ΕΦ’ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ: Περί φιλοσοφίας, επιστήμης και αθεΐας

Από το blog Η ΑΘΕΪΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ

Η ανάρτηση αυτή έχει διευκρινιστική σκοπιμότητα. Επικεντρώνεται σε λέξεις και νοήματα που όλοι χρησιμοποιούμε, όμως διαφορετικά αντιλαμβάνεται ο καθένας. Ένας λόγος που συχνά δυο συνομιλητές δυσκολεύονται να συνεννοηθούν και συχνά διαφωνούν φτάνοντας ένα βήμα πριν την σκληρή αντιπαράθεση είναι επειδή λέξεις που λέει ο ένας, διαφορετικά τις αντιλαμβάνεται ο άλλος. Η γλώσσα δεν έχει μαγικές ιδιότητες, ούτε μαγικό προσανατολισμό. Η γλώσσα είναι μια «σύμβαση» που οι συνομιλητές πρέπει απόλυτα να συμφωνούν με αυτήν, ώστε με τις λέξεις που χρησιμοποιούν και με τα νοήματα που πρέπει να μεταδώσουν να δίνουμε στον συνομιλητή μας την γνώμη που σχηματίσαμε στο κεφάλι μας. Εν ολίγοις δηλαδή, πρέπει να δίνουμε μεγαλύτερο βάρος στη νοηματική σαφήνεια των λέξεων, όπως τόνιζε και ο Επίκουρος. Μόνο τότε μπορούμε και να συνεννοηθούμε ή να εκφράσουμε τις αντιθέσεις μας. Διαφορετικά υπάρχει περίπτωση να λέμε τα ίδια και να μην συμφωνούμε ή ακόμα να διαφωνούμε, χωρίς να αντιλαμβάνεται ο καθένας τι μας διαφοροποιεί. Τέτοιες λέξεις είναι η αλήθεια, η απόδειξη, η επιστήμη, ο νους, η ψυχή, η συνείδηση, η μάζα, η ενέργεια, η ύλη, ο χώρος, ο χρόνος, το κενό, το υποκειμενικό, το αντικειμενικό, η τύχη, η τυχαιότητα και πολλές άλλες, τόσο κοινές και πολυσυζητημένες λέξεις, που δυστυχώς δεν καταφέραμε κοινώς να εννοήσουμε!

Στην πορεία του το blog ανέδειξε ποικίλους δρόμους που όλοι τους οδηγούν στην αλήθεια ή αυτό που με μια λέξη λέμε «πραγματικότητα». Η πραγματικότητα είναι μια. Εννοιολογικά αποκλείεται οτιδήποτε αρνείται αυτή την αλήθεια, διαφορετικά  αυτό που αναφερόμαστε δεν θα λεγόταν πραγματικότητα. Θα λεγόταν κάπως αλλιώς, όπως μεταφυσική, ιδεαλισμός, παραισθήσεις ή ψευδαισθήσεις του νου. Όλα αυτά δεν αφορούν την πραγματικότητα και τον κόσμο μας. Θα μου πείτε ότι και αυτά μπορεί να είναι πραγματικά, να υπάρχουν. Φυσικά και υπάρχουν, όμως δεν είναι πρωταρχικές ουσίες, όπως η ύλη, αλλά δευτερεύουσες που γεννιούνται δευτερογενώς από τον εγκέφαλο που παρεμπιπτόντως είναι υλικός, μπορεί να αφορά μια διεργασία, να είναι συναίσθημα, κατάσταση και πολλά άλλα. Το αποτέλεσμα αφορά μια κατάσταση που γεννήθηκε από κάποιο αίτιο. Ανάμεσα στο αίτιο και το αποτέλεσμα υπάρχει μια χρονική διάρκεια. Ούτε το αποτέλεσμα δεν γεννά το αίτιο που το προκαλεί, άσχετα αν αυτό, σαν αίτιο, θα προκαλέσει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Ένα όργανο παράγει μουσική. Θα ήταν παράλογο να πούμε ότι η μουσική παράγει όργανα. Μια νότα παράγεται από μια κιθάρα, όμως ποτέ μια νότα δεν δημιούργησε καμιά κιθάρα! Αναζητώντας την αλήθεια στη φιλοσοφία αναζητούμε το πρωταρχικό, αυτό που βρίσκεται δηλαδή σε χρονική προτεραιότητα. Για παράδειγμα, ένας πιστός μπορεί «να δει» θεούς, αγγέλους, διαβόλους και χωρίς γνώσεις φυσικής να παρανοήσει πολλά άλλα φυσικά γεγονότα που θα τα δεχτεί σαν πραγματικά και θα τα αποδώσει όπου φανταστεί ή όπου του αρέσει. Η πίστη πάντα στηρίζεται σε νοητικά συμπεράσματα και όχι σε αποτελέσματα που μπορούν να επιβεβαιωθούν πειραματικά όσες φορές και να γίνουν. Τέτοιες οι διαφορές της επιστήμης από την θρησκεία ή του Υλισμού από τον Ιδεαλισμό. Το έχω πει και άλλη φορά: η αθεΐα δεν είναι φιλοσοφικό σύστημα, αλλά γνώση που βοηθάει να απορρίψουμε τα μεταφυσικά σκουπίδια του νου. Να, μια χρήση της, που δεν αφορά μόνο τους θεούς. Το μόνο που απαιτείται είναι λίγη γνώση φιλοσοφίας και αρκετές γνώσεις φυσικής προκειμένου να απορρίψουμε ό,τι δεν υφίσταται πραγματικά και να δεχτούμε ό,τι είναι υπαρκτό και πραγματικό και συνακόλουθα να καταλήξουμε σε συμπεράσματα ώστε να απορρίψουμε τι δεν συνάδει με την λογική, την εμπειρία και την μέχρι τώρα αποκτηθείσα επιστημονική γνώση. Οι κεραυνοί δεν ρίχνονται από το θεό, οι σεισμοί δεν οφείλονται στις αμαρτίες των ανθρώπων και η συμπεριφορά σου δεν μπορεί να σε ανταμείψει μετά θάνατο, ούτε να σε τιμωρήσει. Τα φαινόμενα έχουν μια φυσική εξήγηση και με το θάνατο η ύπαρξη αδρανοποιείται, αναλαμβάνεται από τα σκουλήκια και τα μικρόβια. Η συνείδηση παύει να υπάρχει αφού ο εγκέφαλος αποσυντίθεται σε ό,τι τον συνέθεσε και τον έβαλε σε λειτουργία.

Τώρα, ας κατηγοριοποιήσουμε αυτά που είπαμε πιο πάνω.
Η αποδοχή των φαινομένων και η απόρριψη των ιδεών γίνεται με την γνώση και την φιλοσοφία, αρκεί η γνώση να είναι επιστημονική και η φιλοσοφία υλιστική.
Η επιστήμη μελετά το σύνολο των φαινομένων της ύλης που βρίσκονται σε σχέση με την κίνηση και τις διάφορες μετατροπές της, των μορφών της δηλαδή.
Φιλοσοφία είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να ανακαλύψει την αλήθεια των όντων, αυτών που υπάρχουν δηλαδή, και των φαινομένων της πραγματικότητας.
Αλήθεια είναι αυτό που μέχρι στιγμής έχει αποδειχτεί επιστημονικά από την εμπειρία της ζωής. Γι αυτό και είναι σχετική και ιστορικά καθορισμένη.
Η επιστήμη και η φιλοσοφία πρέπει να συνδέονται και η μια να στηρίζει την άλλη. Αν ανάμεσα τους χαθεί αυτή η σχέση τότε σημαίνει ότι η μια από τις δυο διατυπώνεται  λανθασμένα. Η φιλοσοφία, που μπορεί αυτό να το κάνει καλύτερα, είναι ο Επιστημονικός Υλισμός.

Ο Επιστημονικός Υλισμός απαλλαγμένος από τη μεταφυσική, γίνεται αναγκαιότητα για τις φυσικές επιστήμες και το χρηστικότερο μέσον για τη διερεύνησή της.

Η αθεΐα είναι συμπέρασμα. Οι πεποιθήσεις μας συνάγονται επιστημονικά. Πιστεύουμε ότι δεν υφίστανται οντότητες που δεν μπορούν να αποδειχτούν επιστημονικά ή να στηριχτούν φιλοσοφικά.
Άρα η Αθεΐα δεν βρίσκεται σε χρονική προτεραιότητα όπως το αίτιο από το αποτέλεσμα ή η πίστη από το φαινόμενο αλλά σαν συμπέρασμα συνάγεται με την λογική, αποτέλεσμα της φιλοσοφικής σκέψης που στηρίζεται στην επιστημονική γνώση!
Ένας άθεος μπορεί να μην γνωρίζει ότι είναι Υλιστής. Ένας Υλιστής όμως είναι πεπεισμένος ότι είναι άθεος επειδή η φιλοσοφία του είναι απαλλαγμένη από τα σκουπίδια της μεταφυσικής.

                   Το «είναι» είναι αυτό που υπάρχει. Η «Νόηση» αφορά το υποκείμενο που σκέφτεται, που φιλοσοφεί

Τώρα ας εγκαταλείψουμε τα μεγάλα κείμενα και ας επικεντρωθούμε στις ουσιωδέστερες προτάσεις:

Η ύλη είναι πρωταρχική και θεμελιακή οντότητα του Σύμπαντος. Είναι οτιδήποτε υπάρχει στο Σύμπαν, είναι φιλοσοφικός όρος που ορίζει την αντικειμενική πραγματικότητα!
Η αντικειμενική πραγματικότητα είναι ό,τι αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις και με τα επιστημονικά όργανα και υπάρχει ανεξάρτητα από το νου και την συνείδησή μας! Είτε υπάρχουμε εμείς, είτε όχι!
Η ύλη σαν οντότητα υφίσταται δράση αλλά και σαν οντότητα είναι το αποτέλεσμα της δράσης.
Το σύμπαν ολόκληρο είναι ένα σύνολο ύλης, κίνησης και απεριόριστης αλληλουχίας αιτίων και αιτιατών σε ένα αέναο γίγνεσθαι.
Εξέλιξη είναι το αέναο γίγνεσθαι, η απεριόριστη αλληλουχία αιτίων και αιτιατών.

Εφ’ όσον οτιδήποτε υπάρχει στο Σύμπαν είναι ύλη και η ύλη πάντα κινείται τότε η κίνηση είναι ο τρόπος ύπαρξης της ύλης.
Η ύλη χωρίς την κίνηση είναι αδιανόητη, όπως και η κίνηση χωρίς την ύλη.
Η κίνηση είναι η πηγή και ταυτόχρονα το προϊόν της αλληλεξάρτησης των μορφών της ύλης.
Η σχέση Ε=m*c2 δείχνει τη σχέση της μάζας με την κίνησή της, με τη δράση της, την ενέργεια δηλαδή που ασκείται επάνω της.
Τέλος η ύλη είναι άφθαρτη και υφίσταται πραγματικά στο χώρο όπως και η κίνηση είναι αέναη στον χρόνο! Τούτα τα δυο συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε Χωροχρόνο.

Από όλα αυτά συνάγονται, σχετικά με τον επιστημονικό υλισμό, οι τρεις πιο κάτω βασικές θέσεις.

Τώρα τα συμπεράσματα εύκολα μπορούν να εξαχθούν, όπως φαίνονται στην πιο κάτω εικόνα:

Το ουσιαστικότερο φιλοσοφικό ερώτημα που έθεσε ο άνθρωπος ήταν: τι προϋπήρξε, η ύλη ή το πνεύμα; Υπήρχε ο κόσμος προαιώνια ή είναι δημιούργημα κάποιου θεού; Υπήρξε ποτέ δημιουργία του κόσμου ή αυτός υπήρχε ανέκαθεν; Εν ολίγοις είναι ο κόσμος μας άπειρος;
Υφίσταται όμως και άλλος προβληματισμός: Δεν είναι μόνο η διαφορά ανάμεσα στον υλισμό και τον ιδεαλισμό που μπορούν να παραμορφώσουν την αντίληψή μας για τον κόσμο, αλλά και αν η νόηση μπορεί να γνωρίσει τον πραγματικό κόσμο και αν οι αντιλήψεις και οι παραστάσεις μας είναι οι αληθινές του αντανακλάσεις.
Με την ανάπτυξη του διαλεκτικού υλισμού, αποδείχτηκε, πέρα ως πέρα ότι η θρησκεία αποτελεί μια απατηλή ιδεολογία. Δεν μπορούμε με τη θρησκεία να δώσουμε απαντήσεις σε καίρια οντολογικά και γνωσιολογικά ερωτήματα. Η κοσμοαντίληψή της παραμορφώνει τον κόσμο, διαστρεβλώνοντας την ερμηνεία των φαινομένων της φύσης και της κοινωνίας.
Η θρησκεία, στον αγώνα της να εκτοπίσει την επιστήμη και την αλήθεια, βρέθηκε βαριά λαβωμένη. Η ίδια χρειάστηκε πολλές φορές να νερώσει το κρασί της.

