ΕΦ’ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ: Περί φιλοσοφίας, επιστήμης και αθεΐας

Από το blog Η ΑΘΕΪΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ

Η ανάρτηση αυτή έχει διευκρινιστική σκοπιμότητα. Επικεντρώνεται σε λέξεις και νοήματα που όλοι χρησιμοποιούμε, όμως διαφορετικά αντιλαμβάνεται ο καθένας. Ένας λόγος που συχνά δυο συνομιλητές δυσκολεύονται να συνεννοηθούν και συχνά διαφωνούν φτάνοντας ένα βήμα πριν την σκληρή αντιπαράθεση είναι επειδή λέξεις που λέει ο ένας, διαφορετικά τις αντιλαμβάνεται ο άλλος. Η γλώσσα δεν έχει μαγικές ιδιότητες, ούτε μαγικό προσανατολισμό. Η γλώσσα είναι μια «σύμβαση» που οι συνομιλητές πρέπει απόλυτα να συμφωνούν με αυτήν, ώστε με τις λέξεις που χρησιμοποιούν και με τα νοήματα που πρέπει να μεταδώσουν να δίνουμε στον συνομιλητή μας την γνώμη που σχηματίσαμε στο κεφάλι μας. Εν ολίγοις δηλαδή, πρέπει να δίνουμε μεγαλύτερο βάρος στη νοηματική σαφήνεια των λέξεων, όπως τόνιζε και ο Επίκουρος. Μόνο τότε μπορούμε και να συνεννοηθούμε ή να εκφράσουμε τις αντιθέσεις μας. Διαφορετικά υπάρχει περίπτωση να λέμε τα ίδια και να μην συμφωνούμε ή ακόμα να διαφωνούμε, χωρίς να αντιλαμβάνεται ο καθένας τι μας διαφοροποιεί. Τέτοιες λέξεις είναι η αλήθεια, η απόδειξη, η επιστήμη, ο νους, η ψυχή, η συνείδηση, η μάζα, η ενέργεια, η ύλη, ο χώρος, ο χρόνος, το κενό, το υποκειμενικό, το αντικειμενικό, η τύχη, η τυχαιότητα και πολλές άλλες, τόσο κοινές και πολυσυζητημένες λέξεις, που δυστυχώς δεν καταφέραμε κοινώς να εννοήσουμε!

Στην πορεία του το blog ανέδειξε ποικίλους δρόμους που όλοι τους οδηγούν στην αλήθεια ή αυτό που με μια λέξη λέμε «πραγματικότητα». Η πραγματικότητα είναι μια. Εννοιολογικά αποκλείεται οτιδήποτε αρνείται αυτή την αλήθεια, διαφορετικά  αυτό που αναφερόμαστε δεν θα λεγόταν πραγματικότητα. Θα λεγόταν κάπως αλλιώς, όπως μεταφυσική, ιδεαλισμός, παραισθήσεις ή ψευδαισθήσεις του νου. Όλα αυτά δεν αφορούν την πραγματικότητα και τον κόσμο μας. Θα μου πείτε ότι και αυτά μπορεί να είναι πραγματικά, να υπάρχουν. Φυσικά και υπάρχουν, όμως δεν είναι πρωταρχικές ουσίες, όπως η ύλη, αλλά δευτερεύουσες που γεννιούνται δευτερογενώς από τον εγκέφαλο που παρεμπιπτόντως είναι υλικός, μπορεί να αφορά μια διεργασία, να είναι συναίσθημα, κατάσταση και πολλά άλλα. Το αποτέλεσμα αφορά μια κατάσταση που γεννήθηκε από κάποιο αίτιο. Ανάμεσα στο αίτιο και το αποτέλεσμα υπάρχει μια χρονική διάρκεια. Ούτε το αποτέλεσμα δεν γεννά το αίτιο που το προκαλεί, άσχετα αν αυτό, σαν αίτιο, θα προκαλέσει ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Ένα όργανο παράγει μουσική. Θα ήταν παράλογο να πούμε ότι η μουσική παράγει όργανα. Μια νότα παράγεται από μια κιθάρα, όμως ποτέ μια νότα δεν δημιούργησε καμιά κιθάρα! Αναζητώντας την αλήθεια στη φιλοσοφία αναζητούμε το πρωταρχικό, αυτό που βρίσκεται δηλαδή σε χρονική προτεραιότητα. Για παράδειγμα, ένας πιστός μπορεί «να δει» θεούς, αγγέλους, διαβόλους και χωρίς γνώσεις φυσικής να παρανοήσει πολλά άλλα φυσικά γεγονότα που θα τα δεχτεί σαν πραγματικά και θα τα αποδώσει όπου φανταστεί ή όπου του αρέσει. Η πίστη πάντα στηρίζεται σε νοητικά συμπεράσματα και όχι σε αποτελέσματα που μπορούν να επιβεβαιωθούν πειραματικά όσες φορές και να γίνουν. Τέτοιες οι διαφορές της επιστήμης από την θρησκεία ή του Υλισμού από τον Ιδεαλισμό. Το έχω πει και άλλη φορά: η αθεΐα δεν είναι φιλοσοφικό σύστημα, αλλά γνώση που βοηθάει να απορρίψουμε τα μεταφυσικά σκουπίδια του νου. Να, μια χρήση της, που δεν αφορά μόνο τους θεούς. Το μόνο που απαιτείται είναι λίγη γνώση φιλοσοφίας και αρκετές γνώσεις φυσικής προκειμένου να απορρίψουμε ό,τι δεν υφίσταται πραγματικά και να δεχτούμε ό,τι είναι υπαρκτό και πραγματικό και συνακόλουθα να καταλήξουμε σε συμπεράσματα ώστε να απορρίψουμε τι δεν συνάδει με την λογική, την εμπειρία και την μέχρι τώρα αποκτηθείσα επιστημονική γνώση. Οι κεραυνοί δεν ρίχνονται από το θεό, οι σεισμοί δεν οφείλονται στις αμαρτίες των ανθρώπων και η συμπεριφορά σου δεν μπορεί να σε ανταμείψει μετά θάνατο, ούτε να σε τιμωρήσει. Τα φαινόμενα έχουν μια φυσική εξήγηση και με το θάνατο η ύπαρξη αδρανοποιείται, αναλαμβάνεται από τα σκουλήκια και τα μικρόβια. Η συνείδηση παύει να υπάρχει αφού ο εγκέφαλος αποσυντίθεται σε ό,τι τον συνέθεσε και τον έβαλε σε λειτουργία.

Τώρα, ας κατηγοριοποιήσουμε αυτά που είπαμε πιο πάνω.
Η αποδοχή των φαινομένων και η απόρριψη των ιδεών γίνεται με την γνώση και την φιλοσοφία, αρκεί η γνώση να είναι επιστημονική και η φιλοσοφία υλιστική.
Η επιστήμη μελετά το σύνολο των φαινομένων της ύλης που βρίσκονται σε σχέση με την κίνηση και τις διάφορες μετατροπές της, των μορφών της δηλαδή.
Φιλοσοφία είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να ανακαλύψει την αλήθεια των όντων, αυτών που υπάρχουν δηλαδή, και των φαινομένων της πραγματικότητας.
Αλήθεια είναι αυτό που μέχρι στιγμής έχει αποδειχτεί επιστημονικά από την εμπειρία της ζωής. Γι αυτό και είναι σχετική και ιστορικά καθορισμένη.
Η επιστήμη και η φιλοσοφία πρέπει να συνδέονται και η μια να στηρίζει την άλλη. Αν ανάμεσα τους χαθεί αυτή η σχέση τότε σημαίνει ότι η μια από τις δυο διατυπώνεται  λανθασμένα. Η φιλοσοφία, που μπορεί αυτό να το κάνει καλύτερα, είναι ο Επιστημονικός Υλισμός.

Ο Επιστημονικός Υλισμός απαλλαγμένος από τη μεταφυσική, γίνεται αναγκαιότητα για τις φυσικές επιστήμες και το χρηστικότερο μέσον για τη διερεύνησή της.

Η αθεΐα είναι συμπέρασμα. Οι πεποιθήσεις μας συνάγονται επιστημονικά. Πιστεύουμε ότι δεν υφίστανται οντότητες που δεν μπορούν να αποδειχτούν επιστημονικά ή να στηριχτούν φιλοσοφικά.
Άρα η Αθεΐα δεν βρίσκεται σε χρονική προτεραιότητα όπως το αίτιο από το αποτέλεσμα ή η πίστη από το φαινόμενο αλλά σαν συμπέρασμα συνάγεται με την λογική, αποτέλεσμα της φιλοσοφικής σκέψης που στηρίζεται στην επιστημονική γνώση!
Ένας άθεος μπορεί να μην γνωρίζει ότι είναι Υλιστής. Ένας Υλιστής όμως είναι πεπεισμένος ότι είναι άθεος επειδή η φιλοσοφία του είναι απαλλαγμένη από τα σκουπίδια της μεταφυσικής.

