Για το ισραηλινοπαλαιστινιακό ζήτημα

Σύμ­φω­να με τους νε­ο­χι­τλε­ρι­κούς οι δυτι­κές ι­μπε­ρια­λι­στι­κές δυ­νά­μεις κα­θο­δη­γού­νται α­πό τους Ε­βραί­ους και το Ισρα­ήλ οι ο­ποί­οι μέ­σω αυ­τών των ι­μπε­ρια­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων ε­πι­χει­ρούν τά­χα να πε­τύ­χουν την α­πό­λυ­τη δι­κιά τους πα­γκό­σμια δι­κτα­το­ρί­α. Πί­σω α­πό αυ­τή τη νέ­ο-α­ντι­ση­μι­τι­κή προ­πα­γάν­δα βρί­σκε­ται ο νε­ο­να­ζι­στι­κός ι­μπε­ριαλι­στι­κός ά­ξο­νας Ρω­σί­ας-Κί­νας-Ι­ράν που α­ντί για τον πα­λιό α­ντι­ση­μι­τι­σμό του Χί­τλερ χρη­σι­μο­ποιεί το νέ­ο α­ντι­ση­μι­τι­σμό που εμ­φα­νί­ζε­ται σαν α­ντι­σιω­νι­σμός. Ο χι­τλε­ρι­κός α­ντι­ση­μι­τι­σμός ή­θε­λε την ε­ξα­φά­νι­ση των δια­σκορ­πισμέ­νων σε κά­θε χώ­ρα Ε­βραί­ων ε­πει­δή τά­χα συ­νω­μο­τού­σαν για την πα­γκό­σμια κυ­ριαρ­χί­α. Ο νε­ο­χι­τλε­ρι­κός α­ντι­ση­μι­τι­σμός, που βα­σι­κά τον προ­ω­θεί η ψευ­τοα­ρι­στε­ρά θέ­λει την ε­ξα­φά­νι­ση του κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ, ε­πει­δή τά­χα αυ­τό διοι­κεί και κα­τα­πιέ­ζει τον κό­σμο μέ­σω του ε­βρα­ϊ­κού λό­μπυ στις Η­ΠΑ και σε κά­θε άλ­λη ι­μπε­ρια­λι­στι­κή χώ­ρα. Η κα­τα­στρο­φή του κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ δεν εί­ναι στό­χος με­ρι­κών φα­σι­στι­κών κρα­τών της Μέ­σης Α­να­το­λής αλ­λά μια παγκό­σμια πο­λι­τι­κή πλατ­φόρ­μα του νέ­ου χι­τλε­ρι­σμού ο ο­ποί­ος λέ­ει α­νοι­χτά ή ψι­θυ­ρί­ζει ό­τι δεν εί­χαν κα­μιά δου­λειά οι ε­βραί­οι να πά­νε να ε­γκα­τα­στα­θούν και να κά­νουν κρά­τος πά­νω στο έ­δα­φος ε­νός άλ­λου έ­θνους ό­πως εί­ναι το πα­λαι­στι­νια­κό, και ό­τι το κράτος τους το δη­μιούρ­γη­σε ο δυ­τι­κός ι­μπε­ρια­λισμός.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ το δη­μιούρ­γη­σε ο ευ­ρωπαϊ­κός ι­μπε­ρια­λι­στι­κός α­ντι­ση­μι­τι­σμός. Το πρώ­το σύγ­χρο­νο κύ­μα ε­γκα­τάστα­σης των ε­βραί­ων ξε­κί­νη­σε α­πό τους σε βά­ρος τους διωγ­μούς του με­γα­λο­ρώσι­κου τσα­ρι­κού ι­μπε­ρια­λι­σμού και μα­ζι­κο­ποι­ή­θη­κε α­πό τη με­θο­δι­κό­τε­ρη γενο­κτο­νί­α ό­λων των ε­πο­χών, τη χι­τλε­ρι­κή. Ό­χι μόνο δεν ι­σχύ­ει το ό­τι ί­δρυσε το Ισ­ρα­ήλ ο δυ­τι­κός ι­μπε­ρια­λι­σμός, ό­πως λέ­νε οι α­ντι­ση­μί­τες, αλ­λά ή­ταν η σο­σια­λι­στι­κή ΕΣ­ΣΔ του Στά­λιν που έ­δω­σε την καί­ρια στρα­τιω­τι­κή αλ­λά και δι­πλω­μα­τι­κή στή­ρι­ξη για την ί­δρυ­σή του το 1948 α­κρι­βώς ε­πει­δή αυ­τή η ΕΣ­ΣΔ ή­ταν ο η­γέτης και πρω­τα­θλη­τής του πα­γκό­σμιου α­ντι­χι­τλε­ρι­κού α­γώ­να. Α­ντίθε­τα η Αγ­γλί­α, που αρ­χι­κά ε­νί­σχυ­σε την ε­γκα­τά­στα­ση των διω­κό­με­νων ε­βραί­ων στην Πα­λαι­στί­νη πράγ­μα­τι για τους δι­κούς της α­ποι­κιο­κρα­τι­κούς λό­γους, έ­γι­νε με­τά τον β΄ πα­γκό­σμιο πό­λε­μο ο πιο ορ­κι­σμέ­νος ε­χθρός της δη­μιουργί­ας αυ­τού του κρά­τους, ε­νώ οι Η­ΠΑ σύρ­θη­καν α­πό την ΕΣ­ΣΔ στην α­να­γνώ­ρι­ση του νέ­ου κρά­τους για να μην α­φή­σουν τον ε­πα­να­στα­τι­κό κομ­μου­νι­σμό να ε­πι­δρά ι­δε­ο­λο­γι­κά στο Ισ­ρα­ήλ που τό­τε α­πο­τε­λού­σε το πιο προ­ο­δευ­τι­κό κομ­μά­τι του με­σα­να­το­λι­κού χώρου.

