Friedrich Engels: Για τον αντισημιτισμό

Το άρθρο του Ένγκελς με τίτλο “για τον αντισημιτισμό γράφτηκε στις 19 Απρίλη 1890. Ήταν μια επιστολή του στη βιενέζικη Arbeiter-Zeitung (1)  όπου και δημοσιεύθηκε  λίγο αργότερα (Arbeiter-Zeitung, No 19, 9 Μάη, 1890).

Φρίντριχ Ένγκελς Για τον αντισημιτισμό

Το αν θα μπορούσε να κάνετε περισσότερο κακό παρά καλό με τον αντισημιτισμό σας είναι κάτι που σας ζητώ να το εξετάσετε. Γιατί ο αντισημιτισμός είναι ενδεικτικός μιας καθυστερημένης κουλτούρας, το οποίο είναι ο λόγος που θα βρεθεί μόνο στην Πρωσία(2) και την Αυστρία(3), και στη Ρωσία(4). Όποιος επιδιδόταν στο τσαλαβούτημα στον αντισημιτισμό, είτε στην Αγγλία ή στην Αμερική, απλά θα γελοιοποιούνταν, ενώ στο Παρίσι η μόνη εντύπωση που δημιουργείται από τα γραπτά του Μ. Drumont(5) –κατά πολύ πιο πνευματώδη από των γερμανών αντισημιτών– είναι εκείνη ενός διάττοντα αστέρα.

Επιπλέον, τώρα που είναι υποψήφιος για το Δημοτικό Συμβούλιο, έχει πραγματικά υποχρεωθεί να ανακηρύξει τον εαυτό του έναν αντίπαλο του χριστιανικού κεφαλαίου όχι λιγότερο από του εβραϊκού. Και ο Μ. Drumont θα διαβαζόταν ακόμη και αν ο ίδιος υιοθετούσε την αντίθετη άποψη.

Στην Πρωσία είναι οι κατώτεροι ευγενείς, οι γιούνκερς με εισόδημα 10.000 μάρκα και δαπάνες 20.000, και ως εκ τούτου υποκείμενοι στην τοκογλυφία, που επιδίδονται στον αντισημιτισμό, ενώ τόσο στην Πρωσία όσο και στην Αυστρία μια ηχηρή χορωδία παρέχεται από εκείνους τους οποίους έχει καταστρέψει ο ανταγωνισμός από το μεγάλο κεφάλαιο – τη μικροαστική τάξη, ειδικευμένους τεχνίτες και μικρούς καταστηματάρχες. Αλλά στο βαθμό που το κεφάλαιο, σημιτικό ή άριο(6), με περιτομή ή βαφτισμένο, καταστρέφει αυτές τις τάξεις της κοινωνίας, που είναι απ’ άκρη σ’ άκρη αντιδραστικές, κάνει μόνο αυτό που εντάσσεται στην ιστορική υπηρεσία του, και το κάνει καλά· βοηθά να εξωθηθούν οι καθυστερημένοι Πρώσοι και Αυστριακοί προς τα εμπρός μέχρι να φτάσουν τελικά το σημερινό επίπεδο στο οποίο όλες οι παλιές κοινωνικές διακρίσεις μετατρέπονται σε μια μεγάλη αντίθεση – καπιταλιστές και μισθωτοί εργάτες. Μόνο σε μέρη όπου αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη, όπου δεν υπάρχει ισχυρή καπιταλιστική τάξη και επομένως ούτε ισχυρή τάξη των μισθωτών εργατών, όπου το κεφάλαιο δεν είναι ακόμη αρκετά ισχυρό ώστε να αποκτήσει τον έλεγχο της εθνικής παραγωγής στο σύνολό της, έτσι ώστε οι δραστηριότητές του κυρίως περιορίζονται στο Χρηματιστήριο –με άλλα λόγια, εκεί όπου η παραγωγή είναι ακόμα στα χέρια των αγροτών, γαιοκτημόνων, τεχνιτών και άλλων παρόμοιων τάξεων που επιβιώνουν από το Μεσαίωνα– εκεί, και μόνο εκεί, είναι το κεφάλαιο κυρίως εβραϊκό, και εκεί είναι μόνο ο αντισημιτισμός διαδεδομένος.

