική τάξη και καταπολεμώντας την αστική και τους μικροχωριάτες…Σαν επισφράγισμα του απολυταρχισμού του, με τα «εκπαιδευτικά του» θέλησε να πνίξει κάθε νέα ιδέα και να διδάξει τις φεουδαρχομοναρχικές ιδέες. Γι’ αυτό στ’ ανώτερα σχολεία απαγόρεψε τη διδασκαλία του «Γοργία» του Πλάτωνα επειδή στο διάλογο αυτό διδάσκεται ότι «το αδικείν είναι χείρον του αδικείσθαι»…Στους δασκάλους επέβαλε ακόμα να κάνουν το χαφιέ και να ρωτάνε και να μαθαίνουνε από τους μαθητές τα φρονήματα των γονέων τους. Το ίδιο επέβαλε και στους μαθητές. Στο Κυβερνείο του πάλι είχε συγκεντρώσει ό,τι αισχρό και φαύλο υπήρχε τότε, από τους αδερφούς του Βιάρο και Αυγουστίνου ως τους τελευταίους μαχαιροβγάλτες. Με τα πιο ανήθικα και καταπιεστικά μέτρα εστραγγάλιζε κάθε ελεύθερη εκδήλωση και λαϊκή διαμαρτυρία. Η ελευθεροτυπία απαγορευότανε. Ο χαφιεδισμός μεσουρανούσε…

Ήταν φυσικό ο Καποδίστριας να καταδιώξει όχι μόνο τους αντιπολιτευόμενους, αλλά και κάθε νεοϊδεάτη και δημοκρατικό. Πιο πολύ όμως μισούσε τους τέκτονες (σ.κ.μ. μασόνους) – καρμπονάρους καθώς και όσους ήταν οργανωμένοι σε μυστικές εταιρείες που εκείνο τον καιρό οι πιο πολλές στρέφονταν ειδικά κατά του μοναρχισμού και κατά του δεσποτισμού γενικά…Γενικά όλες του οι ενέργειες αποβλέπανε όχι μόνο να στερεώσουν την εξουσία του, αλλά και να διαλύσουν κάθε θεσμό που αντανακλούσε τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές παραδόσεις…

Με δυο λέξεις ο Καποδίστριας δημιούργησε κράτος φόβου. Αν και υπερβολικός στις εκφράσεις του, είχε δίκαιο ο Εφτανησιώτης βουλευτής Γ. Ιακωβάτος να βροντοφωνήσει στη συνεδρίαση της Ελληνικής Βουλής (15 του Φλεβάρη του 1880): «Ο Καποδίστριας δεν έγινε Κυβερνήτης της Ελλάδας ως Έλλην, αλλ’ ως υπήκοος και πράκτωρ της Ρωσσίας, γεννημένος αρνησίπατρις και προδότης πίστεως και πατρίδος» («Πρακτικά της 70 Συνεδριάσεως», σ. 582)


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΝΔ’ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Οι φίλοι και οι εχθροί του Καποδίστρια, πριν ακόμα έρθει στην Ελλάδα, έλεγαν και έγραφαν πως θ’ ακολουθούσε ρωσόφιλη εξωτερική πολιτική. Και δεν έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους. Στους πρώτους μήνες έκανε τον ουδέτερο αλλά παραΰστερα ξεσκεπάστηκε…

Τον Απρίλη του 1829…επειδή στο αναμεταξύ οι Τούρκοι πολεμούσαν (σ.κ.μ. τους Ρώσους στα Στενά του Ελλήσποντου), ο Καποδίστριας πρόσταξε το ναύαρχο Σαχτούρη να παρατήσει τον αποκλεισμό του Βόλου και να πλεύσει στον Ελλήσποντο να αποκλείσει τα Στενά. Έτσι ο αποκλεισμός των Δαρδανελίων που κηρύχτηκε από τον Τσάρο ενισχύθηκε τώρα από τον ελληνικό στόλο. Η αλήθεια είναι πως ο Καποδίστριας με αυτή του την ενέργεια εξυπηρέτησε πολύ τους Ρώσους που βρίσκονταν σε πολύ στενάχωρη θέση…


