Το φασιστικό Τείχος του Βερολίνου: Υπεύθυνος ο σοσιαλφασισμός και όχι ο επαναστατικός κομμουνισμός

Από Κόκκινο Μετερίζι

Εισαγωγή ΚΜ: Το Νοέμβρη του 2009, γιορταστήκανε από τους Γερμανούς και όλη τη δημοκρατική ανθρωπότητα τα 20 χρόνια από το γκρέμισμα του λαομίσητου, φασιστικού Τείχους που χώριζε στα δυο την πόλη του Βερολίνου, και ταυτόχρονα σηματοδοτούσε για 28 χρόνια (1961-1989) το χώρισμα του γερμανικού έθνους σε δύο χωριστά κράτη (την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και τη «Λαοκρατική» Δημοκρατία της Γερμανίας).

Το Τείχος αυτό, που χτίστηκε με πρωτοβουλία της μεγαλορώσικης σοσιαλφασιστικής ομάδας Σουσλόφ – Χρουστσόφ και με τη συναίνεση του ρεβιζιονιστή υποταχτικού τους, ηγέτη του ανατολικογερμανικού «ενιαίου σοσιαλιστικού» κόμματος (πρώην τριτοδιεθνιστή) Βάλτερ Ούλμπριχτ στα 1961, αποτέλεσε ένα από τα βασικότερα και πιο μισητά σύμβολα του σοσιαλφασισμού στην ίδια τη Γερμανία, αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Για χρόνια το να περάσει κανείς το Τείχος (με σοβαρότατο κίνδυνο της ζωής του – εκατοντάδες χάθηκαν από σφαίρες συνοριοφρουρών, σταζιτών και καγκεμπιτών φασιστών) ήταν συνώνυμο του περάσματος από τον κόσμο της σοσιαλφασιστικής αστικής διχτατορίας στον κόσμο της σχετικής ελευθερίας που εξασφάλιζε η μονοπωλιακή, δευτεροκοσμική ιμπεριαλιστική αλλά αστικοδημοκρατική Δυτική Γερμανία.

Και φυσικά, μπορεί η πτώση του Τείχους να ήταν (εν μέρει) στα σχέδια του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού επί Γκορμπατσόφ για να αποκοιμίσει την Ευρώπη (άλλο που ο γερμανικός λαός της έδωσε αυτό το μαχητικό αντιφασιστικό – αντισοσιαλφασιστικό τόνο), ωστόσο το ίδιο το γεγονός δεν παύει να συγκινεί καθώς σηματοδότησε την επανένωση ενός έθνους και μιας χώρας που χωρίστηκε παρά φύση πληρώνοντας πρώτα τα εγκλήματα του ναζιστικού της παρελθόντος, στη συνέχεια την αλαζονεία και τον αντικομμουνισμό του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και αργότερα τα επιθετικά, κτηνώδη σχέδια της ρώσικης υπερδύναμης.

Όλα τούτα είναι λίγο – πολύ γνωστά και αποδεχτά από ολάκερη την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Δεν αποτελεί ωστόσο έκπληξη που στη χώρα μας η ερμηνεία των γεγονότων είναι διαμετρικά αντίθετη. Για ένα μεγάλο αριθμό συμπατριωτών μας, ειδικά για τη βάση της ψευτοαριστεράς κι ενός μεγάλου τμήματος του ΠΑΣΟΚ η πτώση του Τείχους ήταν «μια τραγωδία», «νίκη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της καταναλωτικής Δύσης» που «με τα τζην και τις φτηνές υλιστικές  συνήθειες της κατάπιε ένα αντιδυτικό και δίκαιο εν πάση περιπτώσει καθεστώς».

                                         Παπατζής ο Β' με τα αφεντικά (εδώ με τον Τιχόνοφ)

Φυσικά, αυτό δε σημαίνει πως όποιος άνθρωπος έχει αυτή την άποψη είναι συνειδητό κτήνος. Αν αυτά δεν τροφοδοτούνταν από τη λαλιωτική κλίκα και δεν πέρναγαν σα θέσφατα στον ΠΑΣΟΚικό τύπο (πέρα από τον τύπο του αμιγούς σοσιαλφασισμού), και δε δουλεύονταν επί χρόνια ενιαία από την κλίκα Παπανδρέου και την «αριστερή» τάση του ΠΑΣΟΚ παρέα με τα χειρότερα στελέχη - κνίτες του ΣΥΝ και με το «αρραγές» σε τέτοια ζητήματα ψευτοΚΚΕ, όλα τούτα θα αμφισβητούνταν έντονα και με επιχειρήματα.

Αυτή η αμφισβήτηση γίνεται συνήθως μονάχα από μειοψηφικούς φιλελεύθερους, τύπου ΔΗΣΥ και αρθρογράφων «Καθημερινής», που πολλές φορές όμως τη διατυπώνουν με τόσο εριστικό και αντιπαθές στυλ, βρίζοντας περισσότερο τον πραγματικό κομμουνισμό παρά τον μετά το 1956 σοσιαλφασισμό (άλλωστε γενικά δε μπορούν να μοιράσουνε σε δυο γαϊδούρια άχυρο), που καταντάει να λειτουργεί υπέρ του σοσιαλφασισμού. Το ίδιο και χειρότερο συμβαίνει και με κάποιους κλασσικούς αντικομμουνιστές φασίστες τύπου Άδωνι Γεωργιάδη, που είναι σκέτοι φαιοί και δεν έχουν ακολουθήσει τον Καρατζαφέρη στη φαιοκόκκινη ενότητα.

                                          Ποιος Γκέμπελς... Εδώ μιλάμε για επιστήμη!

Το Νοέμβρη λοιπόν του 2009, οι πολιτικοί αγύρτες του ψευτοΚΚΕ, όπως έγραφαν στον ψευτοΡιζοσπάστη τους, με αφορμή τους εορτασμούς, διέδιδαν με γραπτά μηνύματα σε κινητά τηλέφωνα την εξής φασιστική αθλιότητα: «Το τείχος του Βερολίνου έπεσε για να σηκώσει ο καπιταλισμός χιλιάδες τείχη απέναντι στα λαϊκά δικαιώματα».

Οι φασίστες αυτοί, που μισούν τις μάζες όσο και οι ναζιστές, δε δίνουνε δεκάρα για τις διαθέσεις του γερμανικού λαού και των λαών της υπόλοιπης Ανατολικής Ευρώπης. Αν ο ανατολικογερμανικός λαός δεν αρεσκόταν στη σταζίτικη και καγκεμπίτικη διχτατορία, τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν! Έπρεπε να «συνετιστεί» κι όχι φυσικά «να του γίνει το χατίρι» και να πέσει το Τείχος! Άκου εκεί να έχουν το θράσος να μη θεωρούν παράδεισο το καθημερινό χαφιεδιλίκι, τη ρώσικη κατοχή, τη μαύρη αγορά και τη στρατοκρατική – κρατικοφασιστική επιβολή! Ο κνίτης νιώθει πραγματικά μεγάλη έπαρση απέναντι σε αυτά τα «ποταπά σκουλικάκια» τους Ανατολικογερμανούς που δήθεν «για ένα τζην πουλήθηκαν στο κεφάλαιο και στους Αμερικάνους», ενώ περνούσαν «τόσο όμορφα»!

Είναι λογικό. Και το αφεντικό τους κάπως έτσι τα θυμάται τα πράγματα. Ο Πούτιν ήταν αξιωματικός – αρχιρουφιάνος της ΚαΓκεΜπε  στο Ανατολικό Βερολίνο την περίοδο 1985 – 1990. Τις ημέρες του εορτασμού των 20 χρόνων το 2009, ο αρχηγός – τέρας – πατέρας του σοσιαλιμπεριαλισμού είχε δηλώσει πως νοσταλγεί την πραότητα και την ηρεμία που υπήρχε προ της πτώσης του Τείχους! Φυσικά, είχε προσθέσει πως οι δεσμοί Γερμανίας – Ρωσίας μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990 είναι ασύγκριτα μεγαλύτεροι, οπότε κάθε νοσταλγία έρχεται δεύτερη!

Φυσικά! Αφού αυτή η επανένωση έδωσε τη δυνατότητα στη Ρωσία να έχει μέχρι και πράκτορά της ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟ της Γερμανίας (Γκ. Σρέντερ), που σήμερα δουλεύει σαν υπάλληλος (!) του ρώσικου μονοπώλιου φυσικού αερίου στη Γερμανία (ΓΚΑΖΠΡΟΜ). Με αυτόν έμπασε την Ελλάδα του κολλητού του Σημίτη και των λοιπών χαφιέδων μες στην ΟΝΕ κι έχει ανατινάξει την Ευρώπη. Είναι τώρα να μένει, σα τα παραπαίδια του τους καθοδηγητές του ψευτοΚΚΕ, σε νοσταλγίες για το Τείχος;; Ο Πούτιν είναι πρακτικός άνθρωπος…

Πώς μας ήρθαν όλα τούτα στο μυαλό;; Πριν λίγες εβδομάδες πραγματοποιήθηκαν πάλι εκδηλώσεις, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από την έγερση του αίσχους του Τείχους. Με αφορμή αυτό το γεγονός, εμφανίστηκε στο γνωστό ιστότοπο του Indymedia της Αθήνας μια πολύ καλή μεταφραστική προσπάθεια δυο-τριών σύντομων ντοκουμέντων από το 1953, που αφορούν τη θέση της τότε επαναστατικής σοβιετικής κομματικής και κρατικής ηγεσίας για το ζήτημα της Γερμανίας.

                                              Μολότοφ - Βοροσίλοφ - Μπέρια - Μαλένκοφ

Θυμίζουμε πως το 1953 και μετά το θάνατο του μεγάλου επαναστάτη και κλασσικού του μαρξισμού Ι.Β. Στάλιν (στις 5 του Μάρτη), στην ηγεσία του επαναστατικού ακόμη ΚΚΣΕ είχε ντε φάκτο βρεθεί το μπλοκ των Μαλένκοφ – Μπέρια – Μολότοφ – Καγκάνοβιτς – Βοροσίλοφ, με την υποστήριξη και άλλων επαναστατών (Αντρέγεφ, Μπουλγκάνιν κλπ.), έχοντας δυστυχώς ήδη κολαούζους τους Χρουστσόφ – Σουσλόφ.

Ωστόσο, μέχρι και τον Ιούνη του 1953, όταν με την προβοκάτσια της σε μεγάλο βαθμό αντικομμουνιστικής εξέγερσης στο Ανατολικό Βερολίνο οι σοσιαλφασίστες συνέλαβαν το διεθνιστή Λαβρέντι Μπέρια σα δήθεν «πράχτορα των Εγγλέζων», η εξουσία ήταν απόλυτα στα χέρια της σταλινικής επαναστατικής ομάδας.

Η επαναστατική ομάδα λοιπόν, που χοντρικά η μετριοπαθής - δεξιά πλευρά της ήταν οι Μπέρια – Μαλένκοφ και η ριζοσπαστική - αριστερή ήταν οι Μολότοφ – Καγκάνοβιτς – Βοροσίλοφ και οι παλιοί οπαδοί του Ζντάνοφ, προχώρησε άμεσα σε σειρά μέτρων. Απόλυσε από φυλακές και στρατόπεδα ένα μεγάλο αριθμό κρατουμένων για να αναζωογονήσει τη δημόσια ζωή και να αμβλυνθούν κάποιες μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις μες στους κόλπους του λαού, όπως θα έλεγε ο Μάο. Αποφάσισε, χωρίς να εγκαταλείψει την προτεραιότητα στη βαριά βιομηχανία, να δώσει βάρος στη βιομηχανία καταναλωτικών αγαθών, ακολουθώντας την παραίνεση του Στάλιν για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου του σοβιετικού λαού.

Συνέχισε με ακόμη μεγαλύτερη ζέση την αντιιμπεριαλιστική γραμμή του κινήματος ειρήνης με βάση την Έκκληση της Στοκχόλμης (στην πάλη για τη διάδοση της οποίας συνελήφθη και εκτελέστηκε και ο δικός μας Ν. Νικηφορίδης νωρίτερα το 1951), ενώ ταυτόχρονα έκανε μία προσπάθεια να χαλαρώσει τα λουριά στην Ανατολική Ευρώπη και να σεβαστεί βαθιά τις διαθέσεις των λαών, ακυρώνοντας αριστερίστικες ή και «αριστερές» σοσιαλφασιστικές πολιτικές «άμεσης εδώ και τώρα κολλεκτιβοποίησης» ή «κοινωνικοποίησης» έξω από τη συνείδηση των μαζών, που λειτουργούσαν αρνητικά για τον κομμουνισμό και ενίσχυαν μέσα στις μικροαστικές μάζες την καπιταλιστική αντίδραση και τους ανατραπέντες κεφαλαιοκράτες.

Αυτό ακριβώς φαίνεται ειδικά από την τοποθέτηση του πρωθυπουργού της ΕΣΣΔ και ενός εκ των τριών καθοδηγητών του ΚΚΣΕ εκείνη την περίοδο, Γκ. Μαλένκοφ. Ο Μαλένκοφ διατυπώνει καθαρά τη γραμμή Στάλιν για ενιαία αστικοδημοκρατική Γερμανία και κριτικάρει τη βεβιασμένη «γρήγορη σοσιαλιστική οικοδόμηση» στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, που υπονομεύει την πάλη για μια ενιαία, ουδέτερη, ειρηνόφιλη Γερμανία. Τα συμφέροντα δηλαδή του παγκόσμιου προλεταριάτου και των λαών απαιτούσαν εκείνη την στιγμή όχι μόνο επιβράδυνση των ρυθμών της οικοδόμησης στη ΓΛΔ, αλλά σε τελική ανάλυση και στρατηγικές υποχωρήσεις στη συγκεκριμένη χώρα, ώστε να αποφευχθεί η αναζωπύρωση των εξοπλισμών στην Ευρώπη και να μπορέσει το υπόλοιπο σοσιαλιστικό μπλοκ να βαθύνει το σοσιαλισμό του, και σε επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και σε επίπεδο εμβάθυνσης των σοσιαλιστικών παραγωγικών σχέσεων.