Στη Βόρεια Αμερική δεν θα βρεθεί ούτε ένας Εβραίος μεταξύ των εκατομμυριούχων(7), των οποίων ο πλούτος μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, μόλις και μετά βίας να εκφραστεί με τα πενιχρά μας μάρκα, γκούλντεν(8) ή φράγκα, και σε σύγκριση με αυτούς τους Αμερικάνους, οι Ρότσιλντ(9) είναι πραγματικά άποροι. Και ακόμα και στην Αγγλία, ο Ρότσιλντ είναι ένας άνθρωπος με μέτρια μέσα, όταν, για παράδειγμα, συγκριθεί με τον Δούκα του Γουεστμίνστερ(10). Ακόμα και στη δική μας Ρηνανία από την οποία, με τη βοήθεια των Γάλλων, διώξαμε την αριστοκρατία πριν από 95 χρόνια(11) και όπου έχουμε δημιουργήσει τη σύγχρονη βιομηχανία, μάταια θα αναζητήσει κανείς Εβραίους.

Ως εκ τούτου, ο αντισημιτισμός είναι απλά η αντίδραση των παρακμαζόντων μεσαιωνικών κοινωνικών στρωμάτων εναντίον μιας σύγχρονης κοινωνίας, που αποτελείται βασικά από καπιταλιστές και μισθωτούς εργάτες, έτσι ώστε να εξυπηρετεί μόνο αντιδραστικούς σκοπούς κάτω από ένα δήθεν σοσιαλιστικό μανδύα· είναι μια εκφυλισμένη μορφή φεουδαρχικού σοσιαλισμού και δεν μπορεί να έχει τίποτα κοινό μαζί του. Το ίδιο το γεγονός της ύπαρξής του σε μια περιοχή είναι απόδειξη ότι δεν υπάρχει ακόμη αρκετό κεφάλαιο εκεί. Το κεφάλαιο και η μισθωτή εργασία είναι σήμερα αδιαίρετα. Όσο πιο ισχυρό γίνεται το κεφάλαιο και, συνεπώς, η τάξη των μισθωτών, τόσο πλησιάζει η εξαφάνιση της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Αυτό που θα επιθυμούσα, λοιπόν, για μας τους Γερμανούς, στους οποίους θέλω να υπολογίζω επίσης τους Βιεννέζους, είναι να αναπτυχθεί η καπιταλιστική οικονομία με ένα πραγματικά αλματώδη ρυθμό παρά να πέσει αργά σε στασιμότητα.

Επιπλέον, ο αντισημίτης παρουσιάζει τα γεγονότα σε ένα εντελώς ψευδές φως. Δεν ξέρει καν τους Εβραίους που επικρίνει, αλλιώς θα γνώριζε ότι, χάρη στον αντισημιτισμό στην Ανατολική Ευρώπη, και την ισπανική Ιερά Εξέταση στην Τουρκία, υπάρχουν εδώ στην Αγγλία και στην Αμερική χιλιάδες και χιλιάδες εβραίοι προλετάριοι· και είναι ακριβώς αυτοί οι Εβραίοι εργάτες που υφίστανται τη χειρότερη εκμετάλλευση και μαστίζονται πιο πολύ από τη φτώχεια. Στην Αγγλία κατά τη διάρκεια των τελευταίων δώδεκα μηνών είχαμε τρεις απεργίες από εβραίους εργάτες(12). Μπορεί λοιπόν να αναμένεται να συμμετάσχουμε στον αντισημιτισμό στον αγώνα μας ενάντια στο κεφάλαιο;

Επιπλέον, χρωστάμε πολλά στους Εβραίους. Αφήνοντας κατά μέρος τον Χάινε(13) και τον Μπέρνε(14), ο Μαρξ ήταν ένας ακραιφνής Εβραίος· ο Λασάλ(15) ήταν Εβραίος. Πολλοί από τους καλύτερους ανθρώπους μας είναι Εβραίοι. Ο φίλος μου ο Βίκτωρ Άντλερ(16), ο οποίος βρίσκεται τώρα σε μια βιενέζικη φυλακή για την αφοσίωσή του στην υπόθεση του προλεταριάτου, ο Έντουαρντ Μπερνστάιν(17), συντάκτης του Sozialdemokrat του Λονδίνου, ο Πάουλ Σίνγκερ(18), ένας από τους καλύτερους άνδρες μας στο Ράιχσταγκ – άνθρωποι που είμαι υπερήφανος να τους αποκαλώ φίλους μου, και όλοι τους Εβραίοι!(19) Κατόπιν όλων, εγώ ο ίδιος είχα βαπτιστεί σε Εβραίο από την Gartenlaube(20) και, μάλιστα, εάν μου επιβαλλόταν να διαλέξω, θα προτιμούσα ευχαρίστως να είμαι Εβραίος παρά «Χερ φον»(21)!

