Αιώνια η πάλη ανάμεσα στην ύλη και την ιδέα

Από το blog Η ΑΘΕΪΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ

Στην προηγούμενη ανάρτηση δώσαμε έμφαση στην ελλιπή γνώση των πιστών σε θέματα φυσικής και φιλοσοφίας και αντιμετωπίσαμε τον ενεργητισμό των ιδεαλιστών που έχοντας μια σχετική μόρφωση προσπαθούν να θεμελιώσουν τα δόγματα της πίστης τους οικειοποιώντας την επιστήμη φυσικά διαστρεβλώνοντάς την. Οι πρώτοι, οι αγράμματοι πιστοί, είναι φιντεϊστές, που διατείνονται ότι η πίστη τους είναι ανώτερη της λογικής ακόμα και αν συγκρούεται με τον ορθολογισμό, όπως καυχιόταν ο Τερτυλλιανός για την σοφή παραλογία του. Οι δεύτεροι είναι ενεργητιστές που οικειοποιώντας την επιστήμη προσπαθούν να στηρίξουν την πίστη τους διαστρεβλώνοντας φυσική και φιλοσοφία με ιδεαλισμούς. Θεωρώντας ότι είναι αδύνατον να πείσουμε τους πρώτους, σύμφωνα με την αρχή ότι κατεβαίνοντας στο επίπεδό τους είναι βέβαιο ότι θα ηττηθούμε από την ανοησία, στρέφουμε τα βέλη μας στους δεύτερους αφού με όρους φυσικής και λίγης φιλοσοφίας ελπίζουμε ότι μπορούμε να διατηρήσουμε ένα σχετικό επίπεδο λογικής. Έτσι στην προηγούμενη ανάρτηση δώσαμε έμφαση στην υλικότητα της μάζας και της ενέργειας στηρίζοντας μια φιλοσοφία μονισμού. Αυτές τις δυο μορφές ύπαρξης της ύλης οι ενεργητιστές, όπως παλιά οι πνευματοκρατιστές, τις ξεχωρίζουν σαν δυο διαφορετικές ουσίες ύπαρξης, προκειμένου να βγάλουν συμπεράσματα για να στηρίξουν τον ιδεαλισμό τους θέτοντας το πνεύμα σαν πρωταρχική ουσία και την ύλη σαν παράγωγο, όπως ο Πλάτων θεωρούσε τις ιδέες του αντικειμενικές, εξ ου και ο όρος «αντικειμενικός ιδεαλισμός»! Εδώ ας κάνουμε μια σύντομη χρονική αναδρομή για να δούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, παρακάμπτοντας σχεδόν για δυο χιλιάδες χρόνια τις υλιστικές απόψεις των φυσικών φιλοσόφων, του Θαλή και του Δημόκριτου που κατάφεραν να βρουν απαντήσεις, όχι στις ευφάνταστες εικασίες ιδεαλιστών φιλοσόφων, αλλά αναζητώντας απαντήσεις παρατηρώντας τη φύση και υπολογίζοντας με τη λογική.

                           Πλάτων, Αυγουστίνος, Θωμάς Ακινάτης, Τζώρτζ Μπέρκλευ

Ο αριστοκρατικός φιλόσοφος, Πλάτων, θεμελιωτής του αντικειμενικού ιδεαλισμού και θιασώτης του δουλοκτητικού συστήματος της εποχής του, θεωρούσε ότι η υλιστική φιλοσοφία οδηγούσε κατευθείαν στον αθεϊσμό, και σε αυτό δεν είχε άδικο. Ίσως ήταν από τις πιο τρανές και αληθινές διαπιστώσεις του, όμως αυτό δεν το επαινεί αφού στους «Νόμους» του υποστήριζε ότι οι άθεοι πρέπει να θανατώνονται σαν εγκληματίες! Στην φιλοσοφία του διακήρυττε ότι ο κόσμος των αισθητών πραγμάτων, αυτά που βλέπουμε δηλαδή, ήταν τα ωχρά αντίγραφα και οι σκιές των ιδεών. Η ύλη, έλεγε, δεν υφίσταται αυτοτελώς αλλά γίνεται πραγματική μόνο χάριν στην δύναμη της ιδέας και του πνεύματος! Μέσω του Αυγουστίνου η πνευματοκρατία του Πλατωνισμού πέρασε στον χριστιανισμό και στη Δύση μέσα από τις ιδέες του Θωμά του Ακινάτη και τις διαστρεβλώσεις του Αριστοτέλη επηρέασε την Μεσαιωνική σχολαστική φιλοσοφία. Όλα αυτά μέχρι να εμφανιστεί ο Φράνσις Μπέϊκον στα τέλη του 16ου αιώνα, που απέδιδε το αληθινό νόημα της φιλοσοφίας, όχι στο πνεύμα και τα δόγματα της θρησκείας αλλά στην μεθοδολογία της γνώσης της φύσης, στο πείραμα και την απόδειξη. Όμως οι ιδεαλιστές δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Μπροστά στην αναβίωση των υλιστικών ιδεών αντίπαλο δέος στάθηκε ο «υποκειμενικός ιδεαλισμός» του ιρλανδού επίσκοπου Τζωρτζ Μπέρκλεϋ που διακήρυττε τον 18ο αιώνα ότι οι ιδέες που βρίσκονται στο νου του θεού, μας τις τροφοδοτεί στον δικό μας σαν εντυπώσεις. Αυτά, έλεγε, είναι τα αισθητηριακά δεδομένα! Έτσι, οι ιδέες έγιναν υποκειμενικές ποιότητες. Μεταξύ άλλων και αυτός υποστήριξε ότι τα εξωτερικά αντικείμενα, τα πράγματα δηλαδή, δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας. Εκείνο που υπάρχει είναι το πνεύμα που νοεί, ενώ τις παραστάσεις τις προκαλεί ο φορέας τους, ο θεός! Απορρίπτοντας το φυσικό κόσμο και την ύλη αρνείται κάθε φυσική επιστήμη. Πολέμησε και αυτός με δριμύτητα τους υλιστές και τις πρωτοπόρες επιστημονικές απόψεις της εποχής του, όπως για παράδειγμα τη φυσική του Νεύτωνα που τότε θεμελίωνε επιστημονικά τον τρόπο που εκδηλώνονται τα φυσικά φαινόμενα. Από τότε, πότε έτσι και πότε αλλιώς οι ιδεαλιστές, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προσπαθούσαν να αντισταθούν στην άνοδο του υλισμού που με επιστημονικό τρόπο ανακάλυπταν νόμους και θεμελίωναν επιστημονικά την νομοτέλεια της φύσης. Βλέποντας όμως, όσο καλύτερα ερμήνευαν οι επιστήμονες τον κόσμο, τόσο περισσότερους θεούς απέβαλλαν από το κεφάλι τους, οι ιδεαλιστές με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνέχιζαν να αντιστέκονται διαστρεβλώνοντας φυσικές έννοιες και φιλοσοφία. Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε.

Με τις νέες επιστημονικές ιδέες και ο χριστιανισμός αναγκάστηκε να βάλει αρκετό νερό στο κρασί του, άσχετα αν δεν το παραδέχεται. Ο χριστιανισμός σήμερα δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την αντικειμενικότητα της φύσης, όμως επιμένει να μην αναγνωρίζει και την οντολογική του αυτάρκεια. Αυτήν την αποδίδει στο θεό, ταυτίζοντας την ύλη με το πνεύμα. Έτσι η ψυχή γίνεται ενέργεια που σαν τις ιδέες του Πλάτωνα εκπορεύεται από το θεό. Η δημιουργία του κόσμου από το θεό, στις μέρες μας, αρκετά έχει τροποποιηθεί από τότε που οι βεδουίνοι «φιλόσοφοι της ερήμου» επινόησαν. Ο κόσμος μας δεν είναι στατικός. Ο θεός δεν φαίνεται να δημιούργησε τον κόσμο σε κείνες τις εφτά μέρες, αφού όλα τα επιστημονικά δεδομένα μας αναγκάζουν να δεχτούμε την συνεχιζόμενη δημιουργία, όπου ο θεός είναι πανταχού απών! Σήμερα με διάφορες διαστρεβλώσεις δικαιολογούν την γέννηση και την καταστροφή σε αυτό το αέναο γίγνεσθαι, είτε ο θεός επεμβαίνοντας, είτε το κοσμικό ρολόϊ με θεϊκή βούληση κουρδίζεται και ξεκουρδίζεται όπως εξ΄ αρχής το όρισε να γίνεται. Όμως, από την άλλη, οι φυσικοί νόμοι αφαιρούν όλο και περισσότερες αρμοδιότητες μιας τέτοιας θεϊκής επέμβασης. Οι νόμοι της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα, άθελά του, το έκανε και αυτό στη φυσική, όπως και οι νόμοι του Λαβουαζιέ στη χημεία, του Δαρβίνου στην βιολογία και κάθε καινοτομίας στο χώρο επιρροής του κάθε επιστήμονα. Ο κόσμος μας τελικά δεν δημιουργήθηκε προ έξι χιλιάδων ετών, αλλά πριν δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ η εμφάνιση του ανθρώπου έγινε μόλις πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια, τα πνεύματα και οι θεοί επινοήθηκαν πολύ αργότερα και οι θρησκείες θεμελιώθηκαν μόλις πρόσφατα.

Πώς θα δικαιολογήσουν τώρα οι ιδεαλιστές στους σκαπανείς των φυσικών επιστημών που αποδεικνύουν να υφίσταται το συμπαντικό γίγνεσθαι ακόμα και όταν δεν υπήρχαν άνθρωποι ώστε ο θεός να μεταδίδει στους νόες τους τα αισθητηριακά δεδομένα; Κι όμως, οι διαστρεβλωτές του κόσμου επιμένουν ακόμα στις απόψεις του ιρλανδού επισκόπου ότι η ύλη, δεν υπάρχει ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας και κάθε τι που γίνεται δεν καθορίζεται από προηγηθέντα φυσικά αίτια, όταν η πραγματικότητα είναι διαφορετική! Η επιστήμη απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο τις θέσεις του επιστημονικού υλισμού για την υλικότητα του κόσμου, όπου η ύλη, σαν ουσία, είναι αυτή που δημιουργεί την αισθητηριακή αντίληψη, αν και αυτό ήταν γνωστό ακόμα από την αρχαιότητα. Αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα του κόσμου που υπάρχει ανεξάρτητα από το ανθρώπινο πνεύμα. Το ότι είναι αιώνια και αδημιούργητη, άπειρη στο χώρο και τον χρόνο και εντός της περιέχει και την αιτία της ύπαρξής της, όπως επίσης ότι αναπτύσσεται εξελικτικά, φυσικά και δεν μπορεί να το αποδείξει, αφού το πρόβλημα της οντολογικής της αυτάρκειας δεν είναι ζήτημα επιστημονικό, αλλά φιλοσοφικό. Η επιστήμη δεν μπορεί ούτε να το αποδείξει, ούτε να το αναιρέσει, όμως μπορεί μέσα από τους διάφορους κλάδους της επιστήμης να γενικεύσει μια κοσμοθεωρία που ο θεός φαίνεται να μην είναι αναγκαίος για την ύπαρξη και την διαιώνισή του κόσμου, όπως ακριβώς και η δημιουργία του δεν είναι σύμφυτη με τη λογική, αφού ο κόσμος μας δεν είναι δημιούργημα και δεν εξαρτάται από το νου κανενός. Συνεπώς, ούτε ο κόσμος εξαρτάται από το νου μας αφού υπάρχει ανεξάρτητα από αυτόν. Η κίνηση της ύλης είναι ενδογενής που εκφράζει τον τρόπο της ύπαρξής της και την νομοτελειακή της ανάπτυξη στο χρόνο. Το πνεύμα, λόγω της πολύ μεταγενέστερης εμφάνισής του, είναι επιστημονικά εξακριβωμένο ότι αποτελεί μια νοητική δραστηριότητα του εγκεφάλου και συνεπώς ο θεός, σαν ιδέα, καταντά απλά ένα νοητικό επινόημα που πρέπει να συνέβη στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του εγκεφάλου του, στην προσπάθειά του να εξηγήσει με τις δυνατότητες που είχε τότε, τη φύση και τον κόσμο του! Αναφέρομαι στην εποχή των Νεάντερταλ. Εκεί ανήκει η λογική των πνευμάτων.

Ο θεός λοιπόν, σαν ιδέα είναι παράγωγο όχι μόνο της ύλης, αλλά σαν ιδέα, σχετικά με την εμφάνιση του ανθρώπου, μόλις πρόσφατα επινοήθηκε. Οι δε θρησκείες ακόμα αργότερα. Συνεπώς ο άνθρωπος δεν πίστευε ανέκαθεν στο θεό. Οι θεοί και οι θρησκείες εμφανίστηκαν σε κάποιο στάδιο εξέλιξης του ανθρώπου και θα εξαφανιστούν σε κάποιο άλλο. Τουλάχιστον αυτό αποτελεί διαπίστωση της ανθρωπολογίας και η αποδοχή της, όπως φαίνεται είναι καθολική από την κοινωνιοβιολογία και ανθρωπολογία. Αν δεν πείθει τους ιδεαλιστές, αυτό δεν φαίνεται να μας ξενίζει αφού από την εποχή του Πλάτωνα ακόμα αντιδρούσαν! Για φέρτε την εικόνα μπροστά σας, τον Πλάτωνα να ετοιμάζεται να σχίσει τα συγγράμματα του Δημόκριτου και οι πιο νηφάλιοι μαθητές του να προσπαθούν να τον αποτρέψουν! Σήμερα όχι μόνο σαν Έλληνες, αλλά και σαν άνθρωποι καυχιόμαστε για τις ιδέες του Δημόκριτου. Δεν είναι λυπηρό που οι χριστιανοί ακολούθησαν την συμβουλή του Πλάτωνα να καταστρέφουν ό,τι αντιτίθεται στην ιδεολογία τους και να καίνε άθεους για να φοβίσουν τους πιστούς;
Πιο πάνω παρακάμψαμε τις άνω των δυο χιλιάδων χρόνων απόψεις των φυσικών φιλοσόφων, του Θαλή και του Δημόκριτου, μέσω των οποίων οδηγηθήκαμε στην επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση. Αρχικά με τον μηχανιστικό υλισμό της εποχής του Διαφωτισμού και στη συνεχεία στον Διαλεκτικό και Επιστημονικό Υλισμό που ξεκαθάρισε το τοπίο από κάθε ιδεαλιστική παγίδα.
Πώς έγινε αυτό θα το δούμε στην επόμενη ανάρτηση «Αγώνας δρόμου για τον μονισμό της ύλης».

Πάρθηκε από http://epic-atheist.blogspot.com/2019/02/blog-post.html

Η Αθεΐα είναι συμπέρασμα που συνάγεται από την υλιστική ερμηνεία του κόσμου

Η ανάρτηση αυτή ευαίσθητα ισορροπεί μεταξύ επιστημολογίας και ψυχολογίας έχοντας μοναδικό στόχο να διεισδύσει στους λόγους που οδηγούν το νου του ανθρώπου στην αυτοεξαπάτηση και την μωρία. Η Βλακεία ή πιο κομψά η ανοησία είναι αποτέλεσμα ελλιπούς ευφυΐας και στρεβλής λογικής όπου ο παράλογος συμπεριφέρεται, κατ’ επανάληψη, ανάρμοστα απ’ ό,τι επιβάλει η λογική. Κοντολογίς, πώς γίνεται η ευφυΐα ενός μορφωμένου νου να μην διαφοροποιείται από την ανοησία ενός αγράμματου; Η ανοησία συνήθως έχει ριγμένες τις ρίζες της στην στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας, από εκεί αντλεί τους χυμούς της που έχουν την ιδιότητα να αποξενώνουν τον άνθρωπο από τη λογική και να τον οδηγούν σε παράλογους κόσμους ή στην καλύτερη περίπτωση, όπως στους πιστούς των θρησκειών, σε κόσμους που διέπονται από στοιχειακά, πνεύματα και θεούς, δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις, χωρίς ίχνος ντροπής και λογική τεκμηρίωση που απαιτεί το μορφωτικό επίπεδο της εποχής μας.