                   Το «είναι» είναι αυτό που υπάρχει. Η «Νόηση» αφορά το υποκείμενο που σκέφτεται, που φιλοσοφεί

Τώρα ας εγκαταλείψουμε τα μεγάλα κείμενα και ας επικεντρωθούμε στις ουσιωδέστερες προτάσεις:

Η ύλη είναι πρωταρχική και θεμελιακή οντότητα του Σύμπαντος. Είναι οτιδήποτε υπάρχει στο Σύμπαν, είναι φιλοσοφικός όρος που ορίζει την αντικειμενική πραγματικότητα!
Η αντικειμενική πραγματικότητα είναι ό,τι αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις και με τα επιστημονικά όργανα και υπάρχει ανεξάρτητα από το νου και την συνείδησή μας! Είτε υπάρχουμε εμείς, είτε όχι!
Η ύλη σαν οντότητα υφίσταται δράση αλλά και σαν οντότητα είναι το αποτέλεσμα της δράσης.
Το σύμπαν ολόκληρο είναι ένα σύνολο ύλης, κίνησης και απεριόριστης αλληλουχίας αιτίων και αιτιατών σε ένα αέναο γίγνεσθαι.
Εξέλιξη είναι το αέναο γίγνεσθαι, η απεριόριστη αλληλουχία αιτίων και αιτιατών.

Εφ’ όσον οτιδήποτε υπάρχει στο Σύμπαν είναι ύλη και η ύλη πάντα κινείται τότε η κίνηση είναι ο τρόπος ύπαρξης της ύλης.
Η ύλη χωρίς την κίνηση είναι αδιανόητη, όπως και η κίνηση χωρίς την ύλη.
Η κίνηση είναι η πηγή και ταυτόχρονα το προϊόν της αλληλεξάρτησης των μορφών της ύλης.
Η σχέση Ε=m*c2 δείχνει τη σχέση της μάζας με την κίνησή της, με τη δράση της, την ενέργεια δηλαδή που ασκείται επάνω της.
Τέλος η ύλη είναι άφθαρτη και υφίσταται πραγματικά στο χώρο όπως και η κίνηση είναι αέναη στον χρόνο! Τούτα τα δυο συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε Χωροχρόνο.

Από όλα αυτά συνάγονται, σχετικά με τον επιστημονικό υλισμό, οι τρεις πιο κάτω βασικές θέσεις.

Τώρα τα συμπεράσματα εύκολα μπορούν να εξαχθούν, όπως φαίνονται στην πιο κάτω εικόνα:

Το ουσιαστικότερο φιλοσοφικό ερώτημα που έθεσε ο άνθρωπος ήταν: τι προϋπήρξε, η ύλη ή το πνεύμα; Υπήρχε ο κόσμος προαιώνια ή είναι δημιούργημα κάποιου θεού; Υπήρξε ποτέ δημιουργία του κόσμου ή αυτός υπήρχε ανέκαθεν; Εν ολίγοις είναι ο κόσμος μας άπειρος;
Υφίσταται όμως και άλλος προβληματισμός: Δεν είναι μόνο η διαφορά ανάμεσα στον υλισμό και τον ιδεαλισμό που μπορούν να παραμορφώσουν την αντίληψή μας για τον κόσμο, αλλά και αν η νόηση μπορεί να γνωρίσει τον πραγματικό κόσμο και αν οι αντιλήψεις και οι παραστάσεις μας είναι οι αληθινές του αντανακλάσεις.
Με την ανάπτυξη του διαλεκτικού υλισμού, αποδείχτηκε, πέρα ως πέρα ότι η θρησκεία αποτελεί μια απατηλή ιδεολογία. Δεν μπορούμε με τη θρησκεία να δώσουμε απαντήσεις σε καίρια οντολογικά και γνωσιολογικά ερωτήματα. Η κοσμοαντίληψή της παραμορφώνει τον κόσμο, διαστρεβλώνοντας την ερμηνεία των φαινομένων της φύσης και της κοινωνίας.
Η θρησκεία, στον αγώνα της να εκτοπίσει την επιστήμη και την αλήθεια, βρέθηκε βαριά λαβωμένη. Η ίδια χρειάστηκε πολλές φορές να νερώσει το κρασί της.

Όταν ρωτάμε πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος προϋποθέτουμε ότι ο κόσμος είναι «δημιούργημα» και ως εκ τούτου προϋποτίθεται ένας «Δημιουργός».
Καλύτερα όμως δεν θα ήταν να αναρωτηθούμε αν ο κόσμος είναι δημιούργημα…
Μπροστά στο δίλημμα αν ο κόσμος είναι δημιούργημα, η μόνη αρμόδια να απαντήσει είναι η φιλοσοφία και μάλιστα, ο διαλεκτικός υλισμός, που συνεπής με το μονισμό δέχεται την ύλη αυθύπαρκτη και άπειρη. Άπειρη όχι μόνο στο χώρο αλλά και στο χρόνο.
Η έννοια «ύλη» δεν είναι επιστημονική έννοια, αλλά φιλοσοφική.
Όταν αναφερόμαστε στην «αφθαρσία της ύλης» η επιστήμη δεν μπορεί με κανένα τρόπο να επαληθεύσει ή να διαψεύσει την πρόταση, αφού σαν έννοια δεν διαθέτει μέτρο της ύλης και του Σύμπαντος!

Οι φυσικοί νόμοι εκφράζουν την μοναδική αλήθεια. Ας πάρουμε έναν νόμο, αυτόν της βαρύτητας:

Η δύναμη ανάμεσα σε δυο σώματα εξαρτάται από τις μάζες και από το τετράγωνο της απόστασής τους. Η δε δύναμη ισούται με το γινόμενο της μάζας επί την επιτάχυνση του σώματος.
Η επιστήμη έκανε τα πρώτα της βήματα μέσα στο μυαλό του Νεύτωνα, όταν διατύπωσε την ουράνια μηχανική μέσα στο μυαλό του με μαθηματικούς όρους. Πραγματικά η γλώσσα της επιστήμης είναι τα μαθηματικά. Πρώτα με μαθηματικούς όρους διατυπώνεται η αλήθεια, όπως και η λογική.
Έτσι η πτώση ενός μήλου εξαρτάται από τους ίδιους νόμους που κυβερνούν και την κίνηση της Σελήνης.
Τόσο απλά διατυπώνεται η αλήθεια, όμως η θεωρία πρέπει να υπόκειται, μέσω του πειράματος, σε εξονυχιστικό έλεγχο. Οι νόμοι για να ισχύουν, έλεγε ο Βάκων πρέπει να επαληθεύονται και οι υποθέσεις όταν διαψεύδονται πρέπει να εγκαταλείπονται.

Γι αυτό δεν μπορούμε να δεχτούμε την πράξη δημιουργίας αφού αυτή θα αντέφασκε με το αέναο γίγνεσθαι του Σύμπαντος.
Η αιωνιότητα της κίνησης είχε διατυπωθεί από τους πρώτους υλιστές. Ο Δημόκριτος απέρριπτε την ιδέα της αρχικής ώθησης λέγοντας ότι η κίνηση δεν έχει αρχή, ότι είναι αιώνια, άπειρη και άφθαρτη.
Σήμερα η επιστήμη δέχεται και η φιλοσοφία συνηγορεί ότι η εξέλιξη είναι ένα αδιάκοπο γίγνεσθαι. Το κάθε τι αρνείται τον εαυτό του περνώντας σε κάτι ανώτερο που κι αυτό δίνει τη θέση του σε κάτι καινούριο. Αυτό λέγεται εξέλιξη και είναι παρούσα σε όλες της εκφάνσεις της πραγματικότητας. Η αιωνιότητα της κίνησης και το αέναο γίγνεσθαι αντιφάσκει με την «αρχή του κόσμου», θεωρώντας την πράξη δημιουργίας παράλογη κι εξωπραγματική.