Όταν ρωτάμε πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος προϋποθέτουμε ότι ο κόσμος είναι «δημιούργημα» και ως εκ τούτου προϋποτίθεται ένας «Δημιουργός».
Καλύτερα όμως δεν θα ήταν να αναρωτηθούμε αν ο κόσμος είναι δημιούργημα…
Μπροστά στο δίλημμα αν ο κόσμος είναι δημιούργημα, η μόνη αρμόδια να απαντήσει είναι η φιλοσοφία και μάλιστα, ο διαλεκτικός υλισμός, που συνεπής με το μονισμό δέχεται την ύλη αυθύπαρκτη και άπειρη. Άπειρη όχι μόνο στο χώρο αλλά και στο χρόνο.
Η έννοια «ύλη» δεν είναι επιστημονική έννοια, αλλά φιλοσοφική.
Όταν αναφερόμαστε στην «αφθαρσία της ύλης» η επιστήμη δεν μπορεί με κανένα τρόπο να επαληθεύσει ή να διαψεύσει την πρόταση, αφού σαν έννοια δεν διαθέτει μέτρο της ύλης και του Σύμπαντος!

Οι φυσικοί νόμοι εκφράζουν την μοναδική αλήθεια. Ας πάρουμε έναν νόμο, αυτόν της βαρύτητας:

Η δύναμη ανάμεσα σε δυο σώματα εξαρτάται από τις μάζες και από το τετράγωνο της απόστασής τους. Η δε δύναμη ισούται με το γινόμενο της μάζας επί την επιτάχυνση του σώματος.
Η επιστήμη έκανε τα πρώτα της βήματα μέσα στο μυαλό του Νεύτωνα, όταν διατύπωσε την ουράνια μηχανική μέσα στο μυαλό του με μαθηματικούς όρους. Πραγματικά η γλώσσα της επιστήμης είναι τα μαθηματικά. Πρώτα με μαθηματικούς όρους διατυπώνεται η αλήθεια, όπως και η λογική.
Έτσι η πτώση ενός μήλου εξαρτάται από τους ίδιους νόμους που κυβερνούν και την κίνηση της Σελήνης.
Τόσο απλά διατυπώνεται η αλήθεια, όμως η θεωρία πρέπει να υπόκειται, μέσω του πειράματος, σε εξονυχιστικό έλεγχο. Οι νόμοι για να ισχύουν, έλεγε ο Βάκων πρέπει να επαληθεύονται και οι υποθέσεις όταν διαψεύδονται πρέπει να εγκαταλείπονται.

Γι αυτό δεν μπορούμε να δεχτούμε την πράξη δημιουργίας αφού αυτή θα αντέφασκε με το αέναο γίγνεσθαι του Σύμπαντος.
Η αιωνιότητα της κίνησης είχε διατυπωθεί από τους πρώτους υλιστές. Ο Δημόκριτος απέρριπτε την ιδέα της αρχικής ώθησης λέγοντας ότι η κίνηση δεν έχει αρχή, ότι είναι αιώνια, άπειρη και άφθαρτη.
Σήμερα η επιστήμη δέχεται και η φιλοσοφία συνηγορεί ότι η εξέλιξη είναι ένα αδιάκοπο γίγνεσθαι. Το κάθε τι αρνείται τον εαυτό του περνώντας σε κάτι ανώτερο που κι αυτό δίνει τη θέση του σε κάτι καινούριο. Αυτό λέγεται εξέλιξη και είναι παρούσα σε όλες της εκφάνσεις της πραγματικότητας. Η αιωνιότητα της κίνησης και το αέναο γίγνεσθαι αντιφάσκει με την «αρχή του κόσμου», θεωρώντας την πράξη δημιουργίας παράλογη κι εξωπραγματική.

Τώρα ας δούμε τις διαφορές ανάμεσα στο υποκειμενικό και το αντικειμενικά υπαρκτό:

Οι ιδέες και τα αισθήματα είναι υποκειμενικά δεδομένα και όχι πραγματικές οντότητες. Δεν έχουν φυσικό αντίκρισμα και γι αυτό δεν μπορούν ούτε να αποδειχτούν ούτε να διαψευστούν. Ο φυσικός κόσμος, λοιπόν, διέπεται από νόμους που αποκλείουν οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση. Καμιά φυσική εξίσωση δεν προβλέπει θεϊκή παρέμβαση.
Ο υλισμός θεμελιώνεται στα αξιώματα της αντικειμενικότητας και γι αυτό θεωρεί ότι νόηση, χωρίς υλικό υπόβαθρο, δεν μπορεί αντικειμενικά να υπάρξει. «Εν αρχή ην ο λόγος» είναι μια ανόητη, ιδεαλιστική, φράση που δεν έχει πραγματικό αντίκρισμα.

Να γιατί η θρησκεία και ο μυστικισμός είναι η φενακισμένη αντίληψη της πραγματικότητας και όσοι εγκλωβίζονται σ’ αυτήν, εκτός του ότι ερμηνεύουν λανθασμένα τον κόσμο, ζουν αποξενωμένοι σ’ αυτόν, υπονομεύοντας την επίγεια ζωή και υποταγμένοι στο ψέμα ζουν την απατηλή ελπίδα της μετά θάνατον ανταμοιβής ή με τον φόβο μιας αιώνιας τιμωρίας που γελοιοποιεί τη λογική και την αισθητική του νοήμονος ανθρώπου.

Να πώς η φιλοσοφία και η φυσική μας κατευθύνουν να αντιληφθούμε τι είναι πραγματικό και τι ψέμα. Τώρα μπορούμε να μιλήσουμε και για το χρέος που πρέπει να έχει ο άνθρωπος και για τα καθήκοντα που επιβάλλονται να έχει μέσα στη κοινωνία:

Ό,τι υπάρχει βρίσκεται μέσα στην φύση, οτιδήποτε αναφέρεται έξω από αυτήν είναι δημιούργημα της φαντασίας. Ο άνθρωπος πρέπει να στρέφει τις προσπάθειές του για να κάνει ευκολότερη τη δική του ζωή και να ευτυχεί προσπαθώντας να φανεί αντάξιος της αγάπης των υπολοίπων.
Επίσης κατάφερε να αντισταθεί στο ράσο όταν απομυθοποίησε την θεϊκή ηθική.
Δεν υπάρχει σύνδεση μεταξύ θρησκείας και ηθικής. Συνήθως οι άθεοι είναι εναρετώτεροι των πιστών γιατί «καθοδηγούνται» από μία συλλογική συνείδηση που την «επιβάλλουν» στην κοινωνία με την εκμάθηση και την εκπαίδευση, σαν χρέος και καθήκον του ανθρώπου, και όχι με κίνητρο την ανταμοιβή και τον φόβο, που με εκβιαστικά διλήμματα εφευρίσκει η θρησκεία για να τρομοκρατήσει.
Την φύση δεν την έφτιαξε κανένας θεός και γι αυτό δεν κατευθύνεται από θεούς, αλλά από φυσικές δυνάμεις και τους νόμους που την ορίζουν.

Η θρησκεία είναι πλάνη, φαντασίωση και απάτη.
Αν θεοί είναι οι φυσικές δυνάμεις που θεοποιήθηκαν, σύμφωνα με τον Πρόδικο, επειδή μας είναι ωφέλιμες, χρέος έχουμε πρωτίστως να τις καταλάβουμε. Γιατί δεν πρέπει να πιστεύουμε για να καταλάβουμε, αλλά πρέπει πρώτα να προσπαθούμε να καταλάβουμε για να πιστέψουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Γι αυτό και δεν πρέπει να ενστερνιζόμαστε καμία Ιερή Γνώση που, υποτίθεται, αντιπροσωπεύει το Απόλυτο, αλλά την Εγκόσμια Αλήθεια, προϊόν της ανθρώπινης νόησης, προκειμένου να γνωρίσουμε τον κόσμο μας πραγματικά! Τούτη είναι η μέγιστη κατάκτηση που οι Αρχαίοι Έλληνες επέτυχαν με την φιλοσοφία (Ιωνική σχολή). Να ποιοι είναι Έλληνες, αυτοί που δεν έχουν ανάγκη ούτε το «όμαιμον», ούτε το «ομόγλωσσον» ούτε τα «ομότροπα» ήθη και έθιμα που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε.
Τέλος, αντί της βίας, ασκεί την συνεργασία στην βάση της ισότητας και του ανθρωπισμού, με εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από το ζώο και την αγελαία συμπεριφορά.

http://epic-atheist.blogspot.com/2019/09/blog-post.html?m=1

Αιώνια η πάλη ανάμεσα στην ύλη και την ιδέα

Από το blog Η ΑΘΕΪΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ

Στην προηγούμενη ανάρτηση δώσαμε έμφαση στην ελλιπή γνώση των πιστών σε θέματα φυσικής και φιλοσοφίας και αντιμετωπίσαμε τον ενεργητισμό των ιδεαλιστών που έχοντας μια σχετική μόρφωση προσπαθούν να θεμελιώσουν τα δόγματα της πίστης τους οικειοποιώντας την επιστήμη φυσικά διαστρεβλώνοντάς την. Οι πρώτοι, οι αγράμματοι πιστοί, είναι φιντεϊστές, που διατείνονται ότι η πίστη τους είναι ανώτερη της λογικής ακόμα και αν συγκρούεται με τον ορθολογισμό, όπως καυχιόταν ο Τερτυλλιανός για την σοφή παραλογία του. Οι δεύτεροι είναι ενεργητιστές που οικειοποιώντας την επιστήμη προσπαθούν να στηρίξουν την πίστη τους διαστρεβλώνοντας φυσική και φιλοσοφία με ιδεαλισμούς. Θεωρώντας ότι είναι αδύνατον να πείσουμε τους πρώτους, σύμφωνα με την αρχή ότι κατεβαίνοντας στο επίπεδό τους είναι βέβαιο ότι θα ηττηθούμε από την ανοησία, στρέφουμε τα βέλη μας στους δεύτερους αφού με όρους φυσικής και λίγης φιλοσοφίας ελπίζουμε ότι μπορούμε να διατηρήσουμε ένα σχετικό επίπεδο λογικής. Έτσι στην προηγούμενη ανάρτηση δώσαμε έμφαση στην υλικότητα της μάζας και της ενέργειας στηρίζοντας μια φιλοσοφία μονισμού. Αυτές τις δυο μορφές ύπαρξης της ύλης οι ενεργητιστές, όπως παλιά οι πνευματοκρατιστές, τις ξεχωρίζουν σαν δυο διαφορετικές ουσίες ύπαρξης, προκειμένου να βγάλουν συμπεράσματα για να στηρίξουν τον ιδεαλισμό τους θέτοντας το πνεύμα σαν πρωταρχική ουσία και την ύλη σαν παράγωγο, όπως ο Πλάτων θεωρούσε τις ιδέες του αντικειμενικές, εξ ου και ο όρος «αντικειμενικός ιδεαλισμός»! Εδώ ας κάνουμε μια σύντομη χρονική αναδρομή για να δούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, παρακάμπτοντας σχεδόν για δυο χιλιάδες χρόνια τις υλιστικές απόψεις των φυσικών φιλοσόφων, του Θαλή και του Δημόκριτου που κατάφεραν να βρουν απαντήσεις, όχι στις ευφάνταστες εικασίες ιδεαλιστών φιλοσόφων, αλλά αναζητώντας απαντήσεις παρατηρώντας τη φύση και υπολογίζοντας με τη λογική.