Η πίστη σε υπερβατικές οντότητες είναι αχαλίνωτη στους πιστούς, δεν έχει όρια. Δεν είναι τυχαίο που ένας φυσικός σαν τον Αϊνστάιν αναγκάστηκε να ορίσει όρια ανάμεσά τους λέγοντας ότι «η διαφορά μεταξύ βλακείας και ευφυΐας είναι ότι η ευφυΐα έχει όρια»! Αυτά που πιστεύει ένας πιστός, αν ήταν μοναδικός, σίγουρα θα ήταν χαρακτηρισμένος τρελός που ήθελε δέσιμο. Η ειρωνεία είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αυτού του πλανήτη είναι πιστοί και δεν έχουμε ψυχιατρεία για τόσους μεγάλους αριθμούς ασθενών, ούτε περισσότερους λογικούς για να θεωρούνται ασθενείς οι πρώτοι. Όμως υπήρχε εποχή που όλοι ανεξαιρέτως πίστευαν ότι αν δεν θυσιαζόταν τη νύχτα ένας μεγάλος αριθμός πιστών, την επόμενη μέρα ο θεός δεν θα ανέτειλε τον ζωοποιό Ήλιο. Κανένας τότε δεν τολμούσε να αμφισβητήσει την μεγάλη προφητεία. Σήμερα κανένας δεν τολμάει να εκφράσει τέτοιες απόψεις, ούτε τολμάει να παραδεχτεί ότι είναι γιός του θεού. Δυστυχώς όμως τολμούν κάποιοι να εκφράζουν την άποψη ότι εκτός από τον ψυχίατρό τους επικοινωνούν και με το θεό. Σε αυτούς αναφερόμαστε.

Η αντίληψη της πραγματικότητας διαστρεβλώνεται από τους ιδεαλιστές που αντιστρέφουν το υποκείμενο με το αντικείμενο όπως ακριβώς και το αίτιο με το αποτέλεσμα, στρεβλώνοντας την φυσική ροή του χρόνου. Μην ανησυχείτε, πιο κάτω θα γίνω σαφέστερος. Βέβαια και τη «λογική» αμφότεροι την χρησιμοποιούν, όμως και αυτή στρεβλωμένη, ώστε το παράλογο εύκολα να κυκλοφορεί από ανόητο σε ανόητο με ιδιαίτερη ευκολία. Βλέπεις το ψέμα είναι ευκολοχώνευτο και δύσπεπτη η αλήθεια! Όμως, εκεί που κάνει θραύση ο ιδεαλισμός είναι ανάμεσα στους πιστούς των θρησκειών όπου η «ιδέα» αποκτά αντικειμενική υπόσταση σαν να πρόκειται για φυσική οντότητα! Αντικειμενικοί ιδεαλιστές, όπως ο Πλάτων και ο Χέγκελ, κατάφεραν να πείσουν ότι οι ιδέες είναι αντικειμενικές ή όπως στον Μπέρκλεϋ ότι κόσμος μας είναι υποκειμενικός και ανύπαρκτη η ύλη, διαστρεβλώνοντας κατάφορα την αλήθεια και την πραγματικότητα. Στην φιλοσοφία του ιδεαλισμού λοιπόν βρίσκεται το μεγαλύτερο ποσοστό εκείνων που διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Τέτοιοι είναι οι αγύρτες και οι τσαρλατάνοι, που κατά τον Βολτέρο δημιούργησαν τις θρησκείες.

                                                    Να δείτε οι βλάκες πόσοι έγιναν!

Επιστημονικά, κανένας δεν αμφιβάλει ότι ο κόσμος μας είναι υλικός. Ό,τι υπάρχει στον κόσμο μας, μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο από τις αισθήσεις μας και αν το αντικείμενο βρίσκεται εκτός της περιοχής αντίληψης των αισθήσεων μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο από τα επιστημονικά όργανα. Από τίποτα άλλο! Ποιος αμφισβητεί την άποψη αυτή;
Αν αυτό είχε γίνει κατανοητό θα αποφεύγαμε να γεμίζαμε το κεφάλι μας με ιδεαλιστικά σκουπίδια, με ιδεατές οντότητες δηλαδή που ο νους γεννά με την φαντασία και οι αφελείς αποδέχονται αντικειμενικά. Οι φανταστικές επινοήσεις γεννούν μύθους και θεούς! Οι μύθοι βέβαια δεν είναι ψευδή κείμενα για να παραμυθιάζουμε τα παιδιά. Στην αρχαιότητα μέσα σε αυτούς οι ποιητές έκρυβαν αλήθειες (διδάγματα και αρετές) που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να διασωθούν με το πέρασμα του χρόνου. Πραγματικά, όπως έχει λεχθεί, οι μύθοι είναι τα αγριολούλουδα της ψυχής απ’ όπου οι μέλισσες του πνεύματος τρυγούν το μέλι της Σοφίας!

Ως εδώ καλά. Το πρόβλημα αρχίζει όταν κάποιοι αρχίζουν να πιστεύουν τον μύθο αντικειμενικά, σαν ιστορικό γεγονός και νέες φουρνιές μύθων αρχίζουν να τροφοδοτούν τον αρχικό. Τότε το νόημα που είχε ο μύθος αρχικά, αρχίζει να διολισθαίνει και να χάνεται, η αλληγορία μετατρέπεται σε γεγονός, γίνεται «ιστορία». Τότε η μια απάτη τροφοδοτεί την άλλη. Έτσι γεννήθηκαν οι θρησκείες που η μυθική επινοητικότητα των δημιουργών χάνεται στο παρελθόν, και οι αποδέκτες στο μέλλον, στην κυριολεξία βρίσκονται σε σύγχυση. Σύγχυση είναι οι θρησκείες που δημιουργούν ψευδαισθήσεις με τις οποίες ο πιστός αλλοτριώνεται μέρα με τη μέρα και αποξενώνεται από τον πραγματικό του κόσμο.

Τώρα χρειαζόμαστε πραγματικά ένα εργαλείο για να ξεχωρίσουμε το ψέμα από την αλήθεια, το μύθο από το ιστορικό γεγονός. Το βοήθημα που μπορεί να δώσει λύση είναι η φιλοσοφία, όμως και αυτή είναι στρεβλωμένη, κάτω από την επιρροή των φιλοσόφων που την γέννησαν. Πώς θα φτάσουμε στην αλήθεια; Με το νου, αφού σε αυτόν αντικατοπτρίζεται ο κόσμος μας. Ο νους είναι ο καθρέφτης της αντικειμενικής πραγματικότητας. Η φύση όμως κρύπτεται και εμείς τότε καλούμαστε σαν εξερευνητές της γνώσης να την ανακαλύψουμε μέσα από τη λογική, το πείραμα και τα επιστημονικά όργανα. Όμως πρέπει να ξέρουμε ότι ο νους βρίσκεται σε χρονική υστέρηση από την ύλη. Ο νους είναι παράγωγο της εγκεφαλικής δραστηριότητας, της ύλης δηλαδή. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο νους, το πνεύμα και η σκέψη είναι αποτέλεσμα εξελικτικής διαδικασίας και όχι το πρωταρχικό, που υποτίθεται γεννά τον κόσμο, σαν να λέμε ότι μπορεί ένας νους ξαφνικά να βρεθεί από το πουθενά και να δρα, όπως λένε οι ιδεαλιστές «εν αρχή ο λόγος… και είπεν ο θεός γενηθήτω φως… και έγινε η ύλη». Ο λόγος δεν είναι το πρωταρχικό, δεν έχει αντικειμενική ύπαρξη όπως η ουσία. Ο νους, οι ιδέες και η σκέψη είναι αποτέλεσμα νοητικής δραστηριότητας, ενός υλικού εγκεφάλου που λειτουργεί, σκέπτεται και συνειδητοποιεί την ύπαρξή του. Η αντιστροφή της χρονικής διαδικασίας είναι παράλογη και δεν έχει λογική νομιμότητα, επιστημονικά δηλαδή δεν μπορεί να σταθεί. Είναι απαράδεκτο να εξαρτούμε τη φύση και την ύλη από την ιδέα και τα θεϊκά όντα που εμφανίζονται χωρίς αιτία από το μηδέν. Ο νους λοιπόν βρίσκεται σε χρονική υστέρηση. Ακόμα και στην βιολογία ο εγκέφαλος που γεννά το νου εμφανίζεται στα τελευταία στάδια της εξελικτικής του διαδικασίας, όπως και στο παιδί μέχρι να αποκτήσει συνείδηση και λογική (Βιγκότσκι). Να μια κατάφορη αντιστροφή της λογικής που αναδεικνύει το «βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας», που όσοι το αγνοούν, ακόμα και αν είναι μορφωμένοι, δικαίως συγκαταλέγονται ανάμεσα στους «έξυπνους» που συνεχίζουν να πιστεύουν ανόητα πράγματα.

Τώρα νομίζω αρχίζουν κάποια πράγματα να μπαίνουν στη θέση τους. Η λογική που φιλτράρει τις οντότητες που πρόκειται να δεχτεί σαν πραγματικές, αρχίζει να ξεχωρίζει το μύθο που στέκεται εμπόδιο στη λογική και να ξεχωρίζει την αγυρτεία από το ψέμα, την επινόηση από το πραγματικά ιστορικό γεγονός. Η φιλοσοφία όμως που χρησιμοποιεί ιδεαλιστικά ευφυολογήματα, επειδή το είπε ο Πλάτωνας, ο Παύλος ή ο παπάς της γειτονιάς, στην ουσία δεν χρησιμοποιεί κανένα φίλτρο, παρά μόνο πίστη και συχνά ένα στείρο φανατισμό. Όσο μεγαλύτερος ο φανατισμός, τόσο άκαμπτο το δόγμα και ο δογματισμός. Απίστευτες ανοησίες, δυσανάλογοι παραλογισμοί που όμως γίνονται αποδεκτοί. Το παραδέχτηκε και ο Τερτυλλιανός «Credo quia absurdum» (πιστεύω επειδή είναι παράλογο).
Και στην περίπτωση του Πλάτωνα… θα αντιδράσουν οι πλατωνιστές, τι;
Αντιαισθητικό να γίνεται κανείς ουραγός, ακόμα και εκεί που προβάλλεται το ψέμα και η γελοιότητα, επειδή το είπε ο τάδε! Ποιος αμφιβάλει ότι ο μύθος δεν χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον και από τον Πλάτωνα; Μάλιστα, ο μύθος για τον Πλάτωνα είναι τόσο δυνατός που εκφράζει την αλήθεια και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και χωρίς απόδειξη. Έτσι ο μύθος αποτελεί αποδεικτικό καταφύγιο στην προσπάθειά του να τεκμηριώσει ένα μεταφυσικό πρόβλημα, όπως εκείνο του στρατιώτη Ήρ που πέθανε και αναστήθηκε! Σαν τα στιγμιότυπα της Κ.Δ. κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν ο συγγραφέας αναφέρεται σε παραβολή ή σε γεγονός. Μύθος και ιστορία μπερδεύονται σαν κουβάρι διαστρεβλώνοντας τον αναγνώστη ακόμα πιο πολύ. Ας πάμε στον «άλλο κόσμο». Το πέρασμα των ψυχών στον άλλο κόσμο μέσω του Αχέροντα ποταμού δεν καταδικάστηκε σαν μύθος. Από τον Όμηρο πέρασε στον Ορφισμό και την Πλατωνική φιλοσοφία. Ακριβώς αυτό συνεχίζουν να κάνουν ιουδαίοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι θεωρώντας τις «ιερές» τους γραφές, αδιάψευστο λόγο, αναδεικνύοντας το Απόλυτο, το Δόγμα και τον παραλογισμό τους.

Αυτήν την παραλογία προσπαθούμε να πολεμήσουμε. Έτσι διαιωνίζεται η ανοησία που μας απομακρύνει από την λογική στρεβλώνοντας την εικόνα του πραγματικού κόσμου, στενεύοντας για τον πιστό τα περιθώρια απόδρασης από την μωρία. Αν μπορούσε ο Πλάτων να αντιπαρατεθεί στον Δημόκριτο, δεν θα επιχειρούσε να κάψει τα βιβλία του!

Η προσπάθεια του ανθρώπου λοιπόν να ερμηνεύσει υλιστικά τον κόσμο του στην ουσία τον απομακρύνει από τον ιδεαλισμό και γενικά από ανύπαρκτες οντότητες που οδηγούν στις θρησκευτικές προλήψεις, στις δεισιδαιμονίες, στους φόβους και στους παραλογισμούς. Έτσι λοιπόν η διαιώνιση της πίστης δεν αναδεικνύει μόνο την ανοησία των αγράμματων αλλά και την μωρία που μπορεί να υποστεί ακόμα και ένας υποτίθεται μορφωμένος νους, αγνοώντας βασικές γνώσεις φιλοσοφίας, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα όπως ακριβώς γίνεται και στον αγράμματο. Εδώ ας μην επιχειρηθεί γενίκευση που να αφορά την μωρία των ιδεαλιστών, ακόμα και αν αυτοί ήταν φιλόσοφοι. Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω.
Πτυχιούχοι αγράμματοι είναι όσοι κατάφεραν επαγγελματικά να στεριώσουν σε ένα επαγγελματικό πόστο αγνοώντας βασικές επιστημονικές και φιλοσοφικές έννοιες, ανθρωπολογίας, βιολογίας και φυσικής, συνεχίζοντας με το ίδιο πάθος να πιστεύουν σε θεούς, όπως τα μικρά παιδιά στους αγιοβασίληδες.
Είναι αλήθεια, πιστέψτε με, διαστρεβλώνοντας δυο τρεις λαθεμένες φιλοσοφικές έννοιες, εύκολα μπορούμε να οδηγηθούμε σε προκαταλήψεις και στα ίδια ανόητα συμπεράσματα που οδηγούνται αμόρφωτα και επιστημονικά αστοιχείωτα άτομα, ακόμα και αν πάνω από το γραφείο τους μοστράρει ένα πτυχίο νομικής ή ιατρικής επιστήμης, διαφορετικά δεν θα βλέπαμε στις δικαστικές αίθουσες να κρέμονται παναγίτσες και χριστοί, ούτε στους περίβολους των νοσοκομείων εκκλησάκια και στους θαλάμους των ασθενών και τα γραφεία των γιατρών εικονοστάσια που θυμίζουν μεσαίωνα και κακομοιριά.

Επίσης, δεν υπάρχουν μόνο σωστές και λάθος απαντήσεις, αλλά σωστές και λάθος ερωτήσεις. Ποιος σας είπε ότι αν δεν είστε τρελοί έχετε το ελεύθερο να κάνετε ερωτήσεις όπως επιθυμείτε; Διαφορετικά δεν θα σας διαφοροποιούσε κανείς από τους τρελούς. Αλήθεια, τι γνώμη θα σχηματίζατε για εκείνη την «ξανθιά» που ρωτά με σοβαρότητα αν καταπίνοντας το φιτίλι από το καντήλι της Παναγίας Τσαμπίκας της Κυράς μπορεί να μείνει έγκυος παρά τις γενετικές της δυσλειτουργίες; Αλλά ας πάμε και στους μελαχρινούς κυρίους που με έπαρση ρωτούν εδώ και αιώνες, από τότε που φόραγαν χλαμύδες, «ποιος δημιούργησε το Σύμπαν» ή τους μεταμοντέρνους μεταμψυχωτιστάς φιλοσόφους και μελλοντολόγους «τι ήμασταν πριν γεννηθούμε» ή ποιο θα είναι το μέλλον μας αν έχουμε ωροσκόπο τον «Λέοντα» ή «σε ποιο εξελικτικό στάδιο θα περιπέσει η ψυχή μας μετά θάνατον»!
Η πρώτη ερώτηση είναι λάθος επειδή απλούστατα το Σύμπαν δεν είναι δημιούργημα, ενώ η δεύτερη επειδή πριν γεννηθούμε δεν υπήρξαμε, η τρίτη και τέταρτη απλά ανόητες που δεν μας αφορούν. Ανάμεσα σε αυτά τα λανθασμένα και ανόητα υπαρξιακά ερωτήματα στηρίζεται όλη η ιδεαλιστική φιλοσοφία που δεν συνάδει με τη λογική και δεν συνάγεται από καμιά αξιόπιστη φυσική μεθοδολογία μέσω της οποίας να μπορούμε να καταλήξουμε στην εξαγωγή επιστημονικών συμπερασμάτων που να επιβεβαιώνουν τον προβληματισμό της ερώτησης. Τέτοιες ερωτήσεις τίθενται συνήθως από τους αγύρτες όχι για να πάρουν μια απάντηση, αλλά μέσα από την ερώτηση με μαεστρία να δώσουν την απάντηση που θέλουν υπονοώντας: ο «Δημιουργός» στην πρώτη, «πριν γεννηθούμε ήμασταν κάτι άλλο» στην δεύτερη, ότι κάποιος ή κάτι σε κατευθύνει στην τρίτη, και στην τέταρτη ότι «μετά θάνατον θα πάμε κάπου αλλού»! Προσωπικές γνώμες, προτιμήσεις, δόγματα και εικασίες δεν έχουν θέση στην επιστήμη ακριβώς επειδή η πίστη, χωρίς αποδεδειγμένη γνώση και τεκμηρίωση, δεν είναι αξιόπιστη και δεν αποδεδεικνύεται αντικειμενικά. Το ότι οι ίδιες απαντήσεις δίνονται εδώ και χιλιάδες χρόνια, δείχνει την στατικότητα και την παλαιολιθηκότητα της γνώσης, όταν η τελευταία καθημερινά εμπλουτίζεται και αλλάζει πλησιάζοντας όλο και περισσότερο σε αυτό που αποκαλούμε «αλήθεια».

