“Χι­τλε­ρι­κό έ­γκλη­μα” η Χι­ρο­σί­μα

Η πρώ­τη πρά­ξη, πρω­το­φα­νής στα ι­στο­ρι­κά χρο­νι­κά, εί­ναι ο σχε­δια­σμός να “δι­κα­στούν” α­πό το ρω­σι­κό κρά­τος οι Η­ΠΑ για τη ρί­ψη της α­το­μι­κής βόμ­βας στη Χι­ρο­σί­μα, η ο­ποί­α προ­τεί­νε­ται να κρι­θεί σύ­ντο­μα α­πό το ρω­σι­κό κοινο­βού­λιο ως έ­γκλη­μα “ι­σά­ξιο με ε­κεί­να της χι­τλε­ρι­κής Γερ­μα­νί­ας”!!

Πρό­κει­ται για ά­πο­ψη - θέ­ση του ι­στο­ρι­κού α­να­θε­ω­ρη­τι­σμού ό­λων των νε­ο­χι­τλε­ρι­κών ψευ­το­ϊ­στο­ρι­κών, οι ο­ποί­οι στο ό­νο­μα των ά­μα­χων θυ­μά­των από την πλευ­ρά του ά­δι­κου - φα­σι­στι­κού στρα­το­πέ­δου στον Β΄Πα­γκό­σμιο Πό­λεμο, σχε­τι­κο­ποιούν το δί­κιο και το ά­δι­κο και ου­σιαστι­κά α­θω­ώ­νουν τη χιτλε­ρι­κή Γερ­μα­νί­α και τους συμ­μά­χους της, στο ό­νο­μα της θε­ω­ρί­ας “ό­λοι έ­κα­ναν ε­γκλή­μα­τα, α­πλώς ο νι­κη­τής επέ­βα­λε τη δι­κή του α­λή­θεια κι έ­κρυ­ψε τα δικά του”.

Η α­το­μι­κή βόμ­βα στη Χι­ρο­σί­μα, πα­ρά τη φρί­κη για τους α­μά­χους, που έ­δω­σε μά­λι­στα ε­πι­χει­ρή­μα­τα στο πα­γκό­σμιο δη­μο­κρα­τι­κό κί­νη­μα (και σω­στά) να ζη­τή­σει την κα­τάρ­γη­ση Ο­ΛΩΝ των πυ­ρη­νι­κών ό­πλων (θέ­ση και της στα­λι­νικής ΕΣ­ΣΔ και της μα­ο­ϊ­κής Λα­ϊ­κής Κί­νας), δεν ήταν μια ά­δι­κη αλ­λά μια δί­καιη πρά­ξη, που ό­ταν έ­γι­νε εί­χε την έ­γκρι­ση του πα­γκό­σμιου α­ντι­φα­σι­στι­κού στρα­το­πέ­δου, δη­λα­δή και της ΕΣ­ΣΔ. Αυ­τός ο έ­σχα­τος βομ­βαρ­δι­σμός, ό­πως έ­χουμε γρά­ψει και στο πα­ρελ­θόν, τσά­κι­σε τον ια­πω­νι­κό κα­νι­βα­λι­κό ι­μπε­ρια­λισμό και τον α­νά­γκα­σε σε ά­νευ ό­ρων συν­θη­κο­λό­γη­ση, σώ­ζο­ντας δε­κά­δες χι­λιά­δες ζω­ές σο­βιε­τι­κών, εγ­γλέ­ζων, α­με­ρι­κα­νών και κι­νέ­ζων στρα­τιω­τών, τε­λι­κά και για­πω­νέ­ζων, οι ο­ποί­οι θα έ­πρε­πε να θυ­σια­στούν για να κα­τα­λη­φθούν τα ιαπωνι­κά νη­σιά, μιας και ο για­πω­νέ­ζι­κος αυ­το­κρα­το­ρι­κός στρα­τός εί­χε ε­ντο­λή να μά­χε­ται μέ­χρι και του τε­λευ­ταί­ου στρα­τιώ­τη.