Σημειώσεις

1. Ο Ένγκελς έγραψε το γράμμα αυτό ως απάντηση στον αυστριακό τραπεζοϋπάλληλο Isidor Ehrenfreund, μέλος μιας ένωσης τραπεζοϋπαλλήλων. Ο Ehrenfreund είχε γράψει στον Ένγκελς πως ο αντισημιτισμός ήταν κυρίαρχος στην ένωση όπως και στο βιεννέζικο πληθυσμό και πως έπαιρνε τη μορφή της καμπάνιας ενάντια στο εβραϊκό κεφάλαιο.

2. Το 1900 η Πρωσία είχε πληθυσμό 34.472.000 κατοίκων με 392.000 Εβραίους. Πηγή: Jewish Encyclopedia.

3. Σύμφωνα με απογραφή του 1910 στην Αυστροουγγαρία σε σύνολο 45 εκατομμυρίων κατοίκων υπήρχαν 1,2 εκατομμύρια Εβραίοι στην περιοχή της Αυστρίας, 0,9 εκ. στην Ουγγαρία, γύρω στο 5% αντίστοιχα του πληθυσμού.

4. Σύμφωνα με την τσαρική απογραφή του 1897 σε σύνολο 125 εκατομμύρια κατοίκους της Ρωσίας περισσότερα από 5 εκατομμύρια (~4%) ήταν ακόλουθοι του Ιουδαϊσμού και ομιλούσαν τα Γίντις.

5. Εντουάρ Ντρουμόντ (1844-1917), Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας, ιδρυτής της Αντισημιτικής Λίγκας της Γαλλίας το 1889 και εκδότης της εφημερίδας La Libre Parole η οποία είχε ένα υποτιθέμενο αντικαπιταλιστικό τόνο ταυτίζοντας τους Εβραίους με τον καπιταλισμό και καταγγέλλοντας διάφορα οικονομικά σκάνδαλα.

6. Άριοι αποκαλούνταν από τα μέσα του 19ου αιώνα ως περίπου το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου οι λαοί της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας.

7. Το 1850 υπήρχαν μόλις 19 εκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ αλλά προς το τέλος του 19ου αιώνα είχαν ανέλθει σε 4.000.

8. Το παλιό νόμισμα της Ολλανδίας.

9. Οικογένεια με κυρίαρχο ρόλο στον χρηματοπιστωτικό τομέα στο 19ο αιώνα. Η δυναστεία των Ρότσιλντ είναι το αγαπημένο θέμα των αντισημιτικών θεωριών συνωμοσίας. Οι Ρότσιλντ δάνεισαν μεταξύ άλλων το νεοσύστατο ελληνικό κράτος το 1832 όπως και τη νεοσύστατη ανεξάρτητη από την Πορτογαλία Βραζιλία το 1825. Ο 20ός αιώνας σήμανε τον παραγκωνισμό τους από πολύ ισχυρότερους κεφαλαιοκράτες και μεγιστάνες.

10. Hugh Grosvenor, 1ος δούκας του Ουέστμινστερ (1825-1899), Άγγλος γαιοκτήμονας και πολιτικός, κατά τον θάνατο του θεωρούνταν ως ο πλουσιότερος άνθρωπος της Βρετανίας.

11. Αναφορά στη Δημοκρατία του Μάιντς (Mainzer Republik) το 1793 η οποία υπήρξε το πρώτο δημοκρατικό πολίτευμα σε γερμανικό έδαφος. Ιδρύθηκε με την εισβολή των γαλλικών επαναστατικών στρατευμάτων και εγχώριου γιακωβίνικου ομίλου.

12. Τον Σεπτέμβριο του 1889 έγινε η μεγάλη απεργία των Εβραίων ραπτών του ανατολικού Λονδίνου με κύριο αίτημα την εφαρμογή ενός ωραρίου 10,5 ωρών. Ακολούθησε η απεργία των αρτοποιών το Νοέμβριο του 1889 και αυτή των τσαγκάρηδων τον Μάρτιο-Απρίλιο του 1890. Η τελευταία κέρδισε το δικαίωμα εργασίας σε εργαστήρια και όχι από το σπίτι και την εργασιακή διαβούλευση.

13. Ο Χάινριχ Χάινε (Christian Johann Heinrich Heine, Ντίσελντορφ 13 Δεκεμβρίου 1797 – Παρίσι 17 Φεβρουαρίου 1856) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς ποιητές του 19ου αιώνα.

14. Λούντβιχ Μπέρνε (1786-1837), Γερμανός πολιτικός και σατιρικός συγγραφέας συντάκτης σε φιλελεύθερες εφημερίδες.

