Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φαιο''κόκκινο'' μέτωπο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φαιο''κόκκινο'' μέτωπο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2018

Έλεος με την ανοχή στην καθεστωτική φαιοκόκκινη Λιάνα Κανέλλη και στους γκεμπελισμούς της!


Ο ελληνικός λαός είναι ο μόνος λαός σχετικά αστικοδημοκρατικής χώρας που είναι αναγκασμένος να καταναλώνει καθημερινά σε γιγαντιαίες ποσότητες τη γκεμπελική, χυδαία προπαγάνδα του πιο αβυσσαλέου φασισμού και σοσιαλφασισμού. Και μάλιστα, λόγω τόσο της αντιλαϊκής αθλιότητας όσο και της ιδεολογικής λιποταξίας της παραδοσιακής αστικής τάξης, ο λαός έχει συνειδησιακά διαμορφωθεί έτσι που να θεωρεί «αντικαθεστωτικές» τις πλέον άθλιες, διαστρεβλωτικές της αλήθειας και της πραγματικότητας φωνές, και φυσικά τους φορείς τους! Οι κορυφαίες τηλεπερσόνες αυτού του κάλπικου αντικαθεστωτισμού στη χώρα μας είναι ο Γιώργος Καρατζαφέρης, πρόεδρος του φασιστικού ΛΑΟΣ, και η φαιοκόκκινη Λιάνα Κανέλλη, η υστερικών αντιδράσεων και «ιδιάζουσας» ιδιοσυγκρασίας βουλευτίνα του σοσιαλφασιστικού ψευτοΚΚΕ!

                                                 Καθαρές λύσεις! Γιατί να χολοσκάμε;;

Είναι γνωστό πως η τελευταία έχει έναν ιδιαζόντως αγενή, υστερικό, εκφραστικά δυσμορφικό τρόπο να εκφράζει (με τα κατά τα άλλα καλά ελληνικά της)  τις λαϊκίστικες, ακροδεξιές της θέσεις επί παντός επιστητού. Αυτό το στυλ της προσπαθεί εδώ και μια δεκαετία να το χαλιναγωγήσει γιατί -χωρίς να το θέλει- δημιουργούσε σε δημοκρατικούς και αριστερούς ανθρώπους συνολική αποστροφή για το ψευτοΚΚΕ, που την έχει περιμαζέψει πολιτικά για να του φτιάχνει τα μέτωπα με τον κλασσικό φαιό φασισμό στην Εκκλησία, το Στρατό, την Αστυνομία, την κλασσική ακροδεξιά συντήρηση κλπ. Ο ρόλος της είναι πράγματι στρατηγικός για το κόμμα με το οποίο συνεργάζεται, γεγονός που έχει να κάνει με την άριστη από πλευράς της γνώση του τηλεοπτικού παιχνιδιού της εφήμερης εντύπωσης, της «έξυπνης» και πομπώδους ατάκας, της επιθετικής και ξερολίστικης πόζας.


Το πρόβλημα εν προκειμένω δεν είναι η συγκεκριμένη «αντιιμπεριαλίστρια» κολλητή του σωβινοφασίστα φιλοχουντικού Χριστόδουλου (που δε βρίσκεται πια μαζί μας), υποστηρίκτρια του Μιλόσεβιτς και θαυμάστρια του Ρώσου «υπερεθνικιστή» φασίστα Ζιρινόφσκι (με του οποίου την ομιλία είχε κατενθουσιαστεί, όπως λένε όλοι οι συνδαιτυμόνες της, σε συγκέντρωση συμπαραστατών της γενοκτονικής Σερβίας στο Βελιγράδι στα 1999), πρώην ΝΔ, ΚΟΔΗΣΟ, φίλη της Δήμητρας Λιάνη Παπανδρέου και μετέπειτα συνεργαζόμενη κνίτισσα. Είναι η καθεστωτική γραμμή σε όλα τα ΜΜΕ, που της δίνει τη δυνατότητα να βγάζει το έντονο και φανερά συμπλεγματικό «ταμπεραμέντο» της με προσωπικά σχόλια, ειρωνείες, εμετικά υπονοούμενα απέναντι σε συνομιλητές της, χωρίς αυτό να της κοστίζει τίποτα. Κι αυτό, απλώς επειδή μερικοί από αυτούς δε σαγινεύονται από τα εθνικοσοσιαλιστικού τύπου «αντικαπιταλιστικά» παραληρήματά της, στα οποία εσχάτως την ανταγωνίζεται ο «μέγας οικονομολόγος» Καζάκης, επίσης φίλος της Ρωσίας του Πούτιν.


Στο βραδινό δελτίο του τηλεοπτικού σταθμού MEGA λοιπόν της 23ης του Ιούνη, η Κανέλλη φιλοξενούνταν για τρίτη φορά μέσα σε συντομότατο χρονικό διάστημα για να «φωτίσει» το λαό, λέγοντας του πως τα χρήματα υπάρχουν αποθησαυρισμένα στα σεντούκια και μπορούμε να τα πάρουμε αύριο το πρωί, κοινώς κρίση δεν υπάρχει, όλα είναι μια συνομωσία ενός «σκοτεινού καπιταλιστικού κέντρου» που μας δουλεύει για να μας τα τρώει κλπ. (έχει μάθει καλό «μαρξισμό» παρέα με τους φωστήρες του Περισσού!). Ο γνωστός αστός δημοσιογράφος Καψής, μολονότι τον έχει προσβάλει στο παρελθόν σε εκπομπή του Γ. Πρετεντέρη με το γνωστό της ύφος («πουλάκι μου», «έχεις οξεία πασοκίαση», «γαϊδούρι» κλπ.), με πολύ ήρεμο τρόπο της επισήμανε -με την αστική του θεώρηση που δεν είναι φιλολαϊκή αλλά είναι πιο τυπικά λογική από τις παλαβομάρες του φαιοκόκκινου φασισμού- πως η χρεοκοπία σα λύση (μέσω «άρνησης του χρέους») είναι πιο επαχθής και βαριά για το λαό ακόμη και από τη σημερινή κατάσταση…