Τα ΓΕΝΙΚΑ παγκόσμια συμφέροντα του επαναστατικού κινήματος και προλεταριάτου έμπαιναν και σωστά πάνω από τα ΕΙΔΙΚΑ συμφέροντα του ανατολικογερμανικού προλεταριάτου, που καλούνταν να παλέψει για μια ενιαία Γερμανία, μέσα στην οποία θα έπρεπε να δώσει από την αρχή τη μάχη του για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής και κεφαλαιοκρατικής εξουσίας.

                           Οι σοσιαλφασίστες δεξιά - Οι κομμουνιστές αριστερά του Στάλιν

Τόσο από όσα λέει ο Μαλένκοφ, όσο και από την τοποθέτηση του Μπέρια και το υπόμνημα που ο τελευταίος έστειλε στο Σοβιετικό επιτετραμμένο στη ΓΛΔ, φαίνεται ανάγλυφα η ΧΑΡΑΔΡΑ που χωρίζει το σοσιαλισμό από το σοσιαλφασισμό, την επανάσταση από τον πραξικοπηματισμό, την προλεταριακή γραμμή από τον αντιδραστικό μεγαλοκρατισμό – αστισμό, τελικά τους Μαλένκοφ – Μπέρια – Μολότοφ από τους Χρουστσόφ – Σουσλόφ – Μπρέζνιεφ. Από τη μια ο σεβασμός των μαζών, η πολιτική μετώπων και ειρήνης, η προσπάθεια για κέρδισμα συνειδήσεων με ιδεολογική δουλειά, με παράλληλη ενίσχυση του βιοτικού επιπέδου. Από την άλλη η έπαρση, ο πραξικοπηματισμός, η επιβολή, ο μεγαλοκρατισμός, οι σφαίρες και το Τείχος. Με δυο λόγια, η μέρα του κομμουνισμού με τη νύχτα του σοσιαλφασισμού.

Μπορεί ο Μπέρια και ο Μαλένκοφ να είχαν και στοιχεία δεξιάς παρέκκλισης στη γραμμή τους (δεν αποκλείεται). Μπορεί ο Μολότοφ και ο Καγκάνοβιτς να είχαν στοιχεία «αριστερής» - δογματικής παρέκκλισης (αυτό κι αν δεν αποκλείεται – προσοχή δεν εννοούμε ολοκληρωμένες οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις αλλά κάποια δευτερεύοντα στοιχεία στη γραμμή και των δύο ομάδων). ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΟΜΩΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ και πολιτικοί του προλεταριάτου, και όχι αστικά ιμπεριαλιστικά κτήνη όπως αυτοί που τους πήραν με πραξικόπημα την κομματική και κρατική ηγεσία και ανέτρεψαν το σοσιαλισμό στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη.

Οι σταλινικοί κομμουνιστές επαναστάτες ήξεραν τι θα πει λαός, τι θα πει σεβασμός των διαθέσεων των μαζών, τι θα πει πειθώ και προλεταριακή, επαναστατική πολιτική. Με τα (δευτερεύοντα) λάθη, με τα στραβά και τους δογματισμούς τους, που ήταν απότοκα, σε ένα βαθμό αναπόφευκτα, μιας εποχής και μιας συγκεκριμένης φάσης ανάπτυξης του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, της πιο ηρωικής, της τριτοδιεθνιστικής.

                      Απολογητές του Μπρέζνιεφ και "αριστεροί" κριτικοί των Λένιν - Στάλιν

Αυτοί που αρνούνται τη διαφορά, το χάσμα ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΠΛΕΥΡΑ μεταξύ 19ου και 20ου Συνεδρίων του ΚΚΣΕ, αυτοί που θολώνουν τα νερά και μπλέκουν το αντιδιαλεχτικό λάθος του κλασσικού Στάλιν του 1936 (με την «παλλαϊκότητα» και το σβήσιμο σε ένα βαθμό των ταξικών ορίων) με τα ιδεολογικά και πραχτικά εγκλήματα των ρεβιζιονιστών – σοσιαλφασιστών του «παλλαϊκού κράτους», που μπλέκουν την ειρηνόφιλη τίμια και ανοιχτή αντιιμπεριαλιστική διεθνή πολιτική Στάλιν – Μολότοφ 1945-1955 με την αντικομμουνιστική γραμμή συνεργασίας με τον ιμπεριαλισμό Χρουστσόφ 1956-1964 σα δήθεν «εξίσου δεξιές», όπως κάνουν μόνιμα οι κνίτες πλαστογράφοι, είναι χυδαίοι  απολογητές του σοσιαλιμπεριαλισμού και του σοσιαλφασισμού.

Και δεν είναι τυχαίο που ενώ είναι ΤΟΣΟ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ» που θεωρούν δεξιό ακόμη και το Στάλιν (πλεόν ακόμα και το Λένιν της Νέας Οικονομικής Πολιτικής!!), ταυτόχρονα υπερασπίζονται με λύσσα όλη την υπερδεξιά «σοσιαλιστική» περίοδο 1956-1991 και όλα τα εκτρωματικά της χαραχτηριστικά, τύπου Τείχους του Βερολίνου, σαν αντίβαρο δήθεν στο δυτικό ιμπεριαλισμό.

                                                           Ο Στάλιν στην εξορία - 1915

Έλεος, κνίτες με τα «ευφυολογήματα» και τις «ατάκες» της αθλιότητας για τα «χιλιάδες τείχη» κλπ. Έλεος, προδότες του μαρξισμού που κάνατε τη μισή υφήλιο να τον μισήσει και να τον φτύνει, και μάλιστα να βρίζει άδικα τον μεγαλύτερο εχθρό σας, αυτόν που ανατρέψατε σεις και τα αφεντικά σας, το μεγάλο Στάλιν, σα δήθεν υπεύθυνο για τις δικές σας φασιστικές αθλιότητες και παλιανθρωπιές.

Είναι πρόκληση να λες στο λαό και στη νεολαία πως για να είχε δουλειά και δικαιώματα, θα έπρεπε να υπήρχε ακόμη η μπότα του μετά το 1960 Ρώσου καταχτητή και οι βρώμικες διχτατορίες των υποταχτικών του στην Ανατολική Ευρώπη. Είναι μάθημα κανιβαλισμού, χώρια που είναι και μεγάλο, τερατώδες ψέμα.

Σεις με τ’ αφεντικά σας που μετατρέψατε τις σοσιαλιστικές και λαϊκές δημοκρατίες σε φασισμό από τα 1960 και δώθε, σεις μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες πουλήσατε και το δυτικό προλεταριάτο στα μονοπώλια και στην αστική τάξη. Και τώρα πράγματι υψώνονται «χιλιάδες τείχη για τα λαϊκά δικαιώματα», όπως προκλητικά και «αθώα» διατείνεστε…

Αφήστε λοιπόν τη σπέκουλα ότι δήθεν «οι ελευθερίες που απαγορεύονταν στην Ανατολική Γερμανία ήταν μονάχα του αστού που απαγορευόταν να ξεζουμίζει τον εργάτη».

                                         Σοσιαλφασιστικός έρωτας: Μπρέζνιεφ - Χόνεκερ!

Η αστική τάξη νέου τύπου, η συλλογική γραφειοκρατική μπουρζουαζία ή μάλλον οι κορυφές της ΞΕΖΟΥΜΙΖΑΝ μια χαρά και με εντατικότατο ρυθμό το προλεταριάτο στις σοσιαλφασιστικές χώρες. Κι εσείς πηγαίνατε εκεί ταξιδάκια, τρώγατε και μπεκροπίνατε, επιβραβεύοντας τους φασίστες «συντρόφους» σας, έχοντας φυσικά πλήρη γνώση των όσων συνέβαιναν και μη δίνοντας δεκάρα για το τι τράβαγαν οι λαοί από τα καθάρματα αυτά, του τύπου των δύο θωπευόμενων στη φωτογραφία. Κι όχι μόνο δε μετανιώσατε για όλα τούτα, αλλά με πιο πολύ λύσσα, τώρα που η νεολαία τούτα όλα τα θεωρεί προϊστορία, χαλκεύετε τα βρώμικα ψέματά σας ότι δήθεν η αντίθεση στο Τείχος είναι αντίθεση με το σοσιαλισμό και τη διχτατορία του προλεταριάτου, ενώ αντίθετα η αποδοχή του είναι δήθεν αποδοχή της λαϊκής εξουσίας και του αταξικού μέλλοντος… Κούνια που σας κούναγε αστογραφειοκράτες και επαγγελματίες ψεύτες και διαστρεβλωτές, αν νομίζετε πως αυτά θα τα περάσετε για «συνεπή κομμουνισμό» στο λαό μας…

Ας διαβάσουμε καθαρά ποια ήταν η προλεταριακή κομμουνιστική, επαναστατική σοβιετική θέση για τον παρά φύση χωρισμό στα δύο της Γερμανίας. Από τούδε και πέρα, όποιος παίρνει «κομμουνιστική θέση υποστήριξης του αντιιμπεριαλιστικού Τείχους», δεν έχει το άλλοθι της άγνοιας…

Υ.Γ. Η μετάφραση από τα αγγλικά ανήκει στο φίλο "πετρο" και ο σύνδεσμος στην αρχική δημοσίευση είναι:

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1325572

Προσχέδιο Λόγου Γκ. Μαλένκοφ προς αντιπροσωπία του ΕΣΚΓ (Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας) - Μόσχα 2 του Ιούνη 1953

                                                          Γκεόργκι Μαλένκοφ

1. Όχι μόνο εσείς, Γερμανοί φίλοι μας, αλλά και η Κεντρική Επιτροπή μας, είμαστε από κοινού  υπεύθυνοι για την τροπή της επιταχυνθείσας οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία. Όπως ξέρετε, αυτή η πορεία έχει υλοποιηθεί από το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας με την συγκατάθεση του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης.

2. Όπως βλέπετε στο έγγραφο που σας μοιράσαμε, σας προτείνουμε να αναγνωρίσετε ότι αυτή η πορεία είναι εσφαλμένη και να θεωρήσετε απαραίτητο, υπό τις παρούσες συνθήκες, να απορρίψετε την βεβιασμένη οικοδόμηση σοσιαλισμού στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία. Γιατί καταλήξαμε σε αυτό το συμπέρασμα και γιατί θεωρούμε εξαιρετικά σημαντικό και επιτακτικό να διακόψουμε τώρα την πορεία της βεβιασμένης οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη ΓΛΔ;

3. Πάνω από όλα, είναι απαραίτητο να πούμε ότι το ζήτημα των προοπτικών της ανάπτυξης της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας δεν μπορεί να ειδωθεί ξέχωρα από την επίλυση του καθήκοντος της ένωσης Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας σε ένα ενιαίο γερμανικό κράτος.

Πρέπει να δοθεί έμφαση στο ότι το σημαντικότερο πρόβλημα της διεθνούς κατάστασης είναι το πρόβλημα της γερμανικής ενότητας, του μετασχηματισμού της Γερμανίας σε ένα ειρηνικό δημοκρατικό κράτος. Κάποιοι, φαίνεται, τείνουν να πιστεύουν ότι προωθούμε το ζήτημα της αποκατάστασης της ενότητας της Γερμανίας μόνο για κάποιους προπαγανδιστικούς σκοπούς, ότι στην πραγματικότητα δεν παλεύουμε για τον τερματισμό της διαίρεσης της Γερμανίας, ότι δεν ενδιαφερόμαστε για την αποκατάσταση μιας ενιαίας Γερμανίας. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο λάθος.

Αυτό θα σταματήσει αν, αντί για υπαινιγμούς, επιθυμήσουμε να ακολουθήσουμε μια σταθερή και σαφή πολιτική γραμμή σε σχέση με ένα από τα βασικότερα σύγχρονα ζητήματα. Θεωρούμε την ενότητα της Γερμανίας και του μετασχηματισμού της σε ένα δημοκρατικό και ειρηνόφιλο κράτος ως τη βασικότερη προϋπόθεση, ως μια από τις ουσιαστικότερες εγγυήσεις, για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής και, συνεπώς, της παγκόσμιας ασφάλειας, για την εξασφάλιση της δύναμης της ειρήνης.

Κάνουν μεγάλο λάθος όσοι πιστεύουν πως η Γερμανία μπορεί να υπάρχει επί μακρόν υπό συνθήκες διαμελισμού και υπό τη μορφή δύο ανεξάρτητων κρατών. Το να κολλά κανείς στη θέση της ύπαρξης μιας διαμελισμένης Γερμανίας σημαίνει πως συνεχίζει να βαδίζει προς ένα νέο πόλεμο στο εγγύς μέλλον. Μια διαιρεμένη Γερμανία στο κέντρο της Ευρώπης δε σημαίνει τίποτε άλλο από έναν επιταχυνόμενο επανεξοπλισμό της Δυτικής  Γερμανίας, μια ανοιχτή προετοιμασία για ένα νέο πόλεμο, η οποία, σε ένα συγκεκριμένο στάδιο, θα φτάσει στο άμεσο ξέσπασμα του πολέμου. Μην έχετε καμία αμφιβολία: η παρουσία μιας διαιρεμένης Γερμανίας είναι νερό στο μύλο όσων σχεδιάζουν πλάνα για ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο.

Η πάλη για την ενοποίηση της Γερμανίας υπό τις παρούσες συνθήκες, για το μετασχηματισμό της σε ένα ειρηνόφιλο και δημοκρατικό κράτος, σημαίνει παραμονή στο δρόμο για την αποτροπή ενός νέου παγκόσμιου πολέμου. Μην έχετε καμία αμφιβολία: η επιτυχής επίλυση του καθήκοντος της ένωσης Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας σε ένα ενωμένο, ειρηνικό και δημοκρατικό κράτος σημαίνει την ακύρωση των σχεδίων για την προετοιμασία ενός νέου παγκοσμίου πολέμου.