Τώρα ας δούμε τις διαφορές ανάμεσα στο υποκειμενικό και το αντικειμενικά υπαρκτό:

Οι ιδέες και τα αισθήματα είναι υποκειμενικά δεδομένα και όχι πραγματικές οντότητες. Δεν έχουν φυσικό αντίκρισμα και γι αυτό δεν μπορούν ούτε να αποδειχτούν ούτε να διαψευστούν. Ο φυσικός κόσμος, λοιπόν, διέπεται από νόμους που αποκλείουν οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση. Καμιά φυσική εξίσωση δεν προβλέπει θεϊκή παρέμβαση.
Ο υλισμός θεμελιώνεται στα αξιώματα της αντικειμενικότητας και γι αυτό θεωρεί ότι νόηση, χωρίς υλικό υπόβαθρο, δεν μπορεί αντικειμενικά να υπάρξει. «Εν αρχή ην ο λόγος» είναι μια ανόητη, ιδεαλιστική, φράση που δεν έχει πραγματικό αντίκρισμα.

Να γιατί η θρησκεία και ο μυστικισμός είναι η φενακισμένη αντίληψη της πραγματικότητας και όσοι εγκλωβίζονται σ’ αυτήν, εκτός του ότι ερμηνεύουν λανθασμένα τον κόσμο, ζουν αποξενωμένοι σ’ αυτόν, υπονομεύοντας την επίγεια ζωή και υποταγμένοι στο ψέμα ζουν την απατηλή ελπίδα της μετά θάνατον ανταμοιβής ή με τον φόβο μιας αιώνιας τιμωρίας που γελοιοποιεί τη λογική και την αισθητική του νοήμονος ανθρώπου.

Να πώς η φιλοσοφία και η φυσική μας κατευθύνουν να αντιληφθούμε τι είναι πραγματικό και τι ψέμα. Τώρα μπορούμε να μιλήσουμε και για το χρέος που πρέπει να έχει ο άνθρωπος και για τα καθήκοντα που επιβάλλονται να έχει μέσα στη κοινωνία:

Ό,τι υπάρχει βρίσκεται μέσα στην φύση, οτιδήποτε αναφέρεται έξω από αυτήν είναι δημιούργημα της φαντασίας. Ο άνθρωπος πρέπει να στρέφει τις προσπάθειές του για να κάνει ευκολότερη τη δική του ζωή και να ευτυχεί προσπαθώντας να φανεί αντάξιος της αγάπης των υπολοίπων.
Επίσης κατάφερε να αντισταθεί στο ράσο όταν απομυθοποίησε την θεϊκή ηθική.
Δεν υπάρχει σύνδεση μεταξύ θρησκείας και ηθικής. Συνήθως οι άθεοι είναι εναρετώτεροι των πιστών γιατί «καθοδηγούνται» από μία συλλογική συνείδηση που την «επιβάλλουν» στην κοινωνία με την εκμάθηση και την εκπαίδευση, σαν χρέος και καθήκον του ανθρώπου, και όχι με κίνητρο την ανταμοιβή και τον φόβο, που με εκβιαστικά διλήμματα εφευρίσκει η θρησκεία για να τρομοκρατήσει.
Την φύση δεν την έφτιαξε κανένας θεός και γι αυτό δεν κατευθύνεται από θεούς, αλλά από φυσικές δυνάμεις και τους νόμους που την ορίζουν.

Η θρησκεία είναι πλάνη, φαντασίωση και απάτη.
Αν θεοί είναι οι φυσικές δυνάμεις που θεοποιήθηκαν, σύμφωνα με τον Πρόδικο, επειδή μας είναι ωφέλιμες, χρέος έχουμε πρωτίστως να τις καταλάβουμε. Γιατί δεν πρέπει να πιστεύουμε για να καταλάβουμε, αλλά πρέπει πρώτα να προσπαθούμε να καταλάβουμε για να πιστέψουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Γι αυτό και δεν πρέπει να ενστερνιζόμαστε καμία Ιερή Γνώση που, υποτίθεται, αντιπροσωπεύει το Απόλυτο, αλλά την Εγκόσμια Αλήθεια, προϊόν της ανθρώπινης νόησης, προκειμένου να γνωρίσουμε τον κόσμο μας πραγματικά! Τούτη είναι η μέγιστη κατάκτηση που οι Αρχαίοι Έλληνες επέτυχαν με την φιλοσοφία (Ιωνική σχολή). Να ποιοι είναι Έλληνες, αυτοί που δεν έχουν ανάγκη ούτε το «όμαιμον», ούτε το «ομόγλωσσον» ούτε τα «ομότροπα» ήθη και έθιμα που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε.
Τέλος, αντί της βίας, ασκεί την συνεργασία στην βάση της ισότητας και του ανθρωπισμού, με εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από το ζώο και την αγελαία συμπεριφορά.

http://epic-atheist.blogspot.com/2019/09/blog-post.html?m=1

Αιώνια η πάλη ανάμεσα στην ύλη και την ιδέα

Από το blog Η ΑΘΕΪΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ

Στην προηγούμενη ανάρτηση δώσαμε έμφαση στην ελλιπή γνώση των πιστών σε θέματα φυσικής και φιλοσοφίας και αντιμετωπίσαμε τον ενεργητισμό των ιδεαλιστών που έχοντας μια σχετική μόρφωση προσπαθούν να θεμελιώσουν τα δόγματα της πίστης τους οικειοποιώντας την επιστήμη φυσικά διαστρεβλώνοντάς την. Οι πρώτοι, οι αγράμματοι πιστοί, είναι φιντεϊστές, που διατείνονται ότι η πίστη τους είναι ανώτερη της λογικής ακόμα και αν συγκρούεται με τον ορθολογισμό, όπως καυχιόταν ο Τερτυλλιανός για την σοφή παραλογία του. Οι δεύτεροι είναι ενεργητιστές που οικειοποιώντας την επιστήμη προσπαθούν να στηρίξουν την πίστη τους διαστρεβλώνοντας φυσική και φιλοσοφία με ιδεαλισμούς. Θεωρώντας ότι είναι αδύνατον να πείσουμε τους πρώτους, σύμφωνα με την αρχή ότι κατεβαίνοντας στο επίπεδό τους είναι βέβαιο ότι θα ηττηθούμε από την ανοησία, στρέφουμε τα βέλη μας στους δεύτερους αφού με όρους φυσικής και λίγης φιλοσοφίας ελπίζουμε ότι μπορούμε να διατηρήσουμε ένα σχετικό επίπεδο λογικής. Έτσι στην προηγούμενη ανάρτηση δώσαμε έμφαση στην υλικότητα της μάζας και της ενέργειας στηρίζοντας μια φιλοσοφία μονισμού. Αυτές τις δυο μορφές ύπαρξης της ύλης οι ενεργητιστές, όπως παλιά οι πνευματοκρατιστές, τις ξεχωρίζουν σαν δυο διαφορετικές ουσίες ύπαρξης, προκειμένου να βγάλουν συμπεράσματα για να στηρίξουν τον ιδεαλισμό τους θέτοντας το πνεύμα σαν πρωταρχική ουσία και την ύλη σαν παράγωγο, όπως ο Πλάτων θεωρούσε τις ιδέες του αντικειμενικές, εξ ου και ο όρος «αντικειμενικός ιδεαλισμός»! Εδώ ας κάνουμε μια σύντομη χρονική αναδρομή για να δούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, παρακάμπτοντας σχεδόν για δυο χιλιάδες χρόνια τις υλιστικές απόψεις των φυσικών φιλοσόφων, του Θαλή και του Δημόκριτου που κατάφεραν να βρουν απαντήσεις, όχι στις ευφάνταστες εικασίες ιδεαλιστών φιλοσόφων, αλλά αναζητώντας απαντήσεις παρατηρώντας τη φύση και υπολογίζοντας με τη λογική.