Τι ήταν να το πει! Εξεγέρθηκε η «κόκκινη» υπέρμαχος του «έθνους και της ορθοδοξίας», τον ειρωνεύτηκε επιθετικά, σε παρατήρησή του ότι προσβάλλει πρώτα και κύρια τον εαυτό της του ανταπάντησε επίσης εμμέσως πως «προσβολή είναι και μόνο που εμφανίζεται μαζί του στο ίδιο παράθυρο», τελικά του είπε περί διαγραμμάτου «να το βουλώσει» (!!), όλα αυτά ωρυόμενη, προφανώς για να αποδείξει ότι ο δημοσιογράφος είναι το «τσιράκι των εβραιομασώνων κλεφτών και τραπεζιτών» ενώ η ίδια «η φωνή του λαού».


Όλη η συζήτηση εδώ:

http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17640&subid=2&pubid=27470246#toppage

Τώρα βέβαια από πότε το αστικό κράτος και παραπέρα το ιδιωτικό κεφάλαιο που ελέγχει τα μη κρατικά ΜΜΕ άρχισε να δίνει κάθε 3 μέρες μικρόφωνο σε τόσο «αντικαθεστωτικές» φωνές, που να καλούν σε τόσο βαθιά «ανατρεπτικές» λύσεις, όπως αυτές που προτείνει η παλιά φίλη όλου του αντιδραστικού σκυλολογιού που γέννησε η μετεμφυλιακή Ελλάδα «κομμουνίστρια» Λιάνα Κανέλλη, μάλλον η ίδια πρέπει να μας το εξηγήσει… Αν είναι για κάποιο λόγο που δίνουμε τόση έμφαση σε ένα σχετικά τυπικό τηλεοπτικό καυγά, που στο κάτω κάτω δε συνιστά και γεγονός πρωτεύουσας σημασίας, είναι ακριβώς αυτός: δεν αντέχεται πια οι πλέον αποκρουστικοί ιδεολογικά εκπρόσωποι της σαπίλας που οδήγησε τη χώρα στο γκρεμό και το λαό στη δυστυχία, να έρχονται σήμερα με ύφος χιλίων καρδιναλίων και να απαιτούν να ηγηθούν του κινήματος κατά της πείνας! Πρόκειται για πρόκληση ασύλληπτου μεγέθους!


Γιατί ποιος είναι που, στη θέση της προόδου του νεοελληνικού έθνους στον υλικό – παραγωγικό αλλά και στον πνευματικό - πολιτιστικό τομέα, έβαζε τις προγονόπληκτες εθνοσωβινιστικές ρητορείες, τους αγώνες για τα «μάρμαρα», για να «γλιτώσουμε τον αφελληνισμό μας από τη Δύση», για τη «Μακεδονία μας», παλιότερα για τη σωτηρία μας από τους «Τούρκους και τον επεχτατισμό τους στο Αιγαίο», για να «σώσουμε τα πνεύματα, τις ψιλές και τις δασείες», την «τρισχιλιετή πορεία του ελληνικού έθνους»;; Το κήρυγμα της εθνικής καταστροφής έγινε από τους νεοδοσίλογους με το μανδύα του πατριωτισμού, όπως οι γερμανοντυμένοι από το '44 και δώθε ονομάστηκαν πατριώτες και οι πατριώτες του ΕΑΜ προδότες! Ζούμε στη χώρα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ των εννοιών!!!

Δεν ήταν η κυρία Κανέλλη, μαζί με το σωβινιστικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, τους «εθναμύντορες» του Δικτύου 21 που σήμερα έχουνε καταλάβει δι’ εφόδου την ηγεσία του κόμματος της δυτικόφιλης αστικής τάξης (ΝΔ), την παραδοσιακή εθνοφασιστική ακροδεξιά και τους ναζιστές, σε συμμαχία είτε με τον Κύρκο-ΣΥΝ (βλ. συλλαλητήρια 1992) είτε αργότερα με το ψευτοΚΚΕ;; Αυτοί δεν ήταν που, την ώρα που το πιο ζωντανό και ρωμαλέο τμήμα του έθνους έβγαινε από την χούντα στη μεταπολίτευση έτοιμο για υλικά και πνευματικά άλματα, για να στεριώσει τη δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και να προχωρήσει ακόμη και σε ριζοσπαστικές, πραγματικά αντιιμπεριαλιστικές λύσεις (το Πολυτεχνείο φώτιζε το δρόμο), έριξαν το σύνθημα (με επικεφαλής τον Ανδρέα Παπανδρέου) του σαπίσματος μέσω της προσφοράς ΜΗ εργασίας στο δημόσιο (εκμαυλισμός), της παραγωγικής αποσάθρωσης, της εκμετάλλευσης του άφθονου κοινοτικού χρήματος για το ηθικό ξεχαρβάλωμα της υπαίθρου αντί για τον συγχρονισμό της παραγωγής, της κλιμάκωσης του κανιβαλικού εθνικισμού, είτε κλασσικής ελληνοχριστιανικής παλαιοδεξιάς κοπής, είτε ανδρεοπαπανδρεϊκού «αντιιμπεριαλιστικού» - αντιτούρκικου και αντισημιτικού τύπου;;


Ακόμη και τον τίμιο, γνήσιο και αντιιμπεριαλιστικό αντιαμερικανισμό του λαού μας, που είχε υποφέρει από τους ηγεμονιστές των ΕΠΑ, τον μετέστρεψαν στο σημερινό καθεστωτικό αντιαμερικανισμό, που πλέον καταλήγει στο δόγμα των ΣΠΙΘΑ – Καζάκη και σία: Πάμε με τη Ρωσία και την Κίνα για να συντριβεί ο «μονοκράτωρ» αμερικάνικος σατανάς.