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΝΣΤ΄ Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Όπως είδαμε, ο Καποδίστριας καταλύοντας το πολίτευμα της Τροιζήνας, υποσχέθηκε πως θα καλούσε Εθνική Συνέλευση για να εγκρίνει τις αποφάσεις που πήρε. Ο Καποδίστριας τόβρισκε καλό να μην καλέσει την Εθνική Συνέλευση, γιατί ήξερε πως ο ελληνικός λαός στη μεγάλη του πλειοψηφία ήταν δημοκρατικός…Οι εκλογείς χωρίστηκαν σε δυο κόμματα: Οι καποδιστριακοί υποψήφιοι αυτοχαρακτηρίζονταν καλοί χριστιανοί. Οι αντιπολιτευόμενοι όμως τους λέγανε δουλόφρονες…Όταν μάλιστα άρχισαν οι εργασίες της Συνέλευσης, ο Κολοκοτρώνης με τους πιο πολλούς Μοραΐτες κοτζαμπάσηδες, που ήταν το στήριγμα του Καποδίστρια, σύνταξαν ένα έγγραφο στο οποίο εκθειάζανε τη «σοφή διοίκηση του Κυβερνήτη»…

Οι αυθαιρεσίες όμως και οι απολυταρχισμοί του είχαν ξεσηκώσει τα αστικά στοιχεία εναντίον του. Το αντικαποδιστριακό στρατηγείο στήθηκε στην Ύδρα και στη Σύρα…Οι Υδραιώτες αρχηγοί (Μαυροκορδάτος και Κουντουριωταίοι) δεν έχασαν καιρό όταν μάθανε τη δυσαρέσκεια και των Μαυρομιχαλαίων. Στείλανε κρυφά απεσταλμένους στη Μάνη και ήρθανε σε επαφή μαζί τους και τους κολάκεψαν όσο μπορούσανε για να τους φέρουνε σε γραμμή αντικαποδιστριακού κινήματος. Ο Καποδίστριας  όταν έμαθε τις ενέργειες του Μαυροκορδάτου τρομοκρατήθηκε για μια στιγμή. Έκανε όμως πως δεν έδωκε σημασία, γι’ αυτό κάλεσε στο Ναύπλιο τον Πετρόμπεη. Μα οι Μανιάτες όταν το μάθανε συγκεντρωθήκανε στο λιμάνι. Κι εκεί φανερά σήκωσαν τη σημαία της ανταρσίας…Η μπόρα ξέσπασε. Η Ελλάδα από τότε χωρίστηκε φανερά σε δύο κόμματα, σε καποδιστριακούς και συνταγματικούς. Ο Καποδίστριας χωρίς να χάσει καιρό έστειλε στόλο και στρατό ενάντια στους επαναστάτες. Μα την ίδια εποχή στασίασε η Αταλάντη και η Θήβα. Και οι Υδραιώτες δηλώσανε καθαρά πως δεν αναγνωρίζουν τον Καποδίστρια για «κυβερνήτη» και δεν υπακούν πια τις διαταγές του.

Ο Καποδίστριας, αν και ενέργησε με γρηγοράδα και αποφασιστικότητα, τα βρήκε σκούρα γιατί η ανταρσία της Ύδρας δε  ήτανε μικρό πράγμα.

Ο Μιαούλης επικεφαλής 150 Υδραιωτών πήγε στον Πόρο (που ήτανε  ο ελληνικός ναύσταθμος) και πήρε μαζί του τον ελληνικό στόλο καθώς και την καινούρια φρεγάτα «Ελλάς». Μπροστά στο στασιαστικό αυτό κίνημα ο Καποδίστριας απελπισμένος ζητάει τη συνδρομή των ξένων στόλων (ρώσικου, αγγλικού και γαλλικού) αλλά μόνο ο πολιτικός συμβουλάτορας του Καποδίστρια, ο Ρώσος ναύαρχος Ρίνκορντ, φάνηκε πρόθυμος και έδωκε βοήθεια στον Καποδίστρια με το να αποκλείσει με το στόλο του τους στασιαστές μέσα στον Πόρο. Ο Μιαούλης μπροστά στον κίνδυνο να πιαστεί αιχμάλωτος και να μείνει ντροπιασμένος γύρεψε να βγει έξω με το στόλο του. Και επειδή δεν τον άφησαν οι Ρώσοι, χτυπήθηκε μαζί τους. Πέντε μέρες βάσταξε η μάχη ή καλύτερα το κανονίδι κι από τις δύο μεριές. Στο τέλος οι στασιαστές νικηθήκανε και ο Μιαούλης για να μην παραδώσει τη φρεγάτα «Ελλάς» στον Καποδίστρια, την έκαψε (13 Αυγούστου 1831)…