                           Πλάτων, Αυγουστίνος, Θωμάς Ακινάτης, Τζώρτζ Μπέρκλευ

Ο αριστοκρατικός φιλόσοφος, Πλάτων, θεμελιωτής του αντικειμενικού ιδεαλισμού και θιασώτης του δουλοκτητικού συστήματος της εποχής του, θεωρούσε ότι η υλιστική φιλοσοφία οδηγούσε κατευθείαν στον αθεϊσμό, και σε αυτό δεν είχε άδικο. Ίσως ήταν από τις πιο τρανές και αληθινές διαπιστώσεις του, όμως αυτό δεν το επαινεί αφού στους «Νόμους» του υποστήριζε ότι οι άθεοι πρέπει να θανατώνονται σαν εγκληματίες! Στην φιλοσοφία του διακήρυττε ότι ο κόσμος των αισθητών πραγμάτων, αυτά που βλέπουμε δηλαδή, ήταν τα ωχρά αντίγραφα και οι σκιές των ιδεών. Η ύλη, έλεγε, δεν υφίσταται αυτοτελώς αλλά γίνεται πραγματική μόνο χάριν στην δύναμη της ιδέας και του πνεύματος! Μέσω του Αυγουστίνου η πνευματοκρατία του Πλατωνισμού πέρασε στον χριστιανισμό και στη Δύση μέσα από τις ιδέες του Θωμά του Ακινάτη και τις διαστρεβλώσεις του Αριστοτέλη επηρέασε την Μεσαιωνική σχολαστική φιλοσοφία. Όλα αυτά μέχρι να εμφανιστεί ο Φράνσις Μπέϊκον στα τέλη του 16ου αιώνα, που απέδιδε το αληθινό νόημα της φιλοσοφίας, όχι στο πνεύμα και τα δόγματα της θρησκείας αλλά στην μεθοδολογία της γνώσης της φύσης, στο πείραμα και την απόδειξη. Όμως οι ιδεαλιστές δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Μπροστά στην αναβίωση των υλιστικών ιδεών αντίπαλο δέος στάθηκε ο «υποκειμενικός ιδεαλισμός» του ιρλανδού επίσκοπου Τζωρτζ Μπέρκλεϋ που διακήρυττε τον 18ο αιώνα ότι οι ιδέες που βρίσκονται στο νου του θεού, μας τις τροφοδοτεί στον δικό μας σαν εντυπώσεις. Αυτά, έλεγε, είναι τα αισθητηριακά δεδομένα! Έτσι, οι ιδέες έγιναν υποκειμενικές ποιότητες. Μεταξύ άλλων και αυτός υποστήριξε ότι τα εξωτερικά αντικείμενα, τα πράγματα δηλαδή, δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας. Εκείνο που υπάρχει είναι το πνεύμα που νοεί, ενώ τις παραστάσεις τις προκαλεί ο φορέας τους, ο θεός! Απορρίπτοντας το φυσικό κόσμο και την ύλη αρνείται κάθε φυσική επιστήμη. Πολέμησε και αυτός με δριμύτητα τους υλιστές και τις πρωτοπόρες επιστημονικές απόψεις της εποχής του, όπως για παράδειγμα τη φυσική του Νεύτωνα που τότε θεμελίωνε επιστημονικά τον τρόπο που εκδηλώνονται τα φυσικά φαινόμενα. Από τότε, πότε έτσι και πότε αλλιώς οι ιδεαλιστές, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προσπαθούσαν να αντισταθούν στην άνοδο του υλισμού που με επιστημονικό τρόπο ανακάλυπταν νόμους και θεμελίωναν επιστημονικά την νομοτέλεια της φύσης. Βλέποντας όμως, όσο καλύτερα ερμήνευαν οι επιστήμονες τον κόσμο, τόσο περισσότερους θεούς απέβαλλαν από το κεφάλι τους, οι ιδεαλιστές με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνέχιζαν να αντιστέκονται διαστρεβλώνοντας φυσικές έννοιες και φιλοσοφία. Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε.

Με τις νέες επιστημονικές ιδέες και ο χριστιανισμός αναγκάστηκε να βάλει αρκετό νερό στο κρασί του, άσχετα αν δεν το παραδέχεται. Ο χριστιανισμός σήμερα δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την αντικειμενικότητα της φύσης, όμως επιμένει να μην αναγνωρίζει και την οντολογική του αυτάρκεια. Αυτήν την αποδίδει στο θεό, ταυτίζοντας την ύλη με το πνεύμα. Έτσι η ψυχή γίνεται ενέργεια που σαν τις ιδέες του Πλάτωνα εκπορεύεται από το θεό. Η δημιουργία του κόσμου από το θεό, στις μέρες μας, αρκετά έχει τροποποιηθεί από τότε που οι βεδουίνοι «φιλόσοφοι της ερήμου» επινόησαν. Ο κόσμος μας δεν είναι στατικός. Ο θεός δεν φαίνεται να δημιούργησε τον κόσμο σε κείνες τις εφτά μέρες, αφού όλα τα επιστημονικά δεδομένα μας αναγκάζουν να δεχτούμε την συνεχιζόμενη δημιουργία, όπου ο θεός είναι πανταχού απών! Σήμερα με διάφορες διαστρεβλώσεις δικαιολογούν την γέννηση και την καταστροφή σε αυτό το αέναο γίγνεσθαι, είτε ο θεός επεμβαίνοντας, είτε το κοσμικό ρολόϊ με θεϊκή βούληση κουρδίζεται και ξεκουρδίζεται όπως εξ΄ αρχής το όρισε να γίνεται. Όμως, από την άλλη, οι φυσικοί νόμοι αφαιρούν όλο και περισσότερες αρμοδιότητες μιας τέτοιας θεϊκής επέμβασης. Οι νόμοι της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα, άθελά του, το έκανε και αυτό στη φυσική, όπως και οι νόμοι του Λαβουαζιέ στη χημεία, του Δαρβίνου στην βιολογία και κάθε καινοτομίας στο χώρο επιρροής του κάθε επιστήμονα. Ο κόσμος μας τελικά δεν δημιουργήθηκε προ έξι χιλιάδων ετών, αλλά πριν δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ η εμφάνιση του ανθρώπου έγινε μόλις πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια, τα πνεύματα και οι θεοί επινοήθηκαν πολύ αργότερα και οι θρησκείες θεμελιώθηκαν μόλις πρόσφατα.

Πώς θα δικαιολογήσουν τώρα οι ιδεαλιστές στους σκαπανείς των φυσικών επιστημών που αποδεικνύουν να υφίσταται το συμπαντικό γίγνεσθαι ακόμα και όταν δεν υπήρχαν άνθρωποι ώστε ο θεός να μεταδίδει στους νόες τους τα αισθητηριακά δεδομένα; Κι όμως, οι διαστρεβλωτές του κόσμου επιμένουν ακόμα στις απόψεις του ιρλανδού επισκόπου ότι η ύλη, δεν υπάρχει ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας και κάθε τι που γίνεται δεν καθορίζεται από προηγηθέντα φυσικά αίτια, όταν η πραγματικότητα είναι διαφορετική! Η επιστήμη απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο τις θέσεις του επιστημονικού υλισμού για την υλικότητα του κόσμου, όπου η ύλη, σαν ουσία, είναι αυτή που δημιουργεί την αισθητηριακή αντίληψη, αν και αυτό ήταν γνωστό ακόμα από την αρχαιότητα. Αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα του κόσμου που υπάρχει ανεξάρτητα από το ανθρώπινο πνεύμα. Το ότι είναι αιώνια και αδημιούργητη, άπειρη στο χώρο και τον χρόνο και εντός της περιέχει και την αιτία της ύπαρξής της, όπως επίσης ότι αναπτύσσεται εξελικτικά, φυσικά και δεν μπορεί να το αποδείξει, αφού το πρόβλημα της οντολογικής της αυτάρκειας δεν είναι ζήτημα επιστημονικό, αλλά φιλοσοφικό. Η επιστήμη δεν μπορεί ούτε να το αποδείξει, ούτε να το αναιρέσει, όμως μπορεί μέσα από τους διάφορους κλάδους της επιστήμης να γενικεύσει μια κοσμοθεωρία που ο θεός φαίνεται να μην είναι αναγκαίος για την ύπαρξη και την διαιώνισή του κόσμου, όπως ακριβώς και η δημιουργία του δεν είναι σύμφυτη με τη λογική, αφού ο κόσμος μας δεν είναι δημιούργημα και δεν εξαρτάται από το νου κανενός. Συνεπώς, ούτε ο κόσμος εξαρτάται από το νου μας αφού υπάρχει ανεξάρτητα από αυτόν. Η κίνηση της ύλης είναι ενδογενής που εκφράζει τον τρόπο της ύπαρξής της και την νομοτελειακή της ανάπτυξη στο χρόνο. Το πνεύμα, λόγω της πολύ μεταγενέστερης εμφάνισής του, είναι επιστημονικά εξακριβωμένο ότι αποτελεί μια νοητική δραστηριότητα του εγκεφάλου και συνεπώς ο θεός, σαν ιδέα, καταντά απλά ένα νοητικό επινόημα που πρέπει να συνέβη στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του εγκεφάλου του, στην προσπάθειά του να εξηγήσει με τις δυνατότητες που είχε τότε, τη φύση και τον κόσμο του! Αναφέρομαι στην εποχή των Νεάντερταλ. Εκεί ανήκει η λογική των πνευμάτων.