Να κάποιες έννοιες που η άγνοιά τους εύκολα αποπροσανατολίζουν κάθε αδαή:
·         Πέρα από το «βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας» που κάναμε λόγο πιο πάνω, η διευκρίνηση ανάμεσα στη «φιλοσοφία» και την «επιστήμη» ή στο «γενικό» και το «ειδικό» πρέπει καθαρά να διευκρινιστεί.
·         Τι είναι «ύλη», «αλήθεια» και ποια η σχέση ανάμεσα στο «απόλυτο» και το «σχετικό»;
·         Ποια η διαφορά ανάμεσα στη Ύλη και το Πνεύμα, στο «αντικειμενικό» και το «υποκειμενικό», το «τίποτα» και το «κενό» την «αιτιότητα» και την «αιτιοκρατία», την «τύχη» και την «αναγκαιότητα», την «μάζα» και την «ενέργεια»;
·         Τι είναι ο «νόμος» και η «νομοτέλεια»; τι «κίνηση», «χώρος» και «χρόνος»; Τι σημαίνει ισοδυναμία μάζας και ενέργειας και τι λέει ο «νόμος της διατήρησης της ύλης»; υπάρχει εξέλιξη και τι αναγκάζει τα πράγματα να εξελίσσονται στο χρόνο;
Είναι το «θαύμα» λογικό και λογικός αυτός που πιστεύει ότι υπάρχουν ψυχές που ζουν… μετά θάνατον;

 Γιατί πλανιέται τέτοιος άνεμος ανοησίας και δεν λέει να κοπάσει;
Η έπαρση και η αλαζονεία ότι η γνώμη μας είναι όχι μόνο σωστή, αλλά και απόλυτη, μας κάνει εριστικούς και προκατειλημμένους απέναντι στη γνώμη των άλλων, που όχι και λίγες φορές καταδικάζουμε, πριν μπούμε στο κόπο να την κατανοήσουμε! Οι περισσότεροι αγνοούν ότι η πίστη, η πεποίθηση δηλαδή, πρέπει να βρίσκεται σε χρονική υστέρηση από την κατανόηση και την απόδειξη. Δεν πιστεύουμε για να καταλάβουμε, όπως κάνουν οι πιστοί, αλλά προσπαθούμε πρώτα να καταλάβουμε για να μπορέσουμε στη συνέχεια να πιστέψουμε, όπως κάνουν οι αναζητητές της αλήθειας. Ούτε η αλήθεια πρέπει να διεκδικεί το απόλυτο της γνώσης, αφού γνώση και αυτό που λέμε «αλήθεια» είναι πάντα σχετικά και ιστορικά καθορισμένα!
Το «Απόλυτο» των «Αποκεκαλυμμένων Αληθειών» είναι η πιο αλαζονική θέση που δεν επιβεβαιώνεται αντικειμενικά από την εμπειρία της ζωής και συνεπώς όχι μόνο στο ψέμα οδηγεί, αλλά συχνά βρίσκεται σε μεγαλειώδη αντίφαση μεταξύ ομάδων ανθρώπων που οξύνουν τις αντιθέσεις μέχρι το έγκλημα. Ναι, οι θρησκείες δηλητηριάζουν τη ζωή μας και επιβάλλεται να καταδικαστούν και να καταργηθούν.

Αν οι «θεότητες» της πρωτόγονης και ανιμιστικής εποχής υπονοούσαν φυσικές δυνάμεις που κάποτε δεν μπορούσαν να κατανοηθούν, σήμερα η επιστήμη τις απομυθοποιεί με νόμους που διατυπώνονται στη γλώσσα της φυσικής και των μαθηματικών, στην πραγματική τους διάσταση δηλαδή.
Να, τι είναι αθεΐα: η προσπάθεια του ανθρώπου να ερμηνεύσει τη φύση επιστημονικά, απορρίπτοντας κάθε ιδεαλιστικό σκουπίδι από το νου. Ένας πνευματικός και λογικός ακτιβισμός είναι η αθεΐα που πολεμά ανοησία, έπαρση και κάθε διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Εν κατακλείδι, όσο περισσότερο κατανοούμε τα φυσικά φαινόμενα, τόσο λιγοστεύουμε τους θεούς από το κεφάλι μας και συνεπώς μειώνουμε έχθρες και φανταστικούς εχθρούς. Ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλο, χρήσιμοι για την κοινωνία και τον μέλλον των παιδιών μας.

Αθεΐα δεν είναι τρόπος ζωής λοιδορώντας ιερείς, ούτε φιλοσοφικό σύστημα που ανοίγει κατευθύνσεις, ούτε θρησκεία ανταμείβοντας πιστούς και τιμωρώντας παραβάτες. Δεν κάνουμε το καλό για να ανταμειφτούμε, ούτε αποφεύγουμε το κακό για να μην τιμωρηθούμε. Πολύ περισσότερο, με την αθεΐα, δεν σου δίνεται το δικαίωμα να αθετείς νόμους και κανόνες της ζωής, όπως νομίζουν οι πιστοί, επειδή γνωρίζουν καλά ότι κάνοντας το κακό, αν είσαι προσεκτικός μπορείς να απαλλαχτείς της τιμωρίας. Αφήστε αυτή την υποκρισία σε όσους, ελπίζοντας στην μετάνοια ότι μπορούν να σκορπούν με φανατισμό μίσος, έχθρα και κακία, πιστεύοντας ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ή μετανοώντας αυτομάτως θα αποκτήσουν την περιβόητη άφεση αμαρτιών. Να, ποιοι είναι επιρρεπείς στο έγκλημα, ακόμα και για χάρη του θεού! Αλήθεια, τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και της ζωής αυτοί οι πιστοί τα διέπραξαν και τα διαπράττουν καθημερινά ευτελίζοντας την αξία της ζωής, δίνοντας ανόητα αξία σε ανύπαρκτα πράγματα της ζωής και βαρύτητα στην πιο ανόητη σύλληψη του ανθρώπου, την… ματαθανάτια ζωή! Χωρίς θρησκείες οι πόλεμοι δεν συντηρούνται και όποιος αμφιβάλει ας ρίξει μια ματιά στα πεδία των μαχών της Ανατολής που με τέτοιο φανατισμό ερίζουν αμφότεροι μεταξύ τους κατηγορώντας τους άλλους για απιστία. Έλεος πια!

Εμείς, πιστοί στην Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πιστεύοντας ότι οι νόμοι φτιάχνονται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο, έτσι ώστε δίκαιο και συμφέρον να ταυτίζεται ισότιμα σε όλους, δεχόμαστε την άποψη να μην κάνουμε τίποτα που δεν επιθυμούμε και ίδιοι να υποστούμε από άλλους, ζώντας στην κυριολεξία σαν κοινωνικά ολόνια μέσα σε ένα Κοσμικό Σύμπαν. Πιστεύουμε ότι η ηθική δεν στέλνεται από τον ουρανό, δεν έχει θρησκευτική προέλευση. Απορρίπτουμε την ύπαρξη της ψυχής και την ανόητη πέρα ως πέρα ζωή… μετά θάνατον. Οι αρετές μας δεν γεννιούνται από την ιδιοτελή ανάγκη μιας μελλοντικής ανταμοιβής, ούτε από το φόβο μιας μελλοντικής τιμωρίας. Η ηθική μας δεν εκπορεύεται από κανένα θεό, αλλά από καθήκον, και δεν κατευθύνεται μόνο απέναντι στους άλλους ανθρώπους, αλλά απέναντι σε κάθε ον ή καλύτερα σε ολόκληρη την φύση, στα ζώα, στα δάση, στη θάλασσα και στο περιβάλλον γενικότερα. Οι άξεστοι επινοητές των ιερών κειμένων από αφέλεια ξέχασαν να βάλουν στο στόμα του θεού και τέτοιες εντολές, περιστρέφοντας την ηθική του Δημιουργού του κόσμου στους αυτονόητους κανόνες που και ένα παιδί αντιλαμβάνεται από μόνο του, να τιμά τους γονείς του, να μην λέει ψέματα και να μη κλέβει! Πραγματικά αποτελεί έκπληξη η αξία των ηθικών κανόνων που υποτίθεται ο Δημιουργός του Σύμπαντος εκμαιεύει από τον πάνσοφο εγκέφαλό Του για να συνετίσει τα ανόητα δημιουργήματά του!
Ας σοβαρευτούμε.

                       Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μόλις συμπλήρωσε 65 χρόνια ζωής

Η αθεΐα λοιπόν συνάγεται σαν συμπέρασμα από την προσπάθεια του ανθρώπου να εξηγήσει τον κόσμο του, ερμηνεύοντας τη φύση υλιστικά, ξεσκονίζοντας το νου από τα μεταφυσικά σκουπίδια του ιδεαλισμού που η άγνοια και ο φόβος φώλιασαν από άγνοια στον εγκέφαλο από πολύ παλιά, επινοώντας ανόητα, δαίμονες, νεράιδες, πνεύματα και θεούς!
Αν την εποχή του νηπιοβαπτισμού ήταν αδιανόητο να αντιδράσουμε στην επιβολή εκείνων που είχαν την απαίτηση να πιστεύουμε ό,τι και οι ίδιοι, τώρα έχουμε χρέος με σφόδρα να αντιδράσουμε, να φωνάξουμε, να επαναστατήσουμε με τη λογική, κάνοντας reset στη «λογική του παραλόγου», να ξεκολλήσουμε εκείνη την ηλίθια ετικέτα που από νήπια με δόλο μας κόλλησαν στο μυαλό, ανόητοι και δόλιοι αγύρτες του παρελθόντος και της οπισθοδρόμησης!

Να, ένα πλάνο όσων είπαμε πιο πάνω:
·         Αθεΐα είναι η γνώση που βοηθάει να απορρίψουμε τα μεταφυσικά σκουπίδια του νου.
·         Η απόρριψη γίνεται με την γνώση και την φιλοσοφία. Η γνώση πρέπει να είναι επιστημονική και η φιλοσοφία υλιστική.
·         Η επιστήμη μελετά το σύνολο των φαινομένων της ύλης που βρίσκονται σε σχέση με την κίνηση και τις διάφορες μετατροπές της, των μορφών της δηλαδή.
·         Φιλοσοφία είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να ανακαλύψει την αλήθεια των όντων, αυτών που υπάρχουν δηλαδή, και των φαινομένων της πραγματικότητας.
·         Αλήθεια είναι αυτό που μέχρι στιγμής έχει αποδειχτεί επιστημονικά, όπως και από την εμπειρία της ζωής. Γι αυτό και είναι σχετική και ιστορικά καθορισμένη.
·         Η επιστήμη και η φιλοσοφία πρέπει να συνδέονται και η μια να στηρίζει την άλλη. Αν ανάμεσα τους χαθεί αυτή η σχέση τότε σημαίνει ότι η μια από τις δυο διατυπώνεται λανθασμένα. Η φιλοσοφία, που μπορεί αυτό να το κάνει καλύτερα, είναι ο Επιστημονικός Υλισμός.
·         Η διαλεκτική, απαλλαγμένη από τη μεταφυσική, γίνεται αναγκαιότητα για τις φυσικές επιστήμες και το χρηστικότερο μέσον για την ανακάλυψη των νόμων της.
·         Την αθεΐα λοιπόν την συναντά κανείς ούτως ή άλλως, σαν συμπέρασμα, στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει τον κόσμο. Η αθεΐα δεν είναι το ζητούμενο, παρά μονάχα μια διαπίστωση που φτάνει κανείς σε αυτήν προσπαθώντας να ερμηνεύσει τον κόσμο υλιστικά.
·         Άρα η αθεΐα δεν βρίσκεται σε χρονική προτεραιότητα όπως το αίτιο από το αποτέλεσμα, αλλά σαν συμπέρασμα είναι το λογικό αποτέλεσμα της φιλοσοφικής αναζήτησης που στηρίζεται στην επιστημονική γνώση.
Να, γιατί ένας άθεος μπορεί να μην γνωρίζει ότι είναι Υλιστής, όμως ένας Υλιστής είναι πάντα πεπεισμένος ότι είναι άθεος, επειδή η φιλοσοφία του απαλλαγμένη από τα σκουπίδια της μεταφυσικής ερμηνεύει ορθά τον κόσμο.

Στην επόμενη ανάρτηση («Αγύρτες και τσαρλατάνοι μας κατακλύζουν») θα δούμε πώς δρουν οι αγύρτες στην καθημερινή μας ζωή, τόσο σε θρησκευτικά ζητήματα, όσο και φαινομενικά άσχετα με τη θρησκεία, αλλά με τον ίδιο πάντα στόχο, διαστρεβλώνοντας την ερμηνεία των φαινομένων του κόσμου, αλλοτριώνοντας συνειδήσεις, προπαρασκευάζοντας πιστούς ή οδηγώντας άλλους στο ψέμα, στην απάτη και την ανοησία.

Πάρθηκε από https://epic-atheist.blogspot.com/2018/09/blog-post.html

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΥΛΟ ΤΟΝ 2ο

Από κείμενο της ΟΑΚΚΕ [από την αρχή ολόκληρο εδώ http://oakke.gr/na399/papas399.htm ]

[...] Αν ωστόσο εξετάσει κανείς αυτήν τη οικουμενικότητα με ταξικούς όρους θα ανακαλύψει ότι μεταφράζει απλά στο θρησκευτικό-εκκλησιαστικό επίπεδο την οικονομική και πολιτική απαίτηση του πολυεθνικού μονοπώλιου για την ειρηνική συμβίωση των χωρών, των φυλών και των θρησκειών κάτω από τη δικιά του ηγεμονία. Ασφαλώς αυτή η διεργασία είναι θετική σαν αντίρροπη του εθνοτικού, φυλετικού και θρησκευτικού κανιβαλισμού στον οποίο ασταμάτητα σπρώχνει τον πλανήτη το ανατολικό πολεμικό μονοπώλιο. Είναι επίσης θετική από την άποψη ότι ο διεθνισμός του κεφάλαιου και οι ιδεολόγοι του σαν τον πάπα Ιωάννη Παύλο προετοιμάζουν στρατηγικά τους υλικούς και ιδεολογικούς όρους του προλεταριακού διεθνισμού. Όμως στο μακροπρόθεσμο περιεχόμενό τους ο διεθνισμός του κεφάλαιου και ο διεθνισμός του προλεταριάτου βρίσκονται σε ανειρήνευτη σύγκρουση.
Αυτή η σύγκρουση στην περίπτωση του πάπα Ιωάννη Παύλου εκδηλώνεται σε μια σειρά αντιδραστικών ηθικών κανόνων της ατομικής και κοινωνικής ζωής που αυτός και το Βατικανό από πίσω του θέλουν να επιβάλουν στους πιστούς. Αυτοί οι κανόνες είναι ενάντια στην ανθρώπινη ελευθερία, στον ορθολογισμό και στο επιστημονικό πνεύμα και πάνω απ όλα ενάντια στην ατομική και κοινωνική ελευθερία της γυναίκας.

Ο διεθνής πολίτης του Πάπα Ιωάννη Παύλου θα είναι ένας άνθρωπος που δεν θα μπορεί να απαλλάξει τον εαυτό του και τους άλλους από μια νεκρή συζυγική σχέση, ούτε από μια φρικτά πονεμένη και δίχως κίνηση ζωή σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Θα πρέπει επίσης να αποδεχτεί και τον κίνδυνο της έσχατης των ποινών μέσω του ΑΙDS αν θελήσει να πραγματοποιήσει σαρκική επαφή αφού του απαγορεύεται κάθε μέτρο προφύλαξης
Αν ο πολίτης έχει την ατυχία να είναι γυναίκα, αυτή υποχρεούται να δεχτεί τη μητρότητα χωρίς τη θέλησή του αφού δεν του επιτρέπεται ούτε η αντισύλληψη, ούτε η έκτρωση. Αλλά και αν ακόμα αρνηθεί να χαρεί την σεξουαλική απόλαυση η πιστή καθολική δεν θα μπορέσει ποτέ να χειροτονηθεί. Η χειρότερη και πιο αντιεπιστημονική από όλες αυτές τις παράλογες απαγορεύσεις είναι η απαγόρευση της πολύ ελπιδοφόρας και σωτήριας για την ανθρωπότητα μεθόδου του κλωνισμού των εμβρυακών κυττάρων για θεραπευτικούς λόγους.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι αυτό το αντιδραστικό ηθικολογικό κήρυγμα είναι απλά ένα φεουδαρχικό υπόλειμμα, μια συντηρητική στενοκέφαλη επιβίωση του καθολικισμού στην γενικά δημοκρατική διδασκαλία του Πάπα Ιωάννη Παύλου. Δεν είναι έτσι. Γιατί ο Πάπας αυτός κληρονόμησε από τον προκάτοχό του μια γενικά πιο ανεκτική στάση σε αυτά τα ζητήματα. Νομίζουμε ότι αντίθετα από το να είναι φεουδαρχικά υπολείμματα αυτές οι «στενοκεφαλιές» είναι συμπτώματα των αυξανόμενων προκαταλήψεων και της συντηρητικοποίησης της μονοπωλιακής αστικής τάξης, που πέφτει στο μυστικισμό όσο αδυνατεί να εξηγήσει και να ελέγξει τις παραγωγικές και κοινωνικές δυνάμεις που η ίδια άθελά της απελευθερώνει. Αυτή η ηθικολογική συντηρητικοποίηση του καθολικού, που είναι παράλληλη και ταυτόχρονη με εκείνη του προτεσταντικού κόσμου είναι μια απόπειρα του παγκοσμιοποιημένου κεφάλαιου να ανακαλύψει κάπου κάποια ιδεολογική σταθερότητα για τα στελέχη του και για το απέραντο ταραγμένο ποίμνίο του. Και αυτήν την αναζητά στις «ρίζες», δηλαδή στις «απλές» πατριαρχικές συνήθειες, στην «ηθική» μικρή παραγωγή, στην «αγνή απλή ζωή» και στις αντίστοιχες λυτρωτικές ουτοπίες κάθε ιστορικά παρακμασμένης τάξης. Το σύγχρονο μεγάλο αστικό στέλεχος φτάνει ακόμα και να παίζει τη ζωή του κορόνα γράμματα διασχίζοντας ωκεανούς, ερήμους και ζούγκλες για να ανακαλύψει στα όρια του θανάτου την «ζωϊκή του ύπαρξη». Στις ίδιες ταλαιπωρίες της σάρκας θέλει να δοκιμαστεί με τις στερήσεις της απόλαυσης για να εξαγνιστεί από το σύγχρονο «καταναλωτισμό» και «καπιταλισμό» ο πιο φτωχός για τέτοιες συγκινήσεις μέσος καθολικός.