                           Πλάτων, Αυγουστίνος, Θωμάς Ακινάτης, Τζώρτζ Μπέρκλευ

Ο αριστοκρατικός φιλόσοφος, Πλάτων, θεμελιωτής του αντικειμενικού ιδεαλισμού και θιασώτης του δουλοκτητικού συστήματος της εποχής του, θεωρούσε ότι η υλιστική φιλοσοφία οδηγούσε κατευθείαν στον αθεϊσμό, και σε αυτό δεν είχε άδικο. Ίσως ήταν από τις πιο τρανές και αληθινές διαπιστώσεις του, όμως αυτό δεν το επαινεί αφού στους «Νόμους» του υποστήριζε ότι οι άθεοι πρέπει να θανατώνονται σαν εγκληματίες! Στην φιλοσοφία του διακήρυττε ότι ο κόσμος των αισθητών πραγμάτων, αυτά που βλέπουμε δηλαδή, ήταν τα ωχρά αντίγραφα και οι σκιές των ιδεών. Η ύλη, έλεγε, δεν υφίσταται αυτοτελώς αλλά γίνεται πραγματική μόνο χάριν στην δύναμη της ιδέας και του πνεύματος! Μέσω του Αυγουστίνου η πνευματοκρατία του Πλατωνισμού πέρασε στον χριστιανισμό και στη Δύση μέσα από τις ιδέες του Θωμά του Ακινάτη και τις διαστρεβλώσεις του Αριστοτέλη επηρέασε την Μεσαιωνική σχολαστική φιλοσοφία. Όλα αυτά μέχρι να εμφανιστεί ο Φράνσις Μπέϊκον στα τέλη του 16ου αιώνα, που απέδιδε το αληθινό νόημα της φιλοσοφίας, όχι στο πνεύμα και τα δόγματα της θρησκείας αλλά στην μεθοδολογία της γνώσης της φύσης, στο πείραμα και την απόδειξη. Όμως οι ιδεαλιστές δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Μπροστά στην αναβίωση των υλιστικών ιδεών αντίπαλο δέος στάθηκε ο «υποκειμενικός ιδεαλισμός» του ιρλανδού επίσκοπου Τζωρτζ Μπέρκλεϋ που διακήρυττε τον 18ο αιώνα ότι οι ιδέες που βρίσκονται στο νου του θεού, μας τις τροφοδοτεί στον δικό μας σαν εντυπώσεις. Αυτά, έλεγε, είναι τα αισθητηριακά δεδομένα! Έτσι, οι ιδέες έγιναν υποκειμενικές ποιότητες. Μεταξύ άλλων και αυτός υποστήριξε ότι τα εξωτερικά αντικείμενα, τα πράγματα δηλαδή, δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας. Εκείνο που υπάρχει είναι το πνεύμα που νοεί, ενώ τις παραστάσεις τις προκαλεί ο φορέας τους, ο θεός! Απορρίπτοντας το φυσικό κόσμο και την ύλη αρνείται κάθε φυσική επιστήμη. Πολέμησε και αυτός με δριμύτητα τους υλιστές και τις πρωτοπόρες επιστημονικές απόψεις της εποχής του, όπως για παράδειγμα τη φυσική του Νεύτωνα που τότε θεμελίωνε επιστημονικά τον τρόπο που εκδηλώνονται τα φυσικά φαινόμενα. Από τότε, πότε έτσι και πότε αλλιώς οι ιδεαλιστές, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προσπαθούσαν να αντισταθούν στην άνοδο του υλισμού που με επιστημονικό τρόπο ανακάλυπταν νόμους και θεμελίωναν επιστημονικά την νομοτέλεια της φύσης. Βλέποντας όμως, όσο καλύτερα ερμήνευαν οι επιστήμονες τον κόσμο, τόσο περισσότερους θεούς απέβαλλαν από το κεφάλι τους, οι ιδεαλιστές με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνέχιζαν να αντιστέκονται διαστρεβλώνοντας φυσικές έννοιες και φιλοσοφία. Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε.

Με τις νέες επιστημονικές ιδέες και ο χριστιανισμός αναγκάστηκε να βάλει αρκετό νερό στο κρασί του, άσχετα αν δεν το παραδέχεται. Ο χριστιανισμός σήμερα δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την αντικειμενικότητα της φύσης, όμως επιμένει να μην αναγνωρίζει και την οντολογική του αυτάρκεια. Αυτήν την αποδίδει στο θεό, ταυτίζοντας την ύλη με το πνεύμα. Έτσι η ψυχή γίνεται ενέργεια που σαν τις ιδέες του Πλάτωνα εκπορεύεται από το θεό. Η δημιουργία του κόσμου από το θεό, στις μέρες μας, αρκετά έχει τροποποιηθεί από τότε που οι βεδουίνοι «φιλόσοφοι της ερήμου» επινόησαν. Ο κόσμος μας δεν είναι στατικός. Ο θεός δεν φαίνεται να δημιούργησε τον κόσμο σε κείνες τις εφτά μέρες, αφού όλα τα επιστημονικά δεδομένα μας αναγκάζουν να δεχτούμε την συνεχιζόμενη δημιουργία, όπου ο θεός είναι πανταχού απών! Σήμερα με διάφορες διαστρεβλώσεις δικαιολογούν την γέννηση και την καταστροφή σε αυτό το αέναο γίγνεσθαι, είτε ο θεός επεμβαίνοντας, είτε το κοσμικό ρολόϊ με θεϊκή βούληση κουρδίζεται και ξεκουρδίζεται όπως εξ΄ αρχής το όρισε να γίνεται. Όμως, από την άλλη, οι φυσικοί νόμοι αφαιρούν όλο και περισσότερες αρμοδιότητες μιας τέτοιας θεϊκής επέμβασης. Οι νόμοι της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα, άθελά του, το έκανε και αυτό στη φυσική, όπως και οι νόμοι του Λαβουαζιέ στη χημεία, του Δαρβίνου στην βιολογία και κάθε καινοτομίας στο χώρο επιρροής του κάθε επιστήμονα. Ο κόσμος μας τελικά δεν δημιουργήθηκε προ έξι χιλιάδων ετών, αλλά πριν δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ η εμφάνιση του ανθρώπου έγινε μόλις πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια, τα πνεύματα και οι θεοί επινοήθηκαν πολύ αργότερα και οι θρησκείες θεμελιώθηκαν μόλις πρόσφατα.

Πώς θα δικαιολογήσουν τώρα οι ιδεαλιστές στους σκαπανείς των φυσικών επιστημών που αποδεικνύουν να υφίσταται το συμπαντικό γίγνεσθαι ακόμα και όταν δεν υπήρχαν άνθρωποι ώστε ο θεός να μεταδίδει στους νόες τους τα αισθητηριακά δεδομένα; Κι όμως, οι διαστρεβλωτές του κόσμου επιμένουν ακόμα στις απόψεις του ιρλανδού επισκόπου ότι η ύλη, δεν υπάρχει ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας και κάθε τι που γίνεται δεν καθορίζεται από προηγηθέντα φυσικά αίτια, όταν η πραγματικότητα είναι διαφορετική! Η επιστήμη απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο τις θέσεις του επιστημονικού υλισμού για την υλικότητα του κόσμου, όπου η ύλη, σαν ουσία, είναι αυτή που δημιουργεί την αισθητηριακή αντίληψη, αν και αυτό ήταν γνωστό ακόμα από την αρχαιότητα. Αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα του κόσμου που υπάρχει ανεξάρτητα από το ανθρώπινο πνεύμα. Το ότι είναι αιώνια και αδημιούργητη, άπειρη στο χώρο και τον χρόνο και εντός της περιέχει και την αιτία της ύπαρξής της, όπως επίσης ότι αναπτύσσεται εξελικτικά, φυσικά και δεν μπορεί να το αποδείξει, αφού το πρόβλημα της οντολογικής της αυτάρκειας δεν είναι ζήτημα επιστημονικό, αλλά φιλοσοφικό. Η επιστήμη δεν μπορεί ούτε να το αποδείξει, ούτε να το αναιρέσει, όμως μπορεί μέσα από τους διάφορους κλάδους της επιστήμης να γενικεύσει μια κοσμοθεωρία που ο θεός φαίνεται να μην είναι αναγκαίος για την ύπαρξη και την διαιώνισή του κόσμου, όπως ακριβώς και η δημιουργία του δεν είναι σύμφυτη με τη λογική, αφού ο κόσμος μας δεν είναι δημιούργημα και δεν εξαρτάται από το νου κανενός. Συνεπώς, ούτε ο κόσμος εξαρτάται από το νου μας αφού υπάρχει ανεξάρτητα από αυτόν. Η κίνηση της ύλης είναι ενδογενής που εκφράζει τον τρόπο της ύπαρξής της και την νομοτελειακή της ανάπτυξη στο χρόνο. Το πνεύμα, λόγω της πολύ μεταγενέστερης εμφάνισής του, είναι επιστημονικά εξακριβωμένο ότι αποτελεί μια νοητική δραστηριότητα του εγκεφάλου και συνεπώς ο θεός, σαν ιδέα, καταντά απλά ένα νοητικό επινόημα που πρέπει να συνέβη στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του εγκεφάλου του, στην προσπάθειά του να εξηγήσει με τις δυνατότητες που είχε τότε, τη φύση και τον κόσμο του! Αναφέρομαι στην εποχή των Νεάντερταλ. Εκεί ανήκει η λογική των πνευμάτων.

Ο θεός λοιπόν, σαν ιδέα είναι παράγωγο όχι μόνο της ύλης, αλλά σαν ιδέα, σχετικά με την εμφάνιση του ανθρώπου, μόλις πρόσφατα επινοήθηκε. Οι δε θρησκείες ακόμα αργότερα. Συνεπώς ο άνθρωπος δεν πίστευε ανέκαθεν στο θεό. Οι θεοί και οι θρησκείες εμφανίστηκαν σε κάποιο στάδιο εξέλιξης του ανθρώπου και θα εξαφανιστούν σε κάποιο άλλο. Τουλάχιστον αυτό αποτελεί διαπίστωση της ανθρωπολογίας και η αποδοχή της, όπως φαίνεται είναι καθολική από την κοινωνιοβιολογία και ανθρωπολογία. Αν δεν πείθει τους ιδεαλιστές, αυτό δεν φαίνεται να μας ξενίζει αφού από την εποχή του Πλάτωνα ακόμα αντιδρούσαν! Για φέρτε την εικόνα μπροστά σας, τον Πλάτωνα να ετοιμάζεται να σχίσει τα συγγράμματα του Δημόκριτου και οι πιο νηφάλιοι μαθητές του να προσπαθούν να τον αποτρέψουν! Σήμερα όχι μόνο σαν Έλληνες, αλλά και σαν άνθρωποι καυχιόμαστε για τις ιδέες του Δημόκριτου. Δεν είναι λυπηρό που οι χριστιανοί ακολούθησαν την συμβουλή του Πλάτωνα να καταστρέφουν ό,τι αντιτίθεται στην ιδεολογία τους και να καίνε άθεους για να φοβίσουν τους πιστούς;
Πιο πάνω παρακάμψαμε τις άνω των δυο χιλιάδων χρόνων απόψεις των φυσικών φιλοσόφων, του Θαλή και του Δημόκριτου, μέσω των οποίων οδηγηθήκαμε στην επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση. Αρχικά με τον μηχανιστικό υλισμό της εποχής του Διαφωτισμού και στη συνεχεία στον Διαλεκτικό και Επιστημονικό Υλισμό που ξεκαθάρισε το τοπίο από κάθε ιδεαλιστική παγίδα.
Πώς έγινε αυτό θα το δούμε στην επόμενη ανάρτηση «Αγώνας δρόμου για τον μονισμό της ύλης».

Πάρθηκε από http://epic-atheist.blogspot.com/2019/02/blog-post.html

Η Αθεΐα είναι συμπέρασμα που συνάγεται από την υλιστική ερμηνεία του κόσμου

Η ανάρτηση αυτή ευαίσθητα ισορροπεί μεταξύ επιστημολογίας και ψυχολογίας έχοντας μοναδικό στόχο να διεισδύσει στους λόγους που οδηγούν το νου του ανθρώπου στην αυτοεξαπάτηση και την μωρία. Η Βλακεία ή πιο κομψά η ανοησία είναι αποτέλεσμα ελλιπούς ευφυΐας και στρεβλής λογικής όπου ο παράλογος συμπεριφέρεται, κατ’ επανάληψη, ανάρμοστα απ’ ό,τι επιβάλει η λογική. Κοντολογίς, πώς γίνεται η ευφυΐα ενός μορφωμένου νου να μην διαφοροποιείται από την ανοησία ενός αγράμματου; Η ανοησία συνήθως έχει ριγμένες τις ρίζες της στην στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας, από εκεί αντλεί τους χυμούς της που έχουν την ιδιότητα να αποξενώνουν τον άνθρωπο από τη λογική και να τον οδηγούν σε παράλογους κόσμους ή στην καλύτερη περίπτωση, όπως στους πιστούς των θρησκειών, σε κόσμους που διέπονται από στοιχειακά, πνεύματα και θεούς, δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις, χωρίς ίχνος ντροπής και λογική τεκμηρίωση που απαιτεί το μορφωτικό επίπεδο της εποχής μας.