Ο θεός λοιπόν, σαν ιδέα είναι παράγωγο όχι μόνο της ύλης, αλλά σαν ιδέα, σχετικά με την εμφάνιση του ανθρώπου, μόλις πρόσφατα επινοήθηκε. Οι δε θρησκείες ακόμα αργότερα. Συνεπώς ο άνθρωπος δεν πίστευε ανέκαθεν στο θεό. Οι θεοί και οι θρησκείες εμφανίστηκαν σε κάποιο στάδιο εξέλιξης του ανθρώπου και θα εξαφανιστούν σε κάποιο άλλο. Τουλάχιστον αυτό αποτελεί διαπίστωση της ανθρωπολογίας και η αποδοχή της, όπως φαίνεται είναι καθολική από την κοινωνιοβιολογία και ανθρωπολογία. Αν δεν πείθει τους ιδεαλιστές, αυτό δεν φαίνεται να μας ξενίζει αφού από την εποχή του Πλάτωνα ακόμα αντιδρούσαν! Για φέρτε την εικόνα μπροστά σας, τον Πλάτωνα να ετοιμάζεται να σχίσει τα συγγράμματα του Δημόκριτου και οι πιο νηφάλιοι μαθητές του να προσπαθούν να τον αποτρέψουν! Σήμερα όχι μόνο σαν Έλληνες, αλλά και σαν άνθρωποι καυχιόμαστε για τις ιδέες του Δημόκριτου. Δεν είναι λυπηρό που οι χριστιανοί ακολούθησαν την συμβουλή του Πλάτωνα να καταστρέφουν ό,τι αντιτίθεται στην ιδεολογία τους και να καίνε άθεους για να φοβίσουν τους πιστούς;
Πιο πάνω παρακάμψαμε τις άνω των δυο χιλιάδων χρόνων απόψεις των φυσικών φιλοσόφων, του Θαλή και του Δημόκριτου, μέσω των οποίων οδηγηθήκαμε στην επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση. Αρχικά με τον μηχανιστικό υλισμό της εποχής του Διαφωτισμού και στη συνεχεία στον Διαλεκτικό και Επιστημονικό Υλισμό που ξεκαθάρισε το τοπίο από κάθε ιδεαλιστική παγίδα.
Πώς έγινε αυτό θα το δούμε στην επόμενη ανάρτηση «Αγώνας δρόμου για τον μονισμό της ύλης».

Πάρθηκε από http://epic-atheist.blogspot.com/2019/02/blog-post.html

Η «ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ», Ο μεσαίωνας ενάντια στην πρόοδο

Του Χ. Λασκαρίδη (Ιδρυτικό μέλος της Κίνησης Παιδεία για Δημοκρατία και Ανάπτυξης)

Ο θόρυβος γύρω από αυτό το βιβλίο, ειδικά στις πρώτες του εκδόσεις, ήταν μεγάλος. Πολύ γρήγορα η Βερενίκη αναγνωρίστηκε σαν ωφέλιμο και ηθικοπλαστικό βιβλίο από το κράτος, δίπλα σε αυτά του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων. Αποσπάσματα της Βερενίκης εύρισκε κανείς παντού, στα βιβλία του Λυκείου, αλλά και στα θέματα των πανελληνίων εξετάσεων.

Ο συγγραφέας της Βερενίκης έχει συμβάλλει σημαντικά στην διαμόρφωση της ανατολικού τύπου μεσαίας αστικής τάξης στα πανεπιστήμια και ειδικά στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και είναι ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές της πνευματικής και διανοητικής κατάστασης αυτής της τάξης. Ακόμα και σήμερα συμμετέχει με το βάρος και το κύρος του καθεστωτικού στελέχους στη διαμόρφωση των εκπαιδευτικών πολιτικών, ως εκπρόσωπος της ανατολικού τύπου διακομματικής καθεστωτικής εξουσίας που ελέγχει και διαλύει τα πανεπιστήμια. Η συμμετοχή και η αποχώρησή του από την επιτροπή σοφών, κάτω από τις επευφημίες του ΣΥΝ, είναι ένα παράδειγμα.
Η πολιτική δράση του Γραμματικάκη στα εκπαιδευτικά ζητήματα είναι συνεπής με τις αρχές που υποστηρίζει στην Βερενίκη. Είναι πάντα εχθρικός στην παραγωγή, στην τεχνολογία και στην πρόοδο. Η ανάπτυξη είναι «το απατηλό προσωπείο»* το «θηρίο της Αποκαλύψεως» όπως αναφέρεται και στον πρόλογο του βιβλίου του από τον Σ. Αλεξίου.

« Αυτή η «Θεία Φύσις», η «θεά Γαία», όπως χαρακτηριστικά την αποκαλεί ο Γραμματικάκης, πρέπει να προστατευθεί από τους εφιαλτικούς κινδύνους που την απειλούν σήμερα: πυρηνικά, υπερπληθυσμός, ενεργειακή σπατάλη, μόλυνση. Είναι το πολυκέφαλο θηρίο της Αποκαλύψεως, το διαβολικό Κακό που παρουσιάζεται στις απλοϊκές, αφιλοσόφητες και «κυνικά ιδιοτελείς» μάζες με το απατηλό προσωπείο της Προόδου.»

Εκφράζοντας τις επιδιώξεις της γραφειοκρατίας ανατολικού τύπου στα πανεπιστήμια έχει συμβάλλει περισσότερο από κάθε άλλον στην διαμόρφωση της αρνητικής ιδεολογικής στάσης του λαού, αυτήν που καλλιεργεί συστηματικά το ανατολικού τύπου πολιτικό σύστημα, απέναντι στην επιστήμη, στην τεχνολογία, στην βιομηχανία και γενικά στην ανάπτυξη. Σε μια περίοδο έκρηξης των παραγωγικών δυνάμεων και διαμόρφωσης των νέων δεξιοτήτων, όταν η χώρα έχει την μεγαλύτερη ανάγκη αποτελεσματικής συμμετοχής στον διεθνή επιστημονικό και τεχνολογικό καταμερισμό, αυτός αντιπαραθέτει τα αστέρια και τα θεωρητικά επιτεύγματα της σύγχρονης φυσικής στην αναγνώριση του παραγωγικού ρόλου της φυσικής και της τεχνολογίας, στην σύνδεση της έρευνας και της εκπαίδευσης με την παραγωγή, στην αντίληψη της ίδιας της ανάπτυξης.

Ειδικότερα ο τρόπος που παρουσιάζει την Φυσική στους τηλεθεατές του και στα βιβλία του την υποβαθμίζει από παραγωγική δύναμη, που φέρει ένα σώμα αντικειμενικής αλήθειας εξαιτίας της σύνδεσής της με τη βιομηχανία και την πρακτική, σε μια «καθαρή» πνευματική κατάκτηση ξεκομμένη από την πραγματικότητα, που μελετά την σχέση αισθημάτων και συμβόλων, σαν μια κατάκτηση ολίγων εκλεκτών πανεπιστημιακών διανοητών, μιας κρατικής ελίτ, που δεν χρωστούν τίποτα στην κοινωνία ενώ αυτή τους οφείλει τα πάντα.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στη φιλοσοφία αλλά ούτε και στην φυσική για να τοποθετηθεί απέναντι σ’ αυτό το έργο, που είναι μια συρραφή των πιο παλιών και ακραίων θέσεων του υποκειμενικού ιδεαλισμού, θέσεων που φτάνουν ακόμα και στο μυστικισμό.

Ο ΝΕΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ

Στην τελευταία σελίδα του βιβλίου διαβάζουμε για τον νέο ανθρωπισμό που εισάγει ο συγγραφέας: « Τον μετέωρο άνθρωπο θα ισορροπήσει μόνο το άπλωμα του χεριού του στους άλλους κατοίκους του πλανήτη, και στη φύση ή στη θάλασσα που υπήρξαν μάρτυρες στη γέννησή του. Μόνο που, αν αυτό γίνει τώρα, θα είναι ένα χέρι, όχι οδηγούμενο από την ιστορία ή τον φόβο της τιμωρίας, αλλά από βαθύτατη γνώση. Την μόνη ικανή, μαζί με τον έρωτα ή την Τέχνη, να υπερβεί το δέος και το Κενό».
Η ιστορία, που είναι στην ουσία η ιστορία της εξέλιξης της παραγωγής και η ιστορία των εργαζομένων που παράγουν τα υλικά αγαθά, δεν υφίσταται για τον συγγραφέα μας. Την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και την ανάγκη συμμετοχής της χώρας στον νέο διεθνή επιστημονικό και τεχνολογικό καταμερισμό την αντικαθιστά με την γνώση πέρα και έξω από την παραγωγή και την κοινωνική πραγματικότητα. Η «γνώση», δηλαδή το πνεύμα, που υπερβαίνει το «δέος» και το «Κενό» (εδώ εννοεί προφανώς την ύλη και την ανάγκη) είναι το πρωταρχικό. Το δευτερεύον είναι η ύλη, η αντικειμενική πραγματικότητα. Το πνεύμα προηγείται της ύλης και των ανθρώπινων αναγκών.
Χαρακτηριστική είναι η υποστήριξη της φασιστικής θέσης του παπά Μάλθους για τον υπερπληθυσμό, που την συναντάμε και σε άλλο σημείο του βιβλίου ρητά εκφρασμένη, για το ότι δηλαδή δεν φτάνουν τα τρόφιμα για να θρέψουν τον πλανήτη. Θέση που δεν τολμά κανείς ιμπεριαλισμός πια να την ξεστομίσει σήμερα σε όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα.