Δεν ήταν η Παπαρήγα που, στο αρχικά δίκαιο κίνημα των συμβασιούχων Stage το 2009 που ζητούσαν τη μοριοδότηση που δικαιούνταν από το νόμο (που τους πέταξε ο -φίλος του Κύρκου- Υπουργός Εσωτερικών  Ραγκούσης σαν «παιδιά της δεξιάς»), πήγε κι έβαλε αίτημα (αφού καπέλωσε το κίνημα) «όλοι οι πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΑΤΕΙ να προσληφθούν μόνιμοι στο Δημόσιο»;; Όχι όλοι οι συμβασιούχοι, όλοι οι πτυχιούχοι της Ελλάδας!!!!!!

Κι αυτά τέλη του 2009 – αρχές του 2010, δηλαδή εν μέσω κρίσης και λίγο πριν τη χρεοκοπία! Οι σοσιαλφασίστες, όπως έκαναν σε ένα βαθμό και οι πιο παλιοί προδότες του προλεταριάτου, οι σοσιαλδημοκράτες, αγαπούν πολύ το αστικό κράτος και πιστεύουν πολύ (ή κάνουν ότι πιστεύουν) στις θαυματουργές του ικανότητες, αρκεί να το καταλάβουν οι ίδιοι! Άσε που η προοπτική μιας χωρίς ιδιαίτερο κόπο και άγχος δουλειάς ερεθίζει τα ένστικτα μεγάλου μέρους της φτωχολογιάς, που στενάζει καθημερινά στο μεροκάματο ή στην ανεργία…

Πότε το ψευτοΚΚΕ, η Λιάνα και οι φίλοι της οι ακροδεξιοί φασίστες κυνήγησαν τη διαφθορά π.χ. στις εφορίες, που ακόμη και σήμερα οργιάζει αφήνοντας ασύδοτη τη φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων και μεσαίων λαμόγιων, αλλά και τμήματος της μεγαλοαστικής τάξης που λαδώνει χοντρά;; Πότε την έκαναν κυρίαρχο θέμα;;


Τα παραπαίδια τους του ΣΥΝ και τα κινήματά τους (πριν το 1995 τα έκανε το ίδιο το ψευτοΚΚΕ, μετά μοιράστηκαν οι ρόλοι) δεν έχουν ξεπατώσει κάθε προσπάθεια για δημιουργία παραγωγικών ή τουριστικών μονάδων μεγάλης κλίμακας σε όλη τη χώρα, με οικολογικά, αρχαιολογικά και μεσαιωνικά γενικώς προσχήματα, με την υποστήριξη θυλάκων μέσα στο κράτος (π.χ. Ε’ Τμήμα του ΣτΕ) και των ηγετικών κλικών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ειδικά από το 1997 και δώθε;; Το δίπολο «διάλυση του παραγωγικού ιστού» - «φαιοκόκκινο ιδεολογικό αφιόνι» είναι που οδήγησε όχι μόνο στη χρεοκοπία, αλλά και στην αδυναμία να ξεσκαρτάρει ο λαός ποιος είναι φίλος του και ποιος εχθρός του, ή μάλλον ποιος είναι ο κύριος και ποιος ο δευτερεύοντας εχθρός του.

Ο Πρετεντέρης και η Τρέμη, αντί να διαολοστείλουν τη λαοφιλή «κόκκινη εθναμύντορα» βουλευτίνα και να υπερασπιστούν το συνάδελφό τους, συνέχισαν την κουβέντα ως να μη συνέβαινε τίποτα και χωρίς να προβάλλουν αντίρρηση στα «τόσο προφανή» επιχειρήματα που προέβαλε η Κανέλλη, που λόγω «Αγανακτισμένων» και γενικότερου αντικοινοβουλευτικού – φιλοφασιστικού κλίματος, νιώθει μια τρομερή έξαψη και βγάζει τον πραγματικό εαυτό της, που της είχε τιθασέψει εδώ και χρόνια η Παπαρήγα, ωρυόμενη και πάλι.

                          Μέγας αντικαθεστωτικός! Μιλάει μόνο 6 ώρες την ημέρα στα ΜΜΕ!

Ο λαός μας δεν έχει ανάγκη τσαρλατάνους τύπου Κανέλλη, Καζάκη, Καρατζαφέρη, Θεοδωράκη για να του εξηγήσουν ποιος τον οδήγησε καρφί στην καταστροφή.

Χρειάζεται φωτισμένους ανθρώπους μέσα από τα σπλάχνα του, που θα του πούνε παστρικά και με το κεφάλι πάνω και τα πόδια κάτω πώς και γιατί η Ελλάδα βρέθηκε με ένα έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου 1 προς 3,5, δηλαδή ένα να εξάγει και τρεισήμιση να εισάγει.

Πώς και γιατί το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είχε εκτροχιαστεί ειδικά από το 2000 και πέρα, με πόσο χαμηλά επιτόκια (λόγω ευρώ) δανειζόμασταν τα τελευταία χρόνια, ενώ όλα τα τέκνα του Γκέμπελς μιλάνε για τα ληστρικά επιτόκια…

                                                               Ο νέος δοσιλογισμός

Πού κατασπαταλήθηκαν τα λεφτά των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης ή ακόμα πώς ΔΕΝ απορροφούνταν από τους σαμποταριστές (ακόμα και το τωρινό ΕΣΠΑ), πώς το καθεστώς χρησιμοποίησε τους εθνικιστές κρατιστές του ΠΑΣΟΚ για να κρατικοποιήσουν το κλασσικό ιδιωτικό κεφάλαιο τη δεκαετία του ’80, για να τους πετάξει σήμερα ώστε να φέρει τη «βασιλεία» της ΚΟΣΚΟ, της ΓΚΑΖΠΡΟΜ και των καθεστωτικών ρωσοφτιαγμένων «ελλήνων» ολιγαρχών του πλούτου («νταβατζήδες» τους έλεγε για ξεκάρφωμα ο φίλος τους Καραμανλής ο Β’), πώς ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ διάλυσαν και ξεπάτωσαν κάθε έννοια ταξικού συνδικαλισμού λιγότερο με τη βία και πιότερο με την εξαγορά και τον προσεταιρισμό…