Η πίστη σε υπερβατικές οντότητες είναι αχαλίνωτη στους πιστούς, δεν έχει όρια. Δεν είναι τυχαίο που ένας φυσικός σαν τον Αϊνστάιν αναγκάστηκε να ορίσει όρια ανάμεσά τους λέγοντας ότι «η διαφορά μεταξύ βλακείας και ευφυΐας είναι ότι η ευφυΐα έχει όρια»! Αυτά που πιστεύει ένας πιστός, αν ήταν μοναδικός, σίγουρα θα ήταν χαρακτηρισμένος τρελός που ήθελε δέσιμο. Η ειρωνεία είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αυτού του πλανήτη είναι πιστοί και δεν έχουμε ψυχιατρεία για τόσους μεγάλους αριθμούς ασθενών, ούτε περισσότερους λογικούς για να θεωρούνται ασθενείς οι πρώτοι. Όμως υπήρχε εποχή που όλοι ανεξαιρέτως πίστευαν ότι αν δεν θυσιαζόταν τη νύχτα ένας μεγάλος αριθμός πιστών, την επόμενη μέρα ο θεός δεν θα ανέτειλε τον ζωοποιό Ήλιο. Κανένας τότε δεν τολμούσε να αμφισβητήσει την μεγάλη προφητεία. Σήμερα κανένας δεν τολμάει να εκφράσει τέτοιες απόψεις, ούτε τολμάει να παραδεχτεί ότι είναι γιός του θεού. Δυστυχώς όμως τολμούν κάποιοι να εκφράζουν την άποψη ότι εκτός από τον ψυχίατρό τους επικοινωνούν και με το θεό. Σε αυτούς αναφερόμαστε.

Η αντίληψη της πραγματικότητας διαστρεβλώνεται από τους ιδεαλιστές που αντιστρέφουν το υποκείμενο με το αντικείμενο όπως ακριβώς και το αίτιο με το αποτέλεσμα, στρεβλώνοντας την φυσική ροή του χρόνου. Μην ανησυχείτε, πιο κάτω θα γίνω σαφέστερος. Βέβαια και τη «λογική» αμφότεροι την χρησιμοποιούν, όμως και αυτή στρεβλωμένη, ώστε το παράλογο εύκολα να κυκλοφορεί από ανόητο σε ανόητο με ιδιαίτερη ευκολία. Βλέπεις το ψέμα είναι ευκολοχώνευτο και δύσπεπτη η αλήθεια! Όμως, εκεί που κάνει θραύση ο ιδεαλισμός είναι ανάμεσα στους πιστούς των θρησκειών όπου η «ιδέα» αποκτά αντικειμενική υπόσταση σαν να πρόκειται για φυσική οντότητα! Αντικειμενικοί ιδεαλιστές, όπως ο Πλάτων και ο Χέγκελ, κατάφεραν να πείσουν ότι οι ιδέες είναι αντικειμενικές ή όπως στον Μπέρκλεϋ ότι κόσμος μας είναι υποκειμενικός και ανύπαρκτη η ύλη, διαστρεβλώνοντας κατάφορα την αλήθεια και την πραγματικότητα. Στην φιλοσοφία του ιδεαλισμού λοιπόν βρίσκεται το μεγαλύτερο ποσοστό εκείνων που διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Τέτοιοι είναι οι αγύρτες και οι τσαρλατάνοι, που κατά τον Βολτέρο δημιούργησαν τις θρησκείες.

                                                    Να δείτε οι βλάκες πόσοι έγιναν!

Επιστημονικά, κανένας δεν αμφιβάλει ότι ο κόσμος μας είναι υλικός. Ό,τι υπάρχει στον κόσμο μας, μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο από τις αισθήσεις μας και αν το αντικείμενο βρίσκεται εκτός της περιοχής αντίληψης των αισθήσεων μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο από τα επιστημονικά όργανα. Από τίποτα άλλο! Ποιος αμφισβητεί την άποψη αυτή;
Αν αυτό είχε γίνει κατανοητό θα αποφεύγαμε να γεμίζαμε το κεφάλι μας με ιδεαλιστικά σκουπίδια, με ιδεατές οντότητες δηλαδή που ο νους γεννά με την φαντασία και οι αφελείς αποδέχονται αντικειμενικά. Οι φανταστικές επινοήσεις γεννούν μύθους και θεούς! Οι μύθοι βέβαια δεν είναι ψευδή κείμενα για να παραμυθιάζουμε τα παιδιά. Στην αρχαιότητα μέσα σε αυτούς οι ποιητές έκρυβαν αλήθειες (διδάγματα και αρετές) που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να διασωθούν με το πέρασμα του χρόνου. Πραγματικά, όπως έχει λεχθεί, οι μύθοι είναι τα αγριολούλουδα της ψυχής απ’ όπου οι μέλισσες του πνεύματος τρυγούν το μέλι της Σοφίας!

Ως εδώ καλά. Το πρόβλημα αρχίζει όταν κάποιοι αρχίζουν να πιστεύουν τον μύθο αντικειμενικά, σαν ιστορικό γεγονός και νέες φουρνιές μύθων αρχίζουν να τροφοδοτούν τον αρχικό. Τότε το νόημα που είχε ο μύθος αρχικά, αρχίζει να διολισθαίνει και να χάνεται, η αλληγορία μετατρέπεται σε γεγονός, γίνεται «ιστορία». Τότε η μια απάτη τροφοδοτεί την άλλη. Έτσι γεννήθηκαν οι θρησκείες που η μυθική επινοητικότητα των δημιουργών χάνεται στο παρελθόν, και οι αποδέκτες στο μέλλον, στην κυριολεξία βρίσκονται σε σύγχυση. Σύγχυση είναι οι θρησκείες που δημιουργούν ψευδαισθήσεις με τις οποίες ο πιστός αλλοτριώνεται μέρα με τη μέρα και αποξενώνεται από τον πραγματικό του κόσμο.

Τώρα χρειαζόμαστε πραγματικά ένα εργαλείο για να ξεχωρίσουμε το ψέμα από την αλήθεια, το μύθο από το ιστορικό γεγονός. Το βοήθημα που μπορεί να δώσει λύση είναι η φιλοσοφία, όμως και αυτή είναι στρεβλωμένη, κάτω από την επιρροή των φιλοσόφων που την γέννησαν. Πώς θα φτάσουμε στην αλήθεια; Με το νου, αφού σε αυτόν αντικατοπτρίζεται ο κόσμος μας. Ο νους είναι ο καθρέφτης της αντικειμενικής πραγματικότητας. Η φύση όμως κρύπτεται και εμείς τότε καλούμαστε σαν εξερευνητές της γνώσης να την ανακαλύψουμε μέσα από τη λογική, το πείραμα και τα επιστημονικά όργανα. Όμως πρέπει να ξέρουμε ότι ο νους βρίσκεται σε χρονική υστέρηση από την ύλη. Ο νους είναι παράγωγο της εγκεφαλικής δραστηριότητας, της ύλης δηλαδή. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο νους, το πνεύμα και η σκέψη είναι αποτέλεσμα εξελικτικής διαδικασίας και όχι το πρωταρχικό, που υποτίθεται γεννά τον κόσμο, σαν να λέμε ότι μπορεί ένας νους ξαφνικά να βρεθεί από το πουθενά και να δρα, όπως λένε οι ιδεαλιστές «εν αρχή ο λόγος… και είπεν ο θεός γενηθήτω φως… και έγινε η ύλη». Ο λόγος δεν είναι το πρωταρχικό, δεν έχει αντικειμενική ύπαρξη όπως η ουσία. Ο νους, οι ιδέες και η σκέψη είναι αποτέλεσμα νοητικής δραστηριότητας, ενός υλικού εγκεφάλου που λειτουργεί, σκέπτεται και συνειδητοποιεί την ύπαρξή του. Η αντιστροφή της χρονικής διαδικασίας είναι παράλογη και δεν έχει λογική νομιμότητα, επιστημονικά δηλαδή δεν μπορεί να σταθεί. Είναι απαράδεκτο να εξαρτούμε τη φύση και την ύλη από την ιδέα και τα θεϊκά όντα που εμφανίζονται χωρίς αιτία από το μηδέν. Ο νους λοιπόν βρίσκεται σε χρονική υστέρηση. Ακόμα και στην βιολογία ο εγκέφαλος που γεννά το νου εμφανίζεται στα τελευταία στάδια της εξελικτικής του διαδικασίας, όπως και στο παιδί μέχρι να αποκτήσει συνείδηση και λογική (Βιγκότσκι). Να μια κατάφορη αντιστροφή της λογικής που αναδεικνύει το «βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας», που όσοι το αγνοούν, ακόμα και αν είναι μορφωμένοι, δικαίως συγκαταλέγονται ανάμεσα στους «έξυπνους» που συνεχίζουν να πιστεύουν ανόητα πράγματα.

Τώρα νομίζω αρχίζουν κάποια πράγματα να μπαίνουν στη θέση τους. Η λογική που φιλτράρει τις οντότητες που πρόκειται να δεχτεί σαν πραγματικές, αρχίζει να ξεχωρίζει το μύθο που στέκεται εμπόδιο στη λογική και να ξεχωρίζει την αγυρτεία από το ψέμα, την επινόηση από το πραγματικά ιστορικό γεγονός. Η φιλοσοφία όμως που χρησιμοποιεί ιδεαλιστικά ευφυολογήματα, επειδή το είπε ο Πλάτωνας, ο Παύλος ή ο παπάς της γειτονιάς, στην ουσία δεν χρησιμοποιεί κανένα φίλτρο, παρά μόνο πίστη και συχνά ένα στείρο φανατισμό. Όσο μεγαλύτερος ο φανατισμός, τόσο άκαμπτο το δόγμα και ο δογματισμός. Απίστευτες ανοησίες, δυσανάλογοι παραλογισμοί που όμως γίνονται αποδεκτοί. Το παραδέχτηκε και ο Τερτυλλιανός «Credo quia absurdum» (πιστεύω επειδή είναι παράλογο).
Και στην περίπτωση του Πλάτωνα… θα αντιδράσουν οι πλατωνιστές, τι;
Αντιαισθητικό να γίνεται κανείς ουραγός, ακόμα και εκεί που προβάλλεται το ψέμα και η γελοιότητα, επειδή το είπε ο τάδε! Ποιος αμφιβάλει ότι ο μύθος δεν χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον και από τον Πλάτωνα; Μάλιστα, ο μύθος για τον Πλάτωνα είναι τόσο δυνατός που εκφράζει την αλήθεια και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και χωρίς απόδειξη. Έτσι ο μύθος αποτελεί αποδεικτικό καταφύγιο στην προσπάθειά του να τεκμηριώσει ένα μεταφυσικό πρόβλημα, όπως εκείνο του στρατιώτη Ήρ που πέθανε και αναστήθηκε! Σαν τα στιγμιότυπα της Κ.Δ. κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν ο συγγραφέας αναφέρεται σε παραβολή ή σε γεγονός. Μύθος και ιστορία μπερδεύονται σαν κουβάρι διαστρεβλώνοντας τον αναγνώστη ακόμα πιο πολύ. Ας πάμε στον «άλλο κόσμο». Το πέρασμα των ψυχών στον άλλο κόσμο μέσω του Αχέροντα ποταμού δεν καταδικάστηκε σαν μύθος. Από τον Όμηρο πέρασε στον Ορφισμό και την Πλατωνική φιλοσοφία. Ακριβώς αυτό συνεχίζουν να κάνουν ιουδαίοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι θεωρώντας τις «ιερές» τους γραφές, αδιάψευστο λόγο, αναδεικνύοντας το Απόλυτο, το Δόγμα και τον παραλογισμό τους.

Αυτήν την παραλογία προσπαθούμε να πολεμήσουμε. Έτσι διαιωνίζεται η ανοησία που μας απομακρύνει από την λογική στρεβλώνοντας την εικόνα του πραγματικού κόσμου, στενεύοντας για τον πιστό τα περιθώρια απόδρασης από την μωρία. Αν μπορούσε ο Πλάτων να αντιπαρατεθεί στον Δημόκριτο, δεν θα επιχειρούσε να κάψει τα βιβλία του!