Αυτός είναι ο λόγος που πάντα θα διακρίνει κανείς δίπλα στους ύμνους των φιλελεύθερων για την παγκοσμιοποίηση και την τεχνολογική επανάσταση τη νοσταλγία τους για το χωριό και τη γειτονιά, το θαυμασμό τους για τις «τοπικές κουλτούρες», ή ακόμα και το δέος τους μπροστά στο οτιδήποτε έχει επιβιώσει από το μαγικό και τις ιεροτελεστίες της βαρβαρότητας. Καταλήγουν υποχρεωτικά στο παλιό και τελματωμένο επειδή δεν μπορούν και δεν θέλουν να δουν όλο αυτό τον κόσμο να ξεσηκώνεται εναντίον τους για να μπει στη σύγχρονη ζωή ακολουθώντας μια πραγματικά επαναστατική τάξη όπως είναι το σύγχρονο βιομηχανικό προλεταριάτο. Θέλουν να τον συντηρούν σε αυτή την κατάσταση της αιώνιας καθυστέρησης μοιράζοντας του υλική και ψυχική φιλανθρωπία. Φιλανθρωπία ενάντια στην κοινωνική επανάσταση. Σε αυτό το μοτίβο έμεινε ως το τέλος με συνέπεια και αίσθηση των διαθέσεων των παγκόσμιων μαζών ο Πάπας Βοϊτίλα.

Μπορεί να καταλάβει κανείς λοιπόν, αν έτσι σκέφτεται το «φιλελεύθερο» δυτικό μονοπώλιο πως σκέφτεται το ανατολικό κρατικοφασιστικό. Το ισλάμ και η ορθοδοξία έχουν ήδη δώσει με τους αποκεφαλισμούς και τις εθνοκαθάρσεις τα πρώτα δείγματα της δικιάς τους πραγματικά ριζοσπαστικής επιστροφής στις «ρίζες». Μπροστά τους ο πάπας Ιωάννης Παύλος μοιάζει με Ντιντερό και τον σεβόμαστε γι αυτό δίπλα στους δημοκράτες καθολικούς. Όμως για μας τους υπερασπιστές του προλεταριακού διαφωτισμού υπάρχει ζωτική ανάγκη να τελειώνουμε με όλο αυτό τον κόσμο που μπορεί να ηρεμεί μόνο ταξιδεύοντας με φαντάσματα. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτόν όχι μόνο για τον σοσιαλισμό αύριο, αλλά και για τον αντιφασισμό σήμερα. Ο φασισμός, ιδιαίτερα ο ναζισμός συγκρούεται τελικά με την κρατική εκκλησία, αλλά πριν φτάσει σε αυτό το σημείο έχει χρησιμοποιήσει τις θρησκευτικές προκαταλήψεις και τα παθητικά ατομικιστικά κηρύγματα για να αποσπάσει τις μάζες από την ορθολογική και υλιστική, την πραγματικά επαναστατική σκέψη.

Θρησκεία, δουλικότητα και ταπείνωση

Στα κηρύγματα των κληρικών και στις θείες λειτουργίες συνεχώς βεβαιώνουν τους πιστούς ότι είναι δούλοι του θεού, της θεομήτορος και των αγίων.

Οι θρησκευτικές τελετές, οι λιτανείες και οι ακολουθίες όλων των εκκλησιών - χριστιανικής, βουδιστικής, ιουδαϊκής, μουσουλμανικής και άλλων συνδέονται με τη δουλική στάση του ανθρώπου στα γόνατα μπροστά στην εικόνα του θεού, υποκλίσεις και εδαφιαίες μετάνοιες.

Πώς εμφανίστηκαν και από πού προέρχονται αυτές οι δουλικές ιεροτελεστίες και λιτανείες που μειώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ;

Η χριστιανική, η ιουδαϊκή, η βουδιστική, η μουσουλμανική και οι άλλες θρησκείες διαμορφώθηκαν κατά την περίοδο του δουλοκτητικού ή του φεουδαρχικοδουλοπαροικιακού συστήματος. Στις διδασκαλίες και στις ιερουργίες τους αυτές οι θρησκείες καθρέφτιζαν τις κοινωνικές σχέσεις κατά τις οποίες οι εργαζόμενοι ήταν δούλοι ή δουλοπάροικοι, βρίσκονταν σε πλήρη εξάρτηση από τους δουλοκτητες ή τους φεουδάρχες, από τον τσάρο, το βασιλιά, τους πρίγκηπες και τους αξιωματούχους του. Οι άνθρωποι ονειρευόμενοι την ευτυχία έστω και "μετά θάνατο", δημιουργώντας τις αντιλήψεις για τους θεούς, με τη φαντασία τους μετέφεραν στο φανταστικό μετά θάνατο βασίλειο όλες τις κοινωνικές σχέσεις που υπήρχαν τότε.

Οι επίγειοι δεσπότες - βασιλιάδες, τσάροι και πρίγκηπες, δουλοκτήτες και φεουδάρχες - απαιτούσαν από τους αφοσιωμένους τους ταπεινοφροσύνη και υπακοή, λατρεία και δώρα. Αυτά δε τα γνωρίσματα - φιλοδοξία και απληστία προς τα υλικά αγαθά - η θρησκεία τα αποδίδει και στους ουράνιους δεσπότες : ο θεός και οι άγιοι του έχουν ανάγκη από εγκώμια και δώρα - θυσίες, κεριά, θυμίαμα. Όπως μπροστά στον επίγειο τσάρο έτσι και μπροστά στις εικόνες του θεού και των αγίων πρέπει να γονατίζουμε, να υποκλινόμεθα βαθιά και να είμαστε δούλοι.

Να από που ξεκινούν οι ιδέες της ταπεινοφροσύνης και της δουλοφροσύνης, οι εκκλησιαστικοί κανόνες να γονατίζουμε και να υποκλινόμεθα ώσπου να φθάνει το μέτωπό μας στη γη. Αυτές οι ταπεινωτικές για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ιεροτελεστίες διατηρήθηκαν σε όλες τις θρησκείες σαν επιβιώσεις της εποχής που στην ανθρώπινη κοινωνία υπήρχε η δουλεία και το δουλοπαροικιακό δίκαιο.

Οι άριστοι μεταξύ των ανθρώπων, τα φιλελεύθερα πνεύματα από παλιά εξεγείρονταν εναντίον αυτής της δουλικής ταπεινότητας και χαμέρπειας.

Οι πρωτοπόροι άνθρωποι όλων των εποχών δεν θεωρούσαν τον άνθρωπο μουγγό εμπόρευμα, ούτε σκουλήκι και δούλο, αλλά δημιουργό της ζωής, που με την εργασία του δημιουργεί μεγάλες αξίες. Η θρησκεία και η εκκλησία όμως προς όφελος των εκμεταλλευτριών τάξεων αγωνίζονταν εναντίον της ιδέας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ελευθερίας, προσπαθώντας να καθυποτάξουν την ελεύθερη σκέψη και τις δημιουργικές τάσεις και παρορμήσεις.

Π. Α. Παβέλκιν ''Τι είναι θρησκεία''

Η σχέση του Κομμουνιστικού Κόμματος προς τη θρησκεία [Μέρος 3ο και τελευταίο]

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π. Α. Παβέλκιν ''Τι είναι θρησκεία'', εκδόσεις Β.ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ, 1962 

Όπως και όλα τα άλλα υπολείμματα της παλιάς κοινωνίας στη συνείδηση των ανθρώπων, το ίδιο και οι θρησκευτικές δεισιδαιμονίες δεν θα εξαφανισθούν από μόνες τους. Μόνο η νέα, η επιστημονική σοσιαλιστική ιδεολογία νικάει στον αγώνα με την παλιά, την αντιεπιστημονική, την αντισοσιαλιστική ιδεολογία. Για να απαλλαγεί όλος ο λαός από τις θρησκευτικές πλάνες χρειάζεται η συστηματική επιστημονική - αθεϊστική προπαγάνδα.

Το Κομμουνιστικό κόμμα επίμονα, υπομονητικά και προσεκτικά οργανώνει και διεξάγει την αντιθρησκευτική προπαγάνδα και εξηγεί τη ζημιά που προξενούν οι θρησκευτικές δοξασίες και ιεροτελεστίες. Η επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα ξεσκεπάζει τον αντιδραστικό κοινωνικό ρόλο της θρησκείας και δείχνει πώς τη θρησκεία στις διάφορες χώρες τη χρησιμοποιούσαν και τη χρησιμοποιούν οι εκμεταλλευτικές τάξεις εναντίον των εργαζομένων, εναντίον της ειρήνης και της φιλίας των λαών, εναντίον του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας και δείχνει ποια ζημιά προξενούν οι θρησκευτικές και οι άλλες δεισιδαιμονίες στην οικοδόμηση του κομμουνισμού.

Η επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα έχει σαν σκοπό όπως τις σκοτεινές και άγριες θρησκευτικές δοξασίες, που μειώνουν τον άνθρωπο και του καλλιεργούν δουλοπρεπή συναισθήματα, τις αντικαταστήσει με τις φωτισμένες, πεντακάθαρες επιστημονικές γνώσεις, που δυναμώνουν την πίστη του εργαζόμενου ανθρώπου στις δημιουργικές του δυνάμεις, στην παντοδυναμία του λαού που τον καθοδηγεί το κομμουνιστικό κόμμα. Η επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα πρέπει να διασκορπίζει τη θρησκευτική ομίχλη στη συνείδηση του πληθυσμού και να την αντικαθιστά με το ηλιακό φως της επιστημονικής γνώσης, της μαρξιστικο - λενινιστικής κοσμοθεωρίας.

Η αντιθρησκευτική προπαγάνδα δεν είναι αυτοσκοπός κι' ούτε κανένα αυτάρεσκο καθήκον. Ο μαρξισμός - λενινισμός αντικρίζει την αντιθρησκευτική προπαγάνδα από τη σκοπιά του βασικού καθήκοντος, που είναι η πραγματοποίηση του κομμουνισμού. Γι' αυτό στις συνθήκες του καπιταλισμού οι μαρξιστές κάνουν αντιθρησκευτική προπαγάνδα συνδέοντάς την στενά με την ταξική πάλη του προλεταριάτου και υποτάσσουν την αντιθρησκευτική τους δράση στα καθήκοντα της επαναστατικής ταξικής πάλης.

''Το να χωρίζεις με απόλυτο, αδιάβατο όριο τη θεωρητική προπαγάνδα του αθεϊσμού, δηλαδή την εξάλειψη των θρησκευτικών δοξασιών σε ορισμένα στρώματα του προλεταριάτου και την επιτυχία, την πορεία, τις συνθήκες του ταξικού αγώνα αυτών των στρωμάτων - σημαίνει ότι σκέπτεσαι μη διαλεκτικά...'' τόνιζε ο Λένιν.

Η ανώτατη επιτυχία του αντιθρησκευτικού αγώνα κατακτιέται με βάση τις ανώτατες επιτυχίες του ταξικού αγώνα του προλεταριάτου : με τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης και της δικτατορίας του προλεταριάτου, με την εξαφάνιση του καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού ανατρέπονται οι πιο βαθιές ρίζες των θρησκευτικών δοξασιών.

Βέβαια μόνο με την επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα δεν ξεπερνιούνται οι θρησκευτικές δεισιδαιμονίες ακόμα και στις συνθήκες της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Βασική και αποφασιστική σημασία για το ξεπέρασμα των θρησκευτικών υπολειμμάτων έχει η πρακτική συμμετοχή όλων των πολιτών στην οικοδόμηση του κομμουνισμού. Στην πορεία της ενεργητικής δραστηριότητας για το μετασχηματισμό της κοινωνίας και την αλλαγή της φύσης για το καλό του λαού, οι πιστοί πείθονται θαυμάσια για την ισχύ της εργασίας τους, για την ισχύ των λαϊκών μαζών που τις καθοδηγεί το κομμουνιστικό κόμμα. Αυτό ευνοεί το μαρασμό των θρησκευτικών διαθέσεων.

Ο Β. Ι. Λένιν, αναλύοντας το ρόλο της πρακτικής δράσης για τη μεταλλαγή της συνείδησης των λαϊκών μαζών, στην ''εισήγησή του για την επανάσταση του 1905'' έλεγε : ''Αφού οι αστοί αφέντες και οι άβουλοι υποτακτικοί τους, σοσιαλρεφορμιστές, μιλάνε με τόση κομπορρημοσύνη για τη ''διαπαιδαγώγηση'' των μαζών, τότε σαν διαπαιδαγώγηση αυτοί συνήθως εννοούν κάτι το σχολικό, το σχολαστικό που αμοραλοποιεί τις μάζες, που τους καλλιεργεί τις αστικές προλήψεις.
Η πραγματική διαπαιδαγώγηση των μαζών ποτέ δεν μπορεί να αποσπασθεί από την αυτοτελή πολιτική και ιδιαίτερα από την επαναστατική πάλη της ίδιας της μάζας. Μόνο ο αγώνας διαπαιδαγωγεί την εκμεταλλευόμενη τάξη, μόνο ο αγώνας της αποκαλύπτει το μέτρο των δυνάμεών της, διευρύνει τον ορίζοντά της, μεγαλώνει τις ικανότητές της, καθαρίζει το μυαλό της και ατσαλώνει τη θέλησή της''.

Οι θρήσκοι άνθρωποι, συμμετέχοντας με την εργασία τους στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, βλέπουν ότι ούτε οι υπερφυσικές δυνάμεις, ούτε ο θεός, αλλά αυτοί οι ίδιοι, οι εργαζόμενες μάζες, δημιουργούν την ιστορία, μετασχηματίζουν την κοινωνία και τη φύση. Στην πρακτική της σοσιαλιστικής οικοδόμησης πείθονται οι εργαζόμενες μάζες ότι είναι σωστή η επιστημονική μαρξιστικο - λενινιστική διδασκαλία, που αποτελεί τη βάση της δράσης του κομμουνιστικού κόμματος.

Ακριβώς όπως η πρακτική συμμετοχή στην ταξική πάλη εναντίον των τσιφλικάδων και των καπιταλιστών, στις συνθήκες του εκμεταλλευτικού συστήματος, βοηθάει τους εργάτες και τους αγρότες να καταλάβουν τον αντιδραστικό ρόλο της θρησκείας, του κλήρου και της εκκλησίας σαν βοηθών των εκμεταλλευτών, έτσι και η πρακτική συμμετοχή στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού βοηθάει τους εργαζόμενους να απαλλάξουν εντελώς τη συνείδησή τους από τα θρησκευτικά και τα άλλα υπολείμματα της παλιάς κοινωνίας.

Το κοινωνικό σύστημα που στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα της παραγωγής, αναπόφευκτα περιορίζει, στενεύει τον ορίζοντα των ανθρώπων, Τα ενδιαφέροντα του ιδιοκτήτη και ιδιαίτερα του αγρότη, περιορίζονται στο στενό κύκλο της μικρής του οικονομίας. Όπως έγραφε ο Ν. ΜΠ. Γκόγκολ για τους ''αρχαίους γαιοκτήμονες'' οι σκέψεις τους δεν πετούσαν παραπέρα, από το μικρό τους φράκτη που τους απομόνωνε από τον υπόλοιπο κόσμο.