Χρειάζεται ανθρώπους που θα του πούνε ποιοι άφηναν και αφήνουν (ή καλύπτουν ιδεολογικά με πρόσχημα το «διεθνισμό») δεκάδες χιλιάδες εξαθλιωμένους μετανάστες να μπαίνουν σωρηδόν μέσα σε μια κούφια παραγωγικά χώρα, τους στοίβαζαν και στοιβάζουν σα σακιά σε δυο τρεις περιοχές της Αθήνας, τους κρατούσαν και κρατούν παράνομους για να σπάνε άθελά τους τα μεροκάματα κι έπειτα τους παραδίνουνε λεία στα μαχαίρια των ναζιστών και στο μίσος των άνεργων μαζών, αφήνοντας ταυτόχρονα ανεξέλεγκτη την εγκληματικότητα τόσο του ντόπιου όσο και του ξένου λούμπεν.

Φυσικά αυτά τα πράγματα, που σε άλλη χώρα θα τα έλεγαν ακόμη και κάπως τίμιοι αστοί, στη χώρα μας είχαν την τόλμη να τα επεξεργαστούν και να τα αναδείξουν μονάχα εκπρόσωποι, έστω απείρως μειοψηφικοί, του επαναστατικού προλεταριάτου, μαοϊστές ζαχαριαδικοί κομμουνιστές. Και είναι φυσικό. Πού να βρει η αστική τάξη αυτής της χώρας, με τα εξαμβλωματικά χαρακτηριστικά, τα κότσια να αντιπαρατεθεί στους κρατικοφασιστικούς ιμπεριαλισμούς και στα τσιράκια τους;;


Οι παραδοσιακοί αυτοί αστοί μισούν το λαό ελάχιστα λιγότερο απ' όσο τον μισούν οι σοσιαλφασίστες. Αρκεί να δει κανείς πόσο ηδονίζονται (π.χ. μερικοί εκ των αναλυτών του ΣΚΑΪ, που εκφράζει στην κύρια πλευρά τη δυτικόφιλη αστική γραμμή και λέει κάποιες αντικειμενικά αντι-σοσιαλφασιστικές αλήθειες) όταν περιγράφουν τις περικοπές δαπανών που φέρνουν τα απανωτά μνημόνια για τα λαϊκά στρώματα (ειδικά οι οικονομιστές φιλελεύθεροι) ή το με πόσο πάθος ζητάνε μαζικές απολύσεις στο δημόσιο τομέα, σε καιρούς βαριάς και βασανιστικής ανεργίας και σαμποτάζ των επενδύσεων, που ποτέ δεν το καταγγέλλουν σαν τέτοιο.

Άλλωστε, οι αστοφιλελεύθεροι ήταν οι ίδιοι που επί 30 χρόνια ανέχτηκαν όλα τα παραπάνω σοσιαλφασιστικά εγκλήματα, που έκοβαν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονταν και οι ίδιοι, με αντάλλαγμα δυο απλές ταξικά κανιβαλικές απολαβές: τσάκισμα του συνδικαλισμού και των πραγματικά διεκδικητικών κινημάτων στα εργοστάσια, τσάκισμα του πραγματικού μεροκάματου, φτηνή εργατική σάρκα (κατά προτίμηση μεταναστευτική).

Οι δε «οξυδερκέστατοι», σαπισμένοι Ευρωπαίοι μονοπωλιστές έβλεπαν το χρήμα να γυρνάει στον αέρα στα χρηματιστήρια και στον τριτογενή τομέα και θεωρούσαν την αυτοκτονική Ελλάδα, που έβαζε μπουρλότο στον εαυτό της και στην Ευρώπη «ανθούσα οικονομία» (ειδικά επί του αρχιπροβοκάτορα Σημίτη), μπάζοντάς την στην ΟΝΕ. Τώρα τρέμουν και φοβούνται νέο κύκλο βαθιάς ύφεσης, που μαζί με τα οικονομικά προβλήματα των ΕΠΑ, που αργούν να ανακάμψουν, μπορεί να οδηγήσει σε νέο κύκλο κρίσης. Ανθρωπάκια επιπέδου Παπανδρέου και Σαμαρά χορεύουν στο ταψί την Υφήλιο. Πρόκειται για «εθνικό μεγαλείο»!


Γιατί λοιπόν να μην είναι περήφανη η «κόκκινη» Λιάνα;; Αυτή έτσι κι αλλιώς από την Εκάλη όπου μένει, δεν κόφτεται για τη φτωχολογιά και τις αιματηρές θυσίες στις οποίες την υποβάλλουν οι φίλοι της που σαμπόταραν εσωτερικά τη χώρα (και μαζί τους αντικειμενικά πια και οι χοντρόπετσοι δυτικοί δανειστές). Αυτή έχει άλλα όνειρα. Θέλει να δει τον «υλιστικό ποταπό σατανά της Δύσης» να προσκυνάει το «δικέφαλο αετό της Ορθοδοξίας», τον ενωμένο με το ψεύτικο, ντενεκεδένιο σφυροδρέπανο. Άσε που, σαν παλιά σωβινίστρια, μπορεί να νομίζει ότι ο Πούτιν και οι «ορθόδοξες στρατιές του» θα «μας» δώσουν την Κωνσταντινούπολη!

Στάχτη και μπούλμπερη λοιπόν και η Ελλάδα και η Ευρώπη, που ''τολμά'' να είναι (όσο της επιτρέπει ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλιστικός χαραχτήρας της) κοσμική, άθεη, τεχνολογικά προοδευμένη, ορθολογιστική, με σχετικά υψηλή ατομική κατανάλωση (στοιχεία που η μελλοντική προλεταριακή επανάσταση θα αναπτύξει ως την άκρη, όπως πάντα τόνιζε ο Λένιν), σε αντίθεση με το ''σπαρτιάτικο'' και ''ορθόδοξο αλά Χριστόδουλος'' μεσαιωνικό πρότυπο της Κανέλλη και των ΛΑΟΣτζήδων που αρθρογραφούσαν -μέχρι να τους πάρουν χαμπάρι- στο περιοδικό της!


Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/06/blog-post_24.html

Σάββατο 11 Αυγούστου 2018

Οι μαρξιστές, οι φαιο''κόκκινοι'' και η αστική δημοκρατία...

Είναι η πολιτική του φαιο-«κόκκινου» μετώπου κατά του δημοκρατισμού, του λαού, της εθνικής ανεξαρτησίας και του διαφωτισμού, που παίρνει τη μορφή της «αντικαπιταλιστικής» ή «αντινεοφιλελεύθερης» πάλης ενάντια στην «ψευδεπίγραφη αστική δημοκρατία και τον ληστρικό καπιταλισμό».

Η διαφορά είναι ότι για τους μαρξιστές την ψευδεπίγραφη αστική δημοκρατία ο λαός θα την ξεπεράσει τσακίζοντας το αστικό κράτος και φτιάχνοντας το δικό του, λαϊκό κράτος, όταν δεν θα αντέχει πια την πολιτική καταπίεση από τον ιμπεριαλισμό και την αστική τάξη και θα είναι έτοιμος και αποφασισμένος να κάνει το άλμα,  με πρωτοπόρα δύναμη και οργανωτή του το κομμουνιστικό, επαναστατικό εργατικό κόμμα, σε συνθήκες επαναστατικής κρίσης (μετά από πόλεμο, πολιτική κατάρρευση της αστικής τάξης, εξέγερση ενάντια σε ετοιμόρροπη διχτατορία κλπ.). Αυτό θα είναι το κράτος της λαϊκής, σοσιαλιστικής δημοκρατίας, το οποίο θα έχει ενσωματώσει όλα τα επιτεύγματα του αστικού και προλεταριακού - μαρξιστικού διαφωτισμού, καθώς και όλη την τεχνική - παραγωγική και πολιτιστική πρόοδο της καπιταλιστικής εποχής.

Αντίθετα, οι φαιο-«κόκκινοι» φασίστες, φονιάδες και μηδενιστές πολεμάν την αστική δημοκρατία από τα δεξιά, από την πλευρά του μεσαίωνα, του παπά, του βυζαντινού σκοταδισμού,  του ιρρασιοναλισμού, της δουλοχτησίας και τελικά της βαρβαρότητας. Αυτοί πολεμούν την αστική δημοκρατία από την πλευρά του κανίβαλου. Και σήμερα παγκόσμιο κέντρο αυτής της ιδεολογικής γραμμής και αντίληψης είναι ο πιο σάπιος, ο πιο φασιστικός, ο σχετικά πιο αδύναμος οικονομικά αλλά πανίσχυρος στρατιωτικά και διπλωματικά ιμπεριαλισμός: ο ρώσικος και δίπλα του ο κινέζικος σοσιαλιμπεριαλισμός, δηλαδή οι υπερσυγκεντρωμένες κρατικομονοπωλιακές αστικές τάξεις που πρόκυψαν από την προδοσία των δύο πρώτων επιτυχημένων επαναστάσεων των κολασμένων αυτού του πλανήτη, της ρώσικης και της κινέζικης. Αυτό εκφράζει η ιδεολογική γραμμή του συμβούλου του Πούτιν, Αλέξανδρου Ντούγκιν («Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία») για ενότητα φασιστών και «κομμουνιστών» κατά του «επάρατου  δυτικού φιλελευθερισμού».

Πάρθηκε από http://oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-19-25/item/447

Σάββατο 4 Αυγούστου 2018

Το φαιο-«κόκκινο» μέτωπο

Το φαιο-«κόκκινο» μέτωπο έχει τις ρίζες του στην εποχή της ρώσικης περεστρόικα, και συγκεκριμένα στην (μεταξύ 1990-1995) απόσπαση της κλασσικής φασιστικής ακροδεξιάς από την επιρροή του αμερικάνικου ηγεμονιστικού ιμπεριαλισμού. Οι πιο σιχαμεροί ιμπεριαλιστικοί κύκλοι του αμερικάνικου μονοπώλιου συντηρούσαν και ανανέωναν τις σχέσεις τους με τον κατά τόπους κλασσικό φασιστικό υπόκοσμο, στο όνομα της αντικομμουνιστικής ενότητας και πάλης. Αυτό ακόμα και μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ, που συντελέστηκε την περίοδο 1956-1965.


Η ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Κίνα που επισφραγίστηκε με τη σφαγή της Τιεν Αν Μεν και έκλεισε σε αυτή τη χώρα, αλλά και παγκόσμια τον κύκλο της μετατροπής του σοσιαλισμού σε ρεβιζιονισμό κι έπειτα σε σοσιαλιμπεριαλισμό 1978-1989, σε συνδυασμό με την «πτώση» του «σοσιαλισμού» σε Ρωσία και Ανατολική Ευρώπη, που ήδη από το 1987-1988 είχε σηματοδοτήσει ο Γκορμπατσόφ και το ρώσικο κρατικομονοπώλιο, για να καθησυχάσει τον Τρίτο Κόσμο και τη Δύση, αποκόλλησε τους κλασσικούς φασίστες από την ασφυχτική αγκαλιά της Ουάσιγκτον.