4. Σε ποια βάση μπορεί η ενοποίηση της Γερμανίας να επιτευχθεί στην σημερινή διεθνή κατάσταση;
Κατά τη γνώμη μας, μόνο στη βάση του ότι η Γερμανία θα είναι ένα αστικοδημοκρατικό κράτος.
Υπό τις παρούσες συνθήκες, η εθνική ενοποίηση της Γερμανίας στη βάση του μετασχηματισμού της σε μια χώρα της δικτατορίας του προλεταριάτου με τη μορφή λαϊκής δημοκρατίας δεν είναι εφικτή. Ήταν αυτή η αντίληψη για τις προοπτικές της Γερμανίας που καθόρισε τις προτάσεις της Σοβιετικής Ένωσης για τη χρήση του Συντάγματος της Βαϊμάρης, με συγκεκριμένες τροποποιήσεις, ως ένα μοντέλο για τη σύσταση μιας ενιαίας Γερμανίας. Και τι είναι το Σύνταγμα της Βαϊμάρης; Τι είναι η Δημοκρατία της Βαϊμάρης; Είναι, μπορεί κανείς να πει, ένα κλασικό μοντέλο αστικοδημοκρατικού κράτους, που δημιουργήθηκε από τους άρχοντες κύκλους στη Γερμανία, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλδημοκρατών, που προσπαθούσαν να λάβουν υπόψη τα διδάγματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Και αν έτσι έχουν τα πράγματα, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε ότι η βεβιασμένη οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη ΓΛΔ, υπό τις παρούσες συνθήκες οδηγεί στην παγίωση του διαμελισμού της Γερμανίας και είναι ένα εμπόδιο στην ενοποίηση της Γερμανίας.

Στις οικονομικές της σχέσεις, η ΓΛΔ δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κάτι κλειστό, απομονωμένο από την υπόλοιπη Γερμανία. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι οποιαδήποτε απόπειρα διάρρηξης των δεσμών μεταξύ του πληθυσμού της ΓΛΔ και εκείνου της Δυτικής Γερμανίας είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αδύνατο επί μακρόν να βασίζουμε την οικονομία της Γερμανίας  σε δύο αμοιβαία αποκλειόμενα θεμέλια: στο ένα τμήμα της Γερμανίας, στο σοσιαλισμό και στο άλλο, το κατά πολύ μεγαλύτερο τμήμα, στον καπιταλισμό.

5.  Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι υποχωρούμε. Βαδίζαμε, τάχα, ολοταχώς προς το σοσιαλισμό και ξαφνικά εγκαταλείπουμε αυτό το δρόμο, απομακρυνόμενοι από το δρόμο προς το σοσιαλισμό.
Σε αυτό, κάποιος μπορεί να δώσει την ακόλουθη απάντηση:

Η ανάλυση της εσωτερικής πολιτικής και οικονομικής κατάστασης στη ΓΛΔ, το γεγονός της μαζικής φυγής του πληθυσμού της Ανατολικής Γερμανίας προς τη Δυτική Γερμανία (ήδη, περίπου 500.000 έχουν φύγει), αποδεικνύει περιεκτικά ότι βαδίζουμε ολοταχώς, στην πραγματικότητα, όχι προς το σοσιαλισμό, αλλά προς μια ολοκληρωτική καταστροφή. Είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε κατάματα την αλήθεια και να αναγνωρίσουμε ότι χωρίς την παρουσία των σοβιετικών στρατευμάτων, το υπάρχον καθεστώς στη ΓΛΔ είναι εύθραυστο.

Στην παρούσα διεθνή κατάσταση, η εμπειρία της βεβιασμένης οικοδόμησης σοσιαλισμού στο ένα τμήμα της Γερμανίας -η εντατική εφαρμογή μιας πολιτικής της εξάλειψης των ιδιωτικών καπιταλιστικών στοιχείων στην πόλη και τη χώρα- έχει οδηγήσει σε αρνητικά αποτελέσματα και η πολιτική και οικονομική κατάσταση στη ΓΛΔ επί του παρόντος είναι εξαιρετικά δυσμενής.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η εμπειρία των πρόσφατων ετών στη ΓΛΔ έχει παίξει αρνητικό ρόλο, αντί να γεννά πέραν των γερμανικών συνόρων την περαιτέρω ανάπτυξη συμπαθειών και της αφοσίωσης στη μεγάλη υπόθεση του σοσιαλισμού σε ευρεία στρώματα των εργαζομένων. Αυτό είναι αρκετά κατανοητό, αφού, τι άλλο μπορούν οι εργάτες της Γαλλίας, της Ιταλίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών να βγάλουν ως εμπειρία; Την ίδια στιγμή, οι εχθροί του σοσιαλισμού απέκτησαν μια ευκαιρία, να αξιοποιήσουν τα λάθη στη ΓΛΔ για να ενισχύσουν τις επιθέσεις τους στο σοσιαλισμό, στην ιδεολογία του Μαρξισμού- Λενινισμού και στη Σοβιετική Ένωση.

6.  Συνεπώς, είναι απαραίτητο να επιλέξουμε:
είτε την πορεία προς τη βεβιασμένη οικοδόμηση σοσιαλισμού στη ΓΛΔ, προς την ανεξάρτητη ύπαρξη δύο Γερμανιών, και αυτό σημαίνει πορεία προς ένα Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο,

είτε την εγκατάλειψη της βεβιασμένης οικοδόμησης σοσιαλισμού στη ΓΛΔ και την υιοθέτηση της πορείας για την ενοποίηση της Γερμανίας υπό μορφή αστικοδημοκρατικού κράτους, με την προϋπόθεση του μετασχηματισμού της σε μια ειρηνική και δημοκρατική χώρα.

7. Να γιατί, κατ εμάς, το πιο πιεστικό καθήκον για τους Γερμανούς φίλους μας είναι η γρήγορη και αποφασιστική εφαρμογή των μέτρων που εμείς προτείνουμε για την ομαλοποίηση της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης στη ΓΛΔ και για την προστασία της μελλοντικής επιτυχούς επίλυσης του καθήκοντος της ενοποίησης της Γερμανίας και του μετασχηματισμού της σε ένα ειρηνικό και δημοκρατικό κράτος. Θεωρούμε αυτά τα μέτρα εντελώς σωστά για την παρούσα διεθνή κατάσταση.

Όποια λάθη στην πολιτική βρεθούν, πρέπει  γρήγορα και γενναία να διορθωθούν. Δυστυχώς, πολύς χρόνος έχει ήδη χαθεί. Μας υποχρεώνει να ξεκινήσουμε με τριπλάσια ενέργεια για τη διόρθωση των λαθών που διαπράχτηκαν στη ΓΛΔ. Μόνο οφέλη θα έχει η Γερμανία με μια τέτοια αντίληψη.

                                  Ο τριτοδιεθνιστής πρώτος Πρόεδρος της ΓΛΔ Βίλχεμ Πικ

8.  Είναι αδύνατο να μην ξεχωρίσουμε ένα ζήτημα το οποίο, αν και μεμονωμένο, έχει μεγάλη σημασία. Αυτό είναι το ζήτημα των σχέσεων μεταξύ του ΕΣΚΓ και των δυτικογερμανών σοσιαλδημοκρατών. Στη Δυτική Γερμανία, οι σοσιαλδημοκράτες μπορούν να νικήσουν τον Αντενάουερ στις εκλογές και να έρθουν στην εξουσία. Μια τέτοια προοπτική δεν πρέπει να αποκλείεται. Είναι κοινός τόπος ότι η γερμανική σοσιαλδημοκρατία παλινδρομεί επί του ζητήματος της Γερμανικής ενότητας και κάποιες φορές καθιστά δύσκολο στον Αντενάουερ να διατηρεί τη γραμμή του.
Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι απαραίτητο οι σύντροφοί μας στη Γερμανία να κάνουν σοβαρές διορθώσεις στις σχέσεις τους και τις τακτικές τους έναντι των σοσιαλδημοκρατών.

Πηγή: A. Filitov, "'Germany will be a Bourgeois-Democratic Republic': The New Evidence from the Personal File of Georgiy Malenkov", Cold War History, vol. 6, no. 4, November 2006 pp.549-557

Υπόμνημα Λ. Μπέρια (Υπουργός Εσωτερικών της ΕΣΣΔ) προς το Προεδρείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ(μπ.) - 6 του Μάη 1953

                                                               Λαβρέντι Μπέρια

Όπως είναι γνωστό, τις τελευταίες μέρες ο Τύπος του αγγλοαμερικάνικου μπλοκ έχει αρχίσει μια καμπάνια σχετικά με το ζήτημα των μαζικών μεταναστεύσεων προς τη Δυτική Γερμανία από κατοίκους της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας.

Ο πληρεξούσιος εκπρόσωπος του Υπουργείου Εσωτερικών της ΕΣΣΔ στη Γερμανία υποβάλει την παρακάτω πληροφόρηση σχετικά με το ζήτημα:

Κατά το δεύτερο μισό του 1952 και το πρώτο τρίμηνο αυτού του έτους, ο αριθμός των μεταναστεύσεων προς τη Δυτική Γερμανία από κατοίκους της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας έχει αυξηθεί κατά πολύ. Σύμφωνα με τα στοιχεία από την Κεντρική Διοίκηση της εθνικής αστυνομίας της ΓΛΔ, κατά το πρώτο μισό του 1952, 57.234 άνθρωποι έφυγαν για τη Δυτική Γερμανία, κατά το δεύτερο μισό του έτους 78.831 άνθρωποι έφυγαν και κατά το πρώτο τρίμηνο του έτους αυτού 84.034. Μεταξύ όσων έφυγαν κατά το πρώτο τρίμηνο του έτους, υπήρχαν 1836 μέλη του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας και 1.781 μέλη της Ένωσης της Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η αύξηση στον αριθμό των μεταναστεύσεων προς τη Δύση εξηγείται όχι μόνο από την αυξανόμενη εχθρική προπαγάνδα στους κατοίκους της ΓΛΔ που εξαπολύουν τα δυτικογερμανικά όργανα, αλλά επίσης και από την επιθυμία διάφορων ομάδων αγροτών να αποφύγουν την ένταξη σε αγροτικούς παραγωγικούς συνεταιρισμούς η οποία τώρα οργανώνεται, από φόβους πολλών μικρών και μεσαίων ιδιωτών επιχειρηματιών ότι η ατομική τους ιδιοκτησία και τα περιουσιακά τους στοιχεία θα κατασχεθούν, από την επιθυμία πολλών νέων να αποφύγουν τη θητεία στις ένοπλες δυνάμεις της ΓΛΔ και από τις δυσκολίες που συναντά η ΓΛΔ σχετικά με την παροχή τροφής και εμπορευμάτων στους κατοίκους.


Πηγή:SVRA file 3581, vol. 7; published as facsimile (in Russian) in David E. Murphy, Sergei Kondrashev, and George Bailey, Battleground Berlin: CIA vs. KGB in the Cold War (New Haven: Yale University Press, 1997), p. 157.

Υπόμνημα από το Σοβιετικό Υπουργείο Εσωτερικών στο Βλαντιμίρ Σεμιόνοφ (επίσημο αντιπρόσωπο της ΕΣΣΔ στη ΓΛΔ)

«Για το ζήτημα της αποτροπής της μετανάστευσης κατοίκων από τη ΓΛΔ προς τη Δυτική Γερμανία»

Η παράνομη μετακίνηση ανθρώπων από τη ΓΛΔ στις δυτικές ζώνες της Γερμανίας έχει γίνει μαζική. Μόνο εντός 10 μηνών το 1952 (1 του Γενάρη- 1 του Νοέμβρη) 110.333 άνθρωποι από τη ΓΛΔ μετακινήθηκαν προς τη Δυτική Γερμανία και το Δυτικό Βερολίνο. Επιπροσθέτως, 24.732 άνθρωποι μετακινήθηκαν προς τη Δυτική Γερμανία και το Δυτικό Βερολίνο με επίσημη άδεια των αρχών της ΓΛΔ. Από τους 100.677 που μετακινήθηκαν στις Δυτικές ζώνες και για τους οποίους υπάρχουν στοιχεία για ηλικία και κοινωνική σύνθεση, 26.194 άνθρωποι είναι εργάτες (πάνω από 25%), νέοι 15-25 ετών 49.138 άνθρωποι (περίπου 50%), αγρότες είναι 2.378 άνθρωποι, και υπάλληλοι γραφείου 15.597 άνθρωποι.

Μεταξύ όσων παράνομα μετακινήθηκαν από τη ΓΛΔ προς τη Δυτική Γερμανία, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός εξειδικευμένων επιστημόνων. Έτσι, για παράδειγμα, μεταξύ του γ’ τριμήνου του 1952, 604 εξειδικευμένοι επιστήμονες πήγαν από τη ΓΛΔ προς τις Δυτικές ζώνες, που περιλάμβαναν 144 μηχανικούς, 13 εργάτες επιστήμης, 52 δασκάλους και άλλους ειδικούς. Ξεκάθαρα, η μετανάστευση κατοίκων από τη ΓΛΔ προς τη Δυτική Γερμανία σχετίζεται ως ένα βαθμό με την πολιτική της οικοδόμησης σοσιαλιστικών βάσεων στη χώρα.

Σε πρώτη φάση, όσοι τρέχουν προς τη Δύση είναι καπιταλιστές και κάθε είδους εγκληματικά στοιχεία, όπως και ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, ιδιαίτερα νέοι και διανόηση,  που έχουν επηρεαστεί από την εχθρική προπαγάνδα. Η Σοβιετική Αντιπροσωπεία στη Γερμανία, το ΕΣΚΓ και τα κυβερνητικά όργανα της ΓΛΔ αποδίδουν μεγάλη προσοχή στο ζήτημα της αποτροπής της μετανάστευσης των κατοίκων της ΓΛΔ προς τη Δυτική Γερμανία. Τα μέτρα της κυβέρνησης της ΓΛΔ και του ΕΣΚΓ, που στόχευαν στη βελτίωση της υλικής κατάστασης και της ενδυνάμωσης και της αύξησης της πολιτικής δουλειάς στον πληθυσμό, έλαβαν υπόψη και αυτό το ζήτημα. Συγκεκριμένα, στις 28 Ιούνη του 1952 η κυβέρνηση της ΓΛΔ υιοθέτησε μια απόφαση για την παροχή σημαντικών αυξήσεων στους εργάτες και τη διανόηση.