15. Φέρντιναντ Λασάλ (1825-1864), φιλόσοφος πρωτεργάτης του γερμανικού σοσιαλιστικού κινήματος, υπέρμαχος μιας κρατικίστικης εκδοχής του σοσιαλισμού.

16. Βίκτωρ Άντλερ (1852-1918), ιδρυτής του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού κόμματος Αυστρίας (1888). Μετέπειτα οπαδός της συμμετοχής της Αυστρίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

17. Έντουαρτ Μπερνστάιν, (1850-1932), στέλεχος του SPD και φίλος του Ένγκελς, μετέπειτα εισήγαγε τη θεωρία του εξελικτικού σοσιαλισμού και του ρεβιζιονισμού.

18. Πάουλ Σίνγκερ (1844-1911), πρόεδρος μαζί με τον Μπέμπελ του SPD από το 1892. Στην κηδεία του ο Λένιν αναφέρει πως συμμετείχε 1 εκατομμύριο κόσμος!

19. Μπορούμε να προσθέσουμε μαρξιστές μετά τον Μαρξ όπως: Λέων Τρότσκι, Βλαντιμίρ Λένιν (ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του), Λεβ Κάμενεφ, Γκριγκόρι Ζηνόβιεφ, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Μπέλα Κουν, Γκεόργκι Λούκατς και τον διεθνώς αναγνωρισμένο ιστορικό Έρικ Χομπσμπάουμ.

20. Γερμανική εφημερίδα (1853-1944) ευρείας κυκλοφορίας με τιράζ εκατοντάδων χιλιάδων φύλλων και μαζικότατου αναγνωστικού κοινού, απευθυνόταν στη γερμανική οικογένεια των μεσαίων τάξεων.

21. Γερμανική προσφώνηση δηλωτική μέλους της αριστοκρατίας.

Πάρθηκε από https://www.google.com/amp/s/theshadesmag.wordpress.com/2017/07/31/engels-gia-ton-antisimitismo/amp/

Για τον αντισημιτισμό...

Ο αντισημιτισμός δεν αφορά το Ισραήλ σαν τέτοιο. Απλούστατα, όπως και για τον κλασσικό χιτλερισμό, έτσι και για το νέο-ευρασιατισμό των Πούτιν-Ντούγκιν και για όλο το σοσιαλφασισμό, ο «διεθνής Εβραίος» και η κρατική του έκφραση, το Ισραήλ, αποτελούν το ενοποιητικό στοιχείο, την προσωποποίηση του δυτικού τύπου κεφάλαιου της αγοράς, του προς εξόντωση φιλελεύθερου αστού και τελικά, πιο βαθιά, των ίδιων των δημοκρατικών λαών και του κάθε πραγματικού διεθνιστή, πόσο μάλλον των πραγματικών κομμουνιστών, τους οποίους πάντα οι κάθε λογής φασίστες κατηγορούσαν για πιόνια των «εβραίων», για «εβραιομπολσεβίκους» κλπ.

Από http://oakke.gr/na485/polemiki485.htm

ΟΑΚΚΕ, Ισραήλ και Παλαιστίνη, αντισημιτισμός και φασισμός/σοσιαλφασισμός [κομμάτι από άρθρο της ΟΑΚΚΕ]

Η ΟΑΚΚΕ από την ίδρυσή της, από τα προγραμματικά της ντοκουμέντα, αλλά και από την παράδοση του κάποτε επαναστατικού μ-λ κινήματος, υπερασπίστηκε πάντα το δικαίωμα του παλαιστινιακού έθνους σε μια πατρίδα και εξέφραζε εμφατικά την αλληλεγγύη της στους αντιιμπεριαλιστικούς του αγώνες, που είχαν γενικό αρχηγό για δεκαετίες το Γιάσερ Αραφάτ. Είχε επίσης πάντα από θέση αρχής χτυπήσει τις σωβινιστικές, επεχτατικές τάσεις της δεξιάς των σιωνιστών.

Εκείνο το οποίο άλλαξε ουσιαστικά μετά το 1993-1994, είναι η ανάδυση σε ολόκληρο τον αραβικό και ευρύτερα ισλαμικό κόσμο μιας νέας, «διεθνιστικής» έκδοσης του ισλαμοφασισμού, διαβρωμένου ως το μεδούλι από τη ρώσικη υπερδύναμη, η οποία έριξε παντού στις φτωχές και εξαθλιωμένες μάζες το σύνθημα της γενοκτονικής αντιεβραϊκής και αντιδυτικής επίθεσης. Ενοποιητικό στοιχείο στις ισλαμοφασιστικές και σοσιαλφασιστικές θεωρίες, κληρονομιά από το χιτλερισμό, είναι ο «διεθνής Εβραίος» και πιο ειδικά το υποτιθέμενο «μακρύ χέρι της Δύσης» μέσα στον Τρίτο Κόσμο, ο εβραίος σαν κράτος, δηλαδή το Ισραήλ.