Α­ντί­θε­τα α­πό ό­σα ι­σχυ­ρί­ζο­νται οι νε­ο­να­ζί και οι ψευ­το­α­ρι­στε­ροί α­ντι­ση­μί­τες οι ε­βραί­οι ά­ποι­κοι δεν ήρ­θαν να ε­γκα­τα­στα­θούν πά­νω σε έ­να υπαρ­κτό κρά­τος ή καν σε έ­να σχη­μα­τι­σμέ­νο πα­λαι­στι­νια­κό έ­θνος και να το υ­ποδου­λώ­σουν ή να το ε­ξο­ντώ­σουν για­τί στα 1900 δεν εί­χε α­κό­μα δη­μιουρ­γη­θεί ούτε πα­λαι­στι­νια­κή ε­θνι­κή ζω­ή, ού­τε πα­λαι­στι­νια­κή α­στι­κή τά­ξη, ού­τε συ­νειδη­τό πα­λαι­στι­νια­κό έ­θνος. Α­ντί­θε­τα οι ά­ποι­κοι δη­μιούρ­γη­σαν νέ­ες προ­ηγ­μένες συν­θή­κες υ­λι­κής πα­ρα­γω­γής στον πα­λαι­στι­νια­κό χώ­ρο που προ­σέλ­κυ­σαν νέ­ους α­ρα­βι­κούς πλη­θυ­σμούς σε αυ­τόν. Κά­τω α­πό άλ­λες πε­ρι­στά­σεις οι δύ­ο πλη­θυ­σμοί θα μπο­ρού­σαν να ζή­σουν μα­ζί σε έ­να ε­νιαί­ο κρά­τος σαν έ­να ε­βρα­ϊκό ισ­ρα­η­λι­νό και έ­να α­ρα­βι­κό πα­λαι­στι­νια­κό έ­θνος. Ό­μως αυ­τό δεν το ή­θε­λαν ού­τε οι ε­πι­κε­φα­λής των α­ποί­κων σιω­νι­στές της πιο δεξιάς τά­σης, ού­τε, ακό­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο, δεν το ή­θε­λαν οι πιο α­ντι­δρα­στι­κοί ά­ρα­βες φε­ου­δάρ­χες που έ­στρε­ψαν α­πό την αρ­χή την πα­λαι­στι­νια­κή α­γρο­τιά ε­να­ντί­ον των ε­βραί­ων ε­ποί­κων ε­μπο­δί­ζο­ντας ο­ποια­δή­πο­τε ε­νό­τη­τα των δύ­ο λα­ών. Στη συ­νέ­χεια μάλι­στα οι πα­λαι­στί­νιοι φε­ου­δάρ­χες συ­νερ­γά­στη­καν στε­νά με τον Χί­τλερ στον πα­γκό­σμιο πό­λε­μο- ο αρ­χη­γός τους Χα­τζ Αλ Χου­σε­ϊ­νί ή­ταν στο Βε­ρο­λί­νο σε ό­λη τη διάρ­κεια του πο­λέ­μου φι­λο­ξε­νού­με­νος του Γ΄ Ρά­ιχ και προ­σέ­φε­ρε με­ραρ­χί­ες ι­σλα­μι­στών α­ντι­ση­μι­τών στις μο­νά­δες της Βέρ­μα­χτ - ε­νώ α­μέσως με­τά α­πό τον πό­λε­μο συμ­μά­χη­σαν με την αγ­γλι­κή α­ποι­κιο­κρα­τί­α. Έ­τσι βρέ­θηκαν σε σύ­γκρου­ση με ό­λη την προ­ο­δευ­τι­κή αν­θρω­πό­τη­τα. Αυ­τή βρή­κε α­ντί­θε­τα στους ε­βραί­ους του Ισ­ρα­ήλ τον πιο συ­νε­πή πα­ρά­γο­ντα του α­ντι­χι­τλε­ρι­κού πο­λέ­μου σε αυ­τήν την πε­ριο­χή. Έ­τσι τελικά ό­λες οι α­ντι­φα­σι­στι­κές χώ­ρες με ε­πι­κε­φα­λής την ΕΣ­ΣΔ α­να­γνώ­ρι­σαν στον Ο­Η­Ε το ισ­ρα­η­λι­νό κρά­τος κα­θώς και το δι­καί­ω­μα για έ­να πα­λαι­στι­νια­κό κρά­τος δί­πλα στο ισ­ρα­η­λι­νό.