Από τότε ουσιαστικά υπήρχανε δύο κυβερνήσεις: η κυβέρνηση της ΄Ύδρας και η κυβέρνηση του Καποδίστρια. Η δεύτερη τούτη εκπροσωπούσε τον απολυταρχισμό και γι’ αυτό είχε την υποστήριξη του Ρώσου αντιπρεσβευτή Πανίν και του Ρώσου στόλαρχου Ρίνκορντ. Η άλλη ήταν συνταγματική. Ο Καποδίστριας τίποτα δεν έκανε αν δε ζητούσε τη συμβουλή των Ρώσων πραχτόρων…Αλλά και οι Υδραιώτες, οι Συριανοί και οι άλλοι συνταγματικοί πατριώτες δεν κάθονταν με σταυρωμένα τα χέρια. Ο συνταγματικός πυρετός διαδιδόταν παντού και ήταν κολλητική αρρώστια…


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΝΖ’ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Εκεί που έφτασαν τα πράγματα, το χάσμα ήταν πια αγεφύρωτο. Ο Καποδίστριας ύστερα από την εξέγερση της Ύδρας και τις επαναστατικές ενέργειες της αντιπολίτευσης, άφησε τα προσχήματα και φερνόταν σα τσάρος. Οι φυλακές είχαν γεμίσει. Ο χαφιεδισμός είχε πάλι απλωθεί παντού. Το καποδιστριακό καθεστώς ήταν καθεστώς αστυνομοκρατίας. Όλοι οι φιλελεύθεροι, οι δημοκρατικοί και οι προοδευτικοί καταδιώχτηκαν επειδή κατακρίνανε τα απολυταρχικά του φερσίματα. Ο Πολυζωίδης, ο Φαρμακίδης και τόσοι άλλοι κλείστηκαν στις φυλακές ή εξορίστηκαν.

Γι’ αυτό ο Κοραής από το Παρίσι όχι μόνο επιδοκίμαζε την επαναστατική στάση των αντικαποδιστριακών, αλλά και συνιστούσε έμμεσα στους πατριώτες και ελεύθερους Έλληνες να επαναστατήσουν και να βγάλουν από τη μέση τον τύραννο.

Το 1830 ο σοφός Έλληνας του Παρισιού δημοσίεψε ανώνυμα ένα φυλλάδιο – διάλογο στο οποίο τα φανταστικά πρόσωπα Λαοσθένης και Χαρίλαος στιγμάτιζαν τον Καποδίστρια για τις ανελεύθερες πράξεις και το τυραννικό του καθεστώς. Τον άλλο χρόνο (1831) τύπωσε και το δεύτερο φυλλάδιο – διάλογο. Και στο διάλογο αυτόν τα φανταστικά πρόσωπα Πασιχάρης και Δημοχάρης στιγματίζουν τον Καποδίστρια, για το διωγμό του τύπου, για τη διαφθορά των χαρακτήρων, για το χαφιεδισμό, για τη λογοκρισία, «την διενεργούμενην υπό των τρεχεδείπνων και ψωμιοκολάκων» και για τα χάραξη του ονόματός του πάνω στα νομίσματα. Ο διάλογος έκλεινε με τη φράση: «Η Ελλάς δε ανέστη, τάφον μόνον ήλλαξε και από νεκροθάπτην Τούρκον απέρασεν εις Έλληνα». Ο Κοραής έστειλε και επιστολές σε σημαντικά πρόσωπα και όχι μόνο κατηγορούσε τον Καποδίστρια, αλλά και επέμενε πως το καλύτερο πολίτευμα είναι η αβασίλευτη δημοκρατία. Πρέπει να σημειώσουμε πως ο Κοραής δε συμφωνούσε με όλους τους αντιπολιτευόμενους. Πολλοί απ’ αυτούς ήταν Φαναριώτες, που από ιδιοτέλεια και συμφεροντολογισμό ήταν εχθροί του Καποδίστρια…