Δεν εί­ναι τυ­χαί­ο ό­τι ο α­με­ρι­κά­νι­κος ι­μπε­ρια­λι­σμός δεν μπό­ρε­σε πο­τέ ξα­νά να κά­νει χρή­ση της α­το­μι­κής βόμ­βας, ού­τε π.χ. στην Κο­ρέ­α, ού­τε στο Βιετ­νάμ, α­κρι­βώς για­τί σε αυ­τές τις πε­ρι­πτώ­σεις, ε­πει­δή οι πό­λε­μοι αυ­τοί ή­ταν ά­δι­κοι και ι­μπε­ρια­λι­στι­κοί α­πό την πλευρά των Η­ΠΑ, η Ουά­σι­γκτον δεν εί­χε το κύ­ρος και το η­θι­κό έρ­μα να χτυ­πή­σει τους λα­ούς των χω­ρών αυ­τών με τέ­τοια συ­ντρι­πτι­κή δύ­να­μη πυ­ρός (πα­ράλ­λη­λα βέ­βαια υ­πήρ­χε και η “πυ­ρη­νική” ι­σορ­ρο­πί­α πρώ­τα με τη σο­σια­λι­στι­κή και στη συ­νέ­χεια με τη σο­σια­λι­μπερια­λι­στι­κή ΕΣ­ΣΔ).

Προς τι λοι­πόν αυ­τή η κί­νη­ση των που­τι­νι­κών δια­στρε­βλω­τών της ιστο­ρί­ας; Την α­πά­ντη­ση την έ­χουν δώ­σει ε­δώ και χρό­νια, ε­δώ στην Ελ­λάδα και ό­χι στη Μό­σχα, κά­ποιοι μι­κρο­με­σαί­οι πρά­κτο­ρες του Κρεμ­λί­νου. Η Πα­πα­ρήγα και πρό­σφα­τα ο Κου­τσού­μπας του ψευ­τοΚ­ΚΕ, ό­που στα­θού­νε κι ό­που βρε­θούνε, δι­η­γού­νται μια ι­στο­ρί­α του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου, κομ­μέ­νη και ραμ­μέ­νη στα μέ­τρα των ρω­σι­κών α­φε­ντι­κών τους:

Η­ΠΑ και Με­γά­λη Βρε­τα­νί­α, οι “πραγ­μα­τι­κοί” τά­χα υ­πεύ­θυ­νοι για τον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, συ­νέ­λα­βαν το “σα­τα­νι­κό” σχέ­διο να στρέ­ψουν τη Γερ­μα­νί­α ε­νά­ντια στην ΕΣ­ΣΔ και τα­νά­πα­λιν, ώ­στε οι δυο τους να πο­λε­μή­σουν με­τα­ξύ τους και να α­πο­δυ­να­μω­θούν και στο τέ­λος οι “επά­ρα­τοι” δυ­τι­κοί να τους καθυ­πο­τά­ξουν. Ά­ρα, η πά­λη της ΕΣ­ΣΔ το 1941-1945 ή­ταν ου­σια­στι­κά ό­χι πά­λη ζω­ής και θανά­του με τους κτη­ναν­θρώ­πους - φο­νιά­δες του Γ’ Ρά­ιχ, αλ­λά με τα “α­με­ρι­κα­νο­βρετα­νι­κά σχέ­δια” για την Ευ­ρώ­πη, στα ο­ποί­α (σύμ­φω­να με αυ­τή την “α­ντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή” ρώ­σι­κη - κνί­τι­κη α­νά­λυ­ση) “α­ντι­κει­με­νι­κά” α­ντι­στά­θη­κε και ο Χί­τλερ, γι’ αυ­τό και οι Α­με­ρι­κα­νο­βρε­τα­νοί συμ­μά­χη­σαν με την ΕΣ­ΣΔ και τον κα­τατρό­πω­σαν!