Το Ισραήλ, ειδικά μετά τη δολοφονία του ειρηνόφιλου αστού Γιτζάκ Ράμπιν το 1996 από την ακροδεξιά του Ισραήλ, ακολούθησε μια πολιτική εντελώς αντίθετη από εκείνη την οποία υποστήριζε ανέκαθεν η ΟΑΚΚΕ για την επίλυση των αντιθέσεων μέσα στον Τρίτο Κόσμο.

Ειδικά υπό τη σωβινιστική Δεξιά του Λικούντ, το Ισραήλ αρνήθηκε στην πράξη τη συμφωνία για ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, συνέχισε την εγκληματική πολιτική του εποικισμού των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, έκανε έμμεσα τα γλυκά μάτια στους ισλαμοφασίστες κατά της πατριωτικής Φατάχ ώστε να έχει δικαιολογία να αρνείται την ανεξάρτητη Παλαιστίνη, αδιαφόρησε επανειλημμένα για τη ζωή παλαιστινίων αμάχων κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων του με τους προβοκάτορες της Χαμάς.

Κυρίως, το Ισραήλ βάσισε την άμυνά του απέναντι στους ισλαμοναζήδες όχι στην παλλαϊκή κινητοποίηση του ισραηλινού λαού και στις όποιες γέφυρες μπορούσε να χτίσει με ειρηνόφιλους αστούς και τους λαούς των αραβικών χωρών, αλλά στους προνομιακούς δεσμούς του με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, προβοκάροντας τον εαυτό του.

Οι αντισημίτες της ΠΔ, που υπερασπίζονται κάθε ισλαμοφασισμό σε παγκόσμια κλίμακα σαν «τριτοκοσμική αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση του κεφάλαιου», έχουν το θράσος να χαρακτηρίζουν την ΟΑΚΚΕ «σιωναζιστική». Ο εν λόγω εμετικός όρος έχει εφευρεθεί από το σοσιαλφασισμό για να σχετικοποιεί το Ολοκαύτωμα και με τη βρώμικη θεωρία της εξίσωσης της γενοκτονίας των 6.000.000 Εβραίων από τους γερμανούς χιτλερικούς με την καταπίεση των Παλαιστίνιων από το Ισραήλ. Είναι ο ρώσικος νεοναζισμός που έχει βγάζει τη θεωρία ότι το Ισραήλ σήμερα είναι δήθεν το κέντρο της παγκόσμιας αντίδρασης και του «νέου ναζισμού».

Κανένας φυσικά από όσους μιλάνε για «σιωναζισμό», δεν είχε μιλήσει για «ρωσοναζισμό» ή «σερβοναζισμό», όταν οι ηγετικές κλίκες αυτών των χωρών μακέλευαν πραγματικά με ναζιστικό μένος το Αφγανιστάν, την Τσετσενία και τη Βοσνία αντίστοιχα, βίαζαν, εκτελούσαν μαζικά, έκαναν εθνοκάθαρση σε ευρωπαϊκό έδαφος για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια έκταση και με τέτοια βαρβαρότητα που ούτε ποιοτικά ούτε ποσοτικά μπορεί, έστω και κατ’ ελάχιστο, να συγκριθεί με εκείνη των μεγάλο-ισραηλινών σοβινιστών.

Ο αντισημιτισμός δεν αφορά το Ισραήλ σαν τέτοιο. Απλούστατα, όπως και για τον κλασσικό χιτλερισμό, έτσι και για το νέο-ευρασιατισμό των Πούτιν-Ντούγκιν και για όλο το σοσιαλφασισμό, ο «διεθνής Εβραίος» και η κρατική του έκφραση, το Ισραήλ, αποτελούν το ενοποιητικό στοιχείο, την προσωποποίηση του δυτικού τύπου κεφάλαιου της αγοράς, του προς εξόντωση φιλελεύθερου αστού και τελικά, πιο βαθιά, των ίδιων των δημοκρατικών λαών και του κάθε πραγματικού διεθνιστή, πόσο μάλλον των πραγματικών κομμουνιστών, τους οποίους πάντα οι κάθε λογής φασίστες κατηγορούσαν για πιόνια των «εβραίων», για «εβραιομπολσεβίκους» κλπ.