Οι συμβουλές του Κοραή έπιασαν. Ήταν τέτοια η αγανάκτηση που το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο. Αυτή τη φορά δεν ήταν δυνατό να οργανωθεί νέα εξέγερση. Γι’ αυτό οι πατριώτες αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον Καποδίστρια. Ο ποιητής Αλ. Σούτσος πρωτοστατούσε στην κίνηση αυτή. Με τη σάτιρά του ξεσκέπαζε τους καποδιστριακούς, και με τις χορδές της δημοκρατικής λύρας του καλούσε τους πατριώτες να σκοτώσουν τον τύραννο. Στην Ύδρα πάρθηκεν η απόφαση. Οι Υδραίοι ξέρανε από την καλή τους Μανιάτες. Τους δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να τους ψυχολογήσουν. Εκμεταλλευτήκανε λοιπόν το φιλότιμό τους όσο μπορούσαν. Μέσο του Ρουάν, υποσκάψανε το μίσος και το πάθος που είχαν οι Μαυρομιχαλαίοι κατά του Καποδίστρια. Πλησίασαν τον Κώστα Μαυρομιχάλη, τον αδερφό του μπέη της Μάνης που τον είχαν φυλακισμένο στο Μπούρτζι για τη στάση που έκαναν οι Μανιάτες, και το Μπεηζαντέ Γιώργη, το παιδί του μπέη, που ήταν και δεν ήταν τριάντα χρονών. Και οι δυο κρατούντανε στο Ναύπλιο, και μισούσαν τον Καποδίστρια. Με τα πολλά τους κατάφεραν να δολοφονήσουν τον τύραννο. Στις 27 του Σεπτέμβρη, του 1831, μέρα Κυριακή, πρωί πρωί, όταν ο Καποδίστριας πήγαινε στον Άγιο Σπυρίδωνα να εκκλησιαστεί παραφύλαξαν και τον σκότωσαν.

Έτσι η Ελλάδα ελευθερώθηκε από έναν τύραννο. Ο Κοραής και όλοι προοδευτικοί Έλληνες πανηγύρισαν…

Δε θέλει ρώτημα πως οι καποδιστριακοί τάχασαν όταν έμαθαν πως ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε. Και πιο πολύ στενοχωρήθηκε ο Κολοκοτρώνης γιατί έχασε το φίλο και προστάτη του. Μόλις έμαθε πως οι Μαυρομιχαλαίοι σκότωσαν τον Καποδίστρια, έπεσε του πεθαμού. Στη αρχή τάβαλε με το γιο του Γενναίο γιατί αυτός με τον Πλαπούτα ήταν αντικαποδιστριακοί. Και στο εξωτερικό οι αντιδραστικοί λυπήθηκαν για το χαμό του Καποδίστρια. Αντίθετα οι φιλελεύθεροι και προοδευτικοί χάρηκαν. Με την προοπτική του χρόνου είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνήσουμε με τους επικριτές του. Όσοι εξακολουθούν να θαυμάζουν τον Καποδίστρια, είναι αντιδραστικοί και όσοι βρίσκουν πως ήταν προοδευτικός και φίλος του λαού είναι κουφιοκεφαλάκηδες.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΒΓΟΣ – Σύντομη Μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας Γ’ Έκδοση  - Εκδ. Διόνυσος

Κεφάλαιο Πέμπτο ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Αρχές 1828 – Αρχές 1833) σελ. 103 κ.ε.

