Το φαιο-«κόκκινο» μέτωπο

Το φαιο-«κόκκινο» μέτωπο έχει τις ρίζες του στην εποχή της ρώσικης περεστρόικα, και συγκεκριμένα στην (μεταξύ 1990-1995) απόσπαση της κλασσικής φασιστικής ακροδεξιάς από την επιρροή του αμερικάνικου ηγεμονιστικού ιμπεριαλισμού. Οι πιο σιχαμεροί ιμπεριαλιστικοί κύκλοι του αμερικάνικου μονοπώλιου συντηρούσαν και ανανέωναν τις σχέσεις τους με τον κατά τόπους κλασσικό φασιστικό υπόκοσμο, στο όνομα της αντικομμουνιστικής ενότητας και πάλης. Αυτό ακόμα και μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ, που συντελέστηκε την περίοδο 1956-1965.

Η ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Κίνα που επισφραγίστηκε με τη σφαγή της Τιεν Αν Μεν και έκλεισε σε αυτή τη χώρα, αλλά και παγκόσμια τον κύκλο της μετατροπής του σοσιαλισμού σε ρεβιζιονισμό κι έπειτα σε σοσιαλιμπεριαλισμό 1978-1989, σε συνδυασμό με την «πτώση» του «σοσιαλισμού» σε Ρωσία και Ανατολική Ευρώπη, που ήδη από το 1987-1988 είχε σηματοδοτήσει ο Γκορμπατσόφ και το ρώσικο κρατικομονοπώλιο, για να καθησυχάσει τον Τρίτο Κόσμο και τη Δύση, αποκόλλησε τους κλασσικούς φασίστες από την ασφυχτική αγκαλιά της Ουάσιγκτον.

Οι ναζιφασίστες είδαν στη δήθεν «νίκη» του δυτικού ιμπεριαλισμού επί του ανατολικού σοσιαλιμπεριαλισμού τη νίκη των ανοιχτών αγορών, του «εμπορεύματος», του «τοκογλύφου», του «εβραιοφιλελεύθερου», του καπιταλιστικού έστω διεθνισμού, της αναπτυγμένης ατομικής κατανάλωσης και του γενικού πνεύματος ηθικής ελευθεριότητας του καπιταλισμού της αγοράς, πράγμα που στη βαθιά οπισθοδρομική και απάνθρωπη ιδιοσυγκρασία τους έμοιαζε με προδοσία του «κοινού αγώνα» που είχαν δώσει με τους Αμερικάνους ηγεμονιστές ενάντια στους κομμουνιστές, ενάντια δηλαδή στους βασικούς «υπονομευτές» του τριπτύχου «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».

Οι Αμερικάνοι φυσικά, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να συμμαχήσουν και να χρησιμοποιήσουν και τους πιο μεσαιωνιστές παπάδες, παλιούς ναζήδες, κατακάθια του υπόκοσμου κλπ. στην προσπάθεια τους να νικήσουν το ΔΣΕ ή το Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του ΚΚ Κίνας ή τους πατριώτες αντιιμπεριαλιστές στην Κορέα και στο Βιετνάμ. Αλλά θεωρώντας πως πια δεν υπήρχε αντίπαλη υπερδύναμη μετά το 1991, ένιωσαν πως δε τους είχαν πια ανάγκη και πέταξαν τους κλασσικούς φασίστες σαν φθαρμένα εργαλεία. Η πτώση της διχτατορίας του άγριου φασίστα Πινοσέτ στη Χιλή και του απάνθρωπου απαρτχάιντ, πέρα από την ηρωική πάλη του χιλιανού λαού και των μαύρων της Νότιας Αφρικής, στα 1990, είχε να κάνει και με αυτή την εγκατάλειψή των φασιστών από την αμερικάνικη υπερδύναμη.

Αντίθετα, η νεοτσαρική Ρωσία, με τους δικέφαλους αετούς, τη σκληρή και στρατοκρατική διακυβέρνηση, τα «σφιχτά» χριστιανορθόδοξα ήθη και το σκληρό αντι-φιλελεύθερο λόγο έμοιαζε και ήταν ένα πολύ καλύτερο διεθνές πρότυπο και κέντρο αναφοράς για τους κλασσικούς φασίστες, σε αντίθεση με την αστοφιλελεύθερη Δύση. Η Ρωσία, που δεν έχασε στο βάθος ποτέ την αγάπη του «κόκκινου» οπορτουνισμού και σοσιαλφασισμού (που το μόνο που της ζητούσε ήταν να είναι πιο «σκληρή με τους Αμερικάνους»), άνοιξε τις αγκάλες της και για κάθε λυπημένο -και παραπεταμένο από τους Αμερικάνους- ναζιφασίστα. Η συμμαχία της δε με την επίσης σκληρά στρατοκρατική, φασιστική και νεο-επεκτατική Κίνα των Χαν σωβινιστικών τεράτων, δίνει στον κάθε φασίστα και ναζιστή επί Γης όνειρα παγκόσμιας κυριαρχίας. Τίποτα δεν έχουν διδαχτεί τα επίδοξα ταγματασφαλιτοειδή από την τύχη των πολιτικών προγόνων τους, όχι μονάχα των Χίτλερ και Μουσολίνι ή των Ιαπώνων μιλιταριστών ηγετών, αλλά και των διάφορων Κουίσλιγκ και άλλων προδοτών συνεργατών τους.

Οι ψεύτικοι κόκκινοι, μπρεζνιεφικοί σοσιαλφασίστες, τροτσκιστές και ο «μ-λ» οπορτουνισμός, δέχτηκαν (άλλοι εύκολα, άλλοι πιο δύσκολα και με ταλαντεύσεις) τους φασίστες στην «αντιιμπεριαλιστική» παρέα τους.

Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/12/blog-post.html

Εκτός νόμου οι ναζιφασίστες !!

Με δύο λόγια, ο πραγματικός αριστερός ζητάει από το κράτος και μάλιστα απαιτεί να είναι αστικό δημοκρατικό και όχι φασιστικό. Μ’ αυτή του την πάλη καταφέρνει κατ αρχήν πραγματικές νίκες κατά των φασιστών, πετυχαίνοντας διάσπαση ανάμεσα στους φασίστες και στους κάπως δημοκρατικούς αστούς.
Ταυτόχρονα πείθει τις μάζες για την ανάγκη να ανατραπεί συνολικά ο καπιταλισμός, καθώς όσο το αριστερό αντιφασιστικό κίνημα θα δυναμώνει, τόσο οι αστοί, αρχίζοντας από τους πιο αντιδραστικούς, θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται, επειδή θα αναγκαστούν να χρησιμοποιούν τους φασίστες σαν όπλο κατά του λαού και του αντιφασιστικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.