Η προσπάθεια του ανθρώπου λοιπόν να ερμηνεύσει υλιστικά τον κόσμο του στην ουσία τον απομακρύνει από τον ιδεαλισμό και γενικά από ανύπαρκτες οντότητες που οδηγούν στις θρησκευτικές προλήψεις, στις δεισιδαιμονίες, στους φόβους και στους παραλογισμούς. Έτσι λοιπόν η διαιώνιση της πίστης δεν αναδεικνύει μόνο την ανοησία των αγράμματων αλλά και την μωρία που μπορεί να υποστεί ακόμα και ένας υποτίθεται μορφωμένος νους, αγνοώντας βασικές γνώσεις φιλοσοφίας, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα όπως ακριβώς γίνεται και στον αγράμματο. Εδώ ας μην επιχειρηθεί γενίκευση που να αφορά την μωρία των ιδεαλιστών, ακόμα και αν αυτοί ήταν φιλόσοφοι. Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω.
Πτυχιούχοι αγράμματοι είναι όσοι κατάφεραν επαγγελματικά να στεριώσουν σε ένα επαγγελματικό πόστο αγνοώντας βασικές επιστημονικές και φιλοσοφικές έννοιες, ανθρωπολογίας, βιολογίας και φυσικής, συνεχίζοντας με το ίδιο πάθος να πιστεύουν σε θεούς, όπως τα μικρά παιδιά στους αγιοβασίληδες.
Είναι αλήθεια, πιστέψτε με, διαστρεβλώνοντας δυο τρεις λαθεμένες φιλοσοφικές έννοιες, εύκολα μπορούμε να οδηγηθούμε σε προκαταλήψεις και στα ίδια ανόητα συμπεράσματα που οδηγούνται αμόρφωτα και επιστημονικά αστοιχείωτα άτομα, ακόμα και αν πάνω από το γραφείο τους μοστράρει ένα πτυχίο νομικής ή ιατρικής επιστήμης, διαφορετικά δεν θα βλέπαμε στις δικαστικές αίθουσες να κρέμονται παναγίτσες και χριστοί, ούτε στους περίβολους των νοσοκομείων εκκλησάκια και στους θαλάμους των ασθενών και τα γραφεία των γιατρών εικονοστάσια που θυμίζουν μεσαίωνα και κακομοιριά.

Επίσης, δεν υπάρχουν μόνο σωστές και λάθος απαντήσεις, αλλά σωστές και λάθος ερωτήσεις. Ποιος σας είπε ότι αν δεν είστε τρελοί έχετε το ελεύθερο να κάνετε ερωτήσεις όπως επιθυμείτε; Διαφορετικά δεν θα σας διαφοροποιούσε κανείς από τους τρελούς. Αλήθεια, τι γνώμη θα σχηματίζατε για εκείνη την «ξανθιά» που ρωτά με σοβαρότητα αν καταπίνοντας το φιτίλι από το καντήλι της Παναγίας Τσαμπίκας της Κυράς μπορεί να μείνει έγκυος παρά τις γενετικές της δυσλειτουργίες; Αλλά ας πάμε και στους μελαχρινούς κυρίους που με έπαρση ρωτούν εδώ και αιώνες, από τότε που φόραγαν χλαμύδες, «ποιος δημιούργησε το Σύμπαν» ή τους μεταμοντέρνους μεταμψυχωτιστάς φιλοσόφους και μελλοντολόγους «τι ήμασταν πριν γεννηθούμε» ή ποιο θα είναι το μέλλον μας αν έχουμε ωροσκόπο τον «Λέοντα» ή «σε ποιο εξελικτικό στάδιο θα περιπέσει η ψυχή μας μετά θάνατον»!
Η πρώτη ερώτηση είναι λάθος επειδή απλούστατα το Σύμπαν δεν είναι δημιούργημα, ενώ η δεύτερη επειδή πριν γεννηθούμε δεν υπήρξαμε, η τρίτη και τέταρτη απλά ανόητες που δεν μας αφορούν. Ανάμεσα σε αυτά τα λανθασμένα και ανόητα υπαρξιακά ερωτήματα στηρίζεται όλη η ιδεαλιστική φιλοσοφία που δεν συνάδει με τη λογική και δεν συνάγεται από καμιά αξιόπιστη φυσική μεθοδολογία μέσω της οποίας να μπορούμε να καταλήξουμε στην εξαγωγή επιστημονικών συμπερασμάτων που να επιβεβαιώνουν τον προβληματισμό της ερώτησης. Τέτοιες ερωτήσεις τίθενται συνήθως από τους αγύρτες όχι για να πάρουν μια απάντηση, αλλά μέσα από την ερώτηση με μαεστρία να δώσουν την απάντηση που θέλουν υπονοώντας: ο «Δημιουργός» στην πρώτη, «πριν γεννηθούμε ήμασταν κάτι άλλο» στην δεύτερη, ότι κάποιος ή κάτι σε κατευθύνει στην τρίτη, και στην τέταρτη ότι «μετά θάνατον θα πάμε κάπου αλλού»! Προσωπικές γνώμες, προτιμήσεις, δόγματα και εικασίες δεν έχουν θέση στην επιστήμη ακριβώς επειδή η πίστη, χωρίς αποδεδειγμένη γνώση και τεκμηρίωση, δεν είναι αξιόπιστη και δεν αποδεδεικνύεται αντικειμενικά. Το ότι οι ίδιες απαντήσεις δίνονται εδώ και χιλιάδες χρόνια, δείχνει την στατικότητα και την παλαιολιθηκότητα της γνώσης, όταν η τελευταία καθημερινά εμπλουτίζεται και αλλάζει πλησιάζοντας όλο και περισσότερο σε αυτό που αποκαλούμε «αλήθεια».

Να κάποιες έννοιες που η άγνοιά τους εύκολα αποπροσανατολίζουν κάθε αδαή:
·         Πέρα από το «βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας» που κάναμε λόγο πιο πάνω, η διευκρίνηση ανάμεσα στη «φιλοσοφία» και την «επιστήμη» ή στο «γενικό» και το «ειδικό» πρέπει καθαρά να διευκρινιστεί.
·         Τι είναι «ύλη», «αλήθεια» και ποια η σχέση ανάμεσα στο «απόλυτο» και το «σχετικό»;
·         Ποια η διαφορά ανάμεσα στη Ύλη και το Πνεύμα, στο «αντικειμενικό» και το «υποκειμενικό», το «τίποτα» και το «κενό» την «αιτιότητα» και την «αιτιοκρατία», την «τύχη» και την «αναγκαιότητα», την «μάζα» και την «ενέργεια»;
·         Τι είναι ο «νόμος» και η «νομοτέλεια»; τι «κίνηση», «χώρος» και «χρόνος»; Τι σημαίνει ισοδυναμία μάζας και ενέργειας και τι λέει ο «νόμος της διατήρησης της ύλης»; υπάρχει εξέλιξη και τι αναγκάζει τα πράγματα να εξελίσσονται στο χρόνο;
Είναι το «θαύμα» λογικό και λογικός αυτός που πιστεύει ότι υπάρχουν ψυχές που ζουν… μετά θάνατον;

 Γιατί πλανιέται τέτοιος άνεμος ανοησίας και δεν λέει να κοπάσει;
Η έπαρση και η αλαζονεία ότι η γνώμη μας είναι όχι μόνο σωστή, αλλά και απόλυτη, μας κάνει εριστικούς και προκατειλημμένους απέναντι στη γνώμη των άλλων, που όχι και λίγες φορές καταδικάζουμε, πριν μπούμε στο κόπο να την κατανοήσουμε! Οι περισσότεροι αγνοούν ότι η πίστη, η πεποίθηση δηλαδή, πρέπει να βρίσκεται σε χρονική υστέρηση από την κατανόηση και την απόδειξη. Δεν πιστεύουμε για να καταλάβουμε, όπως κάνουν οι πιστοί, αλλά προσπαθούμε πρώτα να καταλάβουμε για να μπορέσουμε στη συνέχεια να πιστέψουμε, όπως κάνουν οι αναζητητές της αλήθειας. Ούτε η αλήθεια πρέπει να διεκδικεί το απόλυτο της γνώσης, αφού γνώση και αυτό που λέμε «αλήθεια» είναι πάντα σχετικά και ιστορικά καθορισμένα!
Το «Απόλυτο» των «Αποκεκαλυμμένων Αληθειών» είναι η πιο αλαζονική θέση που δεν επιβεβαιώνεται αντικειμενικά από την εμπειρία της ζωής και συνεπώς όχι μόνο στο ψέμα οδηγεί, αλλά συχνά βρίσκεται σε μεγαλειώδη αντίφαση μεταξύ ομάδων ανθρώπων που οξύνουν τις αντιθέσεις μέχρι το έγκλημα. Ναι, οι θρησκείες δηλητηριάζουν τη ζωή μας και επιβάλλεται να καταδικαστούν και να καταργηθούν.

Αν οι «θεότητες» της πρωτόγονης και ανιμιστικής εποχής υπονοούσαν φυσικές δυνάμεις που κάποτε δεν μπορούσαν να κατανοηθούν, σήμερα η επιστήμη τις απομυθοποιεί με νόμους που διατυπώνονται στη γλώσσα της φυσικής και των μαθηματικών, στην πραγματική τους διάσταση δηλαδή.
Να, τι είναι αθεΐα: η προσπάθεια του ανθρώπου να ερμηνεύσει τη φύση επιστημονικά, απορρίπτοντας κάθε ιδεαλιστικό σκουπίδι από το νου. Ένας πνευματικός και λογικός ακτιβισμός είναι η αθεΐα που πολεμά ανοησία, έπαρση και κάθε διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Εν κατακλείδι, όσο περισσότερο κατανοούμε τα φυσικά φαινόμενα, τόσο λιγοστεύουμε τους θεούς από το κεφάλι μας και συνεπώς μειώνουμε έχθρες και φανταστικούς εχθρούς. Ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλο, χρήσιμοι για την κοινωνία και τον μέλλον των παιδιών μας.

Αθεΐα δεν είναι τρόπος ζωής λοιδορώντας ιερείς, ούτε φιλοσοφικό σύστημα που ανοίγει κατευθύνσεις, ούτε θρησκεία ανταμείβοντας πιστούς και τιμωρώντας παραβάτες. Δεν κάνουμε το καλό για να ανταμειφτούμε, ούτε αποφεύγουμε το κακό για να μην τιμωρηθούμε. Πολύ περισσότερο, με την αθεΐα, δεν σου δίνεται το δικαίωμα να αθετείς νόμους και κανόνες της ζωής, όπως νομίζουν οι πιστοί, επειδή γνωρίζουν καλά ότι κάνοντας το κακό, αν είσαι προσεκτικός μπορείς να απαλλαχτείς της τιμωρίας. Αφήστε αυτή την υποκρισία σε όσους, ελπίζοντας στην μετάνοια ότι μπορούν να σκορπούν με φανατισμό μίσος, έχθρα και κακία, πιστεύοντας ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ή μετανοώντας αυτομάτως θα αποκτήσουν την περιβόητη άφεση αμαρτιών. Να, ποιοι είναι επιρρεπείς στο έγκλημα, ακόμα και για χάρη του θεού! Αλήθεια, τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και της ζωής αυτοί οι πιστοί τα διέπραξαν και τα διαπράττουν καθημερινά ευτελίζοντας την αξία της ζωής, δίνοντας ανόητα αξία σε ανύπαρκτα πράγματα της ζωής και βαρύτητα στην πιο ανόητη σύλληψη του ανθρώπου, την… ματαθανάτια ζωή! Χωρίς θρησκείες οι πόλεμοι δεν συντηρούνται και όποιος αμφιβάλει ας ρίξει μια ματιά στα πεδία των μαχών της Ανατολής που με τέτοιο φανατισμό ερίζουν αμφότεροι μεταξύ τους κατηγορώντας τους άλλους για απιστία. Έλεος πια!

Εμείς, πιστοί στην Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πιστεύοντας ότι οι νόμοι φτιάχνονται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο, έτσι ώστε δίκαιο και συμφέρον να ταυτίζεται ισότιμα σε όλους, δεχόμαστε την άποψη να μην κάνουμε τίποτα που δεν επιθυμούμε και ίδιοι να υποστούμε από άλλους, ζώντας στην κυριολεξία σαν κοινωνικά ολόνια μέσα σε ένα Κοσμικό Σύμπαν. Πιστεύουμε ότι η ηθική δεν στέλνεται από τον ουρανό, δεν έχει θρησκευτική προέλευση. Απορρίπτουμε την ύπαρξη της ψυχής και την ανόητη πέρα ως πέρα ζωή… μετά θάνατον. Οι αρετές μας δεν γεννιούνται από την ιδιοτελή ανάγκη μιας μελλοντικής ανταμοιβής, ούτε από το φόβο μιας μελλοντικής τιμωρίας. Η ηθική μας δεν εκπορεύεται από κανένα θεό, αλλά από καθήκον, και δεν κατευθύνεται μόνο απέναντι στους άλλους ανθρώπους, αλλά απέναντι σε κάθε ον ή καλύτερα σε ολόκληρη την φύση, στα ζώα, στα δάση, στη θάλασσα και στο περιβάλλον γενικότερα. Οι άξεστοι επινοητές των ιερών κειμένων από αφέλεια ξέχασαν να βάλουν στο στόμα του θεού και τέτοιες εντολές, περιστρέφοντας την ηθική του Δημιουργού του κόσμου στους αυτονόητους κανόνες που και ένα παιδί αντιλαμβάνεται από μόνο του, να τιμά τους γονείς του, να μην λέει ψέματα και να μη κλέβει! Πραγματικά αποτελεί έκπληξη η αξία των ηθικών κανόνων που υποτίθεται ο Δημιουργός του Σύμπαντος εκμαιεύει από τον πάνσοφο εγκέφαλό Του για να συνετίσει τα ανόητα δημιουργήματά του!
Ας σοβαρευτούμε.