Το Ισραήλ, λοιπόν, σαν εβραϊκό κράτος, συμφέρει τη Ρωσία να βρίσκεται σφηνωμένο ανάμεσα στους γενοκτόνους ισλαμοφασίστες που το περικυκλώνουν σιγά σιγά και ταυτόχρονα να δρα σοβινιστικά, επεχτατικά, ηλιθιωδώς και προβοκατόρικα, ώστε να συσπειρώνει εναντίον του ακόμα πιο εύκολα την παγκόσμια νεοναζιστική αντίδραση, δηλαδή να λειτουργεί σε πλήρη αντίθεση με τα όσα η ΟΑΚΚΕ διατυπώνει σα δημοκρατική – αντιιμπεριαλιστική γραμμή για το παλαιστινιακό και τη Μέση Ανατολή γενικότερα.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-19-25/item/119-%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B5%CE%AF-%CE%B2%CE%B3%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%B1%CE%BA%CE%BA%CE%B5

Ο αντισημιτισμός, ο φαιο''κόκκινος'' αντιδυτικισμός και ο αντισιωνισμός

Το ρωσικό νεοχιτλερικό μονοπώλιο, όπως και ο γερμανικός πρόγονός του χρειάζεται τον αντισημιτισμό γιατί μόνο μέσα από την πάλη του ενάντια σε μια ανύπαρκτη παγκόσμια συνομωσία του δυτικού τραπεζικού κεφάλαιου (όπως αυτή που ενσαρκώνει ο αρχιτραπεζίτης εβραίος για τον αντισημίτη) θα μπορούσε να κρύψει από τις πλατιές μικροαστικές και πολιτικά καθυστερημένες μάζες του πλανήτη το δικό του συνωμοτισμό, και με αυτό το πρόσχημα να δικαιολογήσει σ’ αυτές τον αιματηρό πόλεμο που σχεδιάζει για την κατάχτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας.

Όπως ο κλασικός αντισημιτισμός, όπως αυτός του γερμανικού ναζιστικού μονοπωλίου δαιμονοποιούσε τους εβραίους κάθε εχθρικού καπιταλιστικού κράτους και πιο πολύ τους εβραίους κομμουνιστές της ΕΣΣΔ, έτσι και ο σύγχρονος φαιο-«κόκκινος» αντισημιτισμός του ρώσικου μονοπωλίου δαιμονοποιεί το κράτος των εβραίων, δηλ. το Ισραήλ σαν κράτος-συντονιστή όλων των εχθρικών απέναντι στο ρώσικο φασισμό κρατών, αλλά και σαν συντονιστή όλων των εβραίων και όλων των δημοκρατών της γης που δεν δέχονται την κατάργηση και εξαφάνιση αυτού του «συνομωτικού κράτους-τέρατος». Για να κρύβεται ο νέος αυτός αντισημιτισμός σαν τέτοιος δεν τα βάζει γενικά με τους εβραίους, αλλά «μόνο» με το κράτος τους, το οποίο δεν το θεωρεί προϊόν της αδυναμίας των ευρωπαϊκών χωρών να προστατέψουν τους εβραίους πολίτες τους απέναντι στη χιτλερική εκστρατεία εξόντωσης τους, αλλά προϊόν του σιωνιστικού ρεύματος μέσα στους εβραίους που το κατηγορούν ότι δεν στόχευε στο να φτιάξει ένα κράτος καταφύγιο για τους διωκόμενους εβραίους, αλλά ένα κράτος που θα επεδίωκε την παγκόσμια κυριαρχία. Έτσι κάθε έναν υπερασπιστή της ανάγκης ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ, εβραίο ή όχι, ακόμα και αν αυτός διαφωνεί με τις δεξιές, επεκτατικές, αντιπαλαιστινιακές πολιτικές στις οποίες επιδίδονται σε διαφορετικές περιόδους διάφορες μερίδες της ισραηλινής αστικής τάξης, τον κατηγορούν για σιωνιστή και πολύ θα ήθελαν να τον εξοντώσουν.