                                                                 ***
Εκείνο που έχει να κάνει η δημοκρατία, και έπρεπε να το χε κάνει από το 1974, αλλά δεν το επέτρεψαν ο σοσιαλιστής στα λόγια και φασίστας στη πράξη Αντρέας Παπαντρέου και η σοσιαλφασιστική ψευτοαριστερά, είναι να δηλώσει: εκτός νόμου οι ναζιστικές και φασιστικές οργανώσεις. Όποιος εκθειάζει τους ναζί, αλλά και τις διχτατορίες της 4ηςΑυγούστου και της 21ης Απριλίου, έστω και κατ’ ελάχιστον, δε μπορεί να συγκροτεί νόμιμη πολιτική οργάνωση και θα τσακίζεται στο γόνατο.
Από κει και πέρα, οι αλλαγές ονομάτων και άλλα τερτίπια των ναζιφασιστών θα μπορούσαν εύκολα να αντιμετωπιστούν από το δημοκρατικό κίνημα, αλλά και από ένα αστοδημοκρατικό κράτος το οποίο θα λειτουργούσε με όρους στοιχειώδους μεταπολεμικού ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού (και δε θα ήταν το ρωσόφιλο- ρωσόδουλο φιλοναζιστικό έκτρωμα της «Ελληνικής Δημοκρατίας» του σήμερα).

Πάρθηκε από εδώ απ όπου μπορείτε να δείτε κι ολόκληρο το κείμενο http://kokkinometerizi.blogspot.com/2013/10/blog-post.html

Ο αντισημιτισμός, ο φαιο''κόκκινος'' αντιδυτικισμός και ο αντισιωνισμός

Το ρωσικό νεοχιτλερικό μονοπώλιο, όπως και ο γερμανικός πρόγονός του χρειάζεται τον αντισημιτισμό γιατί μόνο μέσα από την πάλη του ενάντια σε μια ανύπαρκτη παγκόσμια συνομωσία του δυτικού τραπεζικού κεφάλαιου (όπως αυτή που ενσαρκώνει ο αρχιτραπεζίτης εβραίος για τον αντισημίτη) θα μπορούσε να κρύψει από τις πλατιές μικροαστικές και πολιτικά καθυστερημένες μάζες του πλανήτη το δικό του συνωμοτισμό, και με αυτό το πρόσχημα να δικαιολογήσει σ’ αυτές τον αιματηρό πόλεμο που σχεδιάζει για την κατάχτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας.

Όπως ο κλασικός αντισημιτισμός, όπως αυτός του γερμανικού ναζιστικού μονοπωλίου δαιμονοποιούσε τους εβραίους κάθε εχθρικού καπιταλιστικού κράτους και πιο πολύ τους εβραίους κομμουνιστές της ΕΣΣΔ, έτσι και ο σύγχρονος φαιο-«κόκκινος» αντισημιτισμός του ρώσικου μονοπωλίου δαιμονοποιεί το κράτος των εβραίων, δηλ. το Ισραήλ σαν κράτος-συντονιστή όλων των εχθρικών απέναντι στο ρώσικο φασισμό κρατών, αλλά και σαν συντονιστή όλων των εβραίων και όλων των δημοκρατών της γης που δεν δέχονται την κατάργηση και εξαφάνιση αυτού του «συνομωτικού κράτους-τέρατος». Για να κρύβεται ο νέος αυτός αντισημιτισμός σαν τέτοιος δεν τα βάζει γενικά με τους εβραίους, αλλά «μόνο» με το κράτος τους, το οποίο δεν το θεωρεί προϊόν της αδυναμίας των ευρωπαϊκών χωρών να προστατέψουν τους εβραίους πολίτες τους απέναντι στη χιτλερική εκστρατεία εξόντωσης τους, αλλά προϊόν του σιωνιστικού ρεύματος μέσα στους εβραίους που το κατηγορούν ότι δεν στόχευε στο να φτιάξει ένα κράτος καταφύγιο για τους διωκόμενους εβραίους, αλλά ένα κράτος που θα επεδίωκε την παγκόσμια κυριαρχία. Έτσι κάθε έναν υπερασπιστή της ανάγκης ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ, εβραίο ή όχι, ακόμα και αν αυτός διαφωνεί με τις δεξιές, επεκτατικές, αντιπαλαιστινιακές πολιτικές στις οποίες επιδίδονται σε διαφορετικές περιόδους διάφορες μερίδες της ισραηλινής αστικής τάξης, τον κατηγορούν για σιωνιστή και πολύ θα ήθελαν να τον εξοντώσουν.

Με αυτήν την έννοια ο σύγχρονος αντισιωνισμός όχι μόνο δεν είναι συνέχεια του αντισιωνισμού των μαρξιστών-λενινιστών (που έκαναν κριτική στο σιωνισμό ότι ήταν μια αστική εθνικιστική αντίληψη που αποπροσανατόλιζε και διασπούσε το επαναστατικό προλεταριάτο), αλλά ξεπερνάει σε ευρύτητα και σε βάθος ακόμα και το εξοντωτικό πρόγραμμα του κλασικού ναζιστικού τύπου αντισημιτισμού. Γιατί ο σύγχρονος αντισιωνισμός δεν είναι μόνο ένα πρόγραμμα εξόντωσης όλων των Εβραίων, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία και πολύ σωστά υπερασπίζουν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, αλλά ένα πρόγραμμα εξόντωσης κάθε συνειδητού αντιναζιστή και κάθε αντι-αντισημίτη στον πλανήτη, δηλαδή κάθε συνειδητού δημοκράτη που υπερασπίζει την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, όποτε για τους νέο-αντισημίτες είναι ένας σιονιστής. Στην πραγματικότητα ο γενοκτονικού τύπου σύγχρονος αντισιωνισμός είναι ένας όχι μόνο φυλετικός αλλά και ιδεολογικός-πολιτιστικός ρατσισμός, που σημαίνει δικαιολογητικός μέτρων φυσικής εξόντωσης κάθε αντιπάλου του. Στο βάθος τέτοιος είναι όλος ο σύγχρονος φαιο-«κόκκινος» αντιδυτικισμός του οποίου ο αντισιωνισμός είναι απλά ο πυρήνας.

Για τους φαιο-«κόκκινους» νεοχιτλερικούς, οι λαοί της Δύσης, που ήδη τους βρίσκουν απέναντί τους και στο μέλλον θα τους βρίσκουν απέναντι τους όλο και περισσότερο, δεν είναι γι αυτούς καν θύματα των ηγετών τους, οπότε θα πρέπει να αντιμετωπισθούν με κάποια σχετική επιείκεια, αλλά είναι σαν πληθυσμοί ιδεολογικά εντελώς αλλοτριωμένοι από το κατ εξοχήν κεφάλαιο, δηλαδή το δυτικό φιλελεύθερο, το οποίο τους έχει ενσταλάξει τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, και την άεθνη παγκοσμιοποίησή του. Σαν τέτοιοι αυτοί οι πληθυσμοί δεν θα είναι κακό να εξοντώνονται από τα «υγιή» κινήματα και τα έθνη τιμωρούς που με όποιο τρόπο μπορούν αντιστέκονται τάχα σε αυτήν την αλλοτρίωση. Η αποκάλυψη του γενοκτονικού χαρακτήρα του αντιδυτικισμού αυτού του είδους γίνεται κάθε φορά που οι τζιχαντιστές εξοντώνουν μαζικά δυτικούς αμάχους οπότε οι φαιο-«κόκκινοι» αρέσκονται στο να διαπιστώνουν ότι η αληθινή αιτία αυτών των φόνων, δηλαδή ο αληθινός ένοχος βρίσκεται στον δυτικό ιμπεριαλισμό και στις στρατιωτικές επεμβάσεις του στον μουσουλμανικό κυρίως κόσμο και όχι ο ανατολικός χιτλερικού τύπου ιμπεριαλισμός που σε γενικές γραμμές παράγει ιδεολογικά και προστατεύει αυτόν τον αντιδυτικό ρατσισμό. Το Ισραήλ είναι για τους φαιο-«κόκκινους» νέο-αντισημίτες τουλάχιστον ο μεγαλύτερος υποκινητής αυτών των επεμβάσεων όταν δεν είναι ο καθοδηγητής τους.