Σύμφωνα με αυτή, στους εργάτες οι μισθοί αυξάνονταν από 3 ως 97% και στη διανόηση από 18 ως 220%. Στις 9 Απρίλη αυτού του έτους, η κυβέρνηση της ΓΛΔ ξανά υιοθέτησε την απόφαση για εφαρμογή πλήθους μέτρων για την περαιτέρω βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργατών. Αυτά τα μέτρα συμπεριλάμβαναν, μεταξύ άλλων, αποφάσεις για τη βελτίωση του φαγητού στα εστιατόρια των εργοστασίων, την κατάργηση του δελτίου για σχεδόν όλα τα αγαθά ένδυσης και υπόδησης, την καθιέρωση ενός νέου συστήματος για τη διανομή δελτίων στο δημοκρατικό τομέα του Βερολίνου, την κατάργηση του συστήματος δελτίου για τους επιστήμονες και τους τεχνικούς εργάτες, και μια αύξηση στην ποικιλία του ψωμιού στην αγορά.

Το 1952, η κυβέρνηση της ΓΛΔ υιοθέτησε μια απόφαση για την αύξηση των πληρωμών για τα αγροτικά προϊόντα που πωλούσαν οι αγρότες στο κράτος για την εκπλήρωση των απαιτούμενων ποσοτήτων, όπως και για τις εθελοντικές πωλήσεις.

Στις 7 του Γενάρη αυτού του έτους, η ΚΕ του ΕΣΚΓ υιοθέτησε μια ειδική απόφαση για μέτρα για την παρεμπόδιση της μετανάστευσης κατοίκων της ΓΛΔ προς τη Δυτική Γερμανία. Οι οδηγίες της ΚΕ του ΕΣΚΓ, που διανεμήθηκαν στις κομματικές οργανώσεις του ΕΣΚΓ, στοχεύουν στην αύξηση της δουλειάς εξήγησης στον πληθυσμό και αποκάλυψης της εχθρικής προπαγάνδας.

Η εφαρμογή αυτών και άλλων μέτρων του ΕΣΚΓ, ωστόσο, δεν ανέκοψαν τις μετακινήσεις κατοίκων της ΓΛΔ προς τις Δυτικές ζώνες.

Προκειμένου να αποτραπούν περαιτέρω αναχωρήσεις κατοίκων της ΓΛΔ προς τη Δυτική Γερμανία και το Δυτικό Βερολίνο, θα ήταν χρήσιμο να υλοποιηθούν τα παρακάτω μέτρα:

1) Ειδική προσοχή στον αγροτικό τομέα για τα διοικητικά και οργανωτικά βήματα για την ενδυνάμωση των αγροτικών παραγωγικών συνεταιρισμών που ήδη υπάρχουν. Είναι απαραίτητο οι υπάρχοντες αγροτικοί παραγωγικοί συνεταιρισμοί να μετατραπούν σε πρότυπους. Σχετικά με αυτό, θα πρέπει προσωρινά να σταματήσει η ίδρυση νέων συνεταιρισμών και να μην υπάρχει ποσοτική ανάπτυξη των υπαρχόντων.

2) Υιοθέτηση των αναγκαίων μέτρων για την αύξηση της παραγωγής των βιομηχανικών καταναλωτικών αγαθών για την κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού της ΓΛΔ, διεύρυνση της ποικιλίας και αύξηση της ποιότητας αυτών των αγαθών, όπως και περαιτέρω βελτίωση της παροχής τροφής στον πληθυσμό.

3) Σχέδιο για αυξανόμενη οικοδόμηση ατομικών κατοικιών για τους εργάτες της επιστήμης και άλλα τμήματα της διανόησης, τόσο από την κυβέρνηση όσο και με την προώθηση της ατομικής οικοδόμησης κατοικίας με την παροχή ειδικών δανείων στη διανόηση με ευνοϊκούς όρους, και εξασφάλιση των κατοικιών και των εκτάσεων γης που ανήκουν στους εξειδικευμένους επιστήμονες.

4) Η πρακτική των μαζικών συλλήψεων και η καταδίκη πολλών από όσους οδηγούνται στη δικαιοσύνη θα πρέπει να εγκαταλειφθεί. Επιπροσθέτως, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υπάρχει κατάχρηση εξουσίας.  Στις αγροτικές περιοχές, είναι αναγκαία η μείωση των περιστατικών κατάσχεσης όλης της περιουσίας των αγροτών για μη ή ατελή εκπλήρωση των απαιτούμενων ποσοτήτων αγροτικών προϊόντων στο κράτος, καλύτερα να αντικατασταθεί αυτή η ποινή με την επιβολή ενός προστίμου.

5) Η εξέταση της πιθανότητας κήρυξης αμνηστίας για όσους καταδικάστηκαν για μικρά ποινικά ή οικονομικά-διοικητικά αδικήματα.

Εκδηλώσεις στη μνήμη του αντιφασίστα Ε. Τέλμαν - Α. Βερολίνο 1951

6) Η στροφή της προσοχής προς την αυξανόμενη ad hoc μαζική-πολιτική δουλειά εξήγησης, ειδικά μέσα στη νεολαία, η γνωστοποίηση σε όλο τον πληθυσμό των πολιτικών του ΕΣΚΓ και της κυβέρνησης της ΓΛΔ για ζητήματα οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης της χώρας. Ταυτόχρονα, πρέπει να κλιμακωθεί η δουλειά για την αποκάλυψη της εχθρικής προπαγάνδας η οποία στοχεύει στην υπόσκαψη της οικοδόμησης των σοσιαλιστικών θεμελίων στην ΕΣΣΔ και στη διασπορά πανικού στον γερμανικό λαό. Η αποκάλυψη της εχθρικής προπαγάνδας πρέπει να συνδέεται στενά με τη μαζική εκπαίδευση για τη συνεχιζόμενη επιδείνωση της κατάστασης των εργατών στη Δυτική Γερμανία και το Δυτικό Βερολίνο, όπως και στις καπιταλιστικές χώρες.

7) Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι αντιδραστικές δραστηριότητες της Εκκλησίας στη ΓΛΔ έχουν σημαντικά αυξηθεί εσχάτως, και δεδομένου ότι η Εκκλησία έχει μια ισχυρή επιρροή στους κατοίκους της χώρας, διοικητικά και κατασταλτικά μέτρα πρέπει να χρησιμοποιούνται λιγότερο στον αγώνα ενάντια στην εχθρική δραστηριότητα της εκκλησίας. Αντίθετα, ο στόχος πρέπει να δοθεί στη διοργάνωση μιας ολόπλευρης αντιθρησκευτικής και επιστημονικής-υλιστικής προπαγάνδας, αποκαλύπτοντας έτσι τις αντιδραστικές δραστηριότητες των κληρικών.

5/5/1953

Πηγή: AVPRF, f. 0742, op. 41, pap. 271, d. 92, ll. 99-102

(Οι αγγλικές μεταφράσεις υπάρχουν στην ιστοσελίδα του Woodrow Wilson Center)

Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/08/blog-post_29.html

Για το «Όχι Εχτός Νόμου» - Μια απάντηση στους φιλοχρυσαυγίτες ηγέτες ΣΥΡΙΖΑ - ψευτοΚΚΕ

Ένα μεγάλο ρώτημα που έχει έρθει στα χείλη ή έστω στο μυαλό πολλών προοδευτικών ανθρώπων από το φόνο του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι και δώθε είναι το εξής: γιατί τα κόμματα της Βουλής που παρουσιάζονται σαν τα πλέον αριστερά, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και το λεγόμενο «ΚΚΕ», δεν πρωτοστατούνε στη μάχη ενάντια στη Χρυσή Αυγή; Γιατί όποτε αυτά τα δύο κόμματα μιλάν για τους ναζιστές, δε το κάνουν ποτέ με γνήσιο πάθος και μίσος, αλλά όλο κοιτάνε να γυρίσουνε την κουβέντα σε άλλα θέματα, στο μνημόνιο, στο ΠΑΣΟΚ, στη ΝΔ, στη Μέρκελ ή σε ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους;

Γιατί δηλαδή δείχνουνε σα να μη νιώθουνε καλά και χαρούμενοι όταν χτυπιέται η ναζιστική συμμορία στις συνειδήσεις του λαού με τις αποκαλύψεις και τις συλλήψεις που γίνονται; Γιατί όλο ψάχνουνε να βρούνε τον πραγματικό εχθρό του λαού κάπου μακριά από τη Χρυσή Αυγή κι έμμεσα να βγάλουνε αυτή την τελευταία λάδι;

1ο Συνέδριο της Χ.Α. - Φλεβάρης 1990 - Ο αγκυλωτός
φιγουράρει στο ντεκόρ

Ο πολύς ο κόσμος, και με το δίκιο του, δεν ξέρει την ιστορία της Χρυσής Αυγής, από το 1980 μέχρι το 2010 που αυτή ήτανε μια δράκα ναζιστών δολοφόνων με μαχαίρια και είχε μια φούχτα μέλη. Δεν ξέρει ότι αυτή κινείται στους δρόμους της Αθήνας από τα χρόνια του ’90 κι από τα συλλαλητήρια τύπου Μεσαίωνα «για τη Μακεδονία», ότι μαχαίρωνε και τρομοκρατούσε δημοκρατικούς νεολαίους και μετανάστες επί 20 χρόνια, ότι ήταν γνωστή στους κύκλους που κινιότανε αυτή η υποτιθέμενη «Αριστερά», κι όμως αυτή η τελευταία δε τό ‘κανε ποτέ μεγάλο θέμα.

Γι’ αυτό κι ο κόσμος δεν ξέρει ότι πάντα και χωρίς καμιά εξαίρεση οι ηγεσίες του ΣΥΝασπισμού, που σήμερα έχει ντυθεί ΣΥΡΙΖΑ και του ψευτοΚΚΕ, αυτών των δύο κομμάτων που έρχονται από κοινή μήτρα,  με λύσσα απόρριπταν κάθε σκέψη να διαλυθεί η Χρυσή Αυγή από το κράτος και να συλληφθούν τα μέλη της. Όχι μόνο επειδή οι τραμπούκοι της μαχαίρωναν και τρομοκρατούσαν ανθρώπους με βάση το χρώμα του δέρματός τους (κυρίως) αλλά και τα φρονήματά τους, αλλά και γενικότερα επειδή ήταν μια οργάνωση φανατικών οπαδών του Χίτλερ, ο οποίος έσφαξε όλη την Ευρώπη στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πουθενά αλλού σ’ αυτή την ήπειρο αυτοί που αγαπάνε τους παλιούς Ναζί και θέλουν να τους μοιάσουν δεν είναι λεύτεροι να φτιάνουν πολιτικά κόμματα και να δρούνε ανοιχτά.

Κι αυτό γιατί οι λαοί της Ευρώπης, αλλά και οι περισσότεροι πολιτικοί τους ηγέτες, ό,τι πολιτική τοποθέτηση και νά ΄χουνε, θυμούνται τι βαρβαρότητα είναι ο χιτλερισμός και έχουνε αποφασίσει να τον πετάξουνε μια κι όξω από το σώμα και της κοινωνίας και της πολιτικής, χωρίς συζήτηση.

Αυτό λοιπόν που κάνουνε στοιχειωδώς οι πολιτικοί της Ευρώπης, που δεν είναι δα και τίποτε εκπρόσωποι των εργατών, αλλά αντίθετα είναι εκπρόσωποι των καπιταλιστών, το αρνούνται τα υποτιθέμενα εργατικά κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ και ψευτοΚΚΕ. Κινούνται δηλαδή στα δεξιά και των αστών ακόμα της Ευρώπης.

Όσον καιρό η ναζιστική αυτή δράκα ήτανε μικρή, οι δυο τους, κνίτες και συνασπισμαίοι, λέγαν ότι άμα το κράτος τη βγάλει εχτός νόμου, τα μέλη της θα γίνουνε ήρωες και θα δυναμώσει. Όταν άρχισε να μεγαλώνει, ειδικά μετά τη χρεοκοπία της χώρας μας το 2010, λέγαν το ίδιο παραμύθι απαράλλαχτο. Κι όταν ακόμα μπήκε στη Βουλή, με την προκλητική ανοχή τους, δε το αλλάξανε.

Κόντεψε η Χρυσή Αυγή να βγει τρίτο κόμμα στις εκλογές κι αυτοί ακόμα μηρυκάζανε τα ίδια ψέματα, όταν κάθε λογικός άνθρωπος έβλεπε ότι η Χρυσή Αυγή δυνάμωνε και φαινότανε «ηρωική» όσο κανείς δε την ακουμπούσε κι όλοι την άφηναν νόμιμη κι όχι το αντίστροφο.

Ο φονιάς με το ναζιστή βουλευτή Μπαρμπαρούση

Αντιθέτως, τώρα τελευταία που το καθεστώς της χώρας μας, επειδή θέλει να κοροϊδέψει την Ευρώπη ότι είναι δημοκρατικό, αποφάσισε να χτυπήσει, έστω με μεσοβέζικο τρόπο, τη Χρυσή Αυγή και να περάσει χειροπέδες στην ηγεσία της, βγάζοντας όλη τη μπόχα με τον υπόκοσμο, τα μαχαίρια, τους μπράβους της νύχτας, ο λαός καθόλου δε τη θεώρησε ηρωική οργάνωση, αλλά ένα μέρος του, που είχε φάει το παραμύθι της, τη σιχάθηκε.

Μέχρις εδώ, θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι ηγεσίες αυτής της υποτιθέμενης «Αριστεράς» κάνανε τόσα χρόνια απλώς μια πολύ λαθεμένη εχτίμηση για τη νομιμότητα των ναζιστών. Το ότι δεν είναι έτσι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι και τώρα που οι ηγέτες των ναζί πιαστήκαν και σουλατσέρνουν από ασφάλεια σε ανακριτή κι από κελί σε κρατητήριο, ο Τσίπρας, ο Κουτσούμπας, ο Κουβέλης δεν έχουνε ψελλίσει ούτε μια λέξη αυτοκριτικής για τη στάση τους όλα αυτά τα χρόνια.