Ό­μως οι Πα­λαι­στί­νιοι κά­τω α­πό την πί­ε­ση της α­ρα­βι­κής α­ντί­δρα­σης και της αγ­γλι­κής α­ποι­κιο­κρα­τί­ας συ­νέ­χι­σαν να αρ­νού­νται τα δύ­ο κρά­τη και ε­πέ­μει­ναν στην κα­τα­στρο­φή του Ισ­ρα­ήλ. Α­ντί­στοι­χα οι πιο δε­ξιοί σιω­νι­στές, οι λε­γό­με­νοι α­να­θε­ω­ρη­τές της τά­σης Ζα­μπο­τίν­σκυ (Ιρ­γκούν, ο­μά­δα Στερν) αρ­νού­νταν τό­τε και οι διά­δο­χοί τους αρ­νού­νται ως τα σή­με­ρα να α­να­γνωρί­σουν το πα­λαι­στι­νια­κό κρά­τος.

Η α­τυ­χί­α και για το Ισ­ρα­ήλ και για το πα­λαι­στι­νια­κό έ­θνος ή­ταν ότι λί­γο με­τά την ί­δρυ­ση του πρώ­του ήρ­θαν στην ε­ξου­σί­α της ΕΣ­ΣΔ οι α­ντι­ση­μίτες με­γα­λο­ρώ­σοι ι­μπε­ρια­λι­στές Σου­σλόφ, Χρου­στσόφ και Μπρέζ­νιεφ. Αυ­τοί, ήδη ε­πί Στά­λιν ε­πι­τέ­θη­καν στους ε­βραί­ους της ΕΣΣΔ αλ­λά και στο Ισ­ρα­ήλ στο ό­νο­μα του α­ντι­σιω­νι­σμού, ε­νώ με­τά το θά­να­τό του Στά­λιν α­ντέ­στρε­ψαν καθα­ρά τη σο­βιε­τι­κή γραμ­μή στο πα­λαι­στι­νια­κό προ­ω­θώ­ντας μια πα­να­ρα­βι­κή συ­σπεί­ρω­ση ε­νά­ντια στο κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ που την πρό­βα­λαν και την προ­βά­λουν α­κό­μα σαν τά­χα α­ντι-ι­μπε­ρια­λι­στι­κή. Έ­τσι κα­τά­φε­ραν να διεισ­δύ­σουν σε ό­λα τα ε­θνι­κά κι­νή­μα­τα των α­ρα­βι­κών χω­ρών, να δυ­να­μώ­σουν ε­κεί τον α­ντι­σημι­τι­σμό με α­ντι­σιω­νι­στι­κό μαν­δύ­α (για­τί ο σκέ­τος α­ντι­ση­μι­τι­σμός εί­χε χρε­ο­κο­πή­σει λό­γω Χί­τλερ) και το φα­σι­σμό. Α­πό την άλ­λη με αυ­τή την κί­νη­ση έρι­ξαν το ως τό­τε ου­δέ­τε­ρο Ισ­ρα­ήλ στο πλευ­ρό των δυ­τι­κών α­ποι­κιο­κρα­τών και των Η­ΠΑ οι ο­ποί­ες πο­λε­μού­σαν τα α­ρα­βι­κά ε­θνι­κά κι­νή­μα­τα α­πό την ιμπερια­λι­στι­κή πλευ­ρά. Έ­τσι το Ισ­ρα­ήλ έ­παι­ξε α­ντι­δρα­στι­κό ρό­λο στα χρό­νια τις α­με­ρι­κά­νι­κης η­γε­μο­νί­ας πα­ρό­λο που α­πό μια ά­πο­ψη υ­πε­ρά­σπι­ζε την ύ­παρ­ξή του α­πό τις ε­πι­θέ­σεις των α­ρά­βων σο­βι­νι­στών με ε­πι­κε­φα­λής τη ρω­σό­φι­λη Συρί­α που α­πό τό­τε ή­θε­λε την Πα­λαι­στίνη, ό­πως και το Λί­βα­νο, για τον ε­αυ­τό της.