“Κα­κός ο Χί­τλερ, δε λέ­με, αλ­λά ο πυ­ρή­νας της α­ντί­δρα­σης και υ­πο­κινη­τής του πο­λέ­μου ή­ταν οι Α­με­ρι­κα­νο­βρε­τα­νοί”. Αυ­τή εί­ναι η γραμ­μή του Κρεμλί­νου α­πό το Μπρέζ­νιεφ και δώ­θε και αυ­τήν ε­κλα­ϊ­κεύ­ουν και τα πρα­κτο­ρεί­α της Ρω­σί­ας τύ­που ψευ­τοΚ­ΚΕ, ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, να­ζι­στών και α­κρο­δε­ξιών στις διά­φορες χώ­ρες. Στό­χος; Η δι­καιο­λό­γη­ση - με­θαύ­ριο - της συ­μπό­ρευ­σης “α­ρι­στε­ρών αντι­ι­μπε­ρια­λι­στών” και κλασ­σι­κών φαιών φα­σι­στών κα­τά της Ευ­ρώ­πης, της δη­μοκρα­τί­ας και του δια­φω­τι­σμού, σε τε­λι­κή α­νά­λυ­ση κα­τά των λα­ών, του προ­λε­ταριά­του και της πραγ­μα­τι­κής Α­ρι­στε­ράς.

Ή­δη άλ­λω­στε ο σο­σιαλ­φα­σι­σμός στην Ελ­λά­δα, ε­δώ κι ε­κεί, ό­ταν του ε­πι­ση­μαί­νε­ται α­πό δη­μο­κρά­τες η ε­κτρω­μα­τι­κή συμ­μα­χί­α ψευ­το­α­ρι­στε­ράς - ακρο­δε­ξιών και φα­σι­στών στον φι­λο­που­τι­νι­σμό και α­ντιευ­ρω­πα­ϊ­σμό, έ­χει αρχί­σει να ψι­θυ­ρί­ζει ό­τι αυ­τό εί­ναι μια “ε­πα­νά­λη­ψη του συμ­φώ­νου Ρί­μπε­ντροπ - Μο­λό­τοφ”, το ο­ποί­ο φυ­σι­κά ή­ταν τα­κτι­κή και ό­χι στρα­τη­γι­κή ε­πι­λο­γή του Στά­λιν και της ΕΣ­ΣΔ, ό­πως πο­νη­ρά το δια­στρέ­φουν οι σο­σιαλ­φα­σί­στες.

Κομμάτι από άρθρο της ΟΑΚΚΕ 

Εκτός νόμου οι ναζιφασίστες !!

Με δύο λόγια, ο πραγματικός αριστερός ζητάει από το κράτος και μάλιστα απαιτεί να είναι αστικό δημοκρατικό και όχι φασιστικό. Μ’ αυτή του την πάλη καταφέρνει κατ αρχήν πραγματικές νίκες κατά των φασιστών, πετυχαίνοντας διάσπαση ανάμεσα στους φασίστες και στους κάπως δημοκρατικούς αστούς.
Ταυτόχρονα πείθει τις μάζες για την ανάγκη να ανατραπεί συνολικά ο καπιταλισμός, καθώς όσο το αριστερό αντιφασιστικό κίνημα θα δυναμώνει, τόσο οι αστοί, αρχίζοντας από τους πιο αντιδραστικούς, θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται, επειδή θα αναγκαστούν να χρησιμοποιούν τους φασίστες σαν όπλο κατά του λαού και του αντιφασιστικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.

                                                                 ***
Εκείνο που έχει να κάνει η δημοκρατία, και έπρεπε να το χε κάνει από το 1974, αλλά δεν το επέτρεψαν ο σοσιαλιστής στα λόγια και φασίστας στη πράξη Αντρέας Παπαντρέου και η σοσιαλφασιστική ψευτοαριστερά, είναι να δηλώσει: εκτός νόμου οι ναζιστικές και φασιστικές οργανώσεις. Όποιος εκθειάζει τους ναζί, αλλά και τις διχτατορίες της 4ηςΑυγούστου και της 21ης Απριλίου, έστω και κατ’ ελάχιστον, δε μπορεί να συγκροτεί νόμιμη πολιτική οργάνωση και θα τσακίζεται στο γόνατο.
Από κει και πέρα, οι αλλαγές ονομάτων και άλλα τερτίπια των ναζιφασιστών θα μπορούσαν εύκολα να αντιμετωπιστούν από το δημοκρατικό κίνημα, αλλά και από ένα αστοδημοκρατικό κράτος το οποίο θα λειτουργούσε με όρους στοιχειώδους μεταπολεμικού ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού (και δε θα ήταν το ρωσόφιλο- ρωσόδουλο φιλοναζιστικό έκτρωμα της «Ελληνικής Δημοκρατίας» του σήμερα).