Μια κριτική στο σιωνισμό για να είναι αριστερή πρέπει τουλάχιστον: α) να αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης στο ισραηλινό εβραϊκό κράτος, β) να καταδικάζει σαν φασιστικό κάθε κίνημα που αρνείται αυτήν την ύπαρξη, ιδιαίτερα κάθε κίνημα που εμφανίζεται σαν φιλοπαλαιστινιακό ενώ ουσιαστικά έτσι καταργεί κάθε δυνατότητα ύπαρξης ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, γ) να καταδικάζει κάθε αντίληψη που αποδίδει στο σιωνισμό τις διαστάσεις ενός κινήματος για την παγκόσμια κυριαρχία και όχι, στην πιο δεξιά του εκδοχή, ένα αστικό ρεύμα τοπικού κρατικού επεκτατισμού και περιφερειακού ηγεμονισμού.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/global/2013-02-16-19-25-28/item/961-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1

Η φύση του φαιοκόκκινου μετώπου...

Η φύση του φαιοκόκκινου μετώπου είναι το φαιό περιεχόμενο και η κόκκινη μορφή.

Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο και οφείλεται σε δύο αλλεπάλληλες διαδικασίες οπισθοδρόμησης. Πρόκειται κατ αρχήν για την ήττα των πιο γιγαντιαίων σοσιαλιστικών επαναστάσεων αυτού του αιώνα, εκείνων της Κίνας και της Ρωσίας, και ύστερα για τη μετατροπή και των δύο αυτών χωρών, ιδιαίτερα της Ρωσίας, σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις φασιστικού μιλιταριστικού τύπου. Σε αυτές τις χώρες, πριν από κάθε άλλη, η παλιά αυτοκρατορική αντίδραση έχει ενσωματωθεί στην ηγεμονική “κόκκινη” νομενκλατούρα. Σαν τέτοιες έχουν γίνει και οι δύο αυτές χώρες το δίδυμο κέντρο της παγκόσμιας φαιοκόκκινης αντίδρασης. Γι’ αυτό και οι εξής “παραξενιές” της διεθνούς συνθηματολογίας των φαιοκόκκινων σε κάθε χώρα.

Ο αντιϊμπεριαλισμός τους είναι πάντα ημιπληγικός και τερατωδώς ανισοβαρής. Εξεγείρονται για τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Σερβία, αλλά συμπαρατάχτηκαν με αυτόν το μικρό βαλκάνιο τραμπούκο και σύμμαχο του Κρεμλίνου, όταν για χρόνια κατέσφαζε τη Βοσνία και την Κροατία, ενώ και πάνω στους βομβαρδισμούς αυτός εθνοεκκαθάριζε σχολαστικά το Κόσσοβο. Κυρίως όμως είναι εκκωφαντική η σιωπή τους απέναντι στην πρώτη αληθινή και πλήρη επάνοδο μιας ναζιστικής πρακτικής που είναι η ισοπέδωση της Τσετσενίας και η εξόντωση και ο βασανισμός των ηρωικών κατοίκων της.

Ο αντιαμερικανισμός τους είναι φτυστός ο αντιαγγλισμός του χιτλερικού άξονα στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Κι εκεί οι νέες και ανερχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Γερμανία, Ιαπωνία), που μόνο με τη στρατιωτική βία μπορούσαν να εκτοπίσουν τους ισχυρότερους στο καθαυτό οικονομικό επίπεδο ανταγωνιστές τους (Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ), χρησιμοποιούσαν αντιϊμπεριαλιστική γλώσσα.

Τέτοιος είναι και ο αντιευρωπαϊσμός των φαιοκόκκινων.

Ο Μάο Τσε Τούνγκ ήδη από το 1970 είχε εντοπίσει ότι ο κύριος στρατηγικός στόχος του ρώσικου σοσιαλ-ιμπεριαλισμού είναι η στρατιωτική κατοχή του πάμπλουτου αλλά μισοάοπλου γίγαντα που λέγεται Ενωμένη Ευρώπη.

Η φαιοκόκκινη δημαγωγία ενάντια στην Ενωμένη Ευρώπη βρίσκει το άλλοθί της στον μονοπωλιακό αστικό χαρακτήρα αυτών των χωρών. Όμως σήμερα που η σοσιαλιστική επανάσταση δεν είναι στην ημερήσια διάταξη το δίλημμα δεν είναι “μονοπωλιακή ή σοσιαλιστική Ευρώπη”, αλλά “ενωμένη Ευρώπη των ειρηνόφιλων αστικών κρατών, ή διασπασμένη Ευρώπη των σοβινιστικών κρατών και των στρατιωτικών αξόνων”. Στην Ελλάδα και παντού στην Ευρώπη η άρνηση της Ένωσης γίνεται από την πλευρά του ελεεινότερου σοβινισμού και αντιβαίνει εξόφθαλμα στην μαρξιστική λενινιστική συμβουλή, οι διεθνιστές να υπερασπίζουν πάντα τη συμμετοχή της χώρας τους σε ευρύτερες διεθνικές ενώσεις που πραγματοποιούνται δίχως βία ακόμα και από αστικές κυβερνήσεις.

Τέτοιας τέλος αντιμαρξιστικής φύσης είναι και ο φαιοκόκκινος αντικαπιταλισμός. Στη χώρα μας π.χ. αυτός ενώνει τρία αντιδραστικά ρεύματα: Το πρώτο ρεύμα είναι ο αντικαπιταλισμός της μικρής και μεσαίας καπιταλιστικής παραγωγής που επιτίθεται στη σύγχρονη παραγωγική συγκέντρωση του κεφαλαίου (κινήματα αγροτών, “οικολογικά” κινήματα κατά της βιομηχανίας). Το δεύτερο ρεύμα είναι ο αντικαπιταλισμός της κρατικής γραφειοκρατίας που χρησιμοποιεί το σύγχρονο κρατικό μηχανισμό σαν ένα είδος φέουδου (κινήματα των δημοσιοϋπαλληλικών συντεχνιών) . Το τρίτο ρεύμα είναι ο αντικαπιταλισμός εκείνου του είδους της οικονομικής ολιγαρχίας που επιτίθεται στον ελεύθερο καπιταλιστικό ανταγωνισμό από τα δεξιά, δηλαδή από την άποψη της δικιάς της οικονομικής και πολιτικής ιδιοποίησης του κράτους. Αυτός είναι ο αντικαπιταλισμός των προμηθευτών και των ευνοούμενων κρατικών εργολάβων.