Με­τά τη νί­κη του στον πό­λε­μο με τους ά­ρα­βες το 1967, πό­λε­μο που διευκό­λυ­νε με δι­πλω­μα­τι­κές προ­βο­κά­τσιες η Ρω­σί­α (σαν ΕΣ­ΣΔ), το Ισ­ρα­ήλ κα­τέ­λα­βε τα ε­δά­φη που ο Ο­Η­Ε α­να­γνώ­ρι­ζε α­πό το 1948 στους Πα­λαι­στί­νιους κα­θώς και άλ­λα α­ρα­βι­κά ε­δά­φη. Έ­τσι γι­γα­ντώ­θη­κε μέσα στην ισ­ρα­η­λι­νή α­στι­κή τά­ξη η σο­βινο­φα­σι­στι­κή γραμ­μή του Με­γά­λου Ισ­ρα­ήλ των α­να­θε­ω­ρη­τών σιω­νι­στών του Ιργκούν (με κα­το­πι­νούς εκ­πρό­σω­πους τους Μπε­γκίν, Σαρόν και Νε­τα­νιά­χου του Λι­κού­ντ) οι ο­ποί­οι ε­πι­διώ­κουν στρα­τη­γι­κά την κα­τάρ­γη­ση κά­θε πα­λαι­στινια­κού κρά­τους. Η γραμ­μή του Με­γά­λου Ισ­ρα­ήλ α­πο­μό­νω­σε πα­ρα­πέ­ρα το Ισ­ρα­ήλ α­πό τον α­ρα­βι­κό κό­σμο. Ό­μως με­τά τον α­ρα­βο-ισ­ρα­η­λι­νό πό­λε­μο του 1973 και με­τά τα μα­ζι­κά α­ντι­κα­το­χι­κά πο­λι­τι­κά κι­νή­μα­τα των Πα­λαι­στι­νί­ων, που α­πέ­δειξαν την α­δυ­να­μί­α του ισ­ρα­η­λι­νού ε­πε­κτα­τι­σμού να πε­τύ­χει τους στό­χους του, άρ­χι­σε μια α­ντί­στρο­φη κί­νη­ση προ­σέγ­γι­σης με το Ισ­ρα­ήλ της ε­θνι­κής α­στι­κής τά­ξης των πα­λαι­στί­νιων, αλ­λά και των α­στι­κών τά­ξε­ων πολ­λών α­ρα­βικών χω­ρών με την ε­ξαί­ρε­ση πά­ντα της ρω­σό­φι­λης Συ­ρί­ας και αρ­γό­τε­ρα του Ιράν.