Μάλιστα, ένας Κώστας Χρυσόγονος, πού ‘ναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και συνταγματολόγος, βγήκε την 1η του Οχτώβρη και δήλωσε ότι ανησυχεί, λέει, που δεν άρθηκε η ασυλία των βουλευτών της Χρυσής Αυγής πριν να τους πιάσουνε, γι’ αυτό και φοβάται ότι μετά τους χρυσαυγίτες έρχεται η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ! (http://www.newsnow.gr/article/517067/Kathigitis-nomikis-kostas-xrysogonos-gia-ti-xrysi-avgi.html ).

Από την πλευρά του, την ίδια μέρα στη Βουλή, ένας από τους βουλευτές της συμμορίας των χιτλερικών που κυκλοφορούνε ακόμη ελεύθεροι (κάτι που αποτελεί ντροπή για τη Δημοκρατία), ο Κουκούτσης, απευθύνθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας: «Όταν τελειώσουν με μας, θα ασχοληθούν με σας!».

Ποια είναι όμως τα επιχειρήματα αυτής της ψεύτικης «Αριστεράς», που έχει γίνει -στην ηγεσία της- ο καλύτερος δικηγόρος των ναζί; Πώς γίνεται μέλη του υποτιθέμενου «ΚΚΕ» να ματώνονται στο Πέραμα από τους ναζήδες και το κόμμα τους να μη νοιάζεται για τίποτε άλλο πέρα από το να μη βγει εκτός νόμου η συμμορία που τους μάτωσε;

Πώς γίνεται ο Τσίπρας να μιλάει για «νίκη της δημοκρατικής Ευρώπης» όταν αναφέρεται στις συλλήψεις των χρυσαυγιτών, ώστε να τον ακούνε οι Βρυξέλλες και να περνάει για δημοκράτης, κι από κάτω τα στελέχη του να ρίχνουνε στον κόσμο τη γραμμή ότι οι ναζί πιάστηκαν για να ξεχαστεί το μνημόνιο, η πείνα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ;

Για τα μέλη αυτών των κομμάτων, λοιπόν, όπως και για τα μέλη και πιο μικρών οργανώσεων που υποτίθεται ότι είναι «ακόμα πιο επαναστατικές» σαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υπάρχει και μια «επιστημονική» δήθεν πολιτική εξήγηση γι’ αυτή την μυστήρια για πολλούς αριστερούς και δημοκρατικούς ανθρώπους στάση.

Θέλουν νόμιμους τους ναζήδες δολοφόνους

                                                                 Νιλς Μούιζνιεκς

Απαντώντας σε μια έκθεση του επίτροπου του Συμβούλιου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ν. Μούιζνιεκς, ο ΣΥΡΙΖΑ, με την πένα του στελέχους του Δημοσθένη Παπαδάτου – Αναγνωστόπουλου, αναγκάστηκε να αποκαλυφτεί: ο γενικά δημοκρατικός και σωστός σ’ αυτά που έχει πει κι έχει γράψει για το ρατσισμό και τη βία στην Ελλάδα λετονός επίτροπος ζητάει ανοιχτά να τεθεί εχτός νόμου η Χρυσή Αυγή, επειδή είναι ρατσιστική οργάνωση και η φύση της είναι ποτισμένη από τη βία και μάλιστα τη βία του κανίβαλου, που σκοτώνει ή δέρνει κάποιον μονάχα για το τι χρώμα δέρμα έχει ή για το σε ποια χώρα γεννήθηκε.

Ο Παπαδάτος, λοιπόν, όταν το θέμα φτάνει σε αυτό το σημείο – κλειδί για κάθε δημοκρατικό άνθρωπο, δηλαδή στην ανάγκη ο λαός αλλά ΚΑΙ το κράτος να ασκήσουν βία στη ναζιστική συμμορία βγάζοντάς την εκτός νόμου, χρησιμοποιεί και υιοθετεί ένα άρθρο ενός νομικού, του Δημήτρη Μπελαντή, το οποίο έχει δημοσιευτεί στο Ίντερνετ και με τα επιχειρήματά του ουσιαστικά δικιολογεί γιατί η Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να διαλυθεί. Το άρθρο του Μπελαντή έχει τίτλο «Για την απαγόρευση της ”Χρυσής Αυγής’’»  (http://rednotebook.gr/details.php?id=7429 ).

Εχτός που το άρθρο το χρησιμοποιεί επίσημα ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πολύ σημαντικό του κείμενο, είναι γνωστό ότι ο Μπελαντής έγραφε άρθρα και στο περιοδικό «Θέσεις» του Γιάννη Μηλιού, στελέχους σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ έχει πολύ καλές σχέσεις και με το χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το κείμενό του ενώνει όλα τα επιχειρήματα της ψευτοαριστεράς υπέρ της νομιμότητας των ναζί και τα σερβίρει με ένα περιτύλιγμα αλαμπουρνέζικης δικηγορίστικης γλώσσας, αντί να πει καθαρά και ξάστερα αυτό που θέλει και το οποίο είναι ντροπιαστικό για κάποιον που θέλει να περνιέται για αριστερός και αντιφασίστας. Και η κριτική αυτή δεν αφορά το Μπελαντή σαν άτομο, αλλά τα κόμματα που του φτιάσαν αυτή τη γραμμή και του τη δώσαν να τη σερβίρει.
Ο τελευταίος απλώνει μπροστά στον αναγνώστη μια σειρά επιχειρήματα για το γιατί τάχα είναι επικίνδυνο οι ναζιστές να βγούνε παράνομοι.

«Τα νομικά επιχειρήματα
Δεν προβλέπεται απαγόρευση πολιτικού κόμματος στο ισχύον  ελληνικό Σύνταγμα
…η δημοκρατία δεν απαγορεύει τις θεωρούμενες ως  «ακραίες» πολιτικές απόψεις και οργανώσεις εντός αυτής, διασφαλίζοντας την μέγιστη δυνατή  και ισότιμη ελευθερία πολιτικής έκφρασης και οργάνωσης…
…η υπόσταση του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα  δεν έχει τυποποιηθεί για να περιλαμβάνει τόσο μαζικές σε μέγεθος οργανώσεις και η εφαρμογή της  θα οδηγούσε σε ακρότητες, χιλιάδες ποινικές διώξεις, δίκες σε στάδια κλπ, μη συμβατές με ένα δημοκρατικό πολίτευμα (εκτός αν πάμε στην λογική της συλλογικής ευθύνης της ηγεσίας, κάτι όχι τόσο επιθυμητό). Άρα, η λύση είναι, πέρα από την αναγκαία επίμονη, μη συγκεκαλυμμένη  και συστηματική τιμώρηση των πράξεων του Ποινικό Κώδικα από τα μέλη της «Χρυσής Αυγής», η δυνατότητα τιμώρησης πολλών επιμέρους εγκληματικών οργανώσεων, που εμπλέκονται σε συγκεκριμένες δραστηριότητες και εντάσσονται στο γενικό πλαίσιο της «Χρυσής Αυγής», η θέαση της «Χρυσής Αυγής» ως ενός αστερισμού πολλών και συγκεκριμένων  εγκληματικών οργανώσεων.

Τα πολιτικά επιχειρήματα
Αποτελεί φιλελεύθερη αυταπάτη η αντίληψη ότι το αστικό κράτος θα μας απαλλάξει από τον φασισμό –που το ίδιο γεννά και τροφοδοτεί– νομοθετικά. Μάλιστα, συμβαίνει το παράδοξο συχνά οι ίδιοι άνθρωποι να καταγγέλλουν το κράτος για υπόθαλψη της Χ.Α. –και πολύ σωστά– (σ.δ. και την ίδια στιγμή) να του ζητούν να την διαλύσει.
η συνολική  απαγόρευση θα καταστήσει τους νεοναζί «αντισυστημικούς μάρτυρες της Δημοκρατίας» και θα αναβαθμίσει την επικινδυνότητά τους
θα ξαναεμφανισθούν, όπως και αλλού (π.χ. Βέλγιο), με άλλη μορφή, οπότε θα ξανααπαγορευθούν κλπ., βάζοντας σε ενέργεια έναν επικίνδυνο φαύλο κύκλο
θα νομιμοποιηθεί μια πολιτική απαγόρευσης των άκρων, η οποία αργότερα θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά της Αριστεράς και ιδίως των πιο εξτρέμ παραλλαγών της. Τότε, πως θα αμφισβητήσουμε αυτό που οι ίδιοι έχουμε για άλλους απαιτήσει; Θα έχουμε μια συνεκτική ηθικοπολιτική στάση ή όχι; Επιπλέον, σε καιρούς  κοινοβουλευτικής έκτακτης ανάγκης, δεν παίζεις με την φωτιά ούτε δίνεις στους αντιπάλους σου το σχοινί για να σε κρεμάσουν».

Πρόκειται για επιχειρήματα τα οποία έρχονται σε αντίθεση με όλη την ιστορία και την εμπειρία αυτού που λέμε επαναστατική, αλλά και ευρύτερα δημοκρατική Αριστερά. Είναι τα επιχειρήματα που φτιάξαν όλοι εκείνοι που σκότωσαν την πραγματική Αριστερά των αγώνων για τη λευτεριά και την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό, για να πάνε να στρουγγιστούν παρέα με τους ναζί κάτω από τις φτερούγες της φασιστικής Ρωσίας του Πούτιν. Τέτοια είναι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό κόβεται με τέτοιο πάθος μη και βγούνε στην παρανομία τα σταυραδέρφια της.

Δικολαβίες κάλυψης της νομιμότητας της Χρυσής Αυγής

Σ’ ό,τι αφορά τα δικηγορίστικα τερτίπια, αυτά δεν αντέχουνε σε σοβαρή κριτική. Το ελληνικό Σύνταγμα εγγυάται στα λόγια τη ζωή, την ακεραιότητα και την αξιοπρέπεια κάθε πολίτη ο οποίος ζει στο έδαφος τούτης της χώρας, άσχετα από καταγωγή, θρησκεία, εθνικότητα, γλώσσα.

Παρ’ όλο που αυτό το Σύνταγμα το ‘χουνε κάνει κουρελόχαρτο όλα τα καθεστωτικά κόμματα, κλασσικά δεξιά, κεντρώα και ψευτοαριστερά, με τον τρόπο που φερθήκανε σαν κρατικός μηχανισμός στις μειονότητες (τούρκικη στη Θράκη, μακεδονική στη βόρεια Μακεδονία) αλλά και σαν αστυνομία στους μετανάστες μετά το ’90, η αλήθεια είναι ότι οι ναζιστές και μόνο που υπάρχουνε σαν οργάνωση με γραφεία και δράση, και μόνο που κυκλοφορούνε λεύτεροι, αποτελούνε μια ζωντανή παραβίαση του πνεύματος που εκφράζει το Σύνταγμα. Γιατί ο απλός ρατσιστής περνάει για κατώτερους κάποιους άλλους λαούς, αλλά μπορεί να κάθεται και σπίτι του και να κρατάει μονάχα στο μυαλό του αυτές τις σιχαμερές «απόψεις».

Ο ναζιστής όμως υπάρχει και αναπνέει για να εξοντώσει τον «κατώτερο», να τον περάσει από μαχαίρι και από φούρνο, και ειδικά τον «εβραίο», που τον θεωρεί συνωμότη που θέλει τάχα να κυριαρχήσει σε όλο τον κόσμο, άρα πρέπει να πεθάνει πρώτος, μαζί με τον πραγματικό κομμουνιστή και το δημοκράτη, που είναι τάχα «πράχτορες» του εβραίου.

Άρα, νόμιμη ναζιστική οργάνωση σημαίνει στην πράξη παραβίαση κάθε συνταγματικού δικαιώματος που με κόπο κατοχύρωσε αυτός ο λαός όταν νίκησε το χουντικό φασισμό με το Πολυτεχνείο και με τους δημοκρατικούς και εργατικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης. Χώρια, επίσης, που το Σύνταγμα κάνει λόγο για τη λειτουργία οργανώσεων και κομμάτων που εξυπηρετούνε την «ελεύθερη λειτουργία του πολιτεύματος». Είναι δυνατό να υπάρχει δημοκρατία με νόμιμους τους ναζιρατσιστές κανίβαλους; Και μόνο η ύπαρξη των ναζιστών στην πολιτική ζωή κάνει τη δημοκρατία επί της ουσίας παράνομη, φάρσα, ψεύτικη.

Το δεύτερο επιχείρημα με την «ακραία» πολιτική άποψη μόνο ένας φιλοναζιστής στην ψυχή θα το χρησιμοποιούσε, κι ας πάει εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ να το περάσει για νομικό κι όχι πολιτικό ζήτημα. Οι τύποι αυτοί, που παριστάνουνε τη «ριζοσπαστική Αριστερά των φτωχών και καταφρονεμένων από το μνημόνιο και το κεφάλαιο», θεωρούνε το ναζισμό μια «ακραία άποψη», σαν και τον κομμουνισμό, όπως αφήνουν να εννοηθεί. Στο βάθος εννοούνε ότι αν βγει εκτός νόμου η μία ακραία άποψη, η ναζιστική, θα βγει και η άλλη ακραία άποψη, η κομμουνιστική.

Μόνο που ο ναζισμός είναι ληστεία με φόνο μαζί, είναι ξεκοίλιασμα μωρών, θάλαμοι αερίων για τον εβραίο, μια σφαίρα στο κεφάλι για τον κομμουνιστή, φαλτσέτα και παλούκι τη νύχτα για το δημοκράτη (για να πάμε στο σήμερα), ρατσιστική βία, φόνοι Πακιστανών και Μπαγκλαντέζων, ξύλο σε Αλβανούς, επιστροφή στη ζούγκλα. Είναι έξω από κάθε ανθρώπινο πολιτισμό και όχι μια «ακραία άποψη», δεν είναι μάλιστα καν άποψη, όπως λένε οι απερίγραπτοι υποκριτές γύρω από τον Τσίπρα για να κοροϊδεύουνε τον κόσμο και να ξεπλένουνε τους χιτλερικούς.