Πάρθηκε από εδώ απ όπου μπορείτε να δείτε κι ολόκληρο το κείμενο http://kokkinometerizi.blogspot.com/2013/10/blog-post.html

Ο Βασικός Εχθρός βρίσκεται στην ίδια σου την χώρα

Διανύουμε ήδη τον 7ο χρόνο του εμφυλίου πολέμου και της επέμβασης μίας σειράς ξένων κρατών και πολιτικών δυνάμεων (Ρωσίας, Ιράν, Χεζμπολάχ, στρατευμάτων από το Ιράκ, Τουρκίας, ΗΠΑ και άλλων δυτικών χωρών) στο συριακό έδαφος, ενός πολέμου που ήδη μετράει γύρω στα 600.000 θύματα και εκατομμύρια προσφύγων.

Εντούτοις, μέχρι και το Σάββατο 14/4/2018 καμία από τις βασικές αριστερές πολιτικές δυνάμεις της χώρας κατά τη διάρκεια αυτών των 7 ετών δεν είχε διοργανώσει κάποιο αντιπολεμικό συλλαλητήριο. Ενώ, εδώ και 7 χρόνια δεν έχουν πει ούτε μια καλή κουβέντα για τη μόνη γνήσια ριζοσπαστική πολιτική δύναμη στην περιοχή, το απελευθερωτικό κίνημα των Κούρδων, αντίθετα έχουν κάνει χόμπυ να λοιδορούν τον ηρωικό τους αγώνα. Η επιχείρηση, όμως, των ΗΠΑ-Αγγλίας-Γαλλίας τα ξημερώματα της ίδιας ημέρας, η οποία μάλιστα δεν είχε θύματα, αφού στράφηκε μόνο κατά στρατιωτικών εγκαταστάσεων και υποδομών, κινητοποίησε τα αντιαμερικανικά-αντιδυτικά χαρακτηριστικά της ελληνικής αριστεράς, με αποτέλεσμα από τότε να διοργανώνει συνεχώς κινητοποιήσεις στην πρεσβεία των ΗΠΑ.

Για την ελληνική αριστερά λοιπόν ο πόλεμος δεν ξεκίνησε το 2011, αλλά τα ξημερώματα της 14/4/2018!!! Και ο πιο καλόπιστος απέναντι στην ελληνική αριστερά μπορεί να αντιληφθεί ότι εδώ σε καμία περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με αντιπολεμική ευαισθησία, αλλά με ένα πολιτικό παιχνίδι νεκρανάστασης και βρυκολακιάσματος του ελληνικού αντιαμερικανισμού.

Ο αντιαμερικανισμός αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ελληνικής ιδεολογίας μετά την μεταπολίτευση. Πρόκειται για μία πολιτική ιδεολογία και πρακτική η οποία διαπερνά την πλειοψηφία τόσο των κοινωνικών στρωμάτων, όσο και των πολιτικών δυνάμεων του ελληνικού σχηματισμού. Ο αντιαμερικανισμός ήταν συγκροτητικό στοιχείο των πολιτικών συμμαχιών και συμβιβασμών τους οποίους πέτυχε το ελληνικό κράτος μετά την πτώση της χούντας, ενώ συνέβαλε τα μέγιστα στην εδραίωση του ΠΑΣΟΚ ως ενός λαϊκο-εθνικιστικού κινήματος, το οποίο κατάφερε να πετύχει καίριο πλήγμα στο προλεταριακό κίνημα και στην αντιφασιστική συνείδηση.

Ως οργανικό κομμάτι της εθνικής ιδεολογίας και αφήγησης βασικός στόχος του αντιαμερικανισμού είναι τόσο η ενίσχυση και η εδραίωση του ελληνικού έθνους ως μίας φαντασιακής κοινότητας, όσο και η συσκότιση των πραγματικών ταξικών και κοινωνικών αντιθέσεων οι οποίες διαπερνούν τον ελληνικό σχηματισμό.