Ειδικά αυτή την περίοδο που ο κάθε ανθρωπισμός αστικός ή σοσιαλιστικός είναι υποχρεωμένος να ανανεώνεται αναγνωρίζοντας την επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση και την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ο συγγραφέας αρνείται αυτή την κληρονομιά των επόμενων γενεών, εγκαταλείπει τους ανθρώπους και στρέφεται στην προστασία της υπόθεσης της «Γαίας» γιατί εκεί βρίσκονται κατ’ αυτόν οι όροι της ύπαρξης του ανθρώπου.

Αυτού του είδους ο ανθρωπισμός είναι όμως έξω από τους ανθρώπους. Δεν στηρίζεται στο συμφέρον του κοινωνικού ανθρώπου, το συμφέρον των εργαζομένων τάξεων, και δεν ενδιαφέρεται, αδιαφορεί, για την φυσική και την μορφωτική τους τελείωση. Αυτή την άρνηση της ταξικής πάλης σαν κινητήρια δύναμη της ιστορίας και το βαθύ μεσαιωνικού χαρακτήρα μίσος στην αναπτυσσόμενη σύγχρονη κοινωνία και στην κοινωνική εξέλιξη το συναντάμε σε όλο του το έργο αλλά και στις περιηγήσεις του στα κανάλια. Ο ανθρωπισμός του αποκλείει κάθε πραγματικό ανθρωπισμό προϊόν της ιστορίας είτε τον αστικό είτε τον σοσιαλιστικό ανθρωπισμό. Από τον ανθρωπισμό του λείπει κάθε στοιχείο σύγχρονου αστικού ή σοσιαλιστικού αλτρουισμού και γι’ αυτό γίνεται πολιτικότερος αποκρουστικότερος και πιο αντιδραστικός γιατί απορρίπτει τους υλικούς αλλά και τους πνευματικούς όρους ύπαρξης της κοινωνίας. Είναι ο γνωστός ανθρωπισμός της κρατικής διακομματικής ελίτ που απορρίπτει την αξιολόγηση από το κράτος και από τον λαό, τους φοιτητές τους γονείς και την κοινωνία, γιατί θέλει να είναι πάνω από το κράτος και πάνω από την κοινωνία σαν βασική συνιστώσα του φαιοκόκκινου μετώπου στην εκπαίδευση.

Η ΑΝΘΡΩΠΙΚΗ ΑΡΧΗ

Στην κόμη της Βερενίκης υποστηρίζεται ότι η ανθρώπινη παρουσία στο σύμπαν « ίσως έχει κάποια σημασία επειδή παρατηρούνται κάποιες συμπτώσεις». Δύο απ’ αυτές είναι ότι η τετραγωνική ρίζα της μάζας του πρωτονίου πολλαπλασιασμένη με τη μάζα ενός συνηθισμένου αστεριού δίνει περίπου τη μάζα του ανθρώπου, και ότι η τετραγωνική ρίζα των διαστάσεων του πυρήνα των ατόμων επί την απόσταση δύο αστεριών δίνει το ύψος του ανθρώπου.

Και στη σελ. 96: «Και βάσει αυτών (εννοεί των συμπτώσεων) διατυπώθηκε το περίφημο ανθρωπικό αξίωμα που έχει διάφορες παραλλαγές», και παρακάτω: «Η ανθρωπική αρχή αλλάζει την οπτική γωνία μας ως προς το σύμπαν. Δεν είναι ότι στη μακραίωνη εξέλιξή του, το Σύμπαν δημιούργησε τυχαία τις κατάλληλες συνθήκες για να υπάρξει ανθρώπινη ζωή σ’ αυτόν εδώ ή άλλους πλανήτες. Αλλά ίσα–ίσα η ύπαρξη του ανθρώπου προϋποθέτει ένα συγκεκριμένο Σύμπαν από τα πολλά δυνατά!».

Με δύο αριθμητικές πράξεις συνδέονται δύο χαρακτηριστικά του ανθρώπου με το μέσο αντιπρόσωπο των αστεριών, που βρίσκονται σε όλες τις περιοχές του σύμπαντος, αλλά και με το υποατομικό επίπεδο της ύλης. Έτσι η ανθρώπινη παρουσία αποκτά ένα συμπαντικό χαρακτήρα και κεντρικό ρόλο στον κόσμο αφού βρίσκεται σε μια υπονοούμενη σύνδεση με κάθε περιοχή του σύμπαντος του συγγραφέα.

Υποβάλλεται έτσι η ιδέα στον αναγνώστη ότι έχει αποδειχτεί η ταυτόχρονη, η αξεχώριστη ύπαρξη του ανθρώπου και του «σύμπαντος». Ο χαρακτήρας αυτής της συνύπαρξης-σύνδεσης ξεκαθαρίζεται αμέσως «η ύπαρξη του ανθρώπου προϋποθέτει ένα συγκεκριμένο Σύμπαν από τα πολλά δυνατά!» Το πνεύμα δηλαδή γεννάει το «σύμπαν» και όχι αντίστροφα.

Δηλώνει ότι η ανθρώπινη παρουσία στο «σύμπαν» « ίσως έχει κάποια σημασία επειδή παρατηρούνται κάποιες συμπτώσεις», ότι δηλαδή τα αποτελέσματά του ανήκουν στη σφαίρα του συμπτωματικού, μετά απολυτοποιεί το συμπτωματικό που είναι γενικά μια στιγμή της εξέλιξης ενός φαινομένου, μια δευτερεύουσα πλευρά μιας νομοτέλειας, και αντικαθιστά τη γενικότητα του ανύπαρκτου στην περίπτωσή μας νόμου, την υποτιθέμενη βεβαιότητα, με το συμπτωματικό. Στη συνέχεια αυτό το «συμπτωματικό» που έχει προέλθει από τη γνώση του πεπερασμένου, δηλ. του τμήματος του χώρου που μπορεί η πειραματική φυσική να απεικονίζει, το επεκτείνει σε ισχύ και στο άπειρο, στο χρόνο, στο χώρο, και σε μορφές κίνησης της ύλης, σύμπαν. Και έτσι μας προσφέρει ένα αυθαίρετο αδιαφοροποίητο-μεταφυσικό άπειρο , μια γενική θεώρηση του κόσμου, που σαν τέτοια δεν έχει κανένα περιεχόμενο. Τα επιμέρους βήματα που οδηγούν σ’ αυτή του την γενίκευση είναι ψευτοεπιστημονικά, προήλθαν από την αυθαίρετη γενίκευση των σχέσεων των δύο ριζών, από την κακοποίηση δηλαδή της φυσικής και επομένως η γενίκευσή του είναι κενή περιεχομένου. Στη θέση του επιχειρήματός του παραμένει το κενό ή καλλίτερα η θεϊκή δημιουργία του ανθρώπου και ο πιο σκληρός και πολύ παλιός υποκειμενικός ιδεαλισμός.