Το σοσιαλιστικό σύστημα απόσπασε εκατομμύρια αγρότες και άλλους εργαζόμενους από το στενό κύκλο των συμφερόντων του μικρού ιδιοκτήτη. Το σοσιαλιστικό σύστημα με τον παραγωγικό συνεταιρισμό βοήθησε εκατομμύρια σοβιετικούς, ρουμάνους, βούλγαρους, πολωνούς και άλλους αγρότες να μπουν στο μεγάλο έργο, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Η αγροτιά, χάρη στη συμμετοχή της στη σοσιαλιστική κολχόζνικη οικοδόμηση, ανέβηκε στο ύψος της κατανόησης των πανκρατικών συμφερόντων.

Οι θρήσκοι άνθρωποι συμμετέχοντας συνειδητά στο μετασχηματισμό της φύσης και της κοινωνικής ζωής και βλέποντας τους μεγάλους καρπούς της συλλογικής εργασίας, στοχάζονται τις αιτίες των γύρω φαινομένων, κι' αυτό τους σπρώχνει να συγκρίνουν τις θρησκευτικές και τις επιστημονικές αντιλήψεις, στην κριτική της θρησκείας και στην αναζήτηση επιστημονικών απαντήσεων.

Η καθημερινή επικοινωνία των θρήσκων ανθρώπων με τους πρωτοπόρους ανθρώπους στην εργασία, στην κοινωνική ζωή και στα έθιμα, βοηθάει τους πιστούς να εξετάζουν κριτικά την πίστη τους στο θεό και να αφομοιώνουν τις επιστημονικές αντιλήψεις για τον κόσμο.

Η εργασιακή δραστηριότητα των εργατών, των αγροτών, την διανόησης για την κατασκευή ισχυρών και σύνθετων μηχανών, για την οικοδόμηση εργοστασίων, φαμπρικών και ηλεκτροσταθμών, για την κατασκευή φραγμάτων των ποταμών και διωρυγών, τους πείθει παραστατικά για τη δύναμη του ανθρώπου όταν είναι εξοπλισμένη με την επιστήμη και την τεχνική και κλονίζει τη θρησκευτική τους πίστη. Οι οικοδόμοι του κομμουνισμού δεν έχουν καμιά βάση για να πιστεύουν στην παντοδυναμία του θεού. Συμμετέχοντας στην οικοδόμηση της νέας ζωής, οι πιστοί βλέπουν ότι ο άνθρωπος δεν είναι τέφρα της γης, ούτε σκουλίκι, όπως διδάσκει η εκκλησία, αλλά δραστήριος παράγων που καθυποτάσσει με τις ισχυρές του δυνάμεις τη φύση.

Σε διάκριση από τον καπιταλισμό, που αναπτύσσεται αυθόρμητα, η ανάπτυξη της σοσιαλιστικής παραγωγής και του σοσιαλιστικού πολιτισμού γίνεται με βάση την επιστήμη, σχεδιασμένα, με την καθοδήγηση του μαρξιστικολενινιστικού κόμματος. Οι εργάτες, οι κολχόζνικοι, η διανόηση μόνοι τους καταρτίζουν, συζητούν και επικυρώνουν τα σχέδια της παραγωγικής τους δραστηριότητας και οι ίδιοι εφαρμόζουν αυτά τα σχέδια. Με την ίδια τους την πείρα βλέπουν, ότι όλη η γύρω ζωή τους αναπτύσσεται με φυσικό τρόπο και δεν υπάρχει βάση για την πίστη στο θεό και στα θαύματα. Η σώφρονη επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα βοηθάει ακόμα πιο πολύ τους εργαζόμενους να το συνειδητοποιήσουν αυτό και να εξοπλισθούν με την επιστημονική ερμηνεία των φαινομένων της φύσης και της κοινωνικής ζωής, με την επιστημονική αθεϊστική κοσμοθεωρία.

Η επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα εφαρμόζεται πριν απ' όλα με τη διαπαιδαγώγηση των εργαζομένων στο πνεύμα του μαρξισμού - λενινισμού, με την προπαγάνδα του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού, των πολιτικών και επιστημονικών γνώσεων. Μεγάλη σημασία για την προπαγάνδα των μαρξιστικολενινιστικών ιδεών έχει η οργανωμένη μελέτη των έργων των κλασικών του μαρξισμού - λενινισμού, Τα έργα αυτά εκδόθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, σε μεγάλες ποσότητες και είναι προσιτά στον κάθε αναγνώστη.

Το κομμουνιστικό κόμμα καθοδηγείται από την υλιστική μαρξιστικολενινιστική θεωρία, που είναι για το κόμμα και όλο το λαό το καθοδηγητικό αστέρι, που δείχνει το σκοπό, αποκαλύπτει τις προοπτικές, φωτίζει το δρόμο και οδηγεί στον προδιαγεγραμμένο σκοπό, που είναι η νίκη του κομμουνισμού.

Πηγή της δύναμης του Κομμουνιστικού κόμματος, πηγή των νικών της εσωτερικής και εξωτερικής του πολιτικής είναι το ότι η πολιτική του είναι θεμελιωμένη αυστηρά επιστημονικά και η δράση του κόμματος στηρίζεται στη γνώση των νόμων ανάπτυξης της κοινωνίας και της φύσης. Η πολιτική του κόμματος αντιστοιχεί προς τις αντικειμενικές τάσεις της προοδευτικής ανάπτυξης της κοινωνίας και εκφράζει τα συμφέροντα της πιο πρωτοπόρας τάξης της κοινωνίας - της εργατικής τάξης, τα συμφέροντα όλων των εργαζομένων, δηλαδή της αποφασιστικής δύναμης της κοινωνίας.

Το Κομμουνιστικό κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης καθοδηγεί τη δράση των διακοσίων εκατομμυρίων του σοβιετικού λαού για την οικοδόμηση του κομμουνισμού. Σήμερα που η χώρα μπήκε στην περίοδο της αναπτυσσόμενης οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας και πραγματοποιεί το μεγαλεπήβολο επτάχρονο πρόγραμμα, που ψήφισε το 21ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, τα ζητήματα της κοινωνικής διαπαιδαγώγησης των εργαζομένων ιδιαίτερα της νέας γενιάς, αποκτούν εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συστατικό στοιχείο της κομμουνιστικής αγωγής είναι η αφομοίωση της μαρξιστικολενινιστικής κοσμοθεωρίας και το ξεπέρασμα των υπολειμμάτων της παλιάς κοινωνίας στη συνείδηση των ανθρώπων και ιδιαίτερα των θρησκευτικών υπολειμμάτων.

Κομμουνιστική αγωγή θα πει διαπαιδαγώγηση αφοσιωμένων, δραστήριων και συνειδητών οικοδόμων της νέας κοινωνίας. Αυτό σημαίνει πολύπλευρη και αρμονική ανάπτυξη όλων των δημιουργικών δυνάμεων και ικανοτήτων του ανθρώπου. Η κομμουνιστική αγωγή περικλείει και την πολιτική αγωγή [δηλαδή την αφομοίωση της μαρξιστικολενινιστικής διδασκαλίας, την πολιτική συνειδητότητα και ατσάλωμα], και την αισθητική, και την ηθική, και τη σωματική. Μια από τις πλευρές της κομμουνιστικής αγωγής είναι η αθεϊστική αγωγή, η αγωγή στο πνεύμα της συνεπούς επιστημονικής διαλεκτικοϋλιστικής κοσμοθεωρίας.

Η θρησκευτική ιδεολογία είναι εχθρική προς την επιστήμη, εμποδίζει την ανάπτυξη των δημιουργικών δυνάμεων του λαού και την οικοδόμηση του κομμουνισμού. Γι' αυτό κάθε συνειδητός οικοδόμος του κομμουνισμού θεωρεί χρέος του να κάνει δραστήριο και ανειρήνευτο αγώνα κατά της θρησκείας.

Με την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού κόμματος, την επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα στη Σοβιετική Ένωση την κάνουν οι επαγγελματικές ενώσεις, η κομσομόλ, τα πολιτιστικά διαφωτιστικά ιδρύματα - βιβλιοθήκες, αναγνωστήρια, λέσχες καθώς και οι επιστημονικο - διαφωτιστικοί όμιλοι και ιδιαίτερα ο Πανενωσιακός σύνδεσμος για την διάδοση των πολιτικών και επιστημονικών γνώσεων.

Το 21ο συνέδριο του ΚΚΣΕ στην απόφασή του επί της εισήγησης του Ν. Μ. Σβέρνικ για τα καθήκοντα των συνδικαλιστικών ενώσεων πήρε την απόφαση, όπου αναφέρονταν ότι οι συνδικαλιστικές ενώσεις πρέπει να στρέψουν την προσοχή τους στη σοσιαλιστική αγωγή, ''συστηματικά να αγωνίζονται εναντίον των μικροαστικών διαθέσεων, προλήψεων και κάθε είδους υπολειμμάτων της καπιταλιστικής πισωδρόμησης στους εργάτες, σωστά να οργανώνουν και να δυναμώνουν την αντιθρησκευτική προπαγάνδα...''.

Το καταστατικό της λενινιστικής κομσομόλ αναφέρει : '' Το μέλος της ΠΛΚΕΝ υποχρεούται να είναι τίμιος και να λέει την αλήθεια. να τηρεί τους κανόνες του σοσιαλιστικού τρόπου ζωής, να αγωνίζεται με τα υπολείμματα του καπιταλισμού στη συνείδηση της νεολαίας, εναντίον της μέθης, της κακολογίας, εναντίον των θρησκευτικών προλήψεων και της αντισυντροφικής συμπεριφοράς προς τη γυναίκα''.

Το 11ο συνέδριο της ΠΛΚΕΝ που έγινε τον Απρίλιο του 1949 αποφάσισε : ''να ενισχυθεί ανάμεσα στη νεολαία η προπαγάνδα των φυσιογνωστικών - επιστημονικών γνώσεων, να διεξάγεται επίμονος αγώνας εναντίον των θρησκευτικών υπολειμμάτων''.

Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης στην απόφασή της ''Για την οργάνωση της επιστημονικής διαφωτιστικής προπαγάνδας'' [1944] τόνισε ότι η προπαγάνδα των φυσικών επιστημών έχει μεγάλη σημασία για την άνοδο του πολιτιστικού επιπέδου των πλατιών μαζών των εργαζομένων, για το ξεπέρασμα των θρησκευτικών υπολειμμάτων και κάθε είδους προλήψεων και δεισιδαιμονιών.
Βασικό περιεχόμενο της επιστημονικής διαφωτιστικής προπαγάνδας...πρέπει να είναι η υλιστική ερμηνεία των φαινομένων της φύσης, η διευκρίνιση των κατακτήσεων της επιστήμης, της τεχνικής και του πολιτισμού. Ανάμεσα στον πληθυσμό, ιδιαίτερα στο χωριό, πρέπει να εφαρμοσθεί πλατιά η οργάνωση διαλέξεων, συζητήσεων και ομαδικής ανάγνωσης εκλαϊκευμένων φυλλαδίων και άρθρων για την δομή του σύμπαντος, για την προέλευση του ήλιου και της γης, για τα βασικά αστρονομικά φαινόμενα, για την εμφάνιση και την ανάπτυξη της ζωής, για την προέλευση του ανθρώπου, για τη διάπλαση του ανθρωπίνου σώματος, για την προέλευση και τη ζωή των φυτών και των ζώων, για τις αιτίες των ασθενειών και τον αγώνα μ' αυτές, για τις επιστημονικές βάσεις της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, για τα μέτρα ανόδου της συγκομιδής και της παραγωγικότητας της κτηνοτροφίας, για την ατομική ενέργεια και τη χρησιμοποίησή της κλπ.
Οι διαλέξεις με θέματα από τις φυσικές επιστήμες πρέπει να είναι εκλαϊκευμένες και ταυτόχρονα να αντιστοιχούν πλήρως προς το σημερινό επίπεδο της επιστήμης, οι διαλέξεις και οι συζητήσεις πρέπει να συνοδεύονται με εικονογραφημένα βοηθήματα, πλακάτ, φωτογραφίες, χάρτες, εκθέματα κλπ.''

Η προπαγάνδα των επιστημονικών γνώσεων τότε μόνο βοηθάει το ξεπέρασμα των θρησκευτικών υπολειμμάτων, όταν από τα γεγονότα και τους νόμους της επιστήμης βγάζει επιστημονικά κοσμοθεωρητικά συμπεράσματα, όταν διαποτίζεται με την αθεϊστική διαλεκτικο - υλιστική κοσμοθεωρία και όταν συνδέεται στενά με τα πρακτικά καθήκοντα της οικοδόμησης του κομμουνισμού.

Η σχέση του Κομμουνιστικού Κόμματος προς τη θρησκεία [Μέρος 2ο]

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π. Α. Παβέλκιν ''Τι είναι θρησκεία'', εκδόσεις Β.ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ, 1962

Η δουλοκτητική, η φεουδαρχικο - δουλοπαροικιακή και η αστική κρατική εξουσία εκφράζοντας τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών, χρησιμοποιούσαν τη θρησκεία και την εκκλησία για την πνευματική καθυπόταξη των εργαζομένων, για τη διαπαιδαγώγηση του λαού στο πνεύμα της ταπεινόφρονης υποταγής. Η εκκλησία και ο κλήρος ήταν στην υπηρεσία του κράτους, οι ιερείς πρακτικά ήταν υπάλληλοι και συχνά εκπλήρωναν το ρόλο των μυστικών πληροφοριοδοτών της χωροφυλακής και της ασφάλειας. Όχι μάταια, ο λαός ονόμαζε τους παπάδες ρασοφόρους υπαλλήλους στην υπηρεσία της τσαρικής εξουσίας και εν Χριστώ χωροφύλακες.

Το εκμεταλλευτικό κράτος στην τσαρική Ρωσία καθώς και σε μια σειρά άλλες χώρες μετέτρεψε την εκκλησία σε εξάρτημά του και απαιτούσε από όλους τους πολίτες την υποχρεωτική εκπλήρωση όλων των θρησκευτικών ιεροτελεστιών.

Η εξουσία της εκκλησίας επεκτεινόταν σε όλες τις πλευρές της ζωής των πολιτών και ούτε λόγος μπορούσε να γίνει για κάποια ελευθερία της συνείδησης. Η καταγραφή των πράξεων αστικού δικαίου [γέννηση, γάμος, θάνατος] ήταν προνόμιο της εκκλησίας. Νόμιμος γάμος ήταν μόνο ο θρησκευτικός. Οι στρατιώτες πήγαιναν στην εκκλησία εν παρατάξει, στις χριστιανικές χώρες εξομολογούνταν και κοινωνούσαν. Στις κρατικές υπηρεσίες προσλαμβάνονταν, υπάλληλοι εκείνοι που τακτικά εκπλήρωναν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Στα ιδρύματα, στο στρατό και στο δικαστήριο υποχρέωναν τους πολίτες σε θρησκευτικό όρκο με παρουσία ιερέως, πχ, ορκίζονταν  στο σταυρό και στο ευαγγέλιο.

Η υποχρεωτική εκπλήρωση θρησκευτικών ιεροτελεστιών είναι βιασμός της συνείδησης των ανθρώπων. Ο άνθρωπος δεν μπορούσε να μην πιστεύει στο θεό ή να αλλαξοπιστήσει και με την απειλή της εκδίωξης από την εργασία ή της τιμωρίας τον υποχρέωναν να εκπληρώνει τις ιεροτελεστίες της επίσημης εκκλησίας.

Η εκκλησία έφτιαξε δεήσεις για όλες τις περιπτώσεις της ζωής : πρωινή και εσπερινή προσευχή, προσευχή πριν και μετά το γεύμα, πριν και μετά το μάθημα, πριν τον ύπνο κλπ. Ο λαός μπορεί να ήταν αγράμματος, και η εκκλησία το ανεχόταν ευχαρίστως αυτό, όμως ήταν υποχρεωμένος να ξέρει προσευχές. Η εκκλησία όμως δια μέσου των προσευχών ενέπνεε στους ανθρώπους την ιδεολογία της δουλοφροσύνης, την ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι ένας άσημος δούλος του θεού.

Η θρησκευτική διδασκαλία φώλιαζε στη συνείδηση των ανθρώπων από την πιο μικρή ηλικία. Οι θρησκευτικοί μύθοι και τα δόγματα κηρύσσονταν όχι μόνο στους ναούς, αλλά και διδάσκονταν υποχρεωτικά στο σχολείο. Η μελέτη του ''νόμου του θεού'' απασχολούσε αρκετό χρόνο τους μαθητές, θόλωνε την συνείδηση των παιδιών και της νεολαίας με επινοήσεις, και τους καταπίεζε πνευματικά.