                       Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μόλις συμπλήρωσε 65 χρόνια ζωής

Η αθεΐα λοιπόν συνάγεται σαν συμπέρασμα από την προσπάθεια του ανθρώπου να εξηγήσει τον κόσμο του, ερμηνεύοντας τη φύση υλιστικά, ξεσκονίζοντας το νου από τα μεταφυσικά σκουπίδια του ιδεαλισμού που η άγνοια και ο φόβος φώλιασαν από άγνοια στον εγκέφαλο από πολύ παλιά, επινοώντας ανόητα, δαίμονες, νεράιδες, πνεύματα και θεούς!
Αν την εποχή του νηπιοβαπτισμού ήταν αδιανόητο να αντιδράσουμε στην επιβολή εκείνων που είχαν την απαίτηση να πιστεύουμε ό,τι και οι ίδιοι, τώρα έχουμε χρέος με σφόδρα να αντιδράσουμε, να φωνάξουμε, να επαναστατήσουμε με τη λογική, κάνοντας reset στη «λογική του παραλόγου», να ξεκολλήσουμε εκείνη την ηλίθια ετικέτα που από νήπια με δόλο μας κόλλησαν στο μυαλό, ανόητοι και δόλιοι αγύρτες του παρελθόντος και της οπισθοδρόμησης!

Να, ένα πλάνο όσων είπαμε πιο πάνω:
·         Αθεΐα είναι η γνώση που βοηθάει να απορρίψουμε τα μεταφυσικά σκουπίδια του νου.
·         Η απόρριψη γίνεται με την γνώση και την φιλοσοφία. Η γνώση πρέπει να είναι επιστημονική και η φιλοσοφία υλιστική.
·         Η επιστήμη μελετά το σύνολο των φαινομένων της ύλης που βρίσκονται σε σχέση με την κίνηση και τις διάφορες μετατροπές της, των μορφών της δηλαδή.
·         Φιλοσοφία είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να ανακαλύψει την αλήθεια των όντων, αυτών που υπάρχουν δηλαδή, και των φαινομένων της πραγματικότητας.
·         Αλήθεια είναι αυτό που μέχρι στιγμής έχει αποδειχτεί επιστημονικά, όπως και από την εμπειρία της ζωής. Γι αυτό και είναι σχετική και ιστορικά καθορισμένη.
·         Η επιστήμη και η φιλοσοφία πρέπει να συνδέονται και η μια να στηρίζει την άλλη. Αν ανάμεσα τους χαθεί αυτή η σχέση τότε σημαίνει ότι η μια από τις δυο διατυπώνεται λανθασμένα. Η φιλοσοφία, που μπορεί αυτό να το κάνει καλύτερα, είναι ο Επιστημονικός Υλισμός.
·         Η διαλεκτική, απαλλαγμένη από τη μεταφυσική, γίνεται αναγκαιότητα για τις φυσικές επιστήμες και το χρηστικότερο μέσον για την ανακάλυψη των νόμων της.
·         Την αθεΐα λοιπόν την συναντά κανείς ούτως ή άλλως, σαν συμπέρασμα, στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει τον κόσμο. Η αθεΐα δεν είναι το ζητούμενο, παρά μονάχα μια διαπίστωση που φτάνει κανείς σε αυτήν προσπαθώντας να ερμηνεύσει τον κόσμο υλιστικά.
·         Άρα η αθεΐα δεν βρίσκεται σε χρονική προτεραιότητα όπως το αίτιο από το αποτέλεσμα, αλλά σαν συμπέρασμα είναι το λογικό αποτέλεσμα της φιλοσοφικής αναζήτησης που στηρίζεται στην επιστημονική γνώση.
Να, γιατί ένας άθεος μπορεί να μην γνωρίζει ότι είναι Υλιστής, όμως ένας Υλιστής είναι πάντα πεπεισμένος ότι είναι άθεος, επειδή η φιλοσοφία του απαλλαγμένη από τα σκουπίδια της μεταφυσικής ερμηνεύει ορθά τον κόσμο.

Στην επόμενη ανάρτηση («Αγύρτες και τσαρλατάνοι μας κατακλύζουν») θα δούμε πώς δρουν οι αγύρτες στην καθημερινή μας ζωή, τόσο σε θρησκευτικά ζητήματα, όσο και φαινομενικά άσχετα με τη θρησκεία, αλλά με τον ίδιο πάντα στόχο, διαστρεβλώνοντας την ερμηνεία των φαινομένων του κόσμου, αλλοτριώνοντας συνειδήσεις, προπαρασκευάζοντας πιστούς ή οδηγώντας άλλους στο ψέμα, στην απάτη και την ανοησία.

Πάρθηκε από https://epic-atheist.blogspot.com/2018/09/blog-post.html

Οι θεωρίες του ρώσικου ναζιστικού μονοπώλιου...

Οι θεωρίες του ρώσικου ναζιστικού μονοπώλιου στην πραγματικότητα δεν στρέφονται μόνο, ούτε στρέφονται κυρίως ενάντια σε κράτη κυβερνήσεις, κόμματα και πολιτικές φιλικές προς τις ΗΠΑ. Αυτά είναι τα προσχήματα. Στρέφονται στην ουσία ενάντια στον πολιτικό και οικονομικό δημοκρατισμό, ενάντια στην αναπόφευκτη παγκοσμιοποίηση της παραγωγής, της επιστήμης και της κουλτούρας, ενάντια στον δυτικό τεχνικό πολιτισμό στον οποίο περιλαμβάνεται η προσπάθεια για την υλική ανάπτυξη των ατομικών καταναλωτικών μέσων, στρέφονται ενάντια στον αθεϊσμό και στην προοδευτικού τύπου ελεύθερη ατομικότητα. Δηλαδή στρέφονται ενάντια σε ό,τι είναι προοδευτικό μέσα στον καπιταλισμό, δηλαδή σε ό,τι τελικά σκοτώνει ο ίδιος ο καπιταλισμός όταν φτάνει στο κρατικομονοπωλιακό ιμπεριαλιστικό στάδιο του και το κληρονομεί η σοσιαλιστική επανάσταση.

Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/02/blog-post_17.html

Big Bang: πού φτάνει η επιστημονική θεωρία και πού αρχίζει η θρησκευτική προκατάληψη;

Όσων αφορούν την πίστη ίσως να είμαι λίγο ανεκτικός στις παράλογες πεποιθήσεις των πιστών. Μπορώ να τις στιγματίσω μέχρι εκεί που μπορεί να με αντιληφθεί ο συνομιλητής μου. Δεν θα επιμείνω, αφού ξέρω ότι τίποτα περισσότερο δεν μπορεί να κερδηθεί. Ο θεός ούτε αποδεικνύεται ούτε διαψεύδεται. Πώς να πείσεις έναν τρελό ότι δεν είναι τρελός…
Όμως, για ένα επιστημονικό θέμα θα επιμείνω, αφού το παράλογο της υπόθεσης, και επιβεβαιώνεται και διαψεύδεται. Η ανεκτικότητα εδώ είναι μεγάλο σφάλμα γιατί όταν το ψέμα διαιωνίζεται, εδραιώνεται ακόμα πιο γερά. Δεν πρέπει, λοιπόν, να είμαστε ανεκτικοί απέναντι στην διαστρέβλωση της αλήθειας όταν βάναυσα οι αγύρτες την κακοποιούν.

Στην εποχή μας οι θρησκευτικές προκαταλήψεις μπορούν να κάνουν μεγάλη ζημιά, γιατί υπονομεύουν όχι μόνο την επιστήμη αλλά και την λογική μας. Ο σεβασμός μας απέναντι στην επιστήμη και την αλήθεια πρέπει να είναι καθολικός και η αντίδρασή μας άμεση.
Από τα σκουπίδια των δεισιδαιμονιών τρέφεται η αγυρτεία και συντηρείται το ψέμα.
Στην άρνηση της θρησκείας η πρώτη ερώτηση είναι «ποιος δημιούργησε τον κόσμο;» Στην κοσμογονία της Αγίας Γραφής δεν θα παραμείνει ο προπαγανδιστής. Υπάρχουν εκεί τόσες γελοιότητες που θέλει να προσπεράσει. Γρήγορα θα περάσει στα… «επιστημονικά» στοιχεία για να μας πείσει.

Η επιστημονική κοινότητα χωρίς να το αντιληφθεί έδωσε και δίνει πολλά επιχειρήματα στην θεολογία που ο μέσος συνομιλητής πολλές φορές δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει. Όμως, στην ανάρτηση αυτή καλύτερα να αρχίσουμε από το ισχύον κοσμολογικό πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης, για να κατανοήσουμε το μέγεθος της διαστρέβλωσης, στο θεμελιώδες ερώτημα για την δημιουργία του κόσμου.

Όλα άρχισαν μετά μια δεκαετία περίπου από την καθολική αποδοχή της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Ο Αϊνστάιν βέβαια διατύπωσε τη θεωρία σε γεωμετρία Riemann και την κατανόησε σαν τοπικότητα, ενός χώρου που βρίσκεται σε συμφωνία με τις συντεταγμένες των τεσσάρων διαστάσεων του Minkowski (χωροχρόνος). Αφορά δηλαδή ένα τοπικό σημείο του Σύμπαντος και όχι το Όλο, όμως αυτά είναι ψηλά γράμματα για κείνους που ανυπομονούσαν να δώσουν απαντήσεις στις θρησκευτικές τους προκαταλήψεις.
Πώς έγινε η αρχή;
Κάπως έτσι:

Αν και ο Αϊνστάιν προέβλεψε αρχικά ένα στάσιμο Σύμπαν ο W. De Sitter υπέθεσε ότι αυτό θα μπορούσε και να διαστέλλεται. Ο Freedman έδειξε από το 1922 ότι η διαστολή σύμφωνα με τις εξισώσεις του Αϊνστάιν ήταν εφικτή. Όμως, όταν το 1928 ο Humble απέδειξε ότι η φασματική μετατόπιση των γαλαξιών προς το ερυθρό αποτελεί απόδειξη της απομάκρυνσής τους, θεμελιώνοντας την σταθερά που πήρε το όνομά του, οι υποθέσεις του de Sitter βρήκαν ισχυρό στήριγμα. Όλα αυτά φαινόταν να συγκλίνουν σε μια υπόθεση που έκανε από τον προηγούμενο χρόνο ακόμα ο G. Lemaitre που έλεγε ότι η έκρηξη ενός «πρωταρχικού ατόμου» ήταν η «αιτία» για την Μεγάλη Έκρηξη και την απομάκρυνση της ύλης στον αχανή χώρο του διαστήματος. Ήταν αυτός που έριξε πρώτος την ιδέα. Και μια ιδέα που μπορεί να στηριχτεί σε ένα επιστημονικό εύρημα, της δίνει κύρος και αποκτά ισχύ επιστημονικής υπόθεσης. Γίνεται με λίγα λόγια πρόταση, αναζητώντας κι άλλους υποστηριχτές. Τότε σπεύδουν φιλόδοξοι ερευνητές αναζητώντας να αναδειχτούν με τις εργασίες τους.

Οι προτάσεις του G. Gamow με την εξέλιξη της κβαντομηχανικής απογείωσαν την «θεωρία»! Ο Fred Hoyle μάλιστα, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, έδωσε και το όνομα: Big Bang βάφτισε χαριτωμένα την Μεγάλη Έκρηξη που θεωρήθηκε σαν μια ιδιομορφία (singularity) μηδενικού σχεδόν όγκου, όμως άπειρης πυκνότητας και θερμοκρασίας.

Το ότι το μοντέλο αυτό (big bang) προτάθηκε το 1927 από έναν ιερέα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, τον Αββά GeorgesLemaître, (τότε ήταν μόνο 34 ετών) νομίζω να σας λέει κάτι αυτό. Τότε ο διάσημος αστρονόμος Arthur Eddington, βαθύτατα χριστιανός κι αυτός (κουάκερος και μέλος του «Τάγματος της Αξίας») υποστήριξε με θέρμη τη υπόθεση του Λεμαίτρ εξηγώντας την διαστολή του Σύμπαντος με την μετατόπιση προς το ερυθρό (νόμος του Χάμπλ). Η αρχή είχε γίνει. Πάνω στην προκατάληψη του παπά Λεμαίτρ και του βαθύτατα χριστιανού Έντιγκτον (βλέπε το βιβλίο του «Γιατί πιστεύω στον Θεό: Επιστήμη και θρησκεία όπως το βλέπει ένας επιστήμονας» (Why I Believe in God: Science and Religion, as a Scientist Sees It, 1930) επένδυσαν στο άμεσο μέλλον κι άλλοι επιστήμονες τις εργασίες τους «ολοκληρώνοντας» μια υπόθεση που για κάποιους κατέληξε σε «επιστημονική θεωρία»!