Ποιος νόμος που υπονοείται από τον συγγραφέα, με τις τετραγωνικές ρίζες, είναι αυτός που συνδέει το κβαντικό επίπεδο δομής της ύλης με το επίπεδο του πυρήνα και των ατόμων, με το χημικό, το βιολογικό και το κοινωνικό επίπεδο; Γιατί αυτό σημαίνει η ταυτόχρονη ύπαρξη της συνείδησης και της φύσης που βάζει από το παράθυρο και που στην συνέχεια την ανατρέπει υπέρ του πνεύματος. Η επιστήμη δεν έχει φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Νόμοι τέτοιοι δεν είναι γνωστοί. Καμία επιστήμη μέχρι σήμερα δεν έχει κατορθώσει να διατυπώσει κάποιο νόμο που να συνδέει δύο διαφορετικά επίπεδα δομής της ύλης, το κβαντικό επίπεδο, το επίπεδο του πυρήνα και των ατόμων, το χημικό, το βιολογικό και το κοινωνικό επίπεδο. Οι νόμοι του κάθε επίπεδου λειτουργούν στο ίδιο αυτό επίπεδο, αλλά και σε κάθε επίπεδο λειτουργούν οι νόμοι των κατωτέρων επιπέδων, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι οι νόμοι του ανώτερου επίπεδου ανάγονται στους νόμους του κατώτερου. Σαν παράδειγμα, οι νόμοι της Χημείας δεν μπορούν να αναχθούν στους νόμους της Φυσικής, παρά το γεγονός ότι οι χημικές ενώσεις αποτελούνται από κβαντικά συστήματα, οι κοινωνικοί νόμοι δεν ανάγονται στους νόμους της βιολογίας, παρά το ότι τα άτομα είναι βιολογικά όντα. Αλλά και αν ακόμα μελετηθούν πλήρως οι φυσικοχημικές και βιολογικές λειτουργίες του εγκεφάλου αυτό αρκεί για να πούμε ότι αυτή η γνώση αποτελεί ανάλυση της σκέψης και της συνείδησης; Όμως αυτά για τον συγγραφέα μας που υπερβαίνει το δέος και το Κακό με την Γνώση τον Έρωτα και την Τέχνη είναι λεπτομέρειες. Απορρίπτει την ιστορία και επομένως δεν δέχεται την ιστορικότητα των φυσικών νόμων. Το ότι οι νόμοι της επιστήμης είναι ανθρώπινα δημιουργήματα προϊόντα της κοινωνικής πείρας των επιστημόνων και των παραγωγών δεν σημαίνει τίποτα για αυτόν. Ο καθένας μπορεί να λεει ότι του κατεβαίνει στο κεφάλι αρκεί να τον «βολεύει». Τελικά ο συγγραφέας καταλήγει στο να θεωρεί ότι η φύση είναι προϊόν του πνεύματος. Αυτή είναι μια αρχή φιλοσοφική που σαν αρχή απλά τίθεται. Κάθε προσπάθεια απόδειξης αυτού του ισχυρισμού με τις φυσικές επιστήμες δεν σημαίνει παρά την κακοποίησή τους.

Το ότι αντικαθιστά την φύση του ιδεαλισμού και της φιλοσοφίας με το «σύμπαν» απλά εισάγει μια επιπλέον ανακρίβεια στις παλιές ιδεαλιστικές θεωρίες. Ένα σύμπαν του οποίου γνωρίζει τα όρια και την συνθετότητα και στο οποίο απλώνεται δίχως όρια η μεταφυσική του ιδεαλισμού του.
Η «ανθρωπική αρχή» στην πραγματικότητα είναι μια φιλοσοφική αρχή, που όπως όλες οι αρχές δεν αποδεικνύονται απλά τίθενται. Ο τρόπος όμως που επιχειρεί να τη θέσει ο συγγραφέας είναι κατακριτέος. Μπροστά στο κριτήριο της πράξης, της πραγματικότητας, της επιστήμης και των συμπερασμάτων της, μπροστά στον διαλεκτικό υλισμό, προσπαθεί να βάλει από το παράθυρο τη φιλοσοφία που υποστηρίζει. Σε ολόκληρο το βιβλίο του προσπαθεί να μας πείσει ότι οι θέσεις του συμφωνούν με τα πορίσματα της επιστήμης, προσπαθεί να επιστημονικοποιήσει την φιλοσοφική του θέση κακοποιώντας την φυσική και τις επιστήμες γενικά.

Η «ανθρωπική αρχή» στην ουσία είναι μια επανάληψη της αρχής της συναρμογής (co-ordination principle) του Ρ. Αβενάριου (1843-1896) που μας την εμφάνισε ο συγγραφέας με άλλο όνομα και με μια λέξη που τονίζει την ανθρώπινη ύπαρξη σαν το ύψιστο δημιούργημα του Θεού. Η αρχή που υποστηρίζει ο συγγραφέας συνάγεται όπως μας αφήνει να υποθέσουμε από μια επιστημονική ενόραση, αποκρύβοντας την προέλευση και την παλαιότητά της. Η «ανθρωπική αρχή» βέβαια είναι εισαγόμενη από το εξωτερικό και όχι δική του. Πρόκειται για μια αρχή αποδεκτή από την εκκλησία, γεγονός που το αρνείται ο συγγραφέας ρητά, που σε μερικές εκδοχές της φτάνει μέχρι και στον αποκρυφισμό.

Ο Ρ. Αβενάριος, ένας από τους ιδρυτές του εμπειριοκριτικισμού, επηρέασε πολύ τους οπαδούς του Ε. Μαχ (1818-1916). Ο μαχισμός και ο εμπειριοκριτικισμός γενικότερα υπήρξαν από τα ισχυρά ιδεολογικά ρεύματα της αστικής τάξης που αντιπαρατέθηκαν στον υλισμό την εποχή του Λένιν. Ο Λένιν αντιμετώπισε αποτελεσματικά και στο θεωρητικό επίπεδο τις ποικίλες εκφράσεις του εμπειριοκριτικισμού το 1908, με το έργο του «Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός». Τα νεότερα θετικιστικά ρεύματα μεταμφιεσμένα με διάφορους τρόπους, είναι πολύ επηρεασμένα από τον μαχισμό και εκφράζονται με μικρές διαφορές ως προς την ουσία των θέσεών τους. Η φιλοσοφική διαμάχη λοιπόν είναι παλιά και όχι βέβαια καθαρά στα πλαίσια της Φυσικής, γεγονός που συγκαλύπτει και αντιστρέφει ο προπαγανδιστής συγγραφέας στο βιβλίο του.

Με την αρχή της συναρμογής ο Αβενάριος τοποθετείται στο οντολογικό πρόβλημα υπέρ του υποκειμενικού ιδεαλισμού. Θεωρεί την ταυτόχρονη ύπαρξη της συνείδησης και της φύσης σαν μια αδιάρρηκτη ενότητα, αλλά η συνείδηση αποτελεί το βασικότερο σ’ αυτή τη σύνδεση. Δεν υπάρχει φύση (αντι-μέλος), χωρίς τον άνθρωπο (κεντρικό μέλος), και αντίστροφα. (Λένιν Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός). Ο Αβενάριος αλλά και ο μαχισμός στην ουσία λένε ότι η συνείδηση του ανθρώπου γεννά τη φύση, τον κόσμο, αντίθετα από τον διαλεκτικό υλισμό που υποστηρίζει το αντίθετο, την προτεραιότητα της ύλης από το πνεύμα.

Η λογική συνέπεια της «ανθρωπικής αρχής» για την περίοδο που ο άνθρωπος δεν υπήρχε στη γη, είναι ότι δεν υπήρχε και η φύση. Η ύπαρξη του παρατηρητή που εισάγει στην ουσία ο συγγραφέας, είναι αδιάρρηκτα δεμένη κατ’ αυτόν με την ύπαρξη της φύσης. Ο Αβενάριος για να διατηρήσει τη λογική ενότητα της θεωρίας του, ο Γραμματικάκης ξέχασε ή μάλλον ντράπηκε να μιλήσει γι’ αυτό, εφεύρε την έννοια του δυναμικού κεντρικού μέλους. Σύμφωνα μ’ αυτήν «ακόμα και τότε που δεν υπήρχε ο άνθρωπος, ακόμα και τότε που δεν υπάρχουν γαμέτες αλλά μόνον τα «συστατικά μέλη του περιβάλλοντος που είναι ικανά να γίνουν γαμέτες, το κεντρικό μέλος (δηλ. ο άνθρωπος) δεν είναι ίσο με μηδέν, έχει γίνει ένα δυναμικό κεντρικό μέλος» (Λένιν Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός).

Εμπνεόμενος μάλλον απ’ αυτήν τη μεταφυσική θέση του εν δυνάμει κεντρικού μέλους ο συγγραφέας γοητεύεται βλέποντας τα αστέρια, σύμβολα της δημιουργίας του, που ήταν γι’ αυτόν πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος στη γη γεμάτα από τα εν δυνάμει κεντρικά μέλη και αναφέρει στη σελ. 61: «Συγκλονιστική όσο και αν είναι η ιδέα εντούτοις είμαστε φτιαγμένοι από αστερόσκονη. Και τη ζωή μας οφείλουμε στο θάνατο κάποιου άστρου». Συγκλονιστική όμως για την επιστήμη και το διαλεκτικό υλισμό είναι η εξέλιξη της ανόργανης ύλης μέχρι την ανώτατη μορφή οργάνωσής της με προϊόν τη συνείδηση, και ακόμα συγκλονιστικότερη είναι η δημιουργία και η εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών που στηρίζεται στην εργασία η οποία δεν έχει καμιά θέση στην φιλοσοφία του συγγραφέα μας.