Οι ναζιφασίστες είδαν στη δήθεν «νίκη» του δυτικού ιμπεριαλισμού επί του ανατολικού σοσιαλιμπεριαλισμού τη νίκη των ανοιχτών αγορών, του «εμπορεύματος», του «τοκογλύφου», του «εβραιοφιλελεύθερου», του καπιταλιστικού έστω διεθνισμού, της αναπτυγμένης ατομικής κατανάλωσης και του γενικού πνεύματος ηθικής ελευθεριότητας του καπιταλισμού της αγοράς, πράγμα που στη βαθιά οπισθοδρομική και απάνθρωπη ιδιοσυγκρασία τους έμοιαζε με προδοσία του «κοινού αγώνα» που είχαν δώσει με τους Αμερικάνους ηγεμονιστές ενάντια στους κομμουνιστές, ενάντια δηλαδή στους βασικούς «υπονομευτές» του τριπτύχου «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».


Οι Αμερικάνοι φυσικά, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να συμμαχήσουν και να χρησιμοποιήσουν και τους πιο μεσαιωνιστές παπάδες, παλιούς ναζήδες, κατακάθια του υπόκοσμου κλπ. στην προσπάθεια τους να νικήσουν το ΔΣΕ ή το Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του ΚΚ Κίνας ή τους πατριώτες αντιιμπεριαλιστές στην Κορέα και στο Βιετνάμ. Αλλά θεωρώντας πως πια δεν υπήρχε αντίπαλη υπερδύναμη μετά το 1991, ένιωσαν πως δε τους είχαν πια ανάγκη και πέταξαν τους κλασσικούς φασίστες σαν φθαρμένα εργαλεία. Η πτώση της διχτατορίας του άγριου φασίστα Πινοσέτ στη Χιλή και του απάνθρωπου απαρτχάιντ, πέρα από την ηρωική πάλη του χιλιανού λαού και των μαύρων της Νότιας Αφρικής, στα 1990, είχε να κάνει και με αυτή την εγκατάλειψή των φασιστών από την αμερικάνικη υπερδύναμη.


Αντίθετα, η νεοτσαρική Ρωσία, με τους δικέφαλους αετούς, τη σκληρή και στρατοκρατική διακυβέρνηση, τα «σφιχτά» χριστιανορθόδοξα ήθη και το σκληρό αντι-φιλελεύθερο λόγο έμοιαζε και ήταν ένα πολύ καλύτερο διεθνές πρότυπο και κέντρο αναφοράς για τους κλασσικούς φασίστες, σε αντίθεση με την αστοφιλελεύθερη Δύση. Η Ρωσία, που δεν έχασε στο βάθος ποτέ την αγάπη του «κόκκινου» οπορτουνισμού και σοσιαλφασισμού (που το μόνο που της ζητούσε ήταν να είναι πιο «σκληρή με τους Αμερικάνους»), άνοιξε τις αγκάλες της και για κάθε λυπημένο -και παραπεταμένο από τους Αμερικάνους- ναζιφασίστα. Η συμμαχία της δε με την επίσης σκληρά στρατοκρατική, φασιστική και νεο-επεκτατική Κίνα των Χαν σωβινιστικών τεράτων, δίνει στον κάθε φασίστα και ναζιστή επί Γης όνειρα παγκόσμιας κυριαρχίας. Τίποτα δεν έχουν διδαχτεί τα επίδοξα ταγματασφαλιτοειδή από την τύχη των πολιτικών προγόνων τους, όχι μονάχα των Χίτλερ και Μουσολίνι ή των Ιαπώνων μιλιταριστών ηγετών, αλλά και των διάφορων Κουίσλιγκ και άλλων προδοτών συνεργατών τους.

Οι ψεύτικοι κόκκινοι, μπρεζνιεφικοί σοσιαλφασίστες, τροτσκιστές και ο «μ-λ» οπορτουνισμός, δέχτηκαν (άλλοι εύκολα, άλλοι πιο δύσκολα και με ταλαντεύσεις) τους φασίστες στην «αντιιμπεριαλιστική» παρέα τους.

Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/12/blog-post.html

Ο αντισημιτισμός, ο φαιο''κόκκινος'' αντιδυτικισμός και ο αντισιωνισμός

Το ρωσικό νεοχιτλερικό μονοπώλιο, όπως και ο γερμανικός πρόγονός του χρειάζεται τον αντισημιτισμό γιατί μόνο μέσα από την πάλη του ενάντια σε μια ανύπαρκτη παγκόσμια συνομωσία του δυτικού τραπεζικού κεφάλαιου (όπως αυτή που ενσαρκώνει ο αρχιτραπεζίτης εβραίος για τον αντισημίτη) θα μπορούσε να κρύψει από τις πλατιές μικροαστικές και πολιτικά καθυστερημένες μάζες του πλανήτη το δικό του συνωμοτισμό, και με αυτό το πρόσχημα να δικαιολογήσει σ’ αυτές τον αιματηρό πόλεμο που σχεδιάζει για την κατάχτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας.

Όπως ο κλασικός αντισημιτισμός, όπως αυτός του γερμανικού ναζιστικού μονοπωλίου δαιμονοποιούσε τους εβραίους κάθε εχθρικού καπιταλιστικού κράτους και πιο πολύ τους εβραίους κομμουνιστές της ΕΣΣΔ, έτσι και ο σύγχρονος φαιο-«κόκκινος» αντισημιτισμός του ρώσικου μονοπωλίου δαιμονοποιεί το κράτος των εβραίων, δηλ. το Ισραήλ σαν κράτος-συντονιστή όλων των εχθρικών απέναντι στο ρώσικο φασισμό κρατών, αλλά και σαν συντονιστή όλων των εβραίων και όλων των δημοκρατών της γης που δεν δέχονται την κατάργηση και εξαφάνιση αυτού του «συνομωτικού κράτους-τέρατος». Για να κρύβεται ο νέος αυτός αντισημιτισμός σαν τέτοιος δεν τα βάζει γενικά με τους εβραίους, αλλά «μόνο» με το κράτος τους, το οποίο δεν το θεωρεί προϊόν της αδυναμίας των ευρωπαϊκών χωρών να προστατέψουν τους εβραίους πολίτες τους απέναντι στη χιτλερική εκστρατεία εξόντωσης τους, αλλά προϊόν του σιωνιστικού ρεύματος μέσα στους εβραίους που το κατηγορούν ότι δεν στόχευε στο να φτιάξει ένα κράτος καταφύγιο για τους διωκόμενους εβραίους, αλλά ένα κράτος που θα επεδίωκε την παγκόσμια κυριαρχία. Έτσι κάθε έναν υπερασπιστή της ανάγκης ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ, εβραίο ή όχι, ακόμα και αν αυτός διαφωνεί με τις δεξιές, επεκτατικές, αντιπαλαιστινιακές πολιτικές στις οποίες επιδίδονται σε διαφορετικές περιόδους διάφορες μερίδες της ισραηλινής αστικής τάξης, τον κατηγορούν για σιωνιστή και πολύ θα ήθελαν να τον εξοντώσουν.