Όλα αυτά τα πολιτικοϊδεολογικά ρεύματα μπαίνουν τελικά σήμερα κάτω από την καθοδήγηση των ρωσόφιλων. Ειδικά σήμερα κάθε μέτωπο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό σημαίνει ταύτιση με τους πολεμικούς ανατολικούς φασισμούς. Ποτέ οι κομμουνιστές δεν προσδιόρισαν σαν κύριους εχθρούς τους φιλελεύθερους όσο ανέβαιναν στον ορίζοντα οι φασίστες.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/neweast/2000/349/scrn/nes30-03-2000.htm

Πως ο ρώσικος σοσιαλιμπεριαλισμός δουλεύει στο δίπολο φασισμός-αντιφασισμός μέσα και στους δύο πόλους [Κομμάτι από άρθρο της ΟΑΚΚΕ]

 – επιβεβαιώθηκε περίτρανα η εκτίμησή μας ότι η νεοτσαρική Ρωσία ειδικεύεται παντού στην κατασκευή τεχνητών πολιτικών διπόλων, όπως ακριβώς κάνει και στη χώρα μας.

Δηλαδή η Ρωσία δεν αρκείται στο να δυναμώνει και να διεισδύει ηγεμονικά στον κλασικό ακροδεξιό, φασιστικό και ναζιστικό πόλο, ο οποίος εκφράζει πιο «ελεύθερα» και πιο ολοκληρωμένα την νεοχιτλερική φύση της, δηλαδή τον πόλο Τραμπ-Λεπέν-Φάραντζ-ΑFD που έχει μαζί του όλους τους ναζήδες της γης, αλλά διεισδύει και στον αντίρροπο πόλο αντιφασισμού από τον οποίο όμως αφαιρεί όλη τη δημοκρατική ουσία και τον μετατρέπει σε ένα επίσης φιλικό του αντιδραστικό έκτρωμα, που το αποκαλούμε αντιδημοκρατικό ψευτοαριστερό «αντιφασισμό». Χαρακτηριστικοί πολιτικοί εκπρόσωποι αυτού του είδους του αντιφασισμού είναι οι Σάντερς (εν μέρει και ο Ομπάμα) -Μελανσόν-Ντι Λίνκε. Ο αντιδημοκρατικός ψευτοαριστερός «αντιφασισμός» δουλεύει βασικά στο εσωτερικό των ΗΠΑ και της ΕΕ και θεωρεί ότι η ιδεολογική πηγή και το ζωντανό παγκόσμιο κέντρο του φασισμού είναι σήμερα το δυτικό χρηματιστικό μονοπωλιακό κεφάλαιο του οποίου η κύρια πολιτική και οικονομική μορφή είναι ο νεοφιλελευθερισμός και όχι το ανατολικό στρατιωτικομονοπωλιακό κεφάλαιο των κρατικοολιγαρχών δικτατόρων με επίσημη ιδεολογία τον ανοιχτό μεγαλοκρατικό σοβινισμό και τον ηγεμονισμό της μεγάλης δύναμης.

Επειδή ο αντιδημοκρατικός ψευτοαριστερός «αντιφασισμός» έχει σαν κύριο εχθρό του τον ίδιο εχθρό που έχει ο κλασσικός φασισμός, χτυπάει το δεύτερο σχεδόν αποκλειστικά στο θρησκευτικό και φυλετικό ρατσισμό του, αλλά όχι στην πολιτική του γραμμή, ιδιαίτερα τη διεθνή πολιτική του γραμμή. Και για να μην μπει στη διεργασία να τον χτυπήσει στη γραμμή και στην ιδεολογία του τον χτυπάει με τη δικιά του βία, από την οποία όμως αφήνει απ έξω τις πλατειές μάζες που θέλουν να ξεκαθαρίσουν πριν μισήσουν και πολεμήσουν με τη βία τα φασιστικά ρεύματα, που όσο και να είναι παλιά στις ρίζες τους, είναι μοντέρνα στη μορφή της προπαγάνδας τους. Μάλιστα τους δημοκράτες που δεν είναι υπέρ ενός πολέμου συμμοριών, αλλά θέλουν μια πλατειά και ανοιχτή ιδεολογική πάλη για την αποκάλυψη αυτού του φασισμού μέσα στην κοινωνία οι «αντιφασίστες» αυτού του είδους τους καταγγέλλουν σαν φιλελεύθερους ή και κρυπτοφασίστες. Στην πραγματικότητα αυτός ο αντιφασισμός βάζει το δίλημμα: ή με εμένα ή με τους φασίστες. Τρίτος δρόμος δεν χωρεί. Με το να οξύνει και να παροξύνει τεχνητά αυτήν την αντίθεση ανάμεσα σε δύο πόλους που στρατηγικά είναι σύμμαχοι ο ρωσοκινεζικός άξονας θέλει να καταπιεί μέσα σε αυτούς όλους τους δυνητικούς αντιπάλους του: να παραδώσει τους συντηρητικούς στους φασίστες και τους αριστερούς στους ψευτοαντιφασίστες φίλους του.

Για παράδειγμα εκεί που ο κλασικός φασισμός υποστηρίζει τις κύριες και πιο επικίνδυνες μορφές του ρατσισμού, το λευκό ρατσισμό ενάντια στους έγχρωμους και τον αντιμουσουλμανικό ρατσισμό, ο αντιδημοκρατικός «αντιφασισμός» καλλιεργεί με πλάγιο τρόπο τον αντι-λευκό ρατσισμό και υπερασπίζει τα δίκια του ισλαμικού ρατσισμού ή μένει αδιάφορος απέναντί τους. Έτσι αφήνει τις λευκές καθυστερημένες μάζες ακόμα πιο ανοχύρωτες ιδεολογικά και τις οδηγεί μαζικά στα χέρια του κλασικού φασισμού, ενώ οδηγεί τις μεν έγχρωμες μάζες στα χέρια των μαύρων συμμοριών και των νέων ολιγαρχικών αστικών τάξεων του Νότου, τις δε μουσουλμανικές μάζες στα χέρια του ιρανόφιλου ισλαμοφασισμού.