Ο αντιαμερικανισμός, όπως κάθε μορφή αντιδραστικής σκέψης και ιδεολογίας, αξιώνει μία εύκολη εξήγηση για τα πάντα, για όλα τα δεινά του «έθνους, του λαού και της ανθρωπότητας». Επίσης στο ελληνικό αντιαμερικανικό φαντασιακό ο αντι-ΗΠΑ λόγος είναι συνυφασμένος και προϋποθέτει τον αντισημιτισμό/αντισιωνισμό, καθ’ όσον σύμφωνα με την κυρίαρχη αφήγηση «οι ΗΠΑ κάνουν ό,τι κάνουν λόγω του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπι που τις κυβερνά» (ό,τι δηλαδή λέει εδώ και δεκαετίες η αμερικανική ακροδεξιά, από την ΚΚΚ έως τον ίδιο τον Τραμπ).

Ο ελληνικός αντιαμερικανισμός δεν είναι αντιπολεμικός, ούτε αντιϊμπεριαλιστικός: στις συγκρούσεις ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη διαλέγει στρατόπεδο, είτε το φωνάζει, είτε συνειδητά το υποκρύπτει. Και πρόκειται φυσικά για την προτίμησή τους στον άξονα (όπως, χωρίς να ντρέπονται, τον ονομάζουν) Ρωσίας-Άσαντ-Ιράν. Εξ άλλου ο φιλοπουτινισμός ενός σημαντικού κομματιού του ελληνικού πολιτικού φάσματος αποτελεί γι’ αυτούς τους κύκλους στρατηγική επιλογή.

Μάλιστα σε αυτήν την αντίληψη γίνεται προσπάθεια το αυταρχικό κράτος του Πούτιν να εμφανισθεί ως δήθεν αντιϊμπεριαλιστική και αντι-νεοφιλελεύθερη δύναμη και κληρονόμος των σοβιετικών παραδόσεων. Φυσικά, και ο πιο αδαής γνωρίζει ότι ο Πούτιν και οι ολιγάρχες του αποτελούν τους συνειδητούς νεκροθάφτες της Οκτωβριανής Επανάστασης. Είναι αυτοί που εδώ και δεκαετίες επέβαλλαν ένα, στυγνό, ληστρικό ακραία αυταρχικό καπιταλισμό ο οποίος δεν έχει κανένα πρόβλημα να επεμβαίνει στρατιωτικά στην «πίσω αυλή του», όποτε το αποφασίσει ο ίδιος, όπως δεν έχει κανένα πρόβλημα να εξοντώνει με τη συνέργεια των ναζιστών του Ντούγκιν πολιτικούς αντιπάλους και να βασανίζει νεολαίους αντιφασίστες. Σε αυτό το πλαίσιο ο ελληνικός φιλοπουτινισμός είναι η σύγχρονη εκδοχή του «ελλάς-ελλήνων-χριστιανών» και του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Αυτό που επιδιώκει, δεν είναι τίποτε άλλο από μία μεταμοντέρνα εκδοχή μίας ανοιχτά φασιστικής δικτατορίας, είτε το εικόνισμα του Πούτιν το προσκυνά η ΛΑΕ, είτε η ΧΑ και οι άλλες παραφυάδες της ακροδεξιάς.

Ο ελληνικός αντιαμερικανισμός έχει φιλο-σκοταδιστικά χαρακτηριστικά, καθ’ όσον ανερυθρίαστα απορρίπτει συλλήβδην πίσω από την ακροδεξιάς κοπής ρητορική της «νέας τάξης» αξίες και αρχές του δυτικού πολιτισμού οι οποίες έχουν τη σφραγίδα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος και της ριζοσπαστικής κριτικής σκέψης και πρακτικής. Γι’ αυτό και ο ελληνικός αντιαμερικανισμός δεν έχει κανένα πρόβλημα να «εκδηλώνει την αλληλεγγύη» του σε καθεστώτα που είναι αυταρχικά, θεοκρατικά, αντεργατικά και αντικομμουνιστικά: από τον σφαγέα των κομμουνιστών Νάσσερ έως τους μακελάρηδες των Βαλκανίων Μιλόσεβιτς και Κάραζιτς και από το παπαδαριό του Ιράν μέχρι τον τελευταίο δικτατορίσκο και περονιστή της Λατινικής Αμερικής.