Με αυτήν την έννοια ο σύγχρονος αντισιωνισμός όχι μόνο δεν είναι συνέχεια του αντισιωνισμού των μαρξιστών-λενινιστών (που έκαναν κριτική στο σιωνισμό ότι ήταν μια αστική εθνικιστική αντίληψη που αποπροσανατόλιζε και διασπούσε το επαναστατικό προλεταριάτο), αλλά ξεπερνάει σε ευρύτητα και σε βάθος ακόμα και το εξοντωτικό πρόγραμμα του κλασικού ναζιστικού τύπου αντισημιτισμού. Γιατί ο σύγχρονος αντισιωνισμός δεν είναι μόνο ένα πρόγραμμα εξόντωσης όλων των Εβραίων, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία και πολύ σωστά υπερασπίζουν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, αλλά ένα πρόγραμμα εξόντωσης κάθε συνειδητού αντιναζιστή και κάθε αντι-αντισημίτη στον πλανήτη, δηλαδή κάθε συνειδητού δημοκράτη που υπερασπίζει την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, όποτε για τους νέο-αντισημίτες είναι ένας σιονιστής. Στην πραγματικότητα ο γενοκτονικού τύπου σύγχρονος αντισιωνισμός είναι ένας όχι μόνο φυλετικός αλλά και ιδεολογικός-πολιτιστικός ρατσισμός, που σημαίνει δικαιολογητικός μέτρων φυσικής εξόντωσης κάθε αντιπάλου του. Στο βάθος τέτοιος είναι όλος ο σύγχρονος φαιο-«κόκκινος» αντιδυτικισμός του οποίου ο αντισιωνισμός είναι απλά ο πυρήνας.

Για τους φαιο-«κόκκινους» νεοχιτλερικούς, οι λαοί της Δύσης, που ήδη τους βρίσκουν απέναντί τους και στο μέλλον θα τους βρίσκουν απέναντι τους όλο και περισσότερο, δεν είναι γι αυτούς καν θύματα των ηγετών τους, οπότε θα πρέπει να αντιμετωπισθούν με κάποια σχετική επιείκεια, αλλά είναι σαν πληθυσμοί ιδεολογικά εντελώς αλλοτριωμένοι από το κατ εξοχήν κεφάλαιο, δηλαδή το δυτικό φιλελεύθερο, το οποίο τους έχει ενσταλάξει τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, και την άεθνη παγκοσμιοποίησή του. Σαν τέτοιοι αυτοί οι πληθυσμοί δεν θα είναι κακό να εξοντώνονται από τα «υγιή» κινήματα και τα έθνη τιμωρούς που με όποιο τρόπο μπορούν αντιστέκονται τάχα σε αυτήν την αλλοτρίωση. Η αποκάλυψη του γενοκτονικού χαρακτήρα του αντιδυτικισμού αυτού του είδους γίνεται κάθε φορά που οι τζιχαντιστές εξοντώνουν μαζικά δυτικούς αμάχους οπότε οι φαιο-«κόκκινοι» αρέσκονται στο να διαπιστώνουν ότι η αληθινή αιτία αυτών των φόνων, δηλαδή ο αληθινός ένοχος βρίσκεται στον δυτικό ιμπεριαλισμό και στις στρατιωτικές επεμβάσεις του στον μουσουλμανικό κυρίως κόσμο και όχι ο ανατολικός χιτλερικού τύπου ιμπεριαλισμός που σε γενικές γραμμές παράγει ιδεολογικά και προστατεύει αυτόν τον αντιδυτικό ρατσισμό. Το Ισραήλ είναι για τους φαιο-«κόκκινους» νέο-αντισημίτες τουλάχιστον ο μεγαλύτερος υποκινητής αυτών των επεμβάσεων όταν δεν είναι ο καθοδηγητής τους.

Μια κριτική στο σιωνισμό για να είναι αριστερή πρέπει τουλάχιστον: α) να αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης στο ισραηλινό εβραϊκό κράτος, β) να καταδικάζει σαν φασιστικό κάθε κίνημα που αρνείται αυτήν την ύπαρξη, ιδιαίτερα κάθε κίνημα που εμφανίζεται σαν φιλοπαλαιστινιακό ενώ ουσιαστικά έτσι καταργεί κάθε δυνατότητα ύπαρξης ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, γ) να καταδικάζει κάθε αντίληψη που αποδίδει στο σιωνισμό τις διαστάσεις ενός κινήματος για την παγκόσμια κυριαρχία και όχι, στην πιο δεξιά του εκδοχή, ένα αστικό ρεύμα τοπικού κρατικού επεκτατισμού και περιφερειακού ηγεμονισμού.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/global/2013-02-16-19-25-28/item/961-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1

Η φύση του φαιοκόκκινου μετώπου...


Η φύση του φαιοκόκκινου μετώπου είναι το φαιό περιεχόμενο και η κόκκινη μορφή.

Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο και οφείλεται σε δύο αλλεπάλληλες διαδικασίες οπισθοδρόμησης. Πρόκειται κατ αρχήν για την ήττα των πιο γιγαντιαίων σοσιαλιστικών επαναστάσεων αυτού του αιώνα, εκείνων της Κίνας και της Ρωσίας, και ύστερα για τη μετατροπή και των δύο αυτών χωρών, ιδιαίτερα της Ρωσίας, σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις φασιστικού μιλιταριστικού τύπου. Σε αυτές τις χώρες, πριν από κάθε άλλη, η παλιά αυτοκρατορική αντίδραση έχει ενσωματωθεί στην ηγεμονική “κόκκινη” νομενκλατούρα. Σαν τέτοιες έχουν γίνει και οι δύο αυτές χώρες το δίδυμο κέντρο της παγκόσμιας φαιοκόκκινης αντίδρασης. Γι’ αυτό και οι εξής “παραξενιές” της διεθνούς συνθηματολογίας των φαιοκόκκινων σε κάθε χώρα.

Ο αντιϊμπεριαλισμός τους είναι πάντα ημιπληγικός και τερατωδώς ανισοβαρής. Εξεγείρονται για τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Σερβία, αλλά συμπαρατάχτηκαν με αυτόν το μικρό βαλκάνιο τραμπούκο και σύμμαχο του Κρεμλίνου, όταν για χρόνια κατέσφαζε τη Βοσνία και την Κροατία, ενώ και πάνω στους βομβαρδισμούς αυτός εθνοεκκαθάριζε σχολαστικά το Κόσσοβο. Κυρίως όμως είναι εκκωφαντική η σιωπή τους απέναντι στην πρώτη αληθινή και πλήρη επάνοδο μιας ναζιστικής πρακτικής που είναι η ισοπέδωση της Τσετσενίας και η εξόντωση και ο βασανισμός των ηρωικών κατοίκων της.

Ο αντιαμερικανισμός τους είναι φτυστός ο αντιαγγλισμός του χιτλερικού άξονα στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Κι εκεί οι νέες και ανερχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Γερμανία, Ιαπωνία), που μόνο με τη στρατιωτική βία μπορούσαν να εκτοπίσουν τους ισχυρότερους στο καθαυτό οικονομικό επίπεδο ανταγωνιστές τους (Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ), χρησιμοποιούσαν αντιϊμπεριαλιστική γλώσσα.

Τέτοιος είναι και ο αντιευρωπαϊσμός των φαιοκόκκινων.

Ο Μάο Τσε Τούνγκ ήδη από το 1970 είχε εντοπίσει ότι ο κύριος στρατηγικός στόχος του ρώσικου σοσιαλ-ιμπεριαλισμού είναι η στρατιωτική κατοχή του πάμπλουτου αλλά μισοάοπλου γίγαντα που λέγεται Ενωμένη Ευρώπη.

Η φαιοκόκκινη δημαγωγία ενάντια στην Ενωμένη Ευρώπη βρίσκει το άλλοθί της στον μονοπωλιακό αστικό χαρακτήρα αυτών των χωρών. Όμως σήμερα που η σοσιαλιστική επανάσταση δεν είναι στην ημερήσια διάταξη το δίλημμα δεν είναι “μονοπωλιακή ή σοσιαλιστική Ευρώπη”, αλλά “ενωμένη Ευρώπη των ειρηνόφιλων αστικών κρατών, ή διασπασμένη Ευρώπη των σοβινιστικών κρατών και των στρατιωτικών αξόνων”. Στην Ελλάδα και παντού στην Ευρώπη η άρνηση της Ένωσης γίνεται από την πλευρά του ελεεινότερου σοβινισμού και αντιβαίνει εξόφθαλμα στην μαρξιστική λενινιστική συμβουλή, οι διεθνιστές να υπερασπίζουν πάντα τη συμμετοχή της χώρας τους σε ευρύτερες διεθνικές ενώσεις που πραγματοποιούνται δίχως βία ακόμα και από αστικές κυβερνήσεις.

Τέτοιας τέλος αντιμαρξιστικής φύσης είναι και ο φαιοκόκκινος αντικαπιταλισμός. Στη χώρα μας π.χ. αυτός ενώνει τρία αντιδραστικά ρεύματα: Το πρώτο ρεύμα είναι ο αντικαπιταλισμός της μικρής και μεσαίας καπιταλιστικής παραγωγής που επιτίθεται στη σύγχρονη παραγωγική συγκέντρωση του κεφαλαίου (κινήματα αγροτών, “οικολογικά” κινήματα κατά της βιομηχανίας). Το δεύτερο ρεύμα είναι ο αντικαπιταλισμός της κρατικής γραφειοκρατίας που χρησιμοποιεί το σύγχρονο κρατικό μηχανισμό σαν ένα είδος φέουδου (κινήματα των δημοσιοϋπαλληλικών συντεχνιών) . Το τρίτο ρεύμα είναι ο αντικαπιταλισμός εκείνου του είδους της οικονομικής ολιγαρχίας που επιτίθεται στον ελεύθερο καπιταλιστικό ανταγωνισμό από τα δεξιά, δηλαδή από την άποψη της δικιάς της οικονομικής και πολιτικής ιδιοποίησης του κράτους. Αυτός είναι ο αντικαπιταλισμός των προμηθευτών και των ευνοούμενων κρατικών εργολάβων.

Όλα αυτά τα πολιτικοϊδεολογικά ρεύματα μπαίνουν τελικά σήμερα κάτω από την καθοδήγηση των ρωσόφιλων. Ειδικά σήμερα κάθε μέτωπο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό σημαίνει ταύτιση με τους πολεμικούς ανατολικούς φασισμούς. Ποτέ οι κομμουνιστές δεν προσδιόρισαν σαν κύριους εχθρούς τους φιλελεύθερους όσο ανέβαιναν στον ορίζοντα οι φασίστες.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/neweast/2000/349/scrn/nes30-03-2000.htm

Ουσία και αντικείμενο της μαρξιστικής φιλοσοφίας

 του Παναγιώτη Γαβάνα Ένα από τα βασικά ζητήματα που είναι αναγκαίο να αποσαφηνιστεί στην αρχή αυτής της σειράς άρθρων που παρουσιάζουμε ανα...