Όπως είπαμε και παραπάνω η στρατηγική πολιτικο-ιδεολογική ενότητα των κλασικών φασιστών και των σοσιαλφασιστών φαίνεται στον κοινό κύριο τους εχθρό: το δυτικό χρηματιστικό μονοπώλιο και το «σύστημα» στο οποίο αυτό κυριαρχεί. Ο κλασικός φασισμός μισεί αυτόν τον εχθρό σαν την ενσάρκωση του αιώνιου «άπατρι» και «παρακμασμένου» Εβραίου, ο αντιδημοκρατικός «αντιφασισμός» τον μισεί σαν τη συμπύκνωση του παγκόσμιου καπιταλισμού και σαν ηγέτη του. Έτσι ο μεν κλασικός φασισμός δεν διστάζει να είναι ανοιχτά με τους κρατικοολιγάρχες του ρωσοκινέζικου άξονα εξυμνώντας τους σαν δήθεν πατριώτες, ενώ ο φασιστικός αντιφασισμός υπονομεύει και καταργεί κάθε αντιφασιστική ενότητα εναντίον των τελευταίων με το διχαλωτό επιχείρημα είτε ότι όλοι οι καπιταλισμοί είναι ίδιοι (κλασικός τροτσκισμός), είτε ότι το κέντρο του παγκόσμιου κεφάλαιου βρίσκεται στη Δύση, οπότε χρειαζόμαστε μια αντινεοφιλελεύθερη συμμαχία με την Ανατολή ( σοσιαλφασιστικός τροτσκισμός). Τίποτα πιο φυσικό λοιπόν που όλοι οι ναζί και οι ψευτοαντιφασίστες «αντισυστημικοί» βρίσκονται στη Δύση ενώ οι νεοχιτλερικοί «συστημικοί» μονοπωλιστές του ρωσοκινεζικού άξονα δεν έχουν ποτέ καμιά εσωτερική ναζιστική ή «αριστερή», «αντικαπιταλιστική» αντιπολίτευση να αντιμετωπίσουν, παρά μόνο τη φιλελεύθερη αστική που από την ταξική αντιπρολεταριακή της φύση δεν μπορεί να τους αμφισβητήσει στ αλήθεια.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/global/2013-02-16-19-24-24/item/884-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CF%83%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B7%CF%80%CE%B1-%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%AF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%C2%AB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D%C2%BB

Κύριος εχθρός ο “νεοφιλελευθερισμός” - το κύριο μετωπικό σύνθημα των ανοιχτών και κρυφών φασιστών και ναζιστών

Για τους “πε­ριε­κτι­κούς δη­μο­κρά­τες” και ό­λους τε­λι­κά τους ψευ­το­αρι­στε­ρούς μι­κρο­α­στούς ή και πρά­κτο­ρες του σο­σιαλ-ι­μπε­ρια­λι­σμού , ο κύ­ριος ε­χθρός, ο πυ­ρή­νας της πα­γκό­σμιας α­ντί­δρα­σης δεν εί­ναι ο φα­σι­σμός ή αλ­λιώς ο φα­σι­στι­κού τύ­που ι­μπε­ρια­λι­σμός, ό­πως ή­ταν πά­ντα για την πραγ­μα­τική α­ρι­στε­ρά με­τά την εμ­φά­νι­ση του χι­τλε­ρι­κού φαι­νό­με­νου, αλ­λά ο δυ­τι­κού τύ­που, δη­μο­κρα­τι­κός στη μορ­φή του κα­πι­τα­λι­σμός, η αλ­λιώς η (με κε­φα­λαί­α) Νε­οφι­λε­λεύ­θε­ρη Πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση. Η κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση γε­νικά, δη­λα­δή α­ντι­κει­με­νι­κά-ι­στο­ρι­κά, α­πο­τε­λεί μια προ­ο­δευ­τι­κή δια­δι­κα­σί­α που ο­δη­γεί στην ό­λο και στε­νό­τε­ρη αλ­λη­λο­σύν­δε­ση κρα­τών, ε­θνών και λα­ών, την ο­ποί­α το κε­φά­λαιο πραγ­μα­το­ποιεί α­ντι­κει­με­νικά, ξέ­χω­ρα α­πό τη θέ­λη­σή του, σπά­ζο­ντας μέ­σα α­πό την πα­ρα­γω­γι­κή διε­θνο­ποί­η­ση τα ε­θνι­κά σύ­νο­ρα, δια­δι­κα­σί­α που α­πο­τε­λεί, ε­πί­σης α­ντι­κει­με­νι­κά, μέ­σο προ­σέγ­γι­σης στο σο­σιαλι­στι­κή ε­πα­νά­στα­ση και στο α­τα­ξι­κό μέλ­λον, ό­πως τό­νι­ζε πά­ντα ο Λέ­νιν, αλ­λά και οι Μαρ­ξ - Έν­γκελ­ς. Α­πό γε­νι­κή ι­δε­ο­λο­γι­κή ά­πο­ψη οι α­ντι-πα­γκο­σμιοποι­η­τές το­πο­θε­τού­νται στην ί­δια πλευ­ρά του ι­στο­ρι­κού ο­δο­φράγ­μα­τος με τους α­να­το­λι­κούς ρω­σο­κι­νέ­ζους μο­νο­πω­λι­στές και βέ­βαια με τους α­νά τον κόσμο νε­ο­να­ζι­στές και ε­δώ με τους χρυ­σαυ­γί­τες, που εί­ναι οι πρώ­τοι και βα­θύτε­ροι πο­λέ­μιοι της “ε­θνο­κτό­νου πα­γκο­σμιο­ποι­ή­σε­ως” των “ε­βραιο­φι­λε­λεύ­θερων”.

Σε ό,τι α­φο­ρά ει­δι­κό­τε­ρα τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, ό­πως α­πο­κα­λούν την πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που πραγ­μα­το­ποιεί το δυ­τι­κό ι­μπε­ρια­λιστι­κό μο­νο­πω­λια­κό κε­φά­λαιο α­σκώ­ντας πο­λι­τι­κή, οι­κο­νο­μι­κή α­κό­μα και στρα­τιω­τι­κή ε­πέμ­βα­ση στις μη α­νε­πτυγ­μέ­νες ή α­δύ­να­μες χώ­ρες, αυ­τή μπο­ρεί να εί­ναι ο πιο με­γά­λος ε­χθρός των λα­ών μό­νο ό­ταν και μό­νο στο βαθ­μό που αυ­τή έ­χει α­πέ­να­ντί της κυ­ρί­ως την προ­λε­τα­ρια­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που εί­ναι η επα­να­στα­τι­κή α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή ε­νό­τη­τα των λα­ϊ­κών οι­κο­νο­μιών ή στο βαθμό που έ­χει α­πέ­να­ντί της γε­νι­κό­τε­ρα την α­ντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή πα­γκο­σμιοποί­η­ση, δη­λα­δή την σχε­τι­κή ε­νο­ποί­η­ση των οι­κο­νο­μιών των λι­γό­τε­ρο κα­πι­ταλι­στι­κά α­νε­πτυγ­μέ­νων κρα­τών στη βά­ση των αρ­χών του α­μοι­βαί­ου ο­φέ­λους και της μη α­νά­μει­ξης των ι­σχυ­ρών και α­νε­πτυγ­μέ­νων χω­ρών στις ε­σω­τε­ρι­κές υ­πο­θέ­σεις τους. Μια τέ­τοια πε­ρί­ο­δος φι­λε­λεύ­θε­ρης ι­μπε­ρια­λι­στι­κής α­ντί­δρα­σης ή­ταν αυ­τή με­τά τον Β’ πα­γκό­σμιο πό­λε­μο ό­που οι Η­ΠΑ, με νι­κη­μέ­νο το να­ζι­σμό, η­γή­θη­καν της πά­λης ε­νά­ντια στο σο­σια­λι­στι­κό στρα­τό­πε­δο και στους ε­θνο-α­νε­ξαρ­τη­σια­κούς και α­ντια­ποι­κια­κούς α­γώ­νες του Τρί­του Κό­σμου.