Αν, όμως, όλα αυτά ήταν γνωστά από δεκαετίες για τον αντιαμερικανισμό της ελληνικής αριστεράς (εξωκοινοβουλευτικής και μη), αυτό που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο προβληματισμό έως και θλίψη τα τελευταία χρόνια, είναι η προσχώρηση στον εθνικό αντιαμερικανισμό πολιτικών χώρων και δυνάμεων οι οποίες (υποτίθεται ότι) έχουν αναφορά στην αναρχία, την αντεξουσία, την εργατική αυτονομία και τον μαχητικό αντιφασισμό. Εξέλιξη η οποία επιβεβαιώνει την διαπίστωση για τον διαταξικό και διαπολιτικό χαρακτήρα του αντιαμερικανισμού ως ενός από τα βάθρα συγκρότησης του μεταπολιτευτικού εθνικού κορμού και του ελληνικού κράτους.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο παραδοσιακός αντιαμερικανισμός, αφού έδωσε τη σκυτάλη, ή καλύτερα πήρε κατά την περίοδο 2010-2015 (του λαμπρού «λαϊκού αντι-μνημονιακού αγώνα») τη μορφή του αντιγερμανισμού και αντιευρωπαϊσμού, τώρα προσπαθεί να επανεμφανισθεί, έχοντας στη φαρέτρα του όλες τις παρωχημένες γραφικές πρακτικές και τα συνθήματά του.

Πλέον είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι το «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» με την απαραίτητη προσθήκη «Ισραήλ-κράτος δολοφόνος» δεν είναι αντιπολεμικό σύνθημα, αλλά η πολεμική κραυγή του ελληνικού εθνικού κορμού εις βάρος των προλετάριων και κάθε ανταγωνιστικού υποκειμένου που έχει την ατυχία να βρίσκεται στην Ελλάδα. Η όξυνση του αντιαμερικανισμού θα σημάνει έναν νέο γύρο επίθεσης εις βάρος τόσο της εργατικής δύναμης, όσο και των αυτόνομων ανταγωνιστικών πολιτικών κινήσεων και εγχειρημάτων, ενώ είναι βέβαιο, όπως πάντα συνέβαινε, ότι θα δώσει νέο αέρα στα πανιά της εθνικιστικής ακροδεξιάς και του πολιτικού φασισμού.

Ελληνικός αντιαμερικανισμός είναι το ζόμπι πτώμα του εθνάρχη «Μίκυ» να απευθύνεται στο πλήθος των ξεφτιλισμένων στην πλατεία Συντάγματος στο εθνικιστικό συλλαλητήριο του Φλεβάρη. Ελληνικός αντιαμερικανισμός είναι το αγκαζέ του Λαλιώτη με στελέχη της αριστεράς στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια του 2003. Ελληνικός αντιαμερικανισμός είναι οι έλληνες φασίστες εθελοντές-μισθοφόροι στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα. Είναι η φαιοκόκκινη συνεύρεση του σφυροδρέπανου, του αστεριού και του αλφαδιού, δίπλα στην ελληνική σημαία, τον βυζαντινό δικέφαλο αετό και τον μαίανδρο. Είναι ένα από τα ονόματα της προλεταριακής ήττας.

Ως αυτόνομοι κομμουνιστές δεν είμαστε στο ελάχιστο διατεθειμένοι να βάλουμε νερό στο κρασί μας, ούτε να παραχωρήσουμε την παραμικρή σπιθαμή στον εθνικιστικό λόγο, όποια «αντιπολεμική» ανάγκη κι αν επικαλείται. Όπως οι επαναστάτες κομμουνιστές το έθεταν: Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΧΩΡΑ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΝ ΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΔΩ.

Από https://theshadesmag.wordpress.com/2018/04/18/basic-enemy/