Αυ­τή η προ­σέγ­γι­ση διευ­κο­λύν­θη­κε πρώ­τον α­πό το ό­τι ο α­με­ρι­κά­νι­κος ι­μπε­ρια­λι­σμός άρ­χι­σε να κλο­νί­ζε­ται πα­γκό­σμια με­τά την ήτ­τα του στο Βιετνάμ και δεύ­τε­ρον α­πό το ό­τι η πο­λι­τι­κή διείσ­δυ­σης της ΕΣ­ΣΔ στον α­ρα­βι­κό κό­σμο άρ­χι­σε να α­πο­κα­λύ­πτε­ται ε­πί­σης σαν ι­μπε­ρια­λι­στι­κή και να συ­να­ντά­ει τε­ρά­στιες α­ντι­θέ­σεις. Έ­τσι ήρ­θε στα τέ­λη της δε­κα­ε­τί­ας του 1980 αρ­χι­κά η συμ­φι­λί­ω­ση του η­γέ­τη του α­ρα­βι­κού κό­σμου, της Αι­γύ­πτου, με το Ισ­ρα­ήλ και με­τά το 1990 ε­κεί­νη της η­γε­τι­κής ε­θνι­κής α­στι­κής δύ­να­μης των Πα­λαι­στι­νί­ων, της Φα­τάχ (Για­σέρ Α­ρα­φάτ) με τις πιο ει­ρη­νό­φι­λες και λι­γό­τε­ρο ε­πε­κτα­τι­κές τά­σεις της ισ­ρα­η­λι­νής α­στι­κής τά­ξης (Ερ­γα­τι­κό Κόμ­μα, Γι­τζάκ Ρα­μπίν). Η ιστο­ρι­κή αυ­τή προ­σέγ­γι­ση σα­μποτα­ρί­στη­κε α­πό τους α­ντι­δρα­στι­κούς και των δύ­ο ε­θνών: Α­πό τη μί­α οι ε­βραί­οι ε­πε­κτα­τι­στές συ­νέ­χι­σαν δρα­στή­ρια να χτί­ζουν νέ­ους οι­κι­σμούς στην πα­λαι­στι­νια­κή Δυ­τι­κή ό­χθη και τη Γά­ζα. Α­πό την άλ­λη οι φί­λοι ή και οι πρά­κτο­ρες της Ρω­σί­ας μέ­σα στο πα­λαι­στι­νια­κό κίνημα, το PFLP (Λα­ϊ­κό μέ­τω­πο για την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση της Πα­λαι­στί­νης) και το PDFLP (Λαϊ­κό Δη­μο­κρα­τι­κό μέ­τω­πο για την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση της Πα­λαι­στί­νης) έ­κα­ναν ε­πί χρό­νια κά­θε λο­γής δο­λο­φο­νι­κή προ­βο­κά­τσια σε βά­ρος ά­μα­χων ε­βραί­ων για να ε­μπο­δί­σουν την προ­σέγ­γι­ση της Φα­τάχ και της Ο­ΑΠ με το Ισ­ρα­ήλ. Αυ­τήν την πο­λι­τι­κή της προ­βο­κά­τσιας και της άρ­νη­σης της α­να­γνώ­ρι­σης του Ισ­ρα­ήλ τη στή­ρι­ζαν δι­πλω­μα­τι­κά πο­λι­τι­κά και υ­λι­κά τα ρω­σό­φι­λα κρά­τη της Μέ­σης Α­νατο­λής (αρ­χι­κά η Συ­ρί­α και πο­λύ αρ­γό­τε­ρα το νε­ο­να­ζι­στι­κό Ι­ράν των μου­λάδων) και πιο κα­λυ­μέ­να η ί­δια η Ρω­σί­α. Αυ­τές οι ε­πι­θέ­σεις κα­τά των ε­βραί­ων αμά­χων δυ­νά­μω­ναν ταυ­τό­χρο­να και τους σο­βι­νο­φα­σί­στες μέ­σα στο Ισ­ρα­ήλ που συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νταν με ο­λο­έ­να και με­γα­λύ­τε­ρη σκλη­ρό­τη­τα ό­χι μό­νο στην ί­δια τη Φα­τάχ αλ­λά και στους πα­λαι­στί­νιους ά­μαχους. Ό­μως η προ­σέγ­γι­ση συ­νεχι­ζό­ταν πα­ρά τις αλ­λε­πάλ­λη­λες προ­βο­κά­τσιες των α­ντι­δρα­στι­κών των δύ­ο στρα­το­πέ­δων και στα 1993 ο­δή­γη­σε στην ι­στο­ρι­κή συμ­φω­νί­α του Ό­σλο σε μια στιγ­μή στην ο­ποί­α ου­σια­στι­κά και οι δύ­ο υ­περ­δυ­νά­μεις βρέ­θη­καν να μην παί­ζουν η­γε­μο­νι­κό ρό­λο στα α­ρα­βο-ισ­ρα­η­λι­νά πράγ­μα­τα. Η μεν ρώ­σι­κη δι­πλω­μα­τί­α για­τί α­κό­μα δια­χει­ρι­ζό­ταν τη με­τα­βα­τι­κή φά­ση της διά­λυ­σης της ΕΣ­ΣΔ για την α­νά­δυ­ση μιας α­κό­μα πιο ε­πι­θε­τι­κής και χι­τλε­ρι­κής Ρω­σί­ας, οι δε Η­ΠΑ γιατί η προ­ε­δρί­α Κλί­ντον σα­μπό­τα­ρε την προ­σέγ­γι­ση υ­πε­ρασπί­ζο­ντας τους ισρα­η­λι­νούς ε­πε­κτα­τι­στές πράγ­μα ό­μως που ο­δή­γη­σε την ει­ρη­νό­φι­λη κυ­βέρ­νηση Ρα­μπίν να την πα­ρα­κάμ­ψει σαν με­σο­λα­βή­τρια. Στο Ό­σλο συμ­φω­νή­θη­κε η καταρ­χήν α­να­γνώ­ρι­ση του ισ­ρα­η­λι­νού κρά­τους α­πό τους πα­λαι­στί­νιους της Φατάχ και της Ο­ΑΠ και μια έμ­μεση α­να­γνώ­ρι­ση του πα­λαι­στι­νια­κού κρά­τους από το Ισ­ρα­ήλ.

Η α­πά­ντη­ση στο Ό­σλο ή­ταν μέ­σα α­πό το Ισ­ρα­ήλ η δο­λο­φο­νί­α του Ρα­μπίν που έ­γι­νε στο κλί­μα της α­πορ­ρι­πτι­κής α­ντι­πα­λαι­στι­νια­κής εκ­στρα­τεί­ας του Νε­τα­νιά­χου και μέ­σα α­πό τους πα­λαι­στί­νιους με αλ­λε­πάλ­λη­λες προ­βο­κάτσιες ό­χι πια των ό­λων κι πιο α­δύ­να­μων και ψευ­τομαρ­ξι­ζό­ντων PFLP και DPFLP (που δεν μι­λού­σαν πο­τέ ω­μά για τον ε­κτο­πι­σμό ή την ε­ξό­ντω­ση των ε­βραί­ων α­μά­χων), αλ­λά με τις σφα­γές των ισ­ρα­η­λι­νών α­μά­χων α­πό τους αυ­τό­χει­ρες της Χα­μάς, τους πραγ­μα­τι­κούς α­πο­γό­νους των χι­τλε­ρι­κών ι­σλα­μι­κών ταγ­μά­των του Χίτλερ.