Το τρίτο νομικό σημείο είναι πραγματική ανατριχίλα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη φωνή του Μπελαντή, κάνει το συνήγορο της Χρυσής Αυγής και λέει ό,τι κι ο Μιχαλολιάκος στην απολογία του: ότι δε μπορεί να αποδείξει κανείς ότι υπάρχει ευθύνη σε όλη την οργάνωση («συλλογική ευθύνη») για τις πράξεις του κάθε μέλους της ή και κάθε τοπικής οργάνωσης. Δηλαδή, η ναζιστική συμμορία, που με τα λεφτά που της χαρίζει απλόχερα το κράτος, αφού τα κόμματα τη μπάσαν στα κανάλια και στη Βουλή, αγοράζει φαλτσέτες, παλούκια, κουμπούρια, στολές, νοικιάζει γραφεία για παράδειγμα στη Νίκαια, αρχίζει να τρομοκρατεί και να δέρνει, να μαχαιρώνει και να σκοτώνει, αλλά άμα πιάσουν κανέναν από τους φονιάδες της δε φταίει η ίδια ΚΕΝΤΡΙΚΑ αλλά ατομικά ο μαχαιροβγάλτης ή έστω η τοπική οργάνωση!!

ΨευτοΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κρύβουν απλά το κεφάλι στην άμμο, αλλά αποτελούν απευθείας κόμματα – πλυντήρια για τους ναζήδες. Γιατί αυτό που κάθε λογικός άνθρωπος ξέρει και καταλαβαίνει είναι ότι μια ναζιστική οργάνωση ή ομάδα δε δένεται μονάχα από τους κοινούς χιτλερικούς σκοπούς που έχει ΟΛΟΚΛΗΡΗ και κάθε μέλος της χωριστά. Δένεται κι από την απόλυτη υποταγή στον «Αρχηγό», δηλαδή στο κάθε υποκείμενο που υποδύεται κάθε φορά το «Φύρερ» (στην περίπτωσή μας ο Μιχαλολιάκος). Οπότε για κάθε πράξη μέλους της την πολιτική και ηθική ευθύνη , δηλαδή το ρόλο του ηθικού αυτουργού έχει η ηγεσία της οργάνωσης που θα πρέπει να διώκεται και ποινικά.

Κοινώς, η Χρυσή Αυγή θα μπορούσε να καλέσει για μάρτυρα υπεράσπισης στη δίκη της οποιοδήποτε ψηλόβαθμο στέλεχος των τριών παραπάνω ψευτοαριστερών κομμάτων, για να πείσει το δικαστήριο ότι οι αρχηγοί της «δεν ξέρουν τίποτε για το φόνο», όχι μόνο του Παύλου Φύσσα αλλά και κανενός άλλου!

Η άρνηση του αντιφασιστικού μετώπου πυρήνας της γραμμής της ψευτοαριστεράς

Στα πολιτικά, ο ΣΥΡΙΖΑίος Μπελαντής, δηλαδή η φωνή των Τσίπρα - Κουτσούμπα, είναι πιο λιγόλογος και καθαρός και δεν τα περδικλώνει διόλου. Εδώ είναι και το βαρύ πυροβολικό του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτός έχει πλάσει μια μάζα τόσο της βάσης της ψευτοαριστεράς όσο και του αναρχισμού με αυτές τις ιδέες που ξεφουρνίζει εδώ μαζεμένες.

Λέει, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι απάτη, και μάλιστα «φιλελεύθερη» να ζητάει κανείς, πόσο μάλλον ένας αντιφασίστας, από το κράτος των αστών να τον σώσει από το φασισμό, γιατί τούτο το κράτος είναι κείνο που πολλές φορές στηρίζει ή και ανέχεται ή ακόμα καλύτερα γεννάει τους φασίστες, ακόμη και τους ναζιστές.

                                      Σύμβολο των Διεθνών Ταξιαρχιών στην Ισπανία

Πράγματι, το δημοκρατικό αντιφασιστικό κίνημα και μια πραγματική Αριστερά δεν αποθέτει στο κράτος των αστών την πάλη με το ναζι-φασισμό. Ξέρει όμως καλά ότι υπάρχει μια μάζα λαού, που είναι και πλειοψηφία σε εποχές που δεν είναι επαναστατικές σα τη δική μας, η οποία έχει αυταπάτες γι’ αυτό το κράτος και το πιστεύει για εγγυητή της ζωής και της ησυχίας της. Το πρώτο, λοιπόν, που έχει να κάνει ένας αριστερός δημοκράτης είναι, την ώρα που οργανώνει το λαό κατά του φασισμού (κάτι που ποτέ δεν έκανε η ψευτοαριστερά τα τελευταία 40 χρόνια), να καλέσει το αστικό κράτος να εγγυηθεί τουλάχιστο τα στοιχειώδη δικαιώματα του λαού που απειλούνε οι φασίστες: τη ζωή και την ακεραιότητά του, την ελευθερία του να μιλάει χωρίς να φοβάται ότι αν πει κάτι που δεν αρέσει του ναζιστή τραμπούκου, θα βρεθεί δαρμένος ή μαχαιρωμένος.

Με δυο λόγια, ο πραγματικός αριστερός ζητάει από το κράτος και μάλιστα απαιτεί να είναι αστικό δημοκρατικό και όχι φασιστικό. Μ’ αυτή του την πάλη καταφέρνει κατ αρχήν πραγματικές νίκες κατά των φασιστών, πετυχαίνοντας διάσπαση ανάμεσα στους φασίστες και στους κάπως δημοκρατικούς αστούς.

Ταυτόχρονα πείθει τις μάζες για την ανάγκη να ανατραπεί συνολικά ο καπιταλισμός, καθώς όσο το αριστερό αντιφασιστικό κίνημα θα δυναμώνει, τόσο οι αστοί, αρχίζοντας από τους πιο αντιδραστικούς, θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται, επειδή θα αναγκαστούν να χρησιμοποιούν τους φασίστες σαν όπλο κατά του λαού και του αντιφασιστικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.

Η αθλιότητα και ο δεξιός, αντεπαναστατικός και αντιδημοκρατικός χαρακτήρας του ΣΥΡΙΖΑ και ολόκληρης της ψευτοαριστεράς φαίνεται εδώ ακριβώς: θεωρούν ολόκληρη την  αστική τάξη ένα αδιάσπαστο μπλοκ, και μάλιστα την ταυτίζουν ολόκληρη όχι μόνο με το φασισμό, αλλά και με το ναζισμό. Έτσι, αρνούνται κάθε αντιφασιστικό μέτωπο όχι τόσο με τους αστούς, όσο κυρίως με τον δημοκρατικό κόσμο που ακολουθεί και ψηφίζει τα αστικά δημοκρατικά κόμματα.

Με μια κουβέντα, ανοίγουν την πόρτα στο φασισμό, αφού στερούν τον αντιφασιστικό στρατόπεδο από τη δημοκρατική πλειοψηφία του λαού, που είναι εχθρός του ναζισμού, αλλά οι ψευτοαριστεροί δε τη θέλουν μαζί τους, επειδή τάχα δεν είναι ακόμη «πεισμένη αντικαπιταλιστική».

Ο τροτσκισμός πεμπτοφαλαγγίτικη πρωτοπορία του
χιτλερισμού

Είναι αυτό που έκανε ο αντεπαναστατικός τροτσκισμός στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν έλεγε ότι ο Χίτλερ και οι ιάπωνες φασίστες ήταν το ίδιο με τον Τσώρτσιλ και με το Στάλιν και ότι καμία πάλη κατά των ναζί που δεν ήταν «καθαρή αντικαπιταλιστική» δεν είχε νόημα. Αυτή είναι η γραμμή της Πέμπτης Φάλαγγας του ναζισμού. Γι’ αυτό και ειδικά ο Μάο τσε Τουγκ, θεωρούσε τους τροτσκιστές τόσο μεγάλο εχθρό του λαού της Κίνας όσο και τους κινέζους πράκτορες του κατακτητή, δηλαδή της Ιαπωνίας. (βλ. Για το Ενιαίο Αντιγιαπωνέζικο Μέτωπο)

Υπήρξε περίπτωση που να μην διασπάστηκαν οι αστοί όταν ο φασισμός βρισκόταν εν όψει και ήταν δυνατός; Μήπως δε διασπάστηκαν, για να σταθούμε μονάχα στην Ελλάδα, το 1941-1944 μεταξύ Καΐρου των αγγλόφιλων και Αθήνας των δωσίλογων γερμανόδουλων; Δε διασπάστηκαν μεταξύ Καραμανλή του Α’ και Παλατιού το ‘63, όταν το τελευταίο προβοκάρισε με το ακροδεξιό παρακράτος τον πρώτο; Δεν διασπάστηκαν στη χούντα, όταν ολόκληρο το σωβινιστικό αντικομμουνιστικό και το σοσιαλδημοκρατικό Κέντρο, αλλά και η αστοδημοκρατική, ακόμη και βασιλική Δεξιά μπήκαν, με το δικό τους έστω τρόπο, στον αντιχουντικό αγώνα;

Από έρανο του αληθινού ΚΚΕ στην Κατοχή

Το ΚΚΕ του έπους της Εθνικής Αντίστασης και του ΕΑΜ δεν καλούσε, αμέσως με το που φύγαν οι γερμανοί Ναζί από τον τόπο μας, τον Οχτώβρη του ’44, σε τιμωρία των δωσίλογων και ταγματαλητών από την κυβέρνηση Παπαντρέου, στην οποία συμμετείχε; Μετά τη Βάρκιζα, δεν έκανε απανωτά διαβήματα τόσο στις μοναρχοφασιστικές και κεντρώες κυβερνήσεις, όσο και στους Εγγλέζους, για να μαζέψουν τις συμμορίες του Μαύρου Μετώπου και των χιτών; Είχε «φιλελεύθερες αυταπάτες» το ΚΚΕ λίγο πριν αρχίσει το ηρωικό δεύτερο αντάρτικο του ΔΣΕ ή μήπως δε γνώριζε τι είναι το αστικό κράτος;

                                                Μαχητές της Δημοκρατικής Ισπανίας

Μήπως από τέτοιες «αυταπάτες» κατατρυχόταν και ο άνθρωπος που κανείς δε του έχει αρνηθεί το αντιφασιστικό μεγαλείο, εκείνος που ξεφτέλισε το ναζισμό στη δίκη του στη Λειψία το 1933, ο γραμματέας της Τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς Γκεόργκι Δημητρόφ; Γιατί αυτός είναι ο «πατέρας» της γραμμής του αντιφασιστικού μετώπου, το οποίο φέρνει στις γραμμές του αντιφασισμού και τελικά της επανάστασης ολόκληρο το δημοκρατικό λαό αλλά αντικειμενικά και τα δημοκρατικά τμήματα της αστική τάξης.

Μάλλον τέτοιες «φιλελεύθερες αυταπάτες» θα είχαν και οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί της Ισπανίας, οι οποίοι πολέμησαν το φασίστα πραξικοπηματία Φράνκο δίπλα στη δημοκρατική αστική τάξη και στην μικροαστική αριστερή δημοκρατία της Δημοκρατικής Ένωσης και της Δημοκρατικής Αριστεράς.

                                          Ο Γρηγόρης Λαμπράκης

Ίσως, επίσης, και το αριστερό αντιφασιστικό ρεύμα της ΕΔΑ (παρά το πραξικόπημα και τη διάλυση του ΚΚΕ το 1956) να μην έκανε καλά, κατά το ΣΥΡΙΖΑ, που πάλευε για τη διάλυση των ακροδεξιών και φιλοναζιστικών παρακρατικών οργανώσεων στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Μια πάλη που ποτίστηκε από το αίμα του ηρωικού αριστερού δημοκράτη Γρηγόρη Λαμπράκη, που τον σκοτώσαν το ‘63 οι παλιοί συνεργάτες των ναζί, Φον Γιοσμάδες, που μέχρι πρόσφατα οι απόγονοί τους κατεβαίναν στις εκλογές με το ΛΑΟΣ και τώρα βρίσκονται στη Χρυσή Αυγή.

Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει. Περισσός και Κουμουνδούρου φοβούνται σα το διάολο το αντιφασιστικό μέτωπο, γιατί αυτό θα φέρει τους οπαδούς τους, τη βάση τους σε αντίθεση με τον κάλπικο, δεξιό και μικροαστικό «αντικαπιταλισμό» που πουλάνε οι Τσίπρες κι οι Κουτσούμπες όχι γιατί είναι οι ίδιοι μικροαστοί αλλά για να χτυπάνε αποκλειστικά τον μη ναζιστικό, φιλελεύθερο καπιταλισμό των μονοπωλίων της Δύσης και να στρέφουνε το έθνος προς τον φασιστικό, τρεις φορές χειρότερο κρατικο-φασιστικό καπιταλισμό της Ρωσίας, που δουλικά και συνειδητά υπηρετούν.

Πώς μπορούνε να είναι αντικαπιταλιστές, όταν το χειρότερο έκτρωμα που γεννάει ο καπιταλισμός που σαπίζει, το φασισμό, ούτε τον μισούν βαθιά ούτε τον πολεμάνε στ’ αλήθεια, αλλά του κάνουνε πλάτες με τέτοια βρώμικα κόλπα και δικολαβίες τύπου Μπελαντή;

Σε ό,τι αφορά το δεύτερο πολιτικό επιχείρημα, μόνο αντισυστημικούς μάρτυρες δεν φτιάνει τους χρυσαυγίτες το «εχτός νόμου οι ναζιστές». Με το που έγινε η δολοφονία του παλικαριού στο Κερατσίνι και άρχισε να βγαίνει η μπόχα στην επιφάνεια, όλο και πιο πολλοί άνθρωποι ξεφοβήθηκαν και άρχισαν να μιλάνε: για τις προστασίες, τα μπραβιλίκια, τις βρωμοδουλειές κάθε είδους, την τρομοκρατία που ασκούσαν ως τα χτες οι ναζί (κι από την οποία κάθε άλλο παρά έχουμε σωθεί). Το να είναι παράνομος ο ναζιστής είναι όρος για να γίνουν γνωστές οι πομπές και η κτηνωδία του, αλλιώτικα, και ειδικά με ένα φιλοναζιστικό καθεστώς σα τούτο δω στην Ελλάδα, όλα μένουνε στο σκοτάδι λόγω του φόβου.