Με αυτήν την έννοια ο σύγχρονος αντισιωνισμός όχι μόνο δεν είναι συνέχεια του αντισιωνισμού των μαρξιστών-λενινιστών (που έκαναν κριτική στο σιωνισμό ότι ήταν μια αστική εθνικιστική αντίληψη που αποπροσανατόλιζε και διασπούσε το επαναστατικό προλεταριάτο), αλλά ξεπερνάει σε ευρύτητα και σε βάθος ακόμα και το εξοντωτικό πρόγραμμα του κλασικού ναζιστικού τύπου αντισημιτισμού. Γιατί ο σύγχρονος αντισιωνισμός δεν είναι μόνο ένα πρόγραμμα εξόντωσης όλων των Εβραίων, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία και πολύ σωστά υπερασπίζουν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, αλλά ένα πρόγραμμα εξόντωσης κάθε συνειδητού αντιναζιστή και κάθε αντι-αντισημίτη στον πλανήτη, δηλαδή κάθε συνειδητού δημοκράτη που υπερασπίζει την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, όποτε για τους νέο-αντισημίτες είναι ένας σιονιστής. Στην πραγματικότητα ο γενοκτονικού τύπου σύγχρονος αντισιωνισμός είναι ένας όχι μόνο φυλετικός αλλά και ιδεολογικός-πολιτιστικός ρατσισμός, που σημαίνει δικαιολογητικός μέτρων φυσικής εξόντωσης κάθε αντιπάλου του. Στο βάθος τέτοιος είναι όλος ο σύγχρονος φαιο-«κόκκινος» αντιδυτικισμός του οποίου ο αντισιωνισμός είναι απλά ο πυρήνας.

Για τους φαιο-«κόκκινους» νεοχιτλερικούς, οι λαοί της Δύσης, που ήδη τους βρίσκουν απέναντί τους και στο μέλλον θα τους βρίσκουν απέναντι τους όλο και περισσότερο, δεν είναι γι αυτούς καν θύματα των ηγετών τους, οπότε θα πρέπει να αντιμετωπισθούν με κάποια σχετική επιείκεια, αλλά είναι σαν πληθυσμοί ιδεολογικά εντελώς αλλοτριωμένοι από το κατ εξοχήν κεφάλαιο, δηλαδή το δυτικό φιλελεύθερο, το οποίο τους έχει ενσταλάξει τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, και την άεθνη παγκοσμιοποίησή του. Σαν τέτοιοι αυτοί οι πληθυσμοί δεν θα είναι κακό να εξοντώνονται από τα «υγιή» κινήματα και τα έθνη τιμωρούς που με όποιο τρόπο μπορούν αντιστέκονται τάχα σε αυτήν την αλλοτρίωση. Η αποκάλυψη του γενοκτονικού χαρακτήρα του αντιδυτικισμού αυτού του είδους γίνεται κάθε φορά που οι τζιχαντιστές εξοντώνουν μαζικά δυτικούς αμάχους οπότε οι φαιο-«κόκκινοι» αρέσκονται στο να διαπιστώνουν ότι η αληθινή αιτία αυτών των φόνων, δηλαδή ο αληθινός ένοχος βρίσκεται στον δυτικό ιμπεριαλισμό και στις στρατιωτικές επεμβάσεις του στον μουσουλμανικό κυρίως κόσμο και όχι ο ανατολικός χιτλερικού τύπου ιμπεριαλισμός που σε γενικές γραμμές παράγει ιδεολογικά και προστατεύει αυτόν τον αντιδυτικό ρατσισμό. Το Ισραήλ είναι για τους φαιο-«κόκκινους» νέο-αντισημίτες τουλάχιστον ο μεγαλύτερος υποκινητής αυτών των επεμβάσεων όταν δεν είναι ο καθοδηγητής τους.

Μια κριτική στο σιωνισμό για να είναι αριστερή πρέπει τουλάχιστον: α) να αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης στο ισραηλινό εβραϊκό κράτος, β) να καταδικάζει σαν φασιστικό κάθε κίνημα που αρνείται αυτήν την ύπαρξη, ιδιαίτερα κάθε κίνημα που εμφανίζεται σαν φιλοπαλαιστινιακό ενώ ουσιαστικά έτσι καταργεί κάθε δυνατότητα ύπαρξης ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, γ) να καταδικάζει κάθε αντίληψη που αποδίδει στο σιωνισμό τις διαστάσεις ενός κινήματος για την παγκόσμια κυριαρχία και όχι, στην πιο δεξιά του εκδοχή, ένα αστικό ρεύμα τοπικού κρατικού επεκτατισμού και περιφερειακού ηγεμονισμού.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/global/2013-02-16-19-25-28/item/961-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1

Για τα 70 χρόνια από την Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του Ισραήλ

«Το γεγονός ότι κανένα δυτικοευρωπαϊκό κράτος δεν στάθηκε ικανό να εξασφαλίσει την υπεράσπιση των στοιχειωδών δικαιωμάτων του εβραϊκού λαού και να τον προστατεύσει ενάντια στην βία των φασιστών δημίων, δικαιολογεί τους στόχους των Εβραίων για ίδρυση δικού τους κράτους. Θα ήταν άδικο να μην το λάβουμε υπ’ όψη αυτό και να αρνηθούμε στον εβραϊκό λαό το δικαίωμα να πραγματώσει αυτόν τον στόχο».