Ή­ταν η Ρω­σί­α, ο η­γε­μό­νας της συ­ρια­κής πο­λι­τι­κής, που σε συ­νερ­γα­σία με το συ­ρια­κό κρά­τος έ­φτια­ξε την ι­σλα­μο­να­ζι­στι­κή Χα­μάς η ο­ποί­α ε­ξα­γό­ρασε εύ­κο­λα με ά­φθο­νο “φι­λαν­θρω­πι­κό” χρή­μα έ­να μέ­ρος α­πό την πε­ρι­θω­ριο­ποι­ημέ­νη πα­λαι­στι­νια­κή φτω­χο­λο­γιά και την έ­στρε­ψε στη γραμ­μή της ό­χι πια της μη α­να­γνώ­ρι­σης του κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ (ό­πως έ­κα­ναν αρ­χι­κά η Φα­τάχ και η Ο­ΑΠ και ως το τέ­λος τα “μαρ­ξί­ζο­ντα” PFLP και DPFLP) αλ­λά στη χι­τλε­ρι­κού α­ντι­ση­μι­τικού τύ­που ε­ξό­ντω­ση των ε­βραί­ων κα­τοί­κων του Ισ­ρα­ήλ. Αρ­χι­κά οι ισ­ρα­η­λι­νοί σο­βι­νο­φα­σί­στες ε­πε­κτα­τι­στές εί­δαν στην δη­μιουρ­γί­α της Χα­μάς έ­ναν παρά­γο­ντα που θα ε­ξου­δε­τέ­ρω­νε τους λο­γι­κούς ε­θνι­κι­στές της Φα­τάχ. Οι ρω­σό­φιλοι ψευ­το­α­ρι­στε­ροί που πα­ρι­στά­νουν τους φα­να­τι­κούς φί­λους των Πα­λαι­στί­νιων κρύ­βουν ό­τι νε­ο­να­ζι­στι­κή Χα­μάς αρ­νεί­ται μαζί με την ύ­παρ­ξη του Ισ­ρα­ήλ και την ύ­παρ­ξη ε­νός πα­λαι­στι­νια­κού κρά­τους δί­πλα στο Ισ­ρα­ήλ. Για αυ­τό λί­γοι ξέ­ρουν ό­τι η Χα­μάς εί­ναι στην ου­σί­α της μια α­ντε­θνι­κή παλαι­στι­νια­κή δύ­να­μη για­τί στη βά­ση της ι­δε­ο­λο­γί­ας της βρί­σκε­ται το ι­σλα­μικό “υ­πε­ρε­θνι­κό” χα­λι­φά­το δη­λα­δή η κα­τάρ­γη­ση των ε­θνι­κών κρα­τών ό­πως το θέλει και ο νε­ο­να­ζι­στι­κός ά­ξο­νας με η­γεμό­να την αυ­το­κρα­το­ρι­κή Ρω­σί­α και το υ­πο-ι­μπε­ρια­λι­στι­κό Ι­ράν των μου­λά­δων.....Η Χα­μάς έ­δει­ξε την πραγ­μα­τι­κή φύ­ση της α­να­γνω­ρί­ζο­ντας πρώ­τη αυ­τή στον κό­σμο και μό­νη μα­ζί με τη Νι­κα­ρά­γουα τα ρώ­σι­κα προ­τε­κτο­ρά­τα της Οσ­σε­τί­ας και της Α­μπχα­ζί­ας, δη­λα­δή το δια­με­λι­σμό της Γε­ωρ­γί­ας α­πό τη Ρω­σί­α. Η Ρω­σί­α θέ­λει να συ­ντρί­ψει τις α­ρα­βι­κές χώ­ρες και τα ε­θνι­κά κι­νή­μα­τα που α­ντι­στέ­κο­νται στην ε­πι­θε­τι­κή ε­πεμ­βα­τι­κή πο­λι­τική των ι­σλα­μο­φα­σι­στών, ό­πως αυ­τή ε­φαρ­μό­ζε­ται το­πι­κά μέ­σω Ι­ράν-Συ­ρί­ας-Κα­τάρ. Η α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της ρώ­σι­κης δι­πλω­μα­τί­ας εί­ναι τε­ρά­στια σε σχέ­ση με ε­κεί­νη των Η­ΠΑ για­τί αυ­τές ε­πεμ­βαί­νουν πα­ντού α­προ­κά­λυ­πτα ε­νώ ε­κεί­νη ε­πεμ­βαί­νει “δια­κρι­τι­κά” μέ­σω πρα­κτό­ρων και μέ­σω φι­λι­κών ε­σω­τε­ρι­κών πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων σε κά­θε χώ­ρα και σε κά­θε περιο­χή του κό­σμου. Το με­γά­λο ό­πλο της ρώ­σι­κης δι­πλω­μα­τί­ας στη Μέ­ση Α­να­το­λή και πα­ντού εί­ναι ό­τι το­ποθε­τεί πρά­κτο­ρες και μέ­σα σε ε­χθρι­κές της δυ­νά­μεις δη­λα­δή και μέ­σα στη Φατάχ και μέ­σα στους σου­νί­τες του Λι­βά­νου δη­λα­δή και στις δυ­νά­μεις που α­ντι­στέ­κο­νται στη Χα­μάς και στη Χεζ­μπο­λάχ....