Ο Γιάννης Καποδίστριας, ήταν Κερκυραίος από αριστοκρατική οικογένεια, κόντες. Έκανε γενικός γραμματέας στην Ιόνιο Πολιτεία. Τότε γνώρισε τον Κολοκοτρώνη και άλλους καπεταναίους. Έπειτα πέρασε στην υπηρεσία του Τσάρου και έγινε υπουργός των εξωτερικών. Ήταν αντιδραστικός διπλωμάτης της σχολής Μέττερνιχ, στεγνός και πεισματάρης γραφειοκράτης, φανατικός οπαδός του τσαρισμού στην εσωτερική και εξωτερική του πολιτική. Όταν η εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον έβγαλε κυβερνήτη, έμενε στην Ελβετία. Πήγε στην Πετρούπολη όπου πήρε καθοδηγητικές γραμμές από τον τσάρο να ξεκάνει με το φιλελευθερισμό στην Ελλάδα…

Αμέσως ο Καποδίστριας φανέρωσε τις αντιδραστικές του διαθέσεις. Έβαλε στη Βουλή το δίλημμα ή θα διαλυθεί και θα καταργηθεί σιωπηρά το σύνταγμα ή αυτός θάφευγε από την Ελλάδα. Η Βουλή υποχωρεί…Έτσι, οι φιλελεύθεροι θεσμοί καταργήθηκαν ο Καποδίστριας έγινε διχτάτορας και συσταίνει το Πανελλήνιο με 27 μέλη…Στα σκολειά δυναμώνει τα θρησκευτικά και γλωσσικά μαθήματα. Γυρεύει να στηριχτεί στους μεγαλοκαπεταναίους που αποτελούσανε το ρούσικο κόμμα. Ο Κολοκοτρώνης είναι συμβουλάτορας και δεξί του χέρι. «Ο Ανδρέας Μεταξάς ήταν το κύριο όργανο του ανυπόληπτου Καποδίστρια» (Μαρξ)…Συστηματοποιεί την έγγεια φορολογία, το δέκατο για τα ιδιωτικά και το ένα τρίτο για τα εθνικά. Οι καπεταναίοι κι οι τσιφλικάδες ρημάζουν τους αγρότες με τις ενοικιάσεις αυτών των εσόδων. Ιδρύει χρηματιστική τράπεζα που ταυτίζεται με το κρατικό ταμείο. Βγάνει ομολογίες και βάνει υποθήκη στις σταφίδες της Αχαγιάς, τους ελιώνες της Άμφισσας Κορίνθου, το σμυρίγλι και το αλάτι της Νάξου και άλλα. Γρήγορα η τράπεζα χρεωκόπησε…

Το σύνθημα της εθνοσυνέλευσης απλώνεται και ο Καποδίστριας κηρύσσει εκλογές για τις 4 του Μάρτη του 1829…Με επιτροπή ελέγχου εκλογών εκκαθαρίζει τους ανεπιθύμητους βουλευτές και πάει να νομιμοποιήσει με αυτήν την κωμωδία τη διχτατορία του. «Ήθελε να κάμει ευγενείς, ήθελαν να κάμουν σύστημα να είναι αυτεινοί απόλυτοι αφεντάδες και εμείς είλωτες με τρύπιες σκούφιες», γράφει ο Μακρυγιάννης, που συνεργάζεται με τους μικροκαπεταναίους…

Ουσιαστικά η επανάσταση τελειώνει στα 1830, οχτώμιση χρόνια μετά το ξέσπασμά της…Τελειώνει χάρη στη νίκη των ρούσικων όπλων…Τελειώνει όπως άρχισε, με επικεφαλής μπιστικούς του τσάρου. Στον ιστορικό στίβο της πάλης των δυνάμεων της φεουδαρχικής αντίδρασης με τον τσαρισμό επικεφαλής, με τις δημοκρατικές δυνάμεις της προόδου, η εθνικο-δημοκρατική, η λαϊκή ελληνική επανάσταση τοποθετείται στην τροχιά της τσαρικής αντίδρασης. Η συντηρητική, καιροσκοπική Αγγλία, που επιμένει να διατηρήσει το καθεστώς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διευκολύνει τον τσαρισμό. Γράφει ο Μαρξ: «Αυτό το ίδιο διπλωματικό σύστημα, που εφευρέθηκε για να αποσοβηθούνε οι αρπαγές τουρκικών εδαφών απ’ τους Ρώσους, αναγκάζει δέκα εκατομμύρια Έλληνες χριστιανούς της ευρωπαϊκής Τουρκίας να απευθύνονται στη Ρωσία και να ζητάνε βοήθεια και υπεράσπιση»…

Ωστόσο η αντιπολίτευση βράζει.