Αυ­τή η προ­ο­δευ­τι­κού τύ­που πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση εί­ναι α­ντί­θε­τη στην πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση των φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­μπε­ρια­λι­στών που με την μο­νο­πω­λιακή τους συ­γκέ­ντρω­ση, την τε­χνο­λο­γι­κή και χρη­μα­τι­στι­κή τους ι­σχύ αλ­λά και με την πο­λι­τι­κή, α­κό­μα και τη στρα­τιω­τι­κή τους ε­πέμ­βα­ση, ε­πι­χει­ρούν να κυ­ριαρ­χή­σουν στις ε­σω­τε­ρι­κές α­γο­ρές των κρα­τών που οι οι­κο­νο­μί­ες τους βρί­σκο­νται σε προ­μο­νο­πω­λια­κό στά­διο, ο­πό­τε τις ε­μπο­δί­ζουν α­ντι­κει­με­νικά να συ­γκε­ντρώ­νουν τις υ­λι­κο­τε­χνι­κές τους δυ­νά­μεις και το ζω­ντα­νό πα­ραγω­γι­κό τους δυ­να­μι­κό τους μέ­σα α­πό την προ­στα­σί­α -για έ­να με­γά­λο διά­στη­μα- της συσ­σώ­ρευ­σης και του εκ­συγ­χρο­νι­σμού του ντό­πιου πα­ρα­γω­γι­κού τους κεφά­λαιου. Μό­νο έτσι αυ­τές θα μπο­ρού­σαν να στα­θούν με ί­σους ό­ρους στον οι­κο­νο­μι­κό α­ντα­γω­νι­σμό του δυ­τι­κού μο­νο­πώ­λιου.

Ό­μως α­κό­μα και η φι­λε­λεύ­θε­ρη ι­μπε­ρια­λι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση μπο­ρεί να εί­ναι προ­ο­δευ­τι­κή σε ό­σο βαθ­μό α­ντι­πα­ρα­τί­θε­ται στην πα­γκο­σμιοποί­η­ση που ε­πι­χει­ρούν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν με την ω­μή ε­ξω­οι­κο­νο­μι­κή βί­α οι μο­νο­πω­λι­στές α­να­το­λι­κού φα­σι­στι­κού τύ­που, δη­λα­δή οι ι­μπε­ρια­λι­στές ρώ­σι­κου και κι­νέ­ζι­κου τύ­που. Αυ­τοί συσ­σω­ρεύ­ουν πο­λι­τι­κο-δι­πλω­μα­τι­κή, στρα­τιω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ι­σχύ α­σκώ­ντας ω­μή βί­α στους λα­ούς τους και εξω­τε­ρι­κή βί­α σε άλ­λους υ­πο­τε­λείς τους λα­ούς και χώ­ρες, ε­πι­διώ­κο­ντας τε­λικά μια βί­αι­η α­να­δια­νο­μή του πα­γκό­σμιου πλού­του ε­ξα­πο­λύ­ο­ντας πό­λε­μο λη­στρι­κού, α­ποι­κιο­κρα­τι­κού α­κό­μα και δου­λο­κτη­τι­κού χι­τλε­ρι­κού τύ­που ε­νά­ντια και σε τρι­το­κο­σμι­κές, αλ­λά και σε άλ­λες ι­μπε­ρια­λι­στι­κές χώ­ρες.

Για να υ­πο­νο­μεύ­σουν την πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ι­σχύ των α­ντι­πάλων τους φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­μπε­ρια­λι­στών και για να κερ­δί­σουν στρα­τη­γι­κές θέ­σεις πα­ντού στον κό­σμο στα πλαί­σια της προ­ε­τοι­μα­σί­ας του με­γά­λου πο­λέμου τους, οι φα­σι­στι­κοί κρατι­κο­μο­νο­πω­λια­κοί κα­πι­τα­λι­σμοί συμ­μα­χούν με τις πιο ε­πι­θε­τι­κές, τις πιο σο­βι­νι­στι­κές με­ρί­δες των αρ­χου­σών τά­ξε­ων ό­λων των χω­ρών και υ­πο­θάλ­πουν τα πιο α­ντι­δρα­στι­κά “α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κά” κι­νήμα­τα των μη κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων, κι­νή­μα­τα που θέ­λουν να γυ­ρί­σουν πί­σω τον τρο­χό της ι­στο­ρί­ας, ό­πως εί­ναι αυ­τά των πιο πα­ρα­γω­γι­κά κα­θυ­στε­ρη­μέ­νων τμημά­των της μι­κρο­α­στι­κής τά­ξης ή της πιο πα­ρα­σι­τι­κής κρα­τι­κής γρα­φειο­κρατί­ας ή ε­πί­σης αυ­τά των ο­πα­δών της φυ­σι­κής οι­κο­νο­μί­ας και της πα­τριαρ­χί­ας.

Τέ­τοια εί­ναι η συμ­μα­χί­α των ρώ­σων κρα­τι­κο­ο­λι­γαρ­χών με τις καθυ­στε­ρη­μέ­νες μι­κρο­α­στι­κές μά­ζες στις ο­ποί­ες δου­λεύ­ουν την ου­το­πί­α ό­τι μπο­ρούν να κα­τα­στρέ­ψουν τις σύγ­χρο­νες πα­ρα­γω­γι­κές δυ­νά­μεις. Στην πρά­ξη, βέ­βαια, κα­τα­στρέ­φουν μό­νο ε­κεί­νες, τις πιο σύγ­χρο­νες, των α­ντα­γω­νι­στών τους και αυ­τές μόνο εν μέ­ρει. Αυ­τά τα κι­νή­μα­τα οι α­να­το­λι­κοί κρα­τι­κο­φα­σίστες τα σέρ­νουν πί­σω α­πό τον δι­κό τους φα­σι­στι­κό κα­πι­τα­λι­σμό-ι­μπε­ρια­λι­σμό που, ε­κτός α­πό πιο κα­τα­πιε­στι­κός, εί­ναι πο­λύ πιο κα­θυ­στε­ρη­μέ­νος πα­ρα­γωγι­κά και γι’ αυ­τό κά­νει πιο ε­πι­σφα­λή μια σο­σια­λι­στι­κή οικο­δό­μη­ση μετά α­πό την ε­πα­νά­στα­ση που θα τον α­να­τρέ­ψει. Α­πό την άλ­λη ό­μως, ε­ξαι­τί­ας της ω­μής βί­ας που α­σκεί στους λα­ούς πά­νω στους ο­ποί­ους κυ­ριαρ­χεί, ο φα­σι­στικός κα­πι­τα­λι­σμός ε­πι­τα­χύ­νει το ξέ­σπα­σμα μιας ε­πα­νά­στα­σης. Η α­ντί­φα­ση δηλα­δή εί­ναι ό­τι μια τέ­τοια επα­νά­στα­ση ό­σο πιο εύ­κο­λα ξε­σπά­ει τό­σο πιο δύσκο­λα μπο­ρεί να στα­θε­ρο­ποι­η­θεί λό­γω σχε­τι­κής κα­θυ­στέ­ρη­σης των πα­ρα­γω­γικών δυ­νά­με­ων, ό­πως θα μπο­ρού­σε σε μια κα­πι­τα­λι­στι­κά πιο α­νε­πτυγ­μέ­νη και πιο δη­μο­κρα­τι­κή χώ­ρα.