Δήλωση του πρεσβευτή της ΕΣΣΔ στα Ηνωμένα Έθνη, Αντρέι Γκρομίκο, 14/5/1947.

Σήμερα 14/5/2018 συμπληρώνονται 70 χρόνια από την Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του Ισραήλ.

Επρόκειτο για μία ιστορική στιγμή, καθ’ όσον τα εδάφη του Ισραήλ ήταν σκλαβωμένα επί 20 αιώνες (!!!) και συγκεκριμένα από τoν πρώτο αιώνα πΧ μέχρι και το 1948 διαδοχικά στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στο Βυζάντιο, στο Ισλάμ, στους Ευρωπαίους Σταυροφόρους, ξανά στο Ισλάμ, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τέλος στην Βρετανική.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ στα πλαίσια του νεοϊδρυθέντος κράτους έδωσε για πρώτη φορά μετά από 20 αιώνες τη δυνατότητα στις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες (Ιουδαϊσμό, Χριστιανισμό, Μωαμεθανισμό) να συνυπάρξουν ειρηνικά στην πόλη σε πλαίσια πλήρους ανεξιθρησκίας και ελευθερίας της λατρείας, χωρίς τους αποκλεισμούς, τις διώξεις και τις σφαγές των προηγούμενων αιώνων. Συγχρόνως η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ την επαύριο του Ολοκαυτώματος ανέκοψε τα μαζικά αντισημιτικά πογκρόμ και τις διώξεις τις οποίες υφίσταντο οι Εβραίοι/ες στον ευρωπαϊκό χώρο από τον 12ο αιώνα μέχρι και το 1945.

Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη γη του Ισραήλ μέσα από απίστευτες ταλαιπωρίες, κακουχίες και περιπέτειες κατέφυγαν οι επιζώντες/-ήσασες του Ολοκαυτώματος, εν γένει το πιο φτωχό και κολασμένο κομμάτι του εβραϊκού πληθυσμού το οποίο είχε ενστερνισθεί το σιωνιστικό πρόταγμα και το οποίο αγωνίσθηκε από κοινού με τους Εβραίους/ες οι οποίοι/ες ήδη διέμεναν στα εδάφη τα οποία απελευθερώθηκαν.

Το εγχείρημα της ίδρυσης του ισραηλινού κράτους δέχθηκε την ηθική, υλική, πολιτική και διπλωματική στήριξη από την ΕΣΣΔ και την προοδευτική ανθρωπότητα της εποχής. Η ΕΣΣΔ ήταν η πρώτη χώρα η οποία αναγνώρισε επίσημα το Ισραήλ τρείς μόλις ημέρες μετά την Διακήρυξη. Η ΕΣΣΔ άλλαξε γραμμή απέναντι στο Ισραήλ μετά την στροφή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ.

Αμέσως μετά την Διακήρυξη, το Ισραήλ δέχθηκε τη συντονισμένη πολεμική επίθεση της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, της Συρίας, του Λιβάνου και του Ιράκ. Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ κατόπιν της νικηφόρας έκβασης του πολέμου τον οποίο διεξήγαγε εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και των αραβικών ελίτ, ήταν ένα από τα επιστεγάσματα της Αντιφασιστικής Νίκης, απόρροια του ότι ο Κόκκινος Στρατός νίκησε τον πόλεμο εναντίον του φασισμού και τερμάτισε το Ολοκαύτωμα. Αντίστοιχα, η νίκη του Ισραήλ συνετέλεσε στην ανατροπή της βρετανικής αποικιοκρατίας σε όλη την Μέση Ανατολή.

Aξίζει τέλος να σημειωθεί ότι για δεκαετίες η οικονομία του Ισραήλ υπό την κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος είχε εν πολλοίς σοσιαλιστικό προσανατολισμό στηριζόμενη στα κιμπούτς τα οποία είναι φορείς συλλογικής οργάνωσης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής και τα οποία ακόμη υπάρχουν και αναπτύσσονται.

Όσοι σήμερα αρνούνται στο Ισραήλ το δικαίωμα να υπάρχει, είναι οι ίδιοι που εξισώνουν τον κομμουνισμό με τον ναζισμό και αρνούνται-σχετικοποιούν το Ολοκαύτωμα.

Από https://theshadesmag.wordpress.com/2018/05/14/diakiriksi-aneksartisias/