Μονάχα ορισμένοι καπεταναίοι, πρώτος και καλύτερος ο Γέρος (σ.κ.μ. Κολοκοτρώνης) βρίσκονται σαν είδος στρατάρχες γύρω από τον κυβερνήτη διχτάτορα. Το αρχοντολόι ξεσηκώνεται γιατί το περιορίζει στην ασύστολη διαχείριση των επαρχιακών ζητημάτων. Η Ύδρα ζητάει 18 εκατ. Φοίνικες για αποζημίωση. Ο Καποδίστριας προτείνει να τους δώσει ένα μέρος από τα εθνικά κτήματα. Αυτοί αρνιούνται. Τα παλληκάρια και οι μικροκαπεταναίοι, που γυρνάν πεινασμένοι και γυμνοί, θέλουνε βοήθεια, ένα κομμάτι γης ν’ ακουμπήσουν κάπου. Η αγροτιά γυρεύει γη. Συμφέροντα ολότελα αντιτιθέμενα συνενώνουν αυτό τον κόσμο ενάντια στον  Καποδίστρια. Και με το σύνθημα «σύνταγμα» αρχίζει ο αγώνας εναντίον του. Τα δημοκρατικά στοιχεία, οι διανοούμενοι πρωτοστατούν. Η Αγγλία συδαυλίζει και δυναμώνει τον αγώνα ενάντια στον πράχτορα του τσάρου. Έτσι διαμορφώνεται ξανά ο συνασπισμός των πρώτων χρόνων της επανάστασης απ’ τους πρόκριτους ως τα δημοκρατικά στοιχεία ενάντια στο ρούσικο κόμμα…

Η Ύδρα μεταβάλλεται σε κέντρο επαναστατικό. Εκεί μαζεύονται ο Τρικούπης, ο Μαυροκορδάτος, οι οπαδοί του καιροσκόπου Κωλέττη, κι όλα τα φιλελεύθερα στοιχεία…Ο Ρώσος ναύαρχος Ρίνκορντ βλέπει τον Καποδίστρια Ρώσο υπουργό και τον ενισχύει. Ο Καποδίστριας  διατάζει τον Κανάρη να ετοιμάσει το στόλο στον Πόρο για να αποκλείσει την Ύδρα. Μα οι Υδραίοι στέλνουνε το Μιαούλη, κι αυτός στις 14 του Ιούλη πιάνει το ναύσταθμο, αιχμαλωτίζει τον Κανάρη και παίρνει το στόλο. Ο Καποδίστριας μπλοκάρει τον Πόρο. Ο Νικηταράς με 1000 άντρες απέναντι απ΄ το Γαλατά και ο Ρίνκορντ απ’ τη θάλασσα. Ο Μιαούλης για να μην πάρουν οι Ρώσοι τα καράβια και πιαστεί ο ίδιος την 1η του Αυγούστου καίει την «Ελλάδα» και την κορβέτα «Ύδρα» και γλυτώνει στην Ύδρα. Ο γάλλος κι ο άγγλος πρέσβεις ενισχύουνε τους υδραίους που στέλνουν όπλα και υλικά στη Μάνη, για να γενικέψουν την εξέγερση σε όλη την Πελοπόννησο. Ο εμφύλιος πόλεμος τραβάει να γενικευτεί. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, δυο Μαυρομιχαλαίοι, γιος και αδερφός του
Πετρόμπεη, δολοφονούν τον Καποδίστρια στ’ Ανάπλι στις 27 του Σεπτέμβρη 1831…

Ο Καποδίστριας τα συγκεκριμένα στοιχεία της ελληνικής ζωής τα περιφρονούσε, όπως μισούσε και τον ελληνικό λαό, τις επαναστατικές παραδόσεις, τους προοδευτικούς του θεσμούς. Ξεκομμένος από την πραγματικότητα δούλευε σα πράχτορας του τσάρου και θαυμαστής του για να κάνει την Ελλάδα τσαρικό κυβερνείο στη Μεσόγειο. Ο Μαρξ τον αποκαλούσε «ανυπόληπτο Καποδίστρια». Είναι αυτονόητο γιατί η ελληνική αντίδραση, ο μεταξικός φασισμός ζήτησαν να εξιδανικέψουνε την αντιδραστική αντιλαϊκή διχτατορία του Καποδίστρια.