Ο Λέ­νιν σε έ­να πε­ρί­φη­μο γράμ­μα του στον Γκόρ­κυ στις 3 του Γε­νά­ρη του 1911 ή­δη ξε­κα­θά­ρι­ζε αυ­τά τα ζη­τή­μα­τα δια­κρί­νο­ντας α­νά­με­σα σε δύ­ο εί­δη κα­πι­τα­λι­σμών, τον μαυ­ρο-ε­κα­το­νταρ­χί­τι­κο και ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό, τον κα­πι­τα­λι­σμό δη­λα­δή των μο­ναρ­χι­κών και των γαιο­κτη­μό­νων με­γά­λων βιομη­χά­νων, που ή­ταν από μια ά­πο­ψη το ι­στο­ρι­κό πρό­δρο­μο και α­νά­λο­γο του φα­σιστι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, και τον να­ρό­ντνι­κο κα­πι­τα­λι­σμό, που εί­ναι το ι­στο­ρικό πρό­δρο­μο και α­νά­λο­γο του φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού, που ο Λέ­νιν τον χα­ρα­κτη­ρί­ζει “δη­μο­κρα­τι­κό”.

“Θα ή­ταν δον­κι­χω­τι­σμός και κλαψού­ρι­σμα”, έ­γρα­φε ο Λέ­νιν, “αν οι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες έ­λε­γαν στους ερ­γά­τες ό­τι θα μπο­ρού­σε να υ­πάρ­χει σω­τη­ρί­α κά­που ξέ­χω­ρα α­πό την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού, και ό­χι μέ­σω της α­νά­πτυξης του κα­πι­τα­λι­σμού. Αλ­λά δεν λέ­με αυ­τό. Λέ­με το κε­φά­λαιο θα σας κα­τα­πιεί, θα κα­τα­πιεί τους Πέρ­σες, θα κα­τα­πιεί τους πά­ντες, και θα συ­νε­χί­σει να κατα­πί­νει ω­σό­του το α­να­τρέ­ψε­τε. Αυ­τή εί­ναι η α­λή­θεια. Και μην ξε­χά­σε­τε να προ­σθέ­σε­τε: Χω­ρίς την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού δεν υ­πάρ­χει εγ­γύ­η­ση για νίκη πά­νω του.
Οι μαρ­ξι­στές δεν υ­πο­στη­ρί­ζουν ού­τε έ­να α­ντι­δρα­στι­κό μέ­τρο, όπως εί­ναι η α­πα­γό­ρευ­ση των τρά­στ, ο πε­ριο­ρι­σμός του ε­μπο­ρί­ου κλπ. Στον κα­θένα τα δι­κά του. Ας α­φή­σου­με τους Κο­μια­κόφ και Σια να χτί­ζουν σι­δη­ρο­δρό­μους δια­μέ­σου της Περ­σί­ας, ας τους στέλ­νου­με τους Λια­κόβ, ό­μως η δου­λειά των μαρ­ξι­στών εί­ναι να τους εκ­θέ­τουν στους ερ­γά­τες. Αν αυ­τό τρώ­ει τους ερ­γάτες λέ­νε οι μαρ­ξι­στές, ε­άν τους στραγ­γα­λί­ζει, α­ντα­πο­δώ­στε.
Η α­ντί­στα­ση στην α­ποι­κια­κή πο­λι­τι­κή και στη διε­θνή λε­η­λα­σί­α μέσω της ορ­γά­νω­σης του προ­λε­τα­ριά­του, μέ­σω της υ­πε­ρά­σπι­σης της ελευ­θε­ρί­ας του προ­λε­τα­ρια­κού α­γώ­να δεν κα­θυ­στε­ρεί την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού, αλ­λά την ε­πι­τα­χύ­νει, α­να­γκά­ζο­ντάς τον να κα­τα­φύ­γει σε πιο πο­λι­τι­σμέ­νες, τε­χνι­κά ψη­λό­τε­ρες κα­πι­τα­λι­στι­κές με­θό­δους. Υ­πάρ­χει κα­πι­τα­λι­σμός και κα­πι­τα­λι­σμός. Υ­πάρ­χει ο μαυ­ρο-­ε­κα­το­νταρ­χί­τι­κος ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­ταλι­σμός και ο να­ρό­ντνι­κος (“ρε­α­λι­στι­κός, δη­μο­κρα­τι­κός”, σφύ­ζων α­πό “δρα­στη­ριό­τη­τα”) κα­πι­τα­λι­σμός. Ό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο εκ­θέ­του­με τον κα­πι­τα­λι­σμό μπρο­στά στους ερ­γά­τες για την “α­πλη­στί­α και την ω­μό­τη­τα του” τό­σο πιο δύ­σκο­λο εί­ναι για τον κα­πι­τα­λι­σμό του πρώ­του εί­δους να συ­νε­χί­ζε­ται, τό­σο πιο σί­γου­ρα υ­πο­χρε­ώ­νε­ται να περ­νά­ει στον κα­πι­τα­λι­σμό δεύ­τε­ρου εί­δους. Και αυ­τό ακρι­βώς μας βο­λεύ­ει, αυ­τό α­κρι­βώς βο­λεύ­ει το προ­λε­τα­ριά­το.
Το διε­θνές προ­λε­τα­ριά­το πιέ­ζει τον κα­πι­τα­λι­σμό με δυο τρό­πους: α­πό τη μια με­τα­τρέ­πει τον ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό σε δη­μο­κρα­τι­κό κα­πιτα­λι­σμό και α­πό την άλ­λη ε­πει­δή διώ­χνει τον ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό μακρυά α­πό τον ε­αυ­τό του, με­τα­φέ­ρει αυ­τόν τον κα­πι­ταλι­σμό στους ά­γριους. Όμως αυ­τό διευ­ρύ­νει την βά­ση του κα­πι­τα­λισμού και φέρ­νει κο­ντύ­τε­ρα τον θά­να­τό του. Πρα­κτι­κά δεν υ­πάρ­χει ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­τα­λι­σμός που να έ­χει μεί­νει στην Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη, πρα­κτι­κά ό­λος ο κα­πι­τα­λι­σμός εί­ναι δη­μο­κρα­τικός. Ο ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­τα­λι­σμός έ­χει φύ­γει α­πό την Βρε­τα­νί­α και την Γαλλί­α και έχει πά­ει στη Ρω­σί­α και στην Α­σί­α. Η ρώ­σι­κη ε­πα­νά­στα­ση και οι επα­να­στά­σεις στην Α­σί­α εί­ναι οι α­γώ­νες να διω­χτεί ο ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­ταλι­σμός και να α­ντι­κα­τα­στα­θεί α­πό τον δη­μο­κρα­τι­κό κα­πι­τα­λι­σμό. Και ο δη­μοκρα­τι­κός κα­πι­τα­λι­σμός εί­ναι ο τε­λευ­ταί­ος του εί­δους του. Δεν έ­χει άλ­λο στά­διο να πά­ει. Το ε­πό­με­νο στά­διο εί­ναι ο θά­να­τός του”.