Τότε ήταν που όλοι είχαν να πουν κάτι γι’ αυτήν την ιδιομορφία. Τα παράδοξα της κβαντομηχανικής είχαν πολύ πέραση. Τότε διαδραματίζονταν οι διαμάχες του Αϊνστάιν και του Μπωρ και όλα έδειχναν ότι θα έπρεπε να είμαστε έτοιμοι ακόμα και για τα πιο χοντρά παράδοξα. Οι εκπλήξεις έρχονταν η μια πίσω από την άλλη. Η νέα πραγματικότητα που έκανε την εμφάνισή της, την εποχή εκείνη, ήταν ότι αυτήν δεν μπορούμε να την αποδείξουμε με το πείραμα. Η λογική της φύσης μόνο μια γλώσσα γνωρίζει: τα μαθηματικά! Κι έτσι κρεμάστηκαν όλοι από τις θεωρίες και τις εξισώσεις που περιέγραφαν μαθηματικά μοντέλα και πρότυπα. Χωρίς φιλοσοφική παιδεία η ύλη «εξαϋλώθηκε» σε μαθηματικές οντότητες δυαδικής υπόστασης και εξωτικές θεωρίες που σαν βάση είχαν τα νέα συμπεράσματα της κβαντομηχανικής σύμφωνα με την «Σχολή της Κοπεγχάγης». Η πραγματικότητα εμφανίστηκε διττή. Οι επιστημονικοφανείς ασάφειες τότε άρχισαν, δημιουργώντας επιστημολογικά σφάλματα από τα οποία ακόμα δεν καταφέραμε να απαλλαγούμε, όπως είδαμε στις περασμένες αναρτήσεις.

Στα μέσα του 20ου αιώνα η θεωρία του Big Bang είχε διατυπωθεί στα βασικά της τουλάχιστον σημεία. Αποτελούσε την αρχή των πάντων. Η ύλη που «δημιουργήθηκε» τότε δεν ήταν η μόνη που εκτινάχθηκε, αλλά μαζί της «εκτινάχθηκε» και ο χώρος, τον οποίο θα κατακτούσε από εκείνη τη στιγμή η… νεοδημιουργημένη ύλη. Από εκείνη τη στιγμή δημιουργήθηκε και ο χρόνος που ο Minkowski θεωρούσε αναπόσπαστο από το χώρο των τριών διαστάσεων (χωροχρόνος).
Όμως για να έχουν νόημα οι εξισώσεις του Αϊνστάιν θα έπρεπε να υποθέσουμε ότι όλα ξεκινούν από έναν πεπερασμένο χρόνο 10-43 δευτερολέπτων (σταθερά του Πλανκ) και ένα Σύμπαν που στην αρχική του μορφή κατακτούσε… ένα σημειακό χώρο, δηλαδή μηδενικό!

Πριν από τον χρόνο Πλανκ (10-43) δεν έχει νόημα να μιλάμε. Με την διέλευση του χρόνου και την βοήθεια της κβαντομηχανικής μπορούμε να υποθέσουμε την δημιουργία των στοιχειωδών σωματιδίων φτάνοντας μέχρι την δημιουργία των υλικών του περιοδικού πίνακα του Μεντελέγιεφ που απαρτίζει τα υλικά του παρατηρήσιμου Σύμπαντος. Η σταθερά του Huble καθόρισε την ηλικία του Σύμπαντος, την ταχύτητα των απομακρυσμένων γαλαξιών και την έκταση της ακτίνας του Σύμπαντος. Η ανακάλυψη των κβάζαρς το 1963 ενίσχυσε την άποψη ότι οι γαλαξίες πραγματικά απομακρύνονται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες στα πέρατα του Σύμπαντος, μαζί με την υπόθεση των μαύρων τρυπών, σώματα μεγάλης πυκνότητας και άπειρης βαρύτητας που δεν επιτρέπουν από την επιφάνειά τους την απόδραση ούτε και του φωτός. Όλα τα στοιχεία αυτά καθόρισαν τη θερμοκρασία που βαθμιαία έπεφτε, όσο το Σύμπαν διαστελλόταν. Καθορίστηκε έτσι και η πυκνότητα, όπως και η μάζα του Σύμπαντος! Υπολογίστηκε μάλιστα αυτή σε… 1054 γραμμάρια! Ενώ η θερμοκρασία υποβάθρου σε 2,7ο Kelvin θεωρήθηκε κατά την δεκαετία 60 και 70 ότι ήταν κατάλοιπο της Μεγάλης Έκρηξης σαν ακτινοβολία που είναι διάχυτη σε ολόκληρο το Σύμπαν. Σαν μαθηματικό μοντέλο, το κοσμολογικό πρότυπο, θεώρησε το Σύμπαν ομοιογενές και ισότροπο. Όμως σε σχέση με την υπάρχουσα σκοτεινή ύλη οι επιστήμονες ακόμα και σήμερα διαφωνούν αν το Σύμπαν είναι «κλειστό» ή «ανοιχτό» που σημαίνει ότι θα διαστέλλεται και θα επεκτείνεται επ’ άπειρον. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, λιγότερο από το 10% της μάζας του Σύμπαντος μπορούμε να παρατηρήσουμε. Το υπόλοιπο «υπάρχει» σαν «σκοτεινή ύλη».

Μπορεί η συμπεριφορά των νετρίνων να δημιουργεί σπαζοκεφαλιές, όμως η «θεωρία» του Big Bang αποτελεί σήμερα μια καλά διατυπωμένη μαθηματικά επιστημονική «θεωρία» που δέχονται οι περισσότεροι αφού, λένε, δεν υπάρχει άλλη καλύτερη.
Όχι, όχι, αυτό δεν ισχύει. Αυτό είναι παλιό. Έχετε χάσει επεισόδια!

Έχουν προταθεί «λύσεις» που συμπληρώνουν ή διαφοροποιούν το υπάρχον μοντέλο, όπως το πληθωριστικό μοντέλο που προτάθηκε το 1980 από τον A. Guth θεωρώντας την «αρχική έκρηξη» σαν διακύμανση του κενού και αργότερα, προκειμένου να ξεπεραστεί η εξωτική φυσική που δημιουργούσε το υπάρχον πρότυπο ο A. Linde επινόησε την φυσαλίδα κενού που θα γεννούσε άλλες φυσαλίδες και η κάθε μια θα γεννούσε αντίστοιχα μικρά Σύμπαντα! Το σπάσιμο της συμμετρίας της αρχικής φυσαλίδας απ’ όπου θα απελευθέρωνε ενέργεια και από την οποία θα γεννιόταν ο υπόλοιπος υλικός κόσμος δεν λύνει το αρχικό πρόβλημα, της «πρώτης αρχής», την οποία όπως παλιότερα οι Ντεϊστές, ερμήνευαν σαν αρχική ώθηση από το θεό!

Μετά την δεκαετία του 70 εμφανίζεται και η θεωρία των χορδών, εκείνων των εξωτικότατων οντοτήτων, της τάξης των 10-34 του μέτρου και των 11 χωροχρονικών διαστάσεων που πάλλονται σε φοβερά υψηλές συχνότητες, παράγοντας στοιχειώδη σωματίδια της ύλης!
Και δεν είναι μόνο αυτές. Αν ψάξετε θα βρείτε πολλές εναλλακτικές προτάσεις αν και δεσπόζουσα όλων είναι η θεωρία Μ.

Μα τώρα οι «θεωρίες» περιπλέκονται. Η φαντασία οργιάζει και η επιστημονική κοινότητα φαντάζει σαν να παρακολουθεί ένα σίριαλ επιστημονικής φαντασίας. Όμως, όχι για άγνωστους λόγους, το υπάρχον κοινωνικό μας Σύστημα δεν προωθεί τις νέες απόψεις, όπως αρχικά δέχτηκε την υπόθεση του παπά Λεμαίτρ!

Φυσικά όλα αυτά τα σενάρια δεν λέγονται επιστημονικές θεωρίες. Αυτός ήταν ο λόγος που τη λέξη «θεωρία» την τοποθετούσα μέσα σε εισαγωγικά. Η επιστημονική θεωρία είναι η ανώτατη μορφή οργάνωσης της επιστημονικής γνώσης που στηρίζεται σε αξιόπιστους και επιβεβαιωμένους νόμους και πρακτικές που δίνουν μια ολοκληρωμένη αντίληψη για την πραγματικότητα και δεν αποβλέπουν απλά και μόνο να εξηγήσουν εικασίες, όσο και να συνηγορούν αυτές με κάποια επιστημονικά στοιχεία!
Για παράδειγμα είναι αυθαίρετη η υπόθεση της πρωταρχικής έκρηξης που υποτίθεται ότι θα γεννήσει την υπάρχουσα ύλη (1054 γραμμάρια) από μια μηδενικού όγκου σημειακή μοναδικότητα… άπειρης πυκνότητας.
Ολόκληρη η παραπάνω πρόταση στερείται λογικής!
Σαν «γεγονός» θεωρείται κάτι παραπάνω από παράλογη, αν «κάτι» γεννιέται από το «τίποτα» σε χρόνο… μηδέν!
Η ουσιαστικότερος λόγος που κάνει την «υπόθεση» αδύναμη προκειμένου να εξηγήσει τις αιτίες που προκάλεσαν το «συμβάν» είναι τόσο ανύπαρκτες, όσο και ο χρόνος που ένα τέτοιο «γεγονός» λαμβάνει χώρα, ακριβώς εκεί που δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος και συνεπώς βρίσκεται εκτός πεδίου φυσικής!

Υποτίθεται πως στηρίζεται στην Γενική θεωρία της Σχετικότητας, όμως είναι αυτή που αναιρεί την λογική για μια τέτοια υπόθεση. Με άπειρη πυκνότητα και θερμοκρασία της προκειμένης ιδιομορφίας οι εξισώσεις δεν έχουν νόημα και δεν μπορούν να λυθούν!
Το άπειρο δεν είναι αριθμός και δεν μπορεί να μειωθεί όσες φορές και να διαιρεθεί!
Συνεπώς οι φιλοσοφικές έννοιες δεν μπορούν να γίνουν δεκτές σαν να πρόκειται για φυσικά μεγέθη. Αυτό δεν είναι επιστημονικά νόμιμο.
Το μηδέν και το άπειρο δεν είναι φυσικά μεγέθη και συνεπώς δεν μπορούν να συνυπολογιστούν στις εξισώσεις της Σχετικότητας!
Είναι αλήθεια ότι κάποιοι νόμοι που απαρτίζουν την θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης έχουν νόημα, όταν αναφέρονται σε φυσικά μεγέθη. Τότε οι υπολογισμοί, αντίστοιχα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βγει ένα συμπέρασμα. Όμως σαν σύνολο η εικασία της δημιουργίας του κόσμου με το big bang δεν γίνεται να θεμελιωθεί σε μια επιστημονική υπόθεση, αφού «γεγονός» πριν από το χρόνο Πλανκ δεν μπορούμε να υποθέσουμε.

Ακόμα και η μάζα του Σύμπαντος, η ηλικία, η διαστολή και η μετατόπιση προς το ερυθρό, η ομοιογένεια, η ισοτροπία και η ακτινοβολία υποβάθρου από πλείστους επιστήμονες αμφισβητούνται και επιστημονικά θεμελιώνονται σε διαφορετική βάση. Η σταθερά του Huble διαφορετικά υπολογίζεται, με συνέπεια όλα τα συμπεράσματα που «θεμελιώνανε» την υπόθεση να βρίσκονται σε αμφισβήτηση καθιστώντας την «θεωρία» σε κρίση. Ακόμα και η διαστολή του Σύμπαντος, από πολλούς επιστήμονες (Νάρλικαρ, Αρπ) αμφισβητείται, όπως και η μετατόπιση προς το ερυθρό, βλέπε «φαινόμενο γήρανσης» (age-redshift effect).