Αυτόν τον παραλογισμό του εν δυνάμει κεντρικού μέλους που είναι η λογική συνέπεια των θέσεών του υπαινίσσεται και στη σελ. 98: “To Σύμπαν είναι κατανοητό από τη στιγμή που ως σκοπό του θεωρήσουμε τη δημιουργία σκεπτόμενων όντων». Η σκοπιμότητα της δημιουργίας του ανθρώπου που υπάρχει σαν σπέρμα στο σύμπαν του δηλώνει την ύπαρξη του δημιουργού, δηλαδή του Θεού, και ισοδυναμεί με την άρνηση της υλικότητας του κόσμου. Εξάλλου αυτό δηλώνεται και στη σελ. 69: «Ίσως αν ο Δημιουργός του Σύμπαντος ήξερε ακριβώς τι ήθελε να κάνει εκτός από τις «ιδιότητες» που κατά καιρούς του απέδωσε η Θεολογία, είχε ανάγκη να είναι και ένας εξαίρετος προγραμματιστής».

Το ιδεαλιστικό σύστημα του συγγραφέα δεν διδάσκει τη γνωσιμότητα της φύσης και επιτρέπει τη χρησιμοποίηση της επιστήμης μέσα σε παράλογα πλαίσια, έξω από την πραγματικότητα και την πείρα με σκοπό τη στήριξη των φιλοσοφικών του θέσεων.

Ο ανθρωποκεντρισμός του συγγραφέα, κάτω από το φως δήθεν των νέων επιστημονικών ανακαλύψεων είναι στο βάθος του η μεσαιωνική θεολογική αντίληψη που στηρίζεται στην Βίβλο και στο σύστημα του Πτολεμαίου. Σύμφωνα με αυτήν η Γη με θεϊκή επιλογή αποτελεί το κέντρο του σύμπαντος και ο άνθρωπος κατέχει μέσα σ’ αυτό το σύμπαν την «προνομιούχο θέση». Μόνο που τώρα στην εκστρατεία του Γραμματικάκη στα αστέρια, η Γη, κατοικία του ανθρώπου, αντικαθίσταται από το σύμπαν που είναι διαποτισμένο από την «εν δυνάμει» ανθρώπινη ύπαρξη κατ’ εντολή του «μεγάλου προγραμματιστή» του θεού. Στη φυγή του από την Γη δέχεται και την ύπαρξη άλλων συμπάντων. Τώρα το αν στους άλλους αυτούς κόσμους κατοικούνται κάποια αστέρια από βόδια σίγουρα τα εν δυνάμει κεντρικά μέλη θα είναι μέλη βοδιών. Έτσι με την θεωρία των εν «δυνάμει» ανθρώπων ή βοδιών η επιστήμη της φύσης δεν μπορεί να χειραφετηθεί από την θεολογία…. Ευτυχώς όμως που πρόλαβε να χειραφετηθεί από τον Κοπέρνικο που κατάφερε ένα συντριπτικό πλήγμα στην θρησκεία και στην εκκλησία για τον μύθο της θεϊκής δημιουργίας του κόσμου πριν εμφανιστεί ο Γραμματικάκης. Ο Έγκελς στην Διαλεκτική της Φύσης λεει ότι η θεωρία του Κοπέρνικου υπήρξε η επαναστατική πράξη, με την οποία η επιστήμη της φύσης διακήρυξε την ανεξαρτησία της….Μ’ αυτή την πράξη αρχίζει η χειραφέτηση της επιστήμης της φύσης απέναντι στην θεολογία….από τότε η ανάπτυξη των επιστημών προχώρησε με γιγαντιαία βήματα. Ενάντια σ’ αυτή τη θεωρία η Εκκλησία κήρυξε έναν αμείλικτο πόλεμο. Η θεωρία του Κοπέρνικου, του μεγαλύτερου υλιστή της εποχής του, και οι συνεχιστές του έργου του διώχτηκαν αμείλιχτα από την εκκλησία. Είναι γνωστές οι διώξεις του Γαλιλαίου και του Τζορντάνο Μπρούνο που τον έκαψε η Ιερά Εξέταση στην πυρά.

Η αναφορά μας σε ζητήματα που αποτελούν τα βάθρα του δυτικού πολιτισμού , του αστικού και του μαρξιστικού διαφωτισμού, είναι απαραίτητη πάντα για την ανάδειξη του αντεπιστημονικού και του μεσαιωνικού χαρακτήρα της φαιοκόκκινης γραφειοκρατίας της εκπαίδευσης.

Ο δαρβινισμός, που έχει εξοβελιστεί από την εκπαίδευσή μας, έδωσε το αποφασιστικό χτύπημα στην θεϊκή προέλευση του ανθρώπου, στο ότι ο άνθρωπος είναι ένα ον εξαιρετικό και υπερφυσικό, ότι είναι κέντρο του σύμπαντος. O κοινός πρόγονος του ανθρώπου και του πιθήκου είναι αδιάψευστος μάρτυρας όπως και συνολικά η καταγωγή των ειδών. Ο μαρξισμός και ο ιστορικός υλισμός απέδειξε ότι ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό. Τίποτα πιο συγκλονιστικό δεν υπάρχει πραγματικά από την διαμόρφωση και την εξέλιξη των κοινωνιών. Και η γέννηση των κοινωνιών καθώς και η εξέλιξή τους βασίζονται στην εργασία.

Χαρακτηριστική είναι η θέση στη σελ. 97: «Η παρουσία του ανθρώπου και ο κόσμος γύρω του «ερμηνεύονται» με συνέπεια σαν αποτέλεσμα της κατάλληλης εκλογής των φυσικών νόμων και των φυσικών σταθερών». Εδώ ο συγγραφέας εκφράζεται με την παλιά αρχή της βολικότητας του Μαχ. Κατά τον Μαχ είναι πιο βολικό, όπως δηλώνει, να κρατήσει τα αισθήματα και να αφαιρέσει την ύλη. Στο τέλος μένει το άτομο και η διάνοιά του, η ύλη εξαφανίζεται. Έτσι για τον μαχισμό, όπως και για τον συγγραφέα, το ψυχικό είναι το πρωταρχικό. Γι’ αυτό ο συγγραφέας δεν δυσκολεύεται καθόλου να αρνηθεί την ιστορικά διαμορφωμένη αντικειμενική αλήθεια που φέρουν οι φυσικοί νόμοι σαν αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας, στη συνείδηση του ανθρώπου. Οι φυσικοί νόμοι γι’ αυτόν είναι ζήτημα επιλογής, δηλ. πηγάζουν από το ψυχικό και αναφέρονται σ’ αυτό, δεν έχουν κανένα περιεχόμενο αντικειμενικής αλήθειας και είναι απόλυτα υποκειμενικοί. Δεν έχουν ιστορία. Για τον Μαχ και τον συγγραφέα ένα φυσικό φαινόμενο είναι σχέσεις αισθημάτων και έτσι γι’ αυτούς το καθήκον της Φυσικής είναι η ανακάλυψη αυτών των σχέσεων. Η διδακτική ερώτηση για το πως θα ήταν ο κόσμος αν οι φυσικές σταθερές είχαν λίγο διαφορετικές τιμές είναι εντυπωσιακή και αρκετά παιδαγωγική για τον μαθητευόμενο αρκεί να την κατανοεί ο δάσκαλος και να μην νομίζει ότι μπορεί να διαμορφώνει τον κόσμο με το μολύβι του όταν υπολογίζει σαν παράδειγμα την νέα πυκνότητα της ύλης με αλλαγμένες τις τιμές των φυσικών σταθερών.

Η πνευματική κίνηση που δημιουργείται έντεχνα από τα ΜΜΕ και την παρασιτική κρατικοκομματική γραφειοκρατία με κέντρο τον Γραμματικάκη γίνεται κατανοητή και από το απόσπασμα της προτελευταίας σελίδας του βιβλίου. «Η τυφλή επιδίωξη της ανόδου του ατομικού ή εθνικού εισοδήματος δεν οδηγεί πάντοτε στην άνοδο του βιοτικού-με την έννοια του βίου, της ζωής-επιπέδου. Οδηγεί, συνήθως, σε έναν άνθρωπο χωρίς σοφία και ευθύνη, στερημένο από την παρηγοριά της τέχνης και την ανάσα της φύσης, έρμαιο δυνάμεων που στηρίζουν την εξουσία τους στην ισοπέδωση την δική του και της φύσεως».

*Έκδοση του 1990

Πάρθηκε από https://amfilegomena.wordpress.com/2013/05/18/%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%AC/