Ο λό­γος για τον ο­ποί­ο η Χεζ­μπο­λάχ και η Χα­μάς ρί­χνουν κά­θε τό­σο πυραύ­λους στο Ισ­ρα­ήλ εί­ναι ο ε­ξής: Θέ­λουν να προ­κα­λέ­σουν στρα­τιω­τι­κές ε­πιθέ­σεις του Ισ­ρα­ήλ που ό­πως κά­θε άλ­λη κυ­ρίαρ­χη χώ­ρα μοι­ραί­α θα ε­πι­χει­ρούσε να ε­ξου­δε­τε­ρώ­σει την πη­γή των πυ­ραύ­λων που ε­ξα­πο­λύ­ο­νται ε­να­ντί­ον της α­ναί­τια α­πό μια άλ­λη χώ­ρα. Αλ­λά οι προ­βο­κά­το­ρες της Χεζ­μπο­λάχ και της Χαμάς ε­ξα­πο­λύ­ουν τους πυ­ραύ­λους τους και γε­νι­κό­τε­ρα τα βα­ριά τους πυ­ρά μέ­σα α­πό πυκνο­κα­τοι­κη­μέ­νες πε­ριο­χές α­μά­χων. Αυ­τή εί­ναι η τα­κτι­κή “των αν­θρώπι­νων α­σπί­δων” που δεν έ­χει πο­τέ χρη­σι­μο­ποι­η­θεί α­πό ε­θνι­κό α­πε­λευ­θε­ρω­τικό κί­νη­μα αλ­λά μό­νο α­πό φα­σί­στες ει­σβο­λείς. Πο­τέ έ­να ε­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τικό κί­νη­μα δεν θα έ­ρι­χνε πυ­ρά σε τα­κτι­κό στρα­τό εισβολής, και μά­λι­στα πυ­ρά όλ­μων, μέ­σα ή δί­πλα α­πό κα­τοι­κού­με­να σπί­τια και σε α­στι­κές πε­ριο­χές με τον κίν­δυ­νο να α­ντι­με­τω­πί­σει α­πά­ντη­ση με α­κό­μα πιο βα­ριά πυ­ρά. Γι αυ­τό οι α­ντάρ­τι­κοι και οι τα­κτι­κοί α­μυ­ντι­κοί στρα­τοί πο­λε­μά­νε στο ύ­παι­θρο ή όταν χρεια­στεί α­δειάζουν τα χώ­ρια, α­κό­μα και τις πό­λεις, ό­ταν χρειά­ζε­ται να πο­λε­μή­σουν ε­χθρι­κούς στρα­τούς....

Πάρθηκε από https://www.oakke.gr/component/k2/item/397

ΟΑΚΚΕ, Ισραήλ και Παλαιστίνη, αντισημιτισμός και φασισμός/σοσιαλφασισμός [κομμάτι από άρθρο της ΟΑΚΚΕ]

Η ΟΑΚΚΕ από την ίδρυσή της, από τα προγραμματικά της ντοκουμέντα, αλλά και από την παράδοση του κάποτε επαναστατικού μ-λ κινήματος, υπερασπίστηκε πάντα το δικαίωμα του παλαιστινιακού έθνους σε μια πατρίδα και εξέφραζε εμφατικά την αλληλεγγύη της στους αντιιμπεριαλιστικούς του αγώνες, που είχαν γενικό αρχηγό για δεκαετίες το Γιάσερ Αραφάτ. Είχε επίσης πάντα από θέση αρχής χτυπήσει τις σωβινιστικές, επεχτατικές τάσεις της δεξιάς των σιωνιστών.

Εκείνο το οποίο άλλαξε ουσιαστικά μετά το 1993-1994, είναι η ανάδυση σε ολόκληρο τον αραβικό και ευρύτερα ισλαμικό κόσμο μιας νέας, «διεθνιστικής» έκδοσης του ισλαμοφασισμού, διαβρωμένου ως το μεδούλι από τη ρώσικη υπερδύναμη, η οποία έριξε παντού στις φτωχές και εξαθλιωμένες μάζες το σύνθημα της γενοκτονικής αντιεβραϊκής και αντιδυτικής επίθεσης. Ενοποιητικό στοιχείο στις ισλαμοφασιστικές και σοσιαλφασιστικές θεωρίες, κληρονομιά από το χιτλερισμό, είναι ο «διεθνής Εβραίος» και πιο ειδικά το υποτιθέμενο «μακρύ χέρι της Δύσης» μέσα στον Τρίτο Κόσμο, ο εβραίος σαν κράτος, δηλαδή το Ισραήλ.

Το Ισραήλ, ειδικά μετά τη δολοφονία του ειρηνόφιλου αστού Γιτζάκ Ράμπιν το 1996 από την ακροδεξιά του Ισραήλ, ακολούθησε μια πολιτική εντελώς αντίθετη από εκείνη την οποία υποστήριζε ανέκαθεν η ΟΑΚΚΕ για την επίλυση των αντιθέσεων μέσα στον Τρίτο Κόσμο.