Το δημοκρατικό κίνημα πρόβαλλε το αίτημα της ελευθερίας της συνείδησης, του αποχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος και του σχολείου από την εκκλησία. Η θρησκεία πρέπει να είναι ατομική υπόθεση του κάθε πολίτη και το κράτος δεν πρέπει να ανακατεύεται στα ζητήματα της πίστης και να βιάζει τη συνείδηση των πολιτών. Το κράτος δεν πρέπει να απαιτεί από τους πολίτες την εκπλήρωση αυτών ή εκείνων των ιεροτελεστιών. Το αίτημα αυτό μπήκε στο πρόγραμμα του κόμματος των μπολσεβίκων από την εποχή του 2ου συνεδρίου του κόμματος που έγινε το 1903.

Τις βασικές αρχές της ελευθερίας της συνείδησης τις έχουν επεξεργαστεί κιόλας οι αστοί διαφωτιστές κατά την περίοδο του αγώνα εναντίον του φεουδαρχικού δουλοπαροικιακού συστήματος. Οι αστοί παράγοντες, αποβλέποντας στην κατάργηση της φεουδαρχίας, της απόλυτης μοναρχίας και της καταπίεσης της εκκλησίας, πρόβαλλαν ένα πρόγραμμα δημοκρατικών μετασχηματισμών και ανάμεσα στις αστικές ελευθερίες περιέλαβαν και το αίτημα της ελευθερίας της συνείδησης. Το αίτημα αυτό σήμαινε εξαφάνιση των προνομίων της επίσημης εκκλησίας καθώς και των προνομίων του κλήρου γενικά, την ανεξιθρησκεία, την αναγνώριση στους πολίτες του δικαιώματος εκλογής θρησκεύματος, τη διακοπή των διωγμών δια λόγους πίστης και τον περιορισμό των δικαιωμάτων των αλλοθρήσκων, τη μη επέμβαση του κράτους στα ζητήματα της πίστης και τον αποχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Αυτό είναι το αστικοδημοκρατικό πρόγραμμα για το ζήτημα των σχέσεων προς τη θρησκεία και την εκκλησία που επεξεργάστηκαν οι πρωτοπόροι παράγοντες της αστικής τάξης, τότε που η αστική τάξη ήταν ακόμα προοδευτική και προχωρούσε στην ανατροπή του φεουδαρχικού καθεστώτος.

Όταν όμως η αστική τάξη ανέβηκε στην εξουσία και έγινε κυρίαρχη τάξη, τότε δεν εφάρμοσε το πρόγραμμά της. Σαν εκμεταλλεύτρια τάξη, που αποτελεί τη μειοψηφία της κοινωνίας, άρχισε να νιώθει την ανάγκη της ιδεολογικής εξαπάτησης του λαού και να υποστηρίζει τη θρησκεία και την εκκλησία. Γι' αυτό η ελευθερία της συνείδησης και ο αποχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος, που περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα της αστικής τάξης, δεν εφαρμόστηκαν στην πράξη.

Μερικά αστικά κράτη αναγνώρισαν την αρχή του αποχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος και την περιέλαβαν ακόμα στο σύνταγμά τους, όμως αυτή η αρχή έμεινε στα χαρτιά.

Στην πράξη , τα αστικά κράτη, έτσι ή αλλιώς ενισχύουν τη θρησκεία και την εκκλησία και τις χρησιμοποιούν σαν όπλο για την πνευματική υποδούλωση των λαϊκών μαζών.

Μόνο η σοσιαλιστική επανάσταση του προλεταριάτου εφάρμοσε την ελευθερία της συνείδησης και τον αποχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Φωτεινό παράδειγμα είναι η Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία και η πολιτική του Σοβιετικού κράτους στο ζήτημα της θρησκείας και της εκκλησίας.

Ο αστικός τύπος και το ραδιόφωνο στην Αμερική και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες συνεχώς συκοφαντούν τη Σοβιετική Ένωση και τις χώρες της λαϊκής δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι στις χώρες του σοσιαλιστικού στρατοπέδου δεν υπάρχει θρησκευτική ελευθερία, ότι στη Σοβιετική Ένωση και στις χώρες της λαϊκής δημοκρατίας δεν υπάρχει ελευθερία της συνείδησης και ότι διώκονται οι κληρικοί. Επειδή δεν έχει γεγονότα για να υποστηρίξει τα ψεύδη του, ο αστικός τύπος καταφεύγει στις δίκες που έγιναν σε βάρος ανωτέρων κληρικών για τα εγκλήματα που είχαν κάνει εναντίον του λαού. Λέγοντας ψέματα, ο αστικός τύπος και το ραδιόφωνο, παρασιωπούν το γεγονός ότι αυτοί οι κληρικοί δικάστηκαν και καταδικάστηκαν όχι για τη θρησκευτική τους δράση, ούτε για την πίστη τους στο θεό, ούτε γιατί ιερουργούσαν, αλλά για την αντεπαναστατική τους πολιτική δράση, για τον αγώνα που έκαναν εναντίον της λαϊκής εξουσίας. Πραγματικά μερικοί κληρικοί παραδόθηκαν στη δικαιοσύνη, όμως δικάστηκαν γιατί με κάλυμμα την πίστη στο θεό και το ιερατικό ένδυμα ανέπτυσσαν αντιλαϊκή δράση εναντίον των αγροτών και πάλευαν για την παλινόρθωση του αστικοτσιφλικάδικου καθεστώτος. Οι δίκες αυτές ήταν πολιτικές δίκες εναντίον των κληρικών που σαν τον καθολικό αρχιεπίσκοπο Μιντσέντυ στην Ουγγαρία ανέπτυσσαν αντεπαναστατική δράση που στρεφόταν εναντίον των συμφερόντων του λαού.

Παρά τις διαβεβαιώσεις της συκοφαντικής αστικής προπαγάνδας, μόνο στις χώρες του σοσιαλισμού υπάρχει πλήρης ελευθερία της συνείδησης και όλοι οι πολίτες είναι ελεύθεροι να έχουν όποια θρησκεία θέλουν ή να είναι άπιστοι.

Στη Σοβιετική Ένωση η εκκλησία αποχωρίστηκε πλήρως από το κράτος, και το σχολείο από την εκκλησία.

Το άρθρον 124 του συντάγματος της ΕΣΣΔ αναφέρει.
''Με σκοπό την εξασφάλιση της ελευθερίας της συνείδησης των πολιτών η εκκλησία στην ΕΣΣΔ αποσπάστηκε από το κράτος καθώς και το σχολείο από την εκκλησία. Όλοι οι πολίτες είναι ελεύθεροι να κάνουν θρησκευτική λατρεία καθώς επίσης και αντιθρησκευτική προπαγάνδα''.

Αυτό σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος στη Σοβιετική Ένωση έχει το δικαίωμα να πιστεύει ή να μην πιστεύει στο θεό, να κάνει ή να μην κάνει θρησκευτικές ιεροτελεστίες καθώς επίσης να κάνει και αντιθρησκευτική προπαγάνδα. Κάθε απόπειρα απαγόρευσης στους πιστούς να κάνουν ιεροτελεστίες θα ήταν παραβίαση της ελευθερίας της συνείδησης, παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών, όμως το Σοβιετικό κράτος προστατεύει αυστηρά τα νόμιμα δικαιώματα των πολιτών.

Αποχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος και του σχολείου από την εκκλησία σημαίνει ότι το κράτος δεν επεμβαίνει στις θρησκευτικές υποθέσεις των πολιτών, δεν τους επιβάλλει θρησκευτικές ή αθεϊστικές αντιλήψεις, αλλά το θεωρεί αυτό ατομική υπόθεση και τους αφήνει ελεύθερους να λύσουν αυτά τα ζητήματα κατά συνείδηση. Επίσης αποχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος σημαίνει ότι το κράτος δεν δαπανά τα χρήματα του λαού για τη συντήρηση των εκκλησιών και του κλήρου, όπως γινόταν επί τσαρισμού. Στη Σοβιετική Ένωση οι εκκλησίες και οι τόποι λατρείας συντηρούνται αποκλειστικά με τα μέσα που τους προσφέρουν οι πιστοί. Η εκκλησία, το τζαμί ή άλλοι οίκοι λατρείας μπορεί να κλείσουν μόνο με απόφαση των ίδιων των πιστών. Όμως για να απαλλαγούν οι πιστοί από τις θρησκευτικές πλάνες απαιτείται προσεκτική και σώφρονη, επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα.

Μήπως το κομμουνιστικό κόμμα στην πολιτική του απέναντι στη θρησκεία και την εκκλησία, περιορίζεται στο αστικοδημοκρατικό πρόγραμμα της ελευθερίας της συνείδησης ; Μήπως συμπίπτει η προλεταριακή, η σοσιαλιστική ερμηνεία της ελευθερίας της συνείδησης με την αστική ερμηνεία αυτής της ελευθερίας ;

Η μαρξιστικο - λενινιστική, σοσιαλιστική ερμηνεία της ελευθερίας της συνείδησης είναι πιο δημοκρατική και πιο προοδευτική από την αστική ερμηνεία. Ο μαρξισμός - λενινισμός, στηριζόμενος σε μια σειρά θέσεις για την ελευθερία της συνείδησης που επεξεργάστηκε η αστικοδημοκρατική πολιτική σκέψη, προχωρεί παραπέρα στην πιο πλήρη ελευθερία της συνείδησης των πολιτών.

Το αστικό πρόγραμμα της ελευθερίας της συνείδησης ουσιαστικά περιορίζεται στην ανεξιθρησκεία, στην παραχώρηση της ελευθερίας εκλογής αυτής ή εκείνης της θρησκείας, όμως αυτό δεν σημαίνει ελευθερία της απιστίας, του αθεϊσμού. Σοσιαλιστική ερμηνεία της ελευθερίας της συνείδησης θα πει όχι μόνο θρησκεία, όχι μόνο αναγνώριση της ελευθερίας εκλογής της θρησκευτικής πίστης, αλλά και ελευθερία της μη πίστης στο θεό, εξασφάλιση της ελευθερίας για τον αθεϊσμό.

Αστική ερμηνεία της ελευθερίας της συνείδησης σημαίνει ελευθερία της θρησκευτικής προπαγάνδας. Μαρξιστικο - λενινιστική ερμηνεία της ελευθερίας της συνείδησης σημαίνει ελευθερία της επιστημονικής, της αθεϊστικής προπαγάνδας. Αυτό αναφέρεται στο άρθρο 124 του συντάγματος της Σοβιετικής Ένωσης που επιτρέπει στους πολίτες την ελευθερία της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας.

Το πρόγραμμα του κομμουνιστικού κόμματος, που ψηφίστηκε στο 8ο συνέδριο του ΡΚΚ [μπ.] το 1919, αναφέρει :
''Σχετικά με τη θρησκεία το ΡΚΚ δεν ικανοποιείται με το νομοθετικό μόνο αποχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος και του σχολείου από την εκκλησία, δηλαδή με μέτρα, που η αστική δημοκρατία προβάλλει στα προγράμματά της, που πουθενά όμως στον κόσμο δεν τα εφάρμοσε ως το τέλος, εξαιτίας των πολύμορφων πρακτικών σχέσεων του κεφαλαίου με τη θρησκευτική προπαγάνδα. Το κόμμα αποβλέπει στην πλήρη κατάργηση της σχέσης ανάμεσα στις εκμεταλλευτικές τάξεις και την οργάνωση της θρησκευτικής προπαγάνδας, βοηθώντας την πρακτική απαλλαγή των εργαζομένων μαζών από τις θρησκευτικές προλήψεις και οργανώνοντας την πιο πλατιά επιστημονική διαφωτιστική και αντιθρησκευτική προπαγάνδα''.

Η Κεντρική Επιτροπή στην απόφασή της στις 10 Νοεμβρίου 1954 '' Για τα λάθη στην διεξαγωγή της επιστημονικής αθεϊστικής προπαγάνδας ανάμεσα στον πληθυσμό'' τονίζει :
''Αφού σχετικά με το κράτος η θρησκεία είναι ατομική υπόθεση και γι' αυτό η εκκλησία αποχωρίστηκε από το κράτος, τότε το κομμουνιστικό κόμμα στηριζόμενο στην μοναδικά σωστή και επιστημονική κοσμοθεωρία, το μαρξισμό - λενινισμό και τη θεωρητική του βάση, το διαλεκτικό υλισμό, δεν μπορεί να παραμείνει αδιάφορο και ουδέτερο απέναντι στη θρησκεία, που είναι ιδεολογία που δεν έχει τίποτε το κοινό με την επιστήμη.
Το κόμμα μας πάντα πίστευε και πιστεύει ότι έχει απαράγραπτη υποχρέωση με όλες τις δυνάμεις και τα μέσα να βοηθάει την ανάπτυξη των φυσικών, των τεχνικών και των κοινωνικών επιστημών. Μόνον με βάση τη σύγχρονη πρωτοπόρα επιστήμη είναι δυνατή η πολύπλευρη και πλήρης εκμετάλλευση για το συμφέρον όλης της ανθρωπότητας, του φυσικού πλούτου. Μόνο με βάση την επιστήμη μπορεί να επιτευχθεί νέα υψηλή άνοδος στην ανάπτυξη της βιομηχανίας και της αγροτικής οικονομίας, να εξασφαλιστεί η παραπέρα ισχυρή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, να ανεβεί η παραγωγικότητα της εργασίας και έτσι να ανεβεί σημαντικά η υλική ευημερία και το πολιτιστικό επίπεδο του λαού. Το κομμουνιστικό κόμμα, ξεκινώντας απ' αυτά, διαπαιδαγωγεί τους σοβιετικούς ανθρώπους στο πνεύμα της επιστημονικής κοσμοθεωρίας και κάνει ιδεολογικό αγώνα κατά της θρησκευτικής ιδεολογίας, σαν αντιεπιστημονικής ιδεολογίας''.

Στη συζήτηση με την αμερικανική εργατική αντιπροσωπεία το 1927 ο Ι. Β. Στάλιν είπε : ''Το κόμμα δεν μπορεί να είναι ουδέτερο σχετικά με τη θρησκεία. Το κόμμα κάνει αντιθρησκευτική προπαγάνδα εναντίον όλων και κάθε είδους θρησκευτικών προλήψεων, γιατί το κόμμα είναι υπέρ της επιστήμης, επειδή κάθε θρησκεία είναι κάτι το αντίθετο προς την επιστήμη.''

'' Εμείς στη Σοβιετική Ένωση, είπε ο Ν. Σ. Χρουστσόφ, λύσαμε σωστά τόσο το εθνικό ζήτημα όσο και το ζήτημα της ελευθερίας της θρησκείας. Κάθε πολίτης της χώρας μας μπορεί να κάνει θρησκευτικές ιεροτελεστίες αν το θεωρεί αυτό αναγκαίο...
Στη Σοβιετική Ένωση υπάρχουν πάνω από 15 εκατομμύρια μουσουλμάνοι, υπάρχουν και αντιπρόσωποι των άλλων θρησκειών. Οι λαοί της χώρας μας παρά τις διαφορές των θρησκειών τους ζουν αδελφικά''.

Μερικοί παράγοντες των θρησκευτικών οργανώσεων προσπαθούν να ερμηνεύσουν την ελευθερία της άσκησης της θρησκευτικής λατρείας σαν δικαίωμα για απεριόριστη δράση της εκκλησίας, ότι οι θρησκευτικές οργανώσεις είναι εντελώς ανεξέλεγκτες, και ότι έχουν το δικαίωμα να κάνουν ιεροτελεστίες αυθαίρετα σε οποιοδήποτε μέρος και οποτεδήποτε.

Η τέτοια ελευθερία της συνείδησης δεν είναι σωστή και θα σήμαινε παραβίαση των δικαιωμάτων των άλλων πολιτών.

Το Σοβιετικό κράτος δεν επεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της εκκλησίας, στα ζητήματα της πίστης και των ιεροτελεστιών, δηλαδή στη δογματική και τυπική πλευρά των θρησκευτικών οργανώσεων, όμως διατηρεί το δικαίωμα του ελέγχου για τη δράση της εκκλησίας και των θρησκευτικών οργανώσεων, ώστε αυτές οι οργανώσεις να μην παραβιάζουν τα δικαιώματα των άλλων πολιτών. Αν το κράτος δεν ελέγχει τη δράση των θρησκευτικών οργανώσεων τότε θα σήμαινε στην πράξη παραβίαση της κοινωνικής ζωής.

Τότε οι κληρικοί για να τραβήξουν την προσοχή του πληθυσμού θα ήθελαν να κάνουν ιεροτελεστίες και θρησκευτικές πομπές σε οποιουσδήποτε δρόμους και πλατείες των πόλεων και των χωριών, να βαφτίζουν πχ, στο Μόσκοβα ποταμό κλπ. Αυτό όμως θα εμπόδιζε τις μεταφορές, τα ταξίδια και θα παραβίαζε την κοινωνική ζωή, θα περιόριζε τα δικαιώματα των πολιτών. Γι' αυτό τα όργανα του Σοβιετικού κράτους δεν επιτρέπουν τις ιεροτελεστίες σε ανοικτό χώρο αλλά μόνο στους ναούς και στους οίκους λατρείας.