Επίσης, ρόλος της πραγματικής Αριστεράς είναι να αποδείξει στο λαό τη σύμφυση των ναζί με το κράτος των αστών με το να πρωτοστατήσει η ίδια στην αντιναζιστική – αντιφασιστική πάλη. Έτσι, και τους ναζιστές θα αποκαλύψει σαν κατακάθια της κοινωνίας και κανίβαλους και τους αστούς θα αναγκάσει είτε να κόψουν το δεξί τους χέρι, το φασιστικό, που τους είναι χρήσιμο κατά του λαού και της πραγματικής, ακόμα πολύ μειοψηφικής Αριστεράς είτε να μη το κόψουν και να παραδεχτούν ανοιχτά ότι έχουνε πολλά κοινά με τους ναζί και τους φασίστες.

Σε κάθε περίπτωση, ο λαός και η Αριστερά είναι που βγαίνουν κερδισμένοι κι όχι η αστική τάξη και πολύ περισσότεροι όχι οι ναζιστές.

Για το επιχείρημα ότι οι ναζί θ’ αλλάξουν όνομα και θα φτιάσουνε άλλο κόμμα, οπότε αρχίζει «φαύλος κύκλος», κι αυτό είναι δικολαβία τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Όταν λέμε εχτός νόμου οι ναζιστές, εννοούμε και φυλακή – στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για τα στελέχη τους. Όμως, αυτό το σκυλολόι δεν έχει απεριόριστη εφεδρεία καθοδηγητών και ηγετών. Οι χουντικοί φασίστες μπήκαν φυλακή και όσοι πήγαν να στήσουν κόμμα στην πλάτη τους, έφαγαν τα μούτρα τους, με μόνη εξαίρεση τον χουντοΕΠΕΝίτη Βορίδη, που χρειάστηκε να ξεπλυθεί από το ΛΑΟΣ και το Σαμαρά και δε βγαίνει πια ανοιχτά σα φασίστας, αλλά κάνει τον απλό «σκληρό συντηρητικό».

Εκείνο που έχει να κάνει η δημοκρατία, και έπρεπε να το χε κάνει από το 1974, αλλά δεν το επέτρεψαν ο σοσιαλιστής στα λόγια και φασίστας στη πράξη Αντρέας Παπαντρέου και η σοσιαλφασιστική ψευτοαριστερά, είναι να δηλώσει: εκτός νόμου οι ναζιστικές και φασιστικές οργανώσεις. Όποιος εκθειάζει τους ναζί, αλλά και τις διχτατορίες της 4ηςΑυγούστου και της 21ης Απριλίου, έστω και κατ’ ελάχιστον, δε μπορεί να συγκροτεί νόμιμη πολιτική οργάνωση και θα τσακίζεται στο γόνατο.

Από κει και πέρα, οι αλλαγές ονομάτων και άλλα τερτίπια των ναζιφασιστών θα μπορούσαν  εύκολα να αντιμετωπιστούν από το δημοκρατικό κίνημα, αλλά και από ένα αστοδημοκρατικό κράτος το οποίο θα λειτουργούσε με όρους στοιχειώδους μεταπολεμικού ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού (και δε θα ήταν το ρωσόφιλο- ρωσόδουλο φιλοναζιστικό έκτρωμα της «Ελληνικής Δημοκρατίας» του σήμερα).

Το ζουμί της θεωρίας ΣΥΡΙΖΑ - ψευτοΚΚΕ: Η ταύτιση με τους ναζί στους κοινούς εχθρούς

Φοβάται λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, κι εδώ είναι το «δια ταύτα» της θεωρίας του, ότι απαγόρευση των ναζιστών σημαίνει στο μέλλον και η Αριστερά εχτός νόμου. Μιλάει μάλιστα και για το γεγονός ότι ζούμε -λέει- καιρούς «κοινοβουλευτικής έκτακτης ανάγκης», δηλαδή το γνωστό παραμυθάκι ότι το κύριο πρόβλημα του λαού είναι οι πλειοψηφίες της Βουλής που, επειδή είναι πουλημένες τάχα στη Δύση, ψηφίζουνε όλο πείνα για να μας αγοράσουν τάχα στο τέλος πάμφτηνους οι Γερμανοί της Μέρκελ. (Επαναλαμβάνουν, με πάθος μάλιστα, αυτό το παραμύθι την ώρα που οι μόνοι που μας αγοράζουν πάμφθηνους είναι οι Ρώσοι και οι Κινέζοι).

                    Οι φιλελεύθεροι τους νομίζουν
                     παρανοϊκούς, αλλά είναι απλώς
                                                          φασίστες...

Δε χρειάζεται να πει περισσότερα ο Μπελαντής, που στο βάθος είναι, όπως είπαμε, Τσίπρας και Κουτσούμπας. Η «έκτακτη ανάγκη» για την οποία μιλάει είναι αυτά που λένε και οι ναζιστές, και πριν και αφού τους πιάσανε: «κάτω το μνημόνιο των αμερικανοευρωπαίων και τελικά των εβραίων, που αντί να πιάσουν τους κλέφτες και τους αστούς πολιτικούς που έχουνε άπειρα λεφτά στα σεντούκια, πιάνουν εμάς τα λαϊκά παιδιά που παλεύουμε για σημαία και πατρίδα».

Αν εξαιρέσει κανείς το θέμα των μεταναστών και το ρατσισμό γενικότερα, Χρυσή Αυγή και ΣΥΡΙΖΑ – ψευτοΚΚΕ έχουνε την ίδια στρατηγική γραμμή και χτυπάν τους ίδιους ακριβώς στρατηγικούς εχθρούς: τη Δύση, τους φιλελεύθερους, το διαφωτισμό, τη βιομηχανία, τη σύγχρονη τεχνολογία, την πρόοδο.

Στα δύο μεγάλα ζητήματα του καιρού μας στην Ελλάδα, η ψευτοαριστερά για το μεν θέμα της πείνας λέει τα ίδια με τους ναζί, ότι τάχα μας πείνασε το μνημόνιο κι όχι η χρεοκοπία που ετοιμάσανε όλοι τους τσακίζοντας τη βιομηχανία και την αγροτική παραγωγή και δωροδοκώντας πλατειά τμήματα του λαού με το ευρωπαϊκό χρήμα που έτρεχε ποτάμι, ούτε το παραγωγικό σαμποτάζ που το συνεχίζουν σήμερα και μάλιστα με την κατάλληλη χρήση των μνημονίων.  Όσο για το δε ζήτημα του ναζισμού – φασισμού σκίζει, όπως είπαμε, τα ιμάτιά της να μείνουνε ΝΟΜΙΜΟΙ σαν χιτλερικό πολιτικό κόμμα οι ναζιστές μαχαιροβγάλτες και δολοφόνοι.

                                                 Εφημεριδούλα της ΕΠΟΝ Λευκάδας

Τι σχέση έχει αυτή η κακομούτσουνη, φιλοχρυσαυγίτικη, στην ουσία σοσιαλφασιστική «Αριστερά» με την ΕΑΜική Αριστερά του 1941-1945, τη ΔΣΕίτικη αντι-μοναρχοφασιστική του 1946-1949, την ΕΔΑΐτικη μετά τον πόλεμο, την Αριστερά του αντιφασιστικού Πολυτεχνείου του ‘73; Τι σχέση έχει με όλη την κουλτούρα των αριστερών αγωνιστών, η οποία πάντα ξεκινούσε από τον πιο αδιάλλακτο αντιφασισμό, που δε σήκωνε διαπραγμάτευση και «ναι μεν αλλά…» κ έπλασε γενιές τίμιων, φωτεινών και θαυμαστών ανθρώπων;

Η Αριστερά ήταν πάντα ο μπροστάρης του ευρύτερου δημοκρατικού κινήματος. Ουρά του και στη συνέχεια αντίπαλό του την έκαναν οι πουλημένοι ηγέτες της, που διάλυσαν το πραγματικό ΚΚΕ κι έφτιαξαν ένα ψεύτικο κόμμα από το 1961 και δώθε. Παιδιά αυτού του ψεύτικου «ΚΚΕ» είναι ο Τσίπρας, ο Κουβέλης, ο Κουτσούμπας, όλοι οι σοσιαλφασίστες που πρόδωσαν και πούλησαν τους αγώνες αυτού του λαού για ψωμί, δημοκρατία, υλική και πνευματική προκοπή κι ανάπτυξη, σοσιαλισμό. Ιδιαίτερα χτύπησαν τον αγώνα του Πολυτεχνείου, ενώ μετά την πτώση της χούντας χτύπησαν με λύσσα τον αγώνα για να πεταχτούν οι χουντικοί από το κράτος και τη δημόσια ζωή (αποχουντοποίηση) με όσο πάθος τώρα χτυπάνε τον αγώνα για απο-ναζιστοποίηση του κράτους και της κοινωνίας.

Ψευτοαριστερά και κλασσικοί ναζιστές ενώνονται πίσω από ένα νέο, βρώμικο αφεντικό που έρχεται στη χώρα μας με τη μάσκα του φίλου. Πρόκειται για τη Ρωσία του φασίστα Πούτιν, που μόλις πριν από λίγες μέρες, με αφορμή τη Συρία, έδειξε ότι κάνει διπλωματικό κουμάντο τον πλανήτη, σε βαθμό μεγαλύτερο από τις ΗΠΑ, μέσα από τις συμμαχίες και τις μεταμορφώσεις της.

Σ’ αυτό το αφεντικό μας καλεί να πάμε ο Τσίπρας για δανεικά για να γλιτώσουμε τάχα από τη Μέρκελ, κι ας μας πουλάει ο Ρώσος το φυσικό αέριο με καπέλο 30% σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, κι ας αγοράζει τζάμπα τη γη στη Χαλκιδική, τη Δωδώνη, τον ΠΑΟΚ, τη ΣΕΚΑΠ με τα καπνά, την Τράπεζα Πειραιώς, κι ας ζητάει τζάμπα τα τρένα και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Η Μέρκελ τρώει τις μούτζες, εμφανίζεται να επιβάλλει κούρεμα μισθών και πείνα κι ο Ρώσος αγοράζει τζάμπα κι έχει έτοιμους εργάτες-δούλους, που τον θεωρούνε μάλιστα προς το παρόν και φίλο τους γιατί τους βγάζει από την κόλαση της ανεργίας!

Σ’ αυτόν τον ίδιο Πούτιν πάει ο Κουτσούμπας, όταν συναντάει τον πρέσβη της Ρωσίας πάνω στην κρίση της Συρίας και παρουσιάζει τη Μόσχα σα δύναμη ειρήνης ενάντια στις ΗΠΑ, αυτός ο δήθεν «απόλυτος κομμουνιστής αντικαπιταλιστής» που δεν κάνει τάχα διακρίσεις μεταξύ καπιταλιστικών χωρών και μεταξύ ιμπεριαλιστών.

Σ’ αυτόν μας καλεί να πάμε κι ο Κουβέλης, που σα στέλεχος του ΣΥΝασπισμού το 2009 όταν τον ρώτησαν για την κρίση με το φυσικό αέριο στην Ουκρανία, που τότε στέναζε από τους εκβιασμούς της Ρωσίας επειδή είχε αντιρώσο πρόεδρο, είχε απαντήσει λίγο πολύ ότι όποιος είναι αντιρώσος στην Ουκρανία είναι χαφιές των Αμερικάνων και ότι ο ίδιος είναι πολύ χαρούμενος που «επιτέλους» τάχα η Ρωσία «ξαναγίνεται» μεγάλο γεωπολιτικό μέγεθος, λες κι έπαψε ποτέ να είναι!

Σ΄ αυτόν όμως, στον Αδόλφο Πούτιν, μας καλεί να πάμε εδώ και χρόνια τόσο η φυλλάδα των ναζιστών της Χρυσής Αυγής, όσο και πιο πρόσφατα ο Κασιδιάρης από το βήμα της Βουλής.

Για εβραιοσιωνιστικό λόμπι μιλάνε οι ναζήδες, κύριο εχθρό -μετά τις ΗΠΑ- το Ισραήλ έχουνε οι συριζαίοι κι οι κνίτες, τάχα από «αγάπη» για την Παλαιστίνη. Από τις δεκάδες συρράξεις ανά τον κόσμο, μονάχα για την διαμάχη Ισραηλινών – Παλαιστινίων κάνουνε διαδηλώσεις σε πρεσβεία κράτους -πλην των ΗΠΑ- το οποίο «τυχαίνει» να είναι το εβραϊκό. Στη σέρβικη πρεσβεία για τη Βοσνία και στη ρωσική για την Τσετσενία όμως δεν πάτησαν ποτέ, αντιθέτως χειροκροτούσαν τους σφαγείς «ορθόδοξους αδερφούς μας», αυτοί οι δήθεν μαρξιστές, φυσικά και πάλι μαζί με τους ναζήδες.

Άρα, λοιπόν, τη θεωρία «των δύο άκρων» τη φτιάχνει η πράξη της ψευτοαριστεράς και όχι οι «εγκέφαλοι» της εθνικιστικής ακροδεξιάς τύπου Λαζαρίδη. Μόνο που δεν πρόκειται για δύο άκρα, αλλά για έναν ακροδεξιό πόλο, στον οποίο οι ναζί ως ωμοί ρατσιστές γενοκτόνοι-κανίβαλοι είναι ποιοτικά πιο δεξιά απ’ όλους κι έξω από κάθε όριο ανθρώπινου πολιτισμού.