Σήμερα είναι γνωστό ότι τα στοιχεία της ύλης συνεχίζουν να δημιουργούνται και χωρίς νέες εκρήξεις big bang, μέσα στους πυρήνες των αστεριών, καταρρίπτοντας και τον αρχικό ισχυρισμό του Gamow για την δημιουργία της ύλης και του Σύμπαντος με την «αρχική έκρηξη».
Αρχικά δέχτηκαν ότι το Σύμπαν διαστελλόταν . Όμως για να μείνει σταθερή η πυκνότητα της ύλης δέχτηκαν ότι αυτό μπορεί να αντισταθμισθεί από την συνεχή και αδιάκοπη δημιουργία της ύλης. Αλλά κι όταν οι μελέτες της κατανομής των ραδιοπηγών απέδειξαν ότι η πυκνότητα μειώνεται, λόγω της διαστολής οι φωστήρες δημιουργιστές υπέθεσαν, ότι η δημιουργία της ύλης αποκλείεται, τουλάχιστον στο βαθμό που δεν υπερβαίνει την αντίστοιχη που καταστρέφεται.

Δεν λέω ότι δεν γίνεται προσπάθεια να βρεθεί λύση, αλλά ότι το big bang αν απέρριπτε μερικές εξωτικές απόψεις και δεχόταν κάποια φυσικά μεγέθη ώστε να έχουν νόημα οι υπολογισμοί των εξισώσεων, σαν τοπικότητα για παράδειγμα, θα είχε κάποιο κύρος να υποστηριχτεί σαν μια επιστημονική υπόθεση. Αντίθετα, έτσι όπως διατυπώθηκε (το 1927) και συνεχίζει να συντηρείται, μόνο την αφέλεια και την θεολογία στηρίζει. Το Σύστημα βολεύεται από τέτοιες εξηγήσεις που δεν τα σπάνε με την καθεστηκυία νοοτροπία. Και σε αυτό φταίει η προκατάληψή μας ότι σώνει και καλά όλα οφείλονται σε μια πρωταρχική έκρηξη. Από τη μια τα εξηγήσαμε όλα κι από την άλλη συμβιβαστήκαμε και με τις θρησκευτικές μας προκαταλήψεις. Τώρα όλοι είναι ευχαριστημένοι.
Όμως υπάρχουν κι άλλες θεωρίες εκτός από το big bang, θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος.

Φυσικά υπάρχουν και διαφορετικές θεωρίες, όπως ήδη ανέφερα πιο πάνω, όμως αυτές δεν προωθούνται από το Σύστημα. Το τελευταίο φαίνεται να έχει συμφέρον να διαιωνίζει την δημιουργία του κόσμου, αν και μου φαίνεται αυτό δεν ισχύει ανάμεσα σε όλους τους επιστήμονες ή ανάμεσα στους υποστηρικτές αυτής της, κοντά ενός αιώνα, «υπόθεσης». Αυτή την «λύση» την υιοθετούν μόνο όσοι δεν βάζουν το μυαλό τους να σκεφτεί παραπάνω. Επαναπαύτηκαν ότι έλυσαν το μυστήριο της… δημιουργίας. Το ότι έπεσαν στην λούμπα των δημιουργιστών δεν συνειδητοποιήθηκε ποτέ. Η εκπαιδευμένη μας λογική και πάλι μπροστά σαν εμπόδιο! Οι εξηγητές των αποκαλυπτικών θρησκειών τρίβουν τα χέρια τους και επιστήμονες σαν τον παπά Λεμαίτρ, τον Έντιγκτον, τον Τεγιάρ ντε Σαρντέν και τον Τέημς Τζηνς δεν θα το πίστευαν ότι μια «επιστημονική» υπόθεση, μια speculation επιστήμη, μπορεί να δίνει απαντήσεις για τόσο καιρό, χωρίς να αναζητούνται αποδείξεις. Το μόνο που απέδειξαν ήταν ότι η ενσωμάτωση της επιστήμης με τις προσωπικές τους προκαταλήψεις τελικά ήταν εύκολη υπόθεση.
Ο μέσος αναγνώστης, πίσω από την «αυθεντία» μπορεί να καταναλώσει εύκολα μασημένη τροφή με αφέλεια.

Ακόμα κι εκείνοι που πρόσφατα έπαψαν να πιστεύουν σε θεούς, η εκπαιδευμένη τους λογική ακόμα ρωτάει: ποιος δημιούργησε τον κόσμο… λες και έχουν τη σιγουριά πως υπήρχε στιγμή που δεν υπήρχε τίποτα!

Σήμερα όλο και περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο κόσμος μας είναι αυθύπαρκτος και άπειρος. Η ιδέα του big bang δεν είναι τόσο παράλογη όσο φαίνεται. Πέρα από τις πολλές υποθέσεις που την στηρίζουν, η επιστήμη μπορεί να δεχτεί πολλές από αυτές και ορισμένες να τις επιβεβαιώσει από τα δεδομένα που κατέχει. Όμως αυτή μπορεί να αποτελεί απλά μονάχα μία τοπικότητα στο άπειρο και αχανές Σύμπαν. Ίσως τέτοιες τοπικότητες να βρίσκονται διάσπαρτες, σαν φυσαλίδες, σε ολόκληρο το Σύμπαν που ποτέ δε θα καταφέρουμε να αποδείξουμε, αφού η μια από την άλλη βρίσκονται αν όχι σε «άπειρη» απόσταση, τουλάχιστον σε μια απόσταση μη προσιτή σε μας. Είναι σαν γαλαξίες που ταξιδεύουν σε ένα αέναο τέρμα παρασέρνοντας μαζί τους τεράστια ποσά ύλης, σαν νησίδες μέσα στον άπειρο ωκεανό του πραγματικού Σύμπαντος. Στη δική μας νησίδα μπορεί να έχουμε διαστολή. Αλλού ίσως υπάρχει μία συστολή. Όμως η τοπικότητα αυτή δεν μπορεί να εκφράσει το γενικό χαρακτηριστικό του Σύμπαντος και συνεπώς ότι αυτό έχει ένα αρχικό σημείο εκκίνησης σαν γενικό χαρακτηριστικό του άπειρου! Η έννοια του απείρου δεν μπορεί να γεννήσει τέτοιους περιορισμούς! Μόνο η αφέλεια δεν μπορεί να περιοριστεί στους νόμους της αναγκαιότητας που σαν νόμοι μπορούν να μας κρύψουν την πραγματικότητα.

Στη φύση αρέσει να κρύπτεται («Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί») έλεγε ο Ηράκλειτος, που σαν γενικότητα μας περιορίζει να δούμε τα πάντα. Ένα εμπόδιο που βρίσκεται πάντα μπροστά μας. Όμως, εκεί που βρίσκονται τα εμπόδια, εκεί βρίσκεται και η πρόκληση! Γι αυτούς που τολμούν, δεν θα πάψουν ποτέ να αναζητούν την αλήθεια, αφού ξέρουν ότι αυτή είναι σχετική και ιστορικά καθορισμένη.
Ας αφήσουμε τους αφελείς να νομίζουν ότι όλα τα ξέρουν, ότι βρήκαν την αλήθεια και εξήγησαν τα πάντα!

Ναι, η περατότητα του Σύμπαντος είναι μια αυθαιρεσία που μόνο ιδεολογικούς σκοπούς εξυπηρετεί. Η ύλη δεν μπορεί να είναι πεπερασμένη, ακίνητη και συμπιεσμένη σε μια κουκίδα μέσα στην οποία, όπως λέγεται, αρχικά υπήρχαν όλες οι πρωταρχικές αιτίες που θα γεννούσαν την κίνηση, η οποία με τη σειρά της θα γεννούσε τον αχανή χώρο του σύμπαντος και του αιώνιου χρόνου! Παραείναι τραβηγμένη υπόθεση. Ούτε ο χώρος Μινκόφσκι, ούτε η γεωμετρία Ρήμαν προβλέπει τέτοιο μηδενικό χώρο. Γι αυτό δεν είναι νόμιμη επιστημονικά μια τέτοια υπόθεση.
Την λογική αυτή μόνο η θεολογία μπορεί να αποδεχτεί, δογματικά και απόλυτα.
Η δική μας λογική αναγκαστικά εγείρει νέα ερωτήματα που κι αυτά μένουν αναπάντητα. Οι «ειδήμονες» βέβαια θα σπεύσουν να τα «εξηγήσουν» πάλι με υποθέσεις, προκειμένου να πείσουν όχι μόνο εμάς αλλά και τον εαυτό τους ότι η λογική μπορεί να φτάσει στις εσχατιές της δημιουργίας και του σκοπού φτάνοντας και πάλι σε ένα υπερφυσικό ον! Πρέπει να το αντιληφθούμε: είναι μια τελεολογική άποψη που στηρίζει περισσότερο μια ιδεολογία κι όχι μια επιστημονική θέση.

Όμως από την άλλη θα ρωτήσει κανείς: γιατί το Σύμπαν είναι αυθύπαρκτο, άπειρο και αιώνιο;
Η απάντηση μόνο μία μπορεί να είναι: γιατί αυτό εκτός του ότι βρίσκεται σε συμφωνία όχι μόνο με τις επιστημονικές αρχές και τα δεδομένα της επιστήμης (συσσώρευση της γνώσης) αλλά και με τη φιλοσοφία όπου παραμερίζονται όλα εκείνα τα αυθαίρετα και υπερβατικά ερωτήματα της πρώτης αρχής, της ακινησίας της ύλης (αντιτίθεται στην πιο ισχυρή αρχή της διατήρησης της ύλης), της εμφάνισης του θεού (αυθαίρετη και θέση της θεολογίας) και της λογικής (δεν πρέπει να πολλαπλασιάζουμε τους αγνώστους πέραν του δέοντος, αφού ούτως ή άλλως ούτε κι αυτοί μπορούν να απαντηθούν).

Οι απαντήσεις πρέπει να διατυπώνονται με απλότητα και να απαντούν χωρίς να θέτουν νέα ερωτήματα, ιδιαίτερα όταν κι αυτά δεν δίνουν καμιά απάντηση.
Κυρίως όμως ανάμεσα στο δίλημμα: αυθυπαρξία της ύλης ή αυθυπαρξία θεού, είναι προτιμότερο το πρώτο, αφού βρίσκεται σε συμφωνία με όλες τις επιστημονικές αρχές και τα δεδομένα με τα οποία κατανοούμε την εξέλιξη του Σύμπαντος, έχοντας ένα βέλος του χρόνου που κινείται στο άπειρο.
Σαν άπειρο δεν έχουμε το δικαίωμα να του θέσουμε καμιά αρχή!
Ο χρόνος της έκρηξης του big bang λοιπόν είναι στιγμή του απείρου και όχι αρχή δημιουργίας του Όλου. Μόνο έτσι αποφεύγουμε τα λογικά αδιέξοδα.
Το άπειρο Σύμπαν, στο κάτω κάτω ούτε επαληθεύεται ούτε διαψεύδεται, αφού υπερβαίνει κάθε δυνατή εμπειρία, ενώ ταυτόχρονα αποκλείει ένα σωρό ερωτήματα που έτσι κι αλλιώς δεν απαντώνται και μόνο τη θεολογία στηρίζουν.

Όπως λέει και ο Ε. Μπιτσάκης «Η θεωρία της αρχικής έκρηξη και διαστολής έχει έντονο ιδεολογικό χαρακτήρα» κι αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει. «Το δίλημμα είναι αναπόφευκτο: ή δεχόμαστε την αιωνιότητα της ύλης και τότε η ακινησία και η αρχή της κίνησης είναι ακατανόητες, ή δεχόμαστε τη δημιουργία, αντικαθιστώντας την επιστημονική αντικειμενικότητα με την πίστη» («Το Είναι και το Γίγνεσθαι» σελ. 308 εκδόσεις Δαίδαλος Αθήνα 2003).
Έτσι αντιλαμβάνεστε ότι, αν δεν έχουμε μια ex nihilo δημιουργία, δημιουργία εκ του μηδενός δηλαδή, ουδέποτε θα μπορέσει το Σύμπαν να μεταπέσει στο «μη ον».
Επίσης, αν καταστάσεις υποκβαντικού επιπέδου μπορούν να δημιουργήσουν το «ον» περνώντας από ένα επίπεδο οργάνωσης σε ένα υψηλότερο, αντιλαμβανόμαστε γιατί η ζωή που προϋποθέτει ένα υψηλότερο επίπεδο οργάνωσης εμφανίζεται πολύ αργότερα από την δημιουργηθείσα ανόργανη ύλη.
Γι' αυτό και στην επόμενη ανάρτηση θα διαπραγματευθούμε το θέμα αυτό: Πώς δημιουργήθηκε η ζωή; [Μπορείτε να τη δείτε εδώ http://epic-atheist.blogspot.com/2012/05/1.html ]

Πάρθηκε από http://epic-atheist.blogspot.com/2012/04/big-bang.html