Σύμφωνα με τους νόμους του Σοβιετικού κράτους οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να εγγράφονται στις κοινότητες των πιστών για να κάνουν τη θρησκευτική τους λατρεία. Αυτές οι κοινότητες πρέπει να είναι δηλωμένες στα κρατικά όργανα. Η ύπαρξη αδήλωτων θρησκευτικών κοινοτήτων είναι παράνομη.

Το Σοβιετικό κράτος, προστατεύοντας την υγεία των πολιτών, δεν επιτρέπει θρησκευτικές ιεροτελεστίες που ακρωτηριάζουν τους πολίτες. Ιδιαίτερα δεν επιτρέπονται οι ιεροτελεστίες αυτοβασανισμού και βασανισμού, απαγορεύονται οι θρησκευτικές κοινότητες που έχουν σαν σκοπό τους ''την αποδήμηση στους ουρανούς'' δηλαδή την αυτοκτονία ή το φόνο καθώς και τον ακρωτηριασμό, την παραμόρφωση των ανθρώπων.

Οι θρησκευτικές κοινότητες ιδρύονται για να εκτελούν τη θρησκευτική λατρεία και όχι να κάνουν πολιτική ή άλλου είδους δράση. Όταν οι θρησκευτικές κοινότητες προσπαθούν να δημιουργήσουν ταμεία αλληλοβοήθειας, πολιτιστικο - διαφωτιστικούς και μουσικούς κύκλους, να οργανώσουν εκδρομές, γυναικείες συνελεύσεις τότε κάνουν υπέρβαση του δικαιώματός τους και ασχολούνται με ζητήματα που βγαίνουν έξω από το σκοπό για τον οποίο ιδρύθηκαν.

Κάποτε ρωτάνε : μα δεν είναι περιορισμός των δικαιωμάτων των σοβιετικών πολιτών το ότι οι θρησκευτικές κοινότητες δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα και ιδιαίτερα το δικαίωμα της υποβολής υποψηφιοτήτων για τα τοπικά σοβιέτ και για το Ανώτατο Σοβιέτ του σοσιαλιστικού κράτους ; Όμως οι θρησκευτικές κοινότητες ιδρύονται για ένα αποκλειστικό σκοπό δηλαδή για την εκπλήρωση θρησκευτικών ιεροτελεστιών. Τώρα για την πολιτική, την πολιτιστικο - διαφωτιστική και την οικονομική δραστηριότητα των σοβιετικών πολιτών υπάρχουν άλλες οργανώσεις και ιδιαίτερα τα συνδικάτα, οι συνεταιρισμοί κλπ, όπου οι πολίτες μπορούν να αναπτύξουν πλήρως τις δυνάμεις και τις ικανότητές τους για δημιουργική δράση, για την δημιουργία της παλλαϊκής ευτυχίας, για την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Μπορούν οι σοβιετικοί πολίτες να προβάλλουν υποψηφίους, για τα όργανα του σοσιαλιστικού κράτους, παράγοντες της εκκλησίας ;
Βέβαια μπορούν. Αλλά το ότι αυτό δεν γίνεται οφείλεται προφανώς στο ότι πλάι στα ονόματα των πιο καλών, των πιο πρωτοπόρων και αξιοπρεπών πολιτών, δεν θέλουν να έχουν και βουλευτές, πρόσωπα που ασχολούνται με τη διάδοση των αντιεπιστημονικών αντιλήψεων, των θρησκευτικών δοξασιών.

Το σοβιετικό κράτος, αναγνωρίζοντας σαν δικαίωμα των πολιτών του, όχι μόνο την ελευθερία άσκησης της θρησκευτικής λατρείας, αλλά και την ελευθερία της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας, στέκεται ασύγκριτα πιο ψηλά από οποιοδήποτε αστικό κράτος. Το σοβιετικό κράτος όχι μόνο δεν επεμβαίνει στα ζητήματα της συνείδησης των πολιτών και δεν τους επιβάλλει αυτή ή εκείνη τη θρησκεία,. αλλά σαν κράτος των εργαζομένων δίνει στους πολίτες τη δυνατότητα απαλλαγής από τον πνευματικό ζυγό, από τις θρησκευτικές προλήψεις. Το σοσιαλιστικό κράτος με τις βιβλιοθήκες, τα αναγνωστήρια και τα άλλα πολιτικοδιαφωτιστικά ιδρύματα οργανώνει πλατιά διάδοση των επιστημονικών γνώσεων και δίνει στους πολίτες το δικαίωμα να κάνουν προπαγάνδα της επιστημονικής αθεϊστικής κοσμοθεωρίας. Μερικοί σοσιαλδημοκράτες που αυτοαποκαλούνται μαρξιστές, αναθεώρησαν και παραποίησαν τη μαρξιστική θέση ότι το κράτος θεωρεί τη θρησκεία ατομική υπόθεση του κάθε πολίτη. Αυτοί ερμηνεύουν τη θέση αυτή έτσι : τη θρησκεία πρέπει να τη θεωρεί ατομική υπόθεση του κάθε πολίτη όχι μόνο το κράτος, αλλά και το κόμμα της εργατικής τάξης.

Οι αναθεωρητές του μαρξισμού στην προσπάθειά τους να προσαρμόσουν την πολιτική και την ιδεολογία της εργατικής τάξης στα συμφέροντα της αστικής τάξης, μαζί με τους άλλους οπορτουνιστές υποστηρίζουν, ότι όπως και το κράτος έτσι και το προλεταριακό κόμμα πρέπει να είναι ουδέτερο απέναντι στη θρησκεία και να μην κάνει αντιθρησκευτική προπαγάνδα.

Οι οπορτουνιστές συμφιλιώθηκαν όχι μόνο με τον καπιταλιστικό ζυγό και με την πολιτική της αστικής τάξης, αλλά και με την αστική ιδεολογία και ιδιαίτερα με τη θρησκεία. Οι οπορτουνιστές λένε ότι το να πιστεύει ή να μην πιστεύει στο θεό, το να εκπληρώνει ή να μην εκπληρώνει ιεροτελεστίες αυτό είναι ατομική υπόθεση του κάθε μέλους του εργατικού κόμματος και ότι το κόμμα δεν πρέπει να επεμβαίνει στα ζητήματα της θρησκείας.

Αυτή τη θέση σχετικά με τη θρησκεία υποστηρίζουν και πολλοί οπορτουνιστές παράγοντες της 2η διεθνούς και ιδιαίτερα ο βέλγος σοσιαλιστής Ε. Βαντερβέλντε, ο άγγλος εργατικός Μακντόναλντ, ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης Κ. Κάουτσκυ και άλλοι. Ο Βαντερβέλντε πρότεινε όπως οι σοσιαλιστές αγωνίζονται εναντίον της αντιδραστικής καθολικής εκκλησίας όχι όμως και εναντίον κάθε θρησκείας. Ο Κάουτσκυ λαθεμένα παρουσίαζε τον αρχικό χριστιανισμό σαν επαναστατικό κίνημα των δούλων, αγνοώντας το γεγονός ότι ο χριστιανισμός ζητούσε την απαλλαγή από τη δουλεία όχι στη γη, αλλά στη βασιλεία των ουρανών, ότι αυτός περίμενε την εκπλήρωση του ιδανικού του όχι στην πραγματική ζωή αλλά μετά θάνατο.

Μερικοί ιδεολόγοι των δεξιών σοσιαλιστικών κομμάτων, αφού συμβιβάστηκαν με το θρησκευτικό σκοταδισμό, πιστεύουν ότι μ' όλο που ο σοσιαλισμός στηρίζεται στην επιστήμη και η θρησκεία στην τυφλή πίστη, όμως και ο σοσιαλισμός και η θρησκεία έχουν το ίδιο ιδανικό.

Το σημερινό, που πρόσφατα ψηφίστηκε, πρόγραμμα του Σοσιαλιστικού κόμματος της Αυστρίας αναφέρει : ''Ο σοσιαλισμός και ο χριστιανισμός, σαν θρησκεία της αγάπης προς τον πλησίον, συμπίπτουν πλήρως ο ένας με τον άλλο, οι σοσιαλιστές μπορούν να ξεκινούν στις πεποιθήσεις τους και από θρησκευτικές αρχές''.

Το κομμουνιστικό κόμμα στέκεται στις θέσεις της συνεπούς επιστημονικής κοσμοθεωρίας και δεν συμβιβάζεται με καμιά θρησκεία. Οι κομμουνιστές ξεσκεπάζουν τους οπορτουνιστές ηγέτες των δεξιών σοσιαλιστικών κομμάτων, που προσπαθούν να συμβιβάσουν την εργατική τάξη με τη θρησκεία και να φουσκώσουν τη συνείδηση των εργατών με θρησκευτικές προλήψεις. Ταυτόχρονα οι κομμουνιστές αποκρούουν και τους αστούς πολιτικούς, καθώς και τους αναρχικούς που προσπαθούν με τον αγώνα εναντίον της θρησκείας να αποσπάσουν τους εργάτες από τον αγώνα για το σοσιαλισμό. Το Κομμουνιστικό κόμμα, σ' αντίθεση με τους οπορτουνιστές στο εργατικό κίνημα και τους αναθεωρητές του μαρξισμού που τους ακολουθούν, σε πλήρη αντιστοιχία με το μαρξισμό - λενινισμό διδάσκει ότι το κόμμα της εργατικής τάξης δεν μπορεί να θεωρεί τη θρησκεία ατομική υπόθεση του κάθε ξεχωριστού μέλους του κόμματος. Το ζήτημα της θρησκείας δεν είναι ατομική υπόθεση, γιατί η θρησκεία θίγει τα συμφέροντα των εργαζομένων, τα συμφέροντα της κοινωνίας, ζημιώνει τους εργαζόμενους και το κόμμα υπερασπίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων.

''Σχετικά με το κόμμα του σοσιαλιστικού προλεταριάτου, έγραφε ο Λένιν, η θρησκεία δεν είναι ατομική υπόθεση. Το κόμμα μας είναι ένωση συνειδητών, πρωτοπόρων μαχητών για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Μια τέτοια ένωση δεν μπορεί να μένει αδιάφορη προς τη μη συνειδητότητα προς το σκοταδισμό με τη μορφή των θρησκευτικών δοξασιών''.

Η σχέση του Κομμουνιστικού Κόμματος προς τη θρησκεία

Απόσπασμα από το βιβλίο του Π. Α. Παβέλκιν ''Τι είναι θρησκεία'', εκδόσεις Β.ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ, 1962 [θα ακολουθήσουν άλλα δύο μέρη επί του θέματος] 

Κάποτε ρωτάνε : αφού η θρησκεία είναι αντίθετη προς την επιστήμη και δεν μπορεί να είναι ωφέλιμη στους εργάτες, αλλά αντίθετα επιδρά αρνητικά σ' αυτούς, τότε γιατί το κράτος των εργατών δεν κλείνει τις εκκλησίες, τις καθολικές εκκλησίες, τα τζαμιά και τους άλλους οίκους λατρείας ; Γιατί το Κομμουνιστικό κόμμα και η Σοβιετική κυβέρνηση δεν απαγορεύουν την εκτέλεση των θρησκευτικών ιεροτελεστιών ;

Οι κομμουνιστές δίνουν την εξής απάντηση σ' αυτό το ζήτημα : η θρησκεία είναι ιδεολογία, είναι μορφή της κοινωνικής συνείδησης των ανθρώπων. Στο έργο του ξεπεράσματος των θρησκευτικών προλήψεων δεν μπορούμε να έχουμε επιτυχία με διοικητικά μέτρα, με διαταγές και απαγορεύσεις, αλλά πριν απ' όλα με ιδεολογική δραστηριότητα, με διαφώτιση και πειθώ.

Οι θρησκευτικές δοξασίες ζουν στη συνείδηση των πιστών, στο πνεύμα τους. Η συνείδηση όμως δεν αλλάζει με τη βία, με διοικητικά μέτρα, με διαταγές. Για να αλλάξει η συνείδηση των ανθρώπων, χρειάζεται μεγάλη ιδεολογική εργασία : πρέπει ορισμένες ιδέες στη δοσμένη περίπτωση οι θρησκευτικές δοξασίες, να αντικατασταθούν με άλλες ιδέες, με τις επιστημονικές γνώσεις, με την υλιστική κοσμοθεωρία. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την πειθώ, με μακρόχρονη και με σώφρονη προπαγάνδα των επιστημονικών, των αθεϊστικών γνώσεων.

Αν δηλώσουμε απλώς σε ένα θρήσκο άνθρωπο : ''Δεν υπάρχει θεός και συνεπώς σου απαγορεύουμε να πιστεύεις, να προσεύχεσαι σ' αυτόν και να εκτελείς θρησκευτικές ιεροτελεστίες'', τότε αυτός δεν θα μας πιστέψει, θα εξοργισθεί και θα συνεχίσει να κάνει προσευχές, να πηγαίνει στην εκκλησία και να διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του με θρησκευτικό πνεύμα.

Τα ζητήματα της ιδεολογίας είναι αδύνατο να τα αντιμετωπίσουμε με διοικητικά μέτρα, εδώ χρειάζεται να πεισθούν οι άνθρωποι. Δεν χρειάζεται η απαγόρευση, αλλά η προσεκτική, η βαθιά, η υπομονητική εξήγηση. Πρέπει να εξηγηθεί και μπορούμε να πούμε όχι μια φορά και δυο, αλλά πολλές, ότι όλα στη φύση, [ η αντικατάσταση της ημέρας με τη νύχτα, η βροχή και το χιόνι, η αστραπή και η βροντή, η κακή και η καλή σοδειά, η αρρώστια και η ανάρρωση] οφείλονται σε φυσικές αιτίες και όχι στη θέληση του θεού.

Όταν ο πιστός άνθρωπος αφομοιώνει την επιστημονική μαρξιστική κοσμοθεωρία και αποκτήσει την επιστημονική μαρξιστική κοσμοθεωρία και αποκτήσει γνώσεις ώστε να ερμηνεύει επιστημονικά τα φαινόμενα της φύσης και της κοινωνίας, τότε θα καταλάβει το ασύστατο της θρησκείας και θα απαλλαγεί από τις θρησκευτικές πλάνες. Τότε μόνος του, εκούσια θα πάψει να πιστεύει στο θεό και να εκπληρώνει θρησκευτικές ιεροτελεστίες. Η μόρφωση και η πειθώ είναι το πιο σωστό μέσο για να ξεπεραστούν οι θρησκευτικές δοξασίες και οι προλήψεις στον τρόπο ζωής, μέσα στη σοσιαλιστική κοινωνία.

Αφού στη σοσιαλιστική κοινωνία έχουν εξαφανισθεί οι εκμεταλλευτικές τάξεις, κι' έτσι έχουν ανατραπεί οι ταξικές βάσεις της θρησκείας και γενικά έχουν εκριζωθεί οι κοινωνικές της ρίζες, ισχυρό μέσο για το ξεπέρασμα της θρησκείας έγινε η επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα, η άνοδος του πολιτιστικού επιπέδου του πληθυσμού, η διαφώτιση των λαϊκών μαζών.

Οι θρησκευτικές προλήψεις εμποδίζουν την ανάπτυξη των δημιουργικών δυνάμεων των λαϊκών μαζών. Γι' αυτό το Κομμουνιστικό κόμμα, που ύψιστο σκοπό έχει την ευημερία του λαού, δεν μπορεί να μένει αδιάφορο προς τις θρησκευτικές προλήψεις. Το Κομμουνιστικό κόμμα προπαγανδίζει την αθεϊστική, υλιστική κοσμοθεωρία, οργανώνει την πολιτικο - διαπαιδαγωγική και πολιτιστικο - διαφωτιστική εργασία για να ξεπεραστούν οι θρησκευτικές προλήψεις, που εξακολουθούν να υπάρχουν σε ένα τμήμα του πληθυσμού της Σοβιετικής Ένωσης.

Το Κομμουνιστικό κόμμα αντιπαλεύει τη θρησκεία όχι με διοικητικά μέσα, ούτε με απαγορεύσεις και κλείσιμο των εκκλησιών και των άλλων οίκων λατρείας, αλλά με την πειθώ, με την ανάπτυξη της επιστημονικής αθεϊστικής προπαγάνδας.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ στις θέσεις της στις 10 Νοεμβρίου του 1954 ''Για τα λάθη στη διεξαγωγή της επιστημονικής αθεϊστικής προπαγάνδας ανάμεσα στον πληθυσμό'' τονίζει ότι '' τα διοικητικά μέτρα και οι προσβλητικές επιθέσεις εναντίον των πιστών και των λειτουργών μόνο κακό μπορεί να φέρουν και να συντελέσουν στην εδραίωση κι' ακόμα στο δυνάμωμα των θρησκευτικών τους προλήψεων''. Η διοικητική επέμβαση στα ζητήματα της εκκλησίας, στην εκπλήρωση των θρησκευτικών ιεροτελεστιών μπορεί να προκαλέσει μόνο τη δυσαρέσκεια και την οργή των πιστών και να τους σπρώξει στην υπεράσπιση της θρησκείας και της εκκλησίας, με περισσότερη προθυμία. Οι απαγορεύσεις μπορεί να δημιουργήσουν για τους παράγοντες της εκκλησίας τη φήμη του ''μάρτυρα'' για την πίστη και να συντελέσουν, όχι στον αδυνάτισμα, αλλά στο δυνάμωμα της θρησκείας, στην υπόθαλψη του θρησκευτικού φανατισμού και του σκοταδισμού.