Το «θα μας βγάλουνε κι εμάς παράνομους» του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει στο βάθος ότι θεωρούν κέντρο του αντιλαϊκού «κακού» ή αλλιώτικα την πιο βαθιά αντίδραση όχι το ναζιστή  αλλά τον φιλελεύθερο , που σήμερα πιάνει το χρυσαυγίτη και αύριο θα πιάσει και τον «αριστερό». Άρα, αυτή η θέση φτιάνει ανθρώπους που μισούν πιο πολύ το  αστοδημοκρατικό, στη μορφή έστω, κράτος που συλλαμβάνει το ναζιστή απ’ ότι μισούν τον ίδιο το ναζισμό.

Αυτό σημαίνει αντικειμενική συμμαχία με τον φασισμό ενάντια στον έστω ασυνεπή αστοδημοκρατισμό, αυτό είναι το αίσχος και η ρωσοπραχτόρικη τροτσκιστική κατάντια των ηγεσιών ΣΥΡΙΖΑ – ψευτοΚΚΕ. Στο βάθος αυτή είναι η στρατηγική όλων των οπορτουνιστών και σοσιαλφασιστών της γης σήμερα. Αυτοί σε συνθήκες επέλασης του ρωσοκινεζικού νεοναζισμού και του ισλαμοφασισμού αντί για ένα παγκόσμιο αντιφασιστικό μέτωπο καλούν σε ένα παγκόσμιο αντι-νεοφιλελεύθερο μέτωπο.

Αυτό εξηγεί στο βάθος και το πάθος με το οποίο η ψεύτικη «Αριστερά» υπερασπίζεται τη νομιμότητα των ναζιστών σαν πολιτικό κόμμα, αλλά και το γεγονός ότι πάει να «αντιπαλέψει», δηλαδή να ξεκαρφώσει τους ναζιστές με το ψέμα ότι η Χρυσή Αυγή είναι τσιράκι των φιλελεύθερων, των εφοπλιστών και γενικά του δυτικού τύπου ελληνικού ιδιωτικού κεφάλαιου.

Η ψευτοαριστερά δε μπορεί και δε θέλει να χτυπήσει το χρυσαυγίτη στην ουσία της γραμμής του, γιατί τελικά αυτή η γραμμή, πέρα από το ρατσισμό και την «ανωτερότητα της φυλής», είναι η δικιά της.

Η ιδεολογία του κνίτη λίπασμα για την ανάπτυξη του χρυσαυγίτικου ναζισμού

Ο χρυσαυγίτης στο μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας δεν έγινε αποδεχτός τόσο εξ αιτίας της γραμμής του για τους παράνομους μετανάστες. Αυτό έπαιξε ρόλο εκεί όπου υπάρχει οξύ πρόβλημα μεγάλης μεταναστευτικής συγκέντρωσης σε συνθήκες αποθήκης ανθρώπων, οπότε και εγκληματικότητας (π.χ. Αγ. Παντελεήμονας στην Αθήνα, Πάτρα κλπ.). Το βασικό στη θεωρία του που συγκινεί έναν πολιτικά καθυστερημένο κόσμο είναι το «κάτω οι κλέφτες» ή πιο σωστά «κάτω η κλεπτοκρατία και η δημοκρατία των 300 του κοινοβούλιου που τη γεννάει». Αυτή μάλιστα τη γραμμή, που έμμεσα τη ζυμώνουνε στον κόσμο (και τη ζυμώναν από χρόνια) το ψευτοΚΚΕ και (από τότε που έγινε ξανά τάχα «ριζοσπαστικός» και πέταξε το ευρωπαϊκό προσωπείο) ο ΣΥΝασπισμός, η Χρυσή Αυγή την πάει ως το τέρμα της.

Εκεί δηλαδή που ο κνίτης κι ο συριζαίος σε όλες τις παρέες, σε όλα τα τραπέζια, σε όλες τις κουβέντες λένε ότι κέντρο της αντίδρασης είναι ο Πρετεντέρης, τα μέσα ενημέρωσης με κάπως φιλοευρωπαϊκή γραμμή και οι φιλελεύθεροι αστοί του μνημόνιου, ο χρυσαυγίτης πάει και τους φτύνει την κάμερα, τους κλοτσάει (Κασιδιάρης – Ζαρούλια), τους ταπεινώνει και υπόσχεται με τρόπο ότι κάποτε θα τους συντρίψει. Ο ναζιστής είναι, δηλαδή, στα μάτια του απλού ανθρώπου ένας λαϊκός αντικαπιταλιστής που, αντί να μιλάει με τη Λαγκάρντ και με τους Ευρωπαίους σαν τον Τσίπρα κι αντί να κάνει «μαρξιστικές» αλαμπουρνέζικες αναλύσεις σαν τον Κουτσούμπα, κάνει ό,τι θα ‘κανε κι ο ίδιος ο τηλεθεατής χωρίς γνώση των αληθινών αιτίων της καταστροφής του: βρίζει «αυτούς που τα φάγανε», κατουράει έξω από «τα κανάλια του μνημόνιου», κλοτσάει και ταπεινώνει, όντας ταυτόχρονα ένας λαϊκός τύπος (στη μορφή, γιατί στην πράξη τα στελέχη των ναζί δεν είναι λαός, αλλά άνθρωποι του υπόκοσμου).

Οι υποτιθέμενοι υπεύθυνοι της τύχης μας... Μέσα τους μάλιστα
είναι και ρωσάκια που κάνουν εισοδισμό στους φιλελεύθερους
(Τσίμας - Θεοδωράκης), καθώς και εθνικιστές (Χατζηνικολάου),
που κάθε άλλο παρά φιλομνημόνιοι είναι, ενώ γλείφουν και το
σοσιαλφασισμό (βλ. π.χ. Μπογιόπουλο)

Ο ναζιστής, λοιπόν, κερδίζει τις πιο καθυστερημένες  πλευρές του λαού πάνω σε μια απάτη, πάνω σε ένα μεγάλο ψέμα που το φτιάξαν από κοινού η ψευτοαριστερά και το «αντινεοφιλελεύθερο» λαλιωτικό ΠΑΣΟΚ, δηλαδή οι σοσιαλφασίστες: ότι πυρήνας του κακού σε αυτή τη χώρα και άκρα δεξιά των αστών είναι τάχα το ιδιωτικό κεφάλαιο της αγοράς, οι φιλελεύθεροι πολιτικοί του εκπρόσωποι και τελικά, σε διεθνές επίπεδο, η Ευρώπη και η Δύση. Ποτέ αυτές οι μάζες δεν μπόρεσαν να ακούσουν ότι για την καταστροφή τους φταίνε οι άνθρωποι της Ρωσίας, οι δήθεν φίλοι του λαού, που κλείσανε τα εργοστάσια. Όλα τα κακά για τον κνίτη και το χρυσαυγίτη πηγάζουν από τη Δύση και αυτή είναι η μεγάλη υπηρεσία την οποία πρόσφερε η ψευτοαριστερά στους κλασσικούς ναζιστές φίλους και συναγωνιστές της στον κοινό τους «αγώνα»: ότι έφτιαξε ένα λαό με την κνίτικη, δηλαδή την ακροδεξιά «αντικαπιταλιστική» λογική στο κεφάλι, με την οποία δουλεύει κατά κόρον ο χρυσαυγίτης ναζιστής.

Αν η «Αριστερά» παραδεχτεί ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι της ΕΕ και των μνημόνιων, που τα βρίζει από το πρωί ως το βράδυ ο Κασιδιάρης, ούτε των εφοπλιστών που πήραν τα καράβια τους από την Ελλάδα, θα βρεθεί στην πολύ δύσκολη θέση να εξηγήσει στους οπαδούς της, που έχουνε, σε ένα μέρος τους, αριστερές και προοδευτικές διαθέσεις, πώς γίνεται να είναι στο ίδιο στρατόπεδο με τους ναζήδες σε όλα τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα, ακόμα και στον επιλεχτικό «αντικαπιταλισμό» που αφήνει τους δεμένους με τη Ρωσία καπιταλιστές να αλωνίζουνε και κλείνει όλους τους υπόλοιπους ή εμποδίζει έστω την ανάπτυξη και τις δραστηριότητές τους.

Σε ό,τι αφορά δε τα «δύο άκρα», μια πραγματική αστική δημοκρατία πράγματι δε θα χαριζόταν στις τραμπούκικες και αντιλαϊκές πράξεις βίας της ψευτοαριστεράς (π.χ. επιθέσεις στις Σκουριές, τραμπουκισμοί με ρόπαλα του ψευτοΚΚΕ κατά επιβατών πλοίων κλπ.), στο βαθμό βέβαια που θα τις είχε αποκαλύψει στο λαό σαν τέτοιες. Η διαφορά είναι ότι τα περί «δύο άκρων» των Σαμαρά – Κρανιδιώτη – Λαζαρίδη δικαιώνουν το ΣΥΡΙΖΑ σα φίλο του λαού: γιατί οι φαιοί αυτοί τύποι παρουσιάζουνε τη βία του Τσίπρα σα βία του λαού, βία «κομμουνιστική – κόκκινη» που έρχεται τάχα από άλλη πηγή, αντίθετη από εκείνη της Χρυσής Αυγής.

                                                               Οι... δημοκράτες

Αλλά αυτή τη βία, τη σοσιαλφασιστική, ποτέ οι Σαμαράς – Βενιζέλος δεν θα την χτυπήσουν στ αλήθεια, γιατί είναι κομμάτι της ακροδεξιάς βίας που οδήγησε και οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή, στην πείνα και στο φασισμό προς όφελος της αγαπημένης τους Ρωσίας, που μας θέλει για αποικία της. Η βία της ψευτοαριστεράς -που πάντως δεν συγκρίνεται με την ρατσιστική και κανιβαλική βία των ναζί που πρέπει να τη συντρίψουμε σε ενιαίο μέτωπο με τους πάντες- θα μπορεί να αντιμετωπιστεί αληθινά μονάχα σε όσο βαθμό το δημοκρατικό, προοδευτικό και αριστερό κίνημα θα πείθει την πλειοφηφία του λαού σε κάθε χώρο πάλης για τον ακροδεξιό χαρακτήρα της οπότε και ο λαός θα έχει μπροστά του ένα ζωντανό παράδειγμα μιας άλλης πραγματικής, ριζοσπαστικής, ταξικής, επαναστατικής αλλά και δημοκρατικής Αριστεράς.

Στην πραγματικότητα πάντα υπάρχουν δύο άκρα στην κοινωνία. Μόνο που το αληθινό αντίθετο άκρο της Χρυσής Αυγής είναι σήμερα αυτοί που θέλουν την απαγόρευσή της, δηλαδή οι πραγματικοί αριστεροί, καθώς και οι συνεπείς δημοκράτες. Όλοι αυτοί ποτέ δεν διανοήθηκαν να μη βγει εκτός νόμου το ναζιστικό άκρο για να μην βγουν εκτός νόμου οι ίδιοι. Αντίθετα ξέρουν ότι όσο είναι νόμιμοι οι ναζί είναι οι ίδιοι που περιορίζονται στην πολιτική τους ελευθερία και τελικά προορίζονται  να μπουν στον δρόμο της παρανομίας. Και για να τελειώνουμε: Σε κάθε περίπτωση η ασπίδα του αριστερού έναντι μιας εξουσίας που πρώτα θα βγάλει παράνομο το ναζιστή και μετά τον ίδιο, πράγμα που δεν έχει γίνει ποτέ ιστορικά με αυτή τη σειρά, είναι ακριβώς η οργάνωση του λαού και ο πρωτοπόρος ρόλος της αριστεράς στο δημοκρατικό κίνημα, καθώς και στο ταξικό εργατικό – λαϊκό. Η νομιμότητα των ταγματαλητών το 1944 σήμανε το θάνατο της Δημοκρατίας μέχρι το 1974 και, αργά ή γρήγορα, την παρανομία για το επαναστατικό ΚΚΕ.

Μια αστική τάξη που θα αναγκαστεί από ένα ρωμαλέο αντιφασιστικό κίνημα να βγάλει παράνομους τους ναζί, ούτε να σκεφτεί δε θα μπορεί να περάσει νόμο για παρανομία της πραγματικής Αριστεράς, γιατί αυτή θα ηγείται μοιραία αυτού του νικηφόρου μετώπου και θα ακτινοβολεί πιο πολύ από κάθε άλλον πολιτικό χώρο και οι αγωνιστές της θα περιβάλλονται από την αγάπη και την εμπιστοσύνη κάθε δημοκράτη και πατριώτη.

Η ήττα των -στη μορφή τροτσκιστικών, στην ουσία φιλοναζιστικών- παραμυθιών που γεννοβολάει το Κρεμλίνο και αναπαράγουν στην Ελλάδα οι λακέδες του Πούτιν, δήθεν «αριστεροί» ηγέτες των ΣΥΡΙΖΑ – ψευτοΚΚΕ, για να εξασφαλίζουνε τη νομιμότητα των φιλορώσων συναγωνιστών τους, ναζιστών της Χρυσής Αυγής, αποτελεί όρο για τη συγκρότηση μιας στοιχειωδώς μαζικής δημοκρατικής και επαναστατικής Αριστεράς.

Ο φιλοναζισμός, έστω καλυμμένος, είναι η πιο χτυπητή αποκάλυψη του δεξιού, τελικά φασιστικού χαρακτήρα της ψευτοαριστεράς. Ο καθένας αρχίζει να παίρνει πια την πραγματική του θέση στον άξονα Δεξιά – Αριστερά, όχι με βάση το πώς χαρακτηρίζει τον εαυτό του, αλλά το τι θέσεις παίρνει στα πραγματικά ζητήματα που βάζει η ζωή και η ταξική πάλη.

Η θέση της ψευτοαριστεράς για τους ναζιστές είναι η αχίλλεια φτέρνα της κι εκεί πρέπει να χτυπηθεί αλύπητα, αν θέλουμε να γλιτώσουμε σα λαός από τα δεσμά του φασισμού και της υποδούλωσης στους χειρότερους δυνάστες και αποικιοκράτες, στους ρωσοκινέζους φασίστες εργοδότες του Τσίπρα, του Κουτσούμπα, του Κουβέλη και του Μιχαλολιάκου.


Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Οργάνωσης για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ στις 10 του Οχτώβρη 2013

http://kokkinometerizi.blogspot.com/2013/10/blog-post.html