Ειδικά υπό τη σωβινιστική Δεξιά του Λικούντ, το Ισραήλ αρνήθηκε στην πράξη τη συμφωνία για ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, συνέχισε την εγκληματική πολιτική του εποικισμού των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, έκανε έμμεσα τα γλυκά μάτια στους ισλαμοφασίστες κατά της πατριωτικής Φατάχ ώστε να έχει δικαιολογία να αρνείται την ανεξάρτητη Παλαιστίνη, αδιαφόρησε επανειλημμένα για τη ζωή παλαιστινίων αμάχων κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων του με τους προβοκάτορες της Χαμάς.

Κυρίως, το Ισραήλ βάσισε την άμυνά του απέναντι στους ισλαμοναζήδες όχι στην παλλαϊκή κινητοποίηση του ισραηλινού λαού και στις όποιες γέφυρες μπορούσε να χτίσει με ειρηνόφιλους αστούς και τους λαούς των αραβικών χωρών, αλλά στους προνομιακούς δεσμούς του με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, προβοκάροντας τον εαυτό του.

Οι αντισημίτες της ΠΔ, που υπερασπίζονται κάθε ισλαμοφασισμό σε παγκόσμια κλίμακα σαν «τριτοκοσμική αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση του κεφάλαιου», έχουν το θράσος να χαρακτηρίζουν την ΟΑΚΚΕ «σιωναζιστική». Ο εν λόγω εμετικός όρος έχει εφευρεθεί από το σοσιαλφασισμό για να σχετικοποιεί το Ολοκαύτωμα και με τη βρώμικη θεωρία της εξίσωσης της γενοκτονίας των 6.000.000 Εβραίων από τους γερμανούς χιτλερικούς με την καταπίεση των Παλαιστίνιων από το Ισραήλ. Είναι ο ρώσικος νεοναζισμός που έχει βγάζει τη θεωρία ότι το Ισραήλ σήμερα είναι δήθεν το κέντρο της παγκόσμιας αντίδρασης και του «νέου ναζισμού».

Κανένας φυσικά από όσους μιλάνε για «σιωναζισμό», δεν είχε μιλήσει για «ρωσοναζισμό» ή «σερβοναζισμό», όταν οι ηγετικές κλίκες αυτών των χωρών μακέλευαν πραγματικά με ναζιστικό μένος το Αφγανιστάν, την Τσετσενία και τη Βοσνία αντίστοιχα, βίαζαν, εκτελούσαν μαζικά, έκαναν εθνοκάθαρση σε ευρωπαϊκό έδαφος για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια έκταση και με τέτοια βαρβαρότητα που ούτε ποιοτικά ούτε ποσοτικά μπορεί, έστω και κατ’ ελάχιστο, να συγκριθεί με εκείνη των μεγάλο-ισραηλινών σοβινιστών.

Ο αντισημιτισμός δεν αφορά το Ισραήλ σαν τέτοιο. Απλούστατα, όπως και για τον κλασσικό χιτλερισμό, έτσι και για το νέο-ευρασιατισμό των Πούτιν-Ντούγκιν και για όλο το σοσιαλφασισμό, ο «διεθνής Εβραίος» και η κρατική του έκφραση, το Ισραήλ, αποτελούν το ενοποιητικό στοιχείο, την προσωποποίηση του δυτικού τύπου κεφάλαιου της αγοράς, του προς εξόντωση φιλελεύθερου αστού και τελικά, πιο βαθιά, των ίδιων των δημοκρατικών λαών και του κάθε πραγματικού διεθνιστή, πόσο μάλλον των πραγματικών κομμουνιστών, τους οποίους πάντα οι κάθε λογής φασίστες κατηγορούσαν για πιόνια των «εβραίων», για «εβραιομπολσεβίκους» κλπ.

Το Ισραήλ, λοιπόν, σαν εβραϊκό κράτος, συμφέρει τη Ρωσία να βρίσκεται σφηνωμένο ανάμεσα στους γενοκτόνους ισλαμοφασίστες που το περικυκλώνουν σιγά σιγά και ταυτόχρονα να δρα σοβινιστικά, επεχτατικά, ηλιθιωδώς και προβοκατόρικα, ώστε να συσπειρώνει εναντίον του ακόμα πιο εύκολα την παγκόσμια νεοναζιστική αντίδραση, δηλαδή να λειτουργεί σε πλήρη αντίθεση με τα όσα η ΟΑΚΚΕ διατυπώνει σα δημοκρατική – αντιιμπεριαλιστική γραμμή για το παλαιστινιακό και τη Μέση Ανατολή γενικότερα.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-19-25/item/119-%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B5%CE%AF-%CE%B2%CE%B3%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%B1%CE%BA%CE%BA%CE%B5