Το Κομμουνιστικό κόμμα απαιτεί να γίνεται με τέτοιο τρόπο η επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα, ώστε σε καμιά περίπτωση να μην προσβάλλεται το αίσθημα των πιστών.

Στο πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος που ψηφίστηκε στο 8ο συνέδριο του ΡΚΚ [μπ.] το 1919 τονίζεται ότι το κόμμα προσπαθεί να απαλλάξει τους εργαζόμενους από τις θρησκευτικές προλήψεις και οργανώνει την '' πιο πλατιά επιστημονικο - διαφωτιστική και αντιθρησκευτική προπαγάνδα. Επίσης πρέπει με μεγάλη φροντίδα να αποφεύγουμε κάθε προσβολή των συναισθημάτων των πιστών, που συντελεί μόνο στην εδραίωση του θρησκευτικού φανατισμού''.

Η βάναυση και προσβλητική συμπεριφορά απέναντι στους θρήσκους ανθρώπους εμποδίζουν το έργο της κομμουνιστικής τους διαπαιδαγώγησης και προκαλούν οργή και δυσαρέσκεια, στη Σοβιετική Ένωση όμως οι πιστοί στην πλειοψηφία τους είναι εργαζόμενοι. Το Κομμουνιστικό Κόμμα με όλη του τη δραστηριότητα, μαζί βέβαια και την αντιθρησκευτική προπαγάνδα προσπαθεί να εδραιώσει την ηθικοπολιτική ενότητα, της Σοβιετικής κοινωνίας, και να συσπειρώσει όλους τους εργάτες, τους αγρότες και τη διανόηση σε μια στενή συμμαχία για τη μεγάλη παλλαϊκή υπόθεση - την οικοδόμηση του κομμουνισμού.

Το έργο της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας, λαθεμένα τοποθετημένο, μπορεί να πάρει μονόπλευρο χαρακτήρα και να κάνει κριτική μόνο μιας εκκλησίας, ενός θρησκευτικού ρεύματος. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας μονόπλευρης προπαγάνδας μπορεί να το καρπωθεί όχι η επιστήμη, αλλά ένα άλλο θρησκευτικό ρεύμα. Υπήρξαν περιπτώσεις που ύστερα από την κριτική που γινόταν σε μια ορισμένη εκκλησία και στον κλήρο της, οι πιστοί απομακρύνονταν από αυτή την εκκλησία, όμως δεν γίνονταν άθεοι, αλλά ασπάζονταν κάποια άλλη, π.χ, την πίστη των βαπτιστών.

Η επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα δεν έχει σαν σκοπό τον αγώνα εναντίον μιας οποιασδήποτε εκκλησίας, αλλά τη διάδοση της επιστημονικής κοσμοθεωρίας, δηλαδή τον αγώνα εναντίον της ιδεολογικής ουσίας, του ιδεολογικού περιεχομένου κάθε θρησκείας, εναντίον όλων των μορφών της θρησκευτικής ιδεολογίας.

Οι εργαζόμενοι ενδιαφέρονται όχι να αντικαταστήσουν τη μια θρησκεία με την άλλη, τον ''κακό'' ιερωμένο, με τον ''καλό'' ιερωμένο.

Για το λαό όλοι οι ιερείς και όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο πράγμα, γιατί όλες θολώνουν τη συνείδηση των ανθρώπων με τις φανταστικές αντιεπιστημονικές επινοήσεις και τους απομακρύνουν από τον αγώνα για μια ευτυχισμένη ζωή πάνω στη γη.

Η επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα δεν επιδιώκει να αντικαταστήσει μια θρησκεία με μια άλλη, αλλά την αντικατάσταση όλων των θρησκειών, όλων των προλήψεων και δεισιδαιμονιών με την επιστημονική, την υλιστική κοσμοθεωρία.

Όπως τονίζει η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ ''τον αγώνα εναντίον των θρησκευτικών προλήψεων στη σημερινή εποχή πρέπει να τον βλέπουμε σαν ιδεολογικό αγώνα της επιστημονικής, της υλιστικής κοσμοθεωρίας εναντίον της αντιεπιστημονικής, της θρησκευτικής κοσμοθεωρίας''.

Ο μαρξισμός - λενινισμός δείχνει την αντιεπιστημονικότητα και τη ζημιά κάθε θρησκείας και ζητάει όπως το κόμμα της εργατικής τάξης κάνει συνεπή ιδεολογικό αγώνα εναντίον όλων των μορφών της θρησκείας.

Τα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Εξουσίας, τότε που οι εργαζόμενοι έκαναν οξύτατη ταξική πάλη για τη νίκη του σοσιαλισμού, οι εκμεταλλευτικές τάξεις χρησιμοποιούσαν τη θρησκεία και την εκκλησία σαν όπλο του αντισοβιετικού τους αγώνα. Οι θρησκευτικές οργανώσεις ήταν η νόμιμη μορφή που κάλυπτε την αντεπαναστατική δράση πολλών κληρικών, και αιρετικών καθώς και των κουλάκων και αστοτσιφλικάδων συμμάχων τους. Γι' αυτό η αντιθρησκευτική προπαγάνδα, εκείνα τα χρόνια, διακρινόταν για τη μεγάλη της οξύτητα και γινόταν όχι μόνο δια του τύπου, με διαλέξεις και συζητήσεις, αλλά και με τη μορφή δημοσίων συζητήσεων ανάμεσα στους αθεϊστές και τους λειτουργούς της εκκλησίας, καθώς και με τη μορφή αντιθρησκευτικής καμπάνιας με την ευκαιρία των εκκλησιαστικών εορτών [Χριστούγεννα, Πάσχα, εορτές πολιούχου, κουρμάν - μπαϊράμ κλπ].

Πώς εξηγείται η αντεπαναστατική δράση των κληρικών μετά τη μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση ; Η σοσιαλιστική επανάσταση αφαίρεσε από την εκκλησία και τον κλήρο τα μεγάλα προνόμια και πλούτη που απολάμβαναν, σε βάρος του εργαζόμενου λαού, κατά την περίοδο του τσαρισμού.

Οι εκκλησίες και τα μοναστήρια είχαν τεράστια κτήματα και μεγάλες καταθέσεις στις καπιταλιστικές τράπεζες. Από όλα αυτά εισέπρατταν μεγάλα εισοδήματα που όμως τους τα στέρησε η Οκτωβριανή επανάσταση. Η εκκλησία και ο κλήρος δεν ήθελαν να αναγνωρίσουν την απώλεια του πλούτου τους. Ήλπιζαν ότι θα ανατραπεί η Σοβιετική εξουσία και ότι θα αποκτήσουν ξανά τα προνόμια, τα κτήματα και τα εισοδήματά τους. Γι' αυτό η εκκλησία και ο κλήρος στην πλειοψηφία τους ενίσχυαν δραστήρια τον αντεπαναστατικό αγώνα των τσιφλικάδων και της αστικής τάξης και με μεγαλοπρεπείς δεήσεις χαιρέτιζαν τα στρατεύματα των λευκοφρουρών και των επεμβασιών.

Ο πατριάρχης Τύχων με βάση τις θέσεις της τοπικής συνόδου της ορθόδοξης εκκλησίας, που έγινε στη Μόσχα το 1917, απηύθυνε μήνυμα προς τους πιστούς και τους καλούσε να παλινορθώσουν τη μοναρχική εξουσία, και την ατομική ιδιοκτησία στη γη, στις φάμπρικες και στα εργοστάσια. Ο πατριάρχης Τύχων με μυστικό μήνυμα, που απηύθυνε στις εκκλησίες, καλούσε τους λειτουργούς της εκκλησίας να εξεγείρουν τον πληθυσμό εναντίον της Σοβιετικής εξουσίας. Και όταν η Σοβιετική κυβέρνηση με επικεφαλής το Λένιν, στην προσπάθειά της να σταματήσει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, υπέγραψε την συνθήκη ειρήνης του Μπεστ - Λιτόφσκ με τη Γερμανία, ο πατριάρχης Τύχων δήλωσε ότι η ορθόδοξη εκκλησία δεν αναγνωρίζει αυτή τη συνθήκη ειρήνης.

Η πολιτική του Σοβιετικού κράτους και του κομμουνιστικού κόμματος υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων. Και όταν οι κληρικοί, που στην πλειοψηφία τους διάκεινταν εχθρικά προς την εργατο - αγροτική Σοβιετική εξουσία, βοηθούσαν δραστήρια τους ξένους επεμβασίες και τους λευκοφρουρούς, τον Κολτσάκ, τον Ντενίκιν και τον Βράγγελ, δημιουργούσαν  τα αντεπαναστατικά ''συντάγματα της θεοτόκου'' και τα ''τάγματα του Μιχαήλ Αγγέλου'', μετέτρεπαν πολλούς ναούς σε εστίες της αντεπαναστατικής προπαγάνδας και κάποτε σε αποθήκες όπλων για τον αγώνα εναντίον των εργατών και των αγροτών, τότε το Σοβιετικό κράτος, για να σταματήσει την αντεπαναστατική δράση της εκκλησίας στέρησε από τους αντεπαναστάτες κληρικούς, μαζί με τους εκμεταλλευτές και τους τσαρικούς υπαλλήλους, τα εκλογικά τους δικαιώματα.

Όμως πέρασαν πια εκείνα τα χρόνια. Η σοβιετική εξουσία υποστηριζόμενη από τους εργάτες και τους αγρότες νίκησε όχι μόνο στον εμφύλιο πόλεμο, αλλά και στο μέτωπο της ειρηνικής οικονομικής οικοδόμησης. Ο σοσιαλισμός νίκησε όχι μόνο στην πόλη, αλλά και στο χωριό. Οι εκκλησιαστικοί παράγοντες αναγκάστηκαν να το παραδεχθούν αυτό. Οι λειτουργοί των θρησκευτικών λατρειών κατάλαβαν ότι με τον αγώνα τους εναντίον του Σοβιετικού κράτους, εναντίον του σοσιαλισμού εξεγείρουν το λαό εναντίον τους και κλονίζεται η εμπιστοσύνη των μαζών απέναντί τους όταν ανοιχτά αποκαλύπτουν την αντιδραστική, την αντιλαϊκή ουσία της θρησκείας. Στην πλειοψηφία τους οι κληρικοί, για να διατηρήσουν την επιρροή τους στους πιστούς άλλαξαν στάση απέναντι στη Σοβιετική εξουσία, σταμάτησαν την αντεπαναστατική δράση και έγιναν νομιμόφρονες απέναντι στο σοσιαλιστικό κράτος.

Αφού λοιπόν οι κληρικοί πέρασαν από την εχθρότητα σε νόμιμες θέσεις σχετικά με την εργατοαγροτική Σοβιετική εξουσία δεν υπάρχει πια λόγος να εξακολουθήσει ο περιορισμός των πολιτικών δικαιωμάτων του κλήρου. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της ΕΣΣΔ, από το 1936 οι λειτουργοί των θρησκευτικών λατρειών άρχισαν να ασκούν τα εκλογικά τους δικαιώματα εξίσου με όλους τους άλλους πολίτες, της Σοβιετικής Ένωσης.

Απ' αφορμή αυτό και το ότι οι κομματικές και οι άλλες κοινωνικές οργανώσεις, κατά τη διάρκεια του πολέμου και στα μεταπολεμικά χρόνια, αδυνάτισαν την επιστημονική αθεϊστική προπαγάνδα, μερικοί πολίτες άρχισαν να ρωτάνε : μήπως άλλαξε το κομμουνιστικό κόμμα την αρνητική του στάση απέναντι στη θρησκεία ;

Μερικοί ιεροκήρυκες, εκμεταλλευόμενοι το αδυνάτισμα της επιστημονικής αθεϊστικής προπαγάνδας άρχισαν να κυκλοφορούν τη φήμη, ότι το κομμουνιστικό κόμμα άλλαξε στάση απέναντι στη θρησκεία και ότι συμβιβάστηκε μ' αυτή. Ακόμα οι υπερασπιστές της θρησκείας καταφεύγουν στο ότι οι εκκλησιαστικές οργανώσεις της Σοβιετικής Ένωσης άλλαξαν στάση απέναντι στη Σοβιετική εξουσία και παίρνουν σήμερα, όχι εχθρική όπως στα πρώτα χρόνια της επανάστασης, αλλά νομιμόφρονη θέση.

Αυτές οι φήμες άρχισαν ιδιαίτερα να διαδίδονται επειδή η ορθόδοξη εκκλησία και οι άλλες θρησκευτικές οργανώσεις της Σοβιετικής Ένωσης, κατά την περίοδο του πολέμου πήραν μέρος στη συγκέντρωση των μέσων για την άμυνα της χώρας και άρχισαν να εκδηλώνονται υπέρ της ειρήνης και εναντίον των υποκινητών ενός νέου παγκοσμίου πολέμου. Με βάση αυτά μερικοί πολίτες έβγαλαν το λαθεμένο συμπέρασμα, ότι τάχα η θρησκεία υπερασπίζει την υπόθεση της ειρήνης, ότι τάχα η πίστη στο θεό δεν αντιφάσκει στην επιστήμη. στο μαρξισμό - λενινισμό, ότι τάχα το κομμουνιστικό κόμμα άλλαξε τις αντιλήψεις του για τη θρησκεία. Στην πραγματικότητα το κομμουνιστικό κόμμα ούτε άλλαξε, ούτε πρόκειται να αλλάξει αντιλήψεις για τη θρησκεία. Η στάση του απέναντι στη θρησκεία είναι  η ίδια όπως πάντα.

Η πολιτική, η στρατηγική και η τακτική, η δράση του κομμουνιστικού κόμματος καθοδηγούνται από την επιστημονική τη μαρξιστικο - λενινιστική, διαλεκτικο - υλιστική κοσμοθεωρία. η επιστημονική κοσμοθεωρία είναι αντίθετη προς τη θρησκευτική κοσμοθεωρία, το κομμουνιστικό κόμμα στέκεται στις θέσεις του επιστημονικού αθεϊσμού, δηλαδή στην πλήρη και από κάθε άποψη άρνηση της πίστης στο θεό και στις άλλες υπερφυσικές δυνάμεις.

Η σχέση του κομμουνιστικού κόμματος προς τη θρησκεία εκφράζεται στα έργα των θεμελιωτών του μαρξισμού - λενινισμού, Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, στις αποφάσεις των συνεδρίων και συνδιασκέψεων του κόμματος και στις θέσεις της κεντρικής του επιτροπής.

Ο Β. Ι. Λένιν στο άρθρο '' Η σχέση του εργατικού κόμματος προς τη θρησκεία'' έγραφε '' Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, αυτό το απόφθεγμα του Μαρξ είναι ο ακρογωνιαίος λίθος όλης της κοσμοθεωρίας του μαρξισμού στο ζήτημα της θρησκείας''.

Η σχέση του κομμουνιστικού κόμματος, ακόμα μια φορά διατυπώθηκε καθαρά και αποφασιστικά στις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΣΕ στις 10 Νοεμβρίου 1954 '' Για τα λάθη στην διεξαγωγή της επιστημονικής αθεϊστικής προπαγάνδας ανάμεσα στον πληθυσμό''. Το κομμουνιστικό κόμμα δήλωσε αποφασιστικά ότι πρέπει να εφαρμόζει βαθιά και συστηματική επιστημονικο - αθεϊστική προπαγάνδα.

Οι μαρξιστές έκαναν και κάνουν ανειρήνευτο ιδεολογικό αγώνα με τη θρησκεία και δεν λησμονούν ότι οι θρησκευτικές δοξασίες και ιεροτελεστίες είναι σοβαρό εμπόδιο στην ανάπτυξη της δημιουργικής δραστηριότητας των λαϊκών μαζών, εμπόδιο στην οικοδόμηση του κομμουνισμού.

Ο αγώνας εναντίον της θρησκείας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης. Καθήκον όλων των πολιτιστικο - διαφωτιστικών ιδρυμάτων και κοινωνικών οργανώσεων, του τύπου, της λογοτεχνίας και της τέχνης, είναι όπως, μετρημένα και με γνώση του ζητήματος, εξηγούν στον πληθυσμό τη ζημιά που προξενούν οι θρησκευτικές δοξασίες και ιεροτελεστίες, αδιάκοπα να ανεβάζουν το πολιτιστικό επίπεδο των εργαζομένων, να προπαγανδίζουν την επιστημονική αθεϊστική κοσμοθεωρία και να βοηθάνε τους θρήσκους πολίτες να απαλλαγούν από τα υπολείμματα των θρησκευτικών και των άλλων προλήψεων.