Αυ­τό που κά­νουν σή­με­ρα οι σο­σιαλ­φα­σί­στες στην Ελ­λά­δα και σε ό­λο τον κό­σμο, εί­τε εί­ναι πρά­κτο­ρες των νέ­ων τσά­ρων, εί­τε α­διόρ­θω­τοι μι­κρο­αστοί - α­ντι­δρα­στι­κοί, δεν εί­ναι να πα­λεύ­ουν για να α­να­τρέ­ψουν με ε­πα­νά­σταση τον δη­μο­κρα­τι­κό κα­πι­τα­λι­σμό, που εί­ναι πια πα­ρα­γω­γι­κά υ­πε­ρώ­ρι­μος, για να φέ­ρουν το σο­σια­λι­σμό, αλ­λά πα­λεύ­ουν για να α­ντι­κα­τα­στή­σουν τον “δη­μοκρα­τι­κό” κα­πι­τα­λι­σμό με τον φα­σι­στι­κό κα­πι­τα­λι­σμό ή πιο συ­γκε­κρι­μέ­να παλεύ­ουν να αντι­κα­τα­στή­σουν την φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση με την φασι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση. Θέ­λουν δη­λα­δή να κα­τα­στρέ­ψουν τις α­νώ­τε­ρες παρα­γω­γι­κές κα­πι­τα­λι­στι­κές σχέ­σεις, τις σχε­τι­κά πιο δη­μο­κρα­τι­κές κά­τω α­πό τις ο­ποί­ες α­να­πτύσ­σο­νται πα­ρα­πέ­ρα και πιο εύ­κο­λα οι πα­ρα­γωγι­κές δυ­νάμεις, κα­θώς και το βιο­τι­κό ε­πί­πε­δο και η πο­λι­τι­κο­συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση των προ­λε­τά­ριων.

Με λί­γα λό­για θέ­λουν να γυ­ρί­σουν πί­σω τον τρο­χό της ι­στο­ρί­ας. Και βέ­βαια σε αυ­τό δεν εί­ναι μό­νοι. Δεν υ­πάρ­χουν και δεν υ­πήρ­ξαν πο­τέ σι­νι­κά τεί­χη α­νά­με­σα στις δυο μορ­φές του ι­μπε­ρια­λι­σμού, ι­διαί­τε­ρα ό­σο αυ­τός όντας στην πα­ρακ­μή περ­νά­ει στην σή­ψη και στη βαρ­βα­ρό­τη­τα. Ό­ταν οι δυ­τι­κοί φι­λε­λεύ­θε­ροι μο­νο­πω­λι­στές με­τα­φέ­ρουν το πα­ρα­γω­γι­κό τους κε­φά­λαιο στην Κί­να ή α­φή­νουν τους κι­νέ­ζους μο­νο­πω­λι­στές να α­γο­ρά­σουν επι­χει­ρή­σεις στη Δύ­ση δεν κά­νουν τί­πο­τα άλ­λο α­πό το να ε­νι­σχύ­ουν του κι­νέ­ζους κρα­τι­κοφα­σί­στες μο­νο­πω­λι­στές για να α­να­πτύ­ξουν τον δι­κό τους κα­πι­τα­λι­σμό της ωμής αρ­πα­γής και βί­ας, με­τα­τρέ­πο­ντας ό­χι μό­νο το ως χθες σο­σια­λι­στι­κό κι­νέζι­κο προ­λε­τα­ριά­το σε δου­λοπάροι­κους, αλ­λά και τους δυ­τι­κούς προ­λε­τάριους του δη­μο­κρα­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού σε υ­πο­χεί­ρια του φα­σι­στι­κού κα­πιτα­λι­σμού και θύ­μα­τα ε­νός νέ­ου πα­γκό­σμιου πο­λέ­μου.

Στο ί­διο υ­πε­ρα­ντι­δρα­στι­κό πλαί­σιο και μά­λι­στα στην ά­κρη του, κινού­νται και οι α­να­φο­ρές των σο­σιαλ­φα­σι­στών για “φα­σι­σμό της Ε­Ε/Ο­ΝΕ”, δη­λαδή της πλέ­ον προ­ο­δευ­τι­κής στην ι­στο­ρί­α του α­στι­σμού προ­σπά­θειας ε­θε­λο­ντι­κής, δη­λα­δή δη­μο­κρα­τι­κής οι­κο­νο­μι­κής και πο­λι­τικής ε­νο­ποί­η­σης α­στικών κρα­τών, την ο­ποί­α οι προ­βο­κά­το­ρες η­γέ­τες της Ελ­λά­δας υ­πο­νό­μευ­σαν στρατη­γι­κά με την ρω­σό­δου­λη πο­λι­τι­κή 30 ε­τών και τε­λι­κά την έ­ρι­ξαν στην ά­βυσσο με το “ε­θνι­κό κα­νό­νι” μιας ελ­λη­νι­κής χρε­ο­κο­πί­ας κατ’ ε­ντο­λή της Μό­σχας.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-19-25/item/119-%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B5%CE%AF-%CE%B2%CE%B3%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%B1%CE%BA%CE%BA%CE%B5

Για την παγκοσμιοποίηση...

Όπως κάθε αντιδραστικός αντικαπιταλισμός στην ιστορία, έτσι κι αυτός ενάντια στην παγκοσμιοποίηση θέλει και μπορεί να βλέπει μόνο τη μια, την καταστροφική πλευρά του κεφάλαιου. Είναι αδύνατο από την φύση των αντιδραστικών αντικαπιταλιστικών τάξεων, να δουν την πλευρά των παραγωγικών δυνάμεων που το κεφάλαιο εκπροσωπεί και που επί ποινή θανάτου οφείλει διαρκώς να επαναστατικοποιεί. Έτσι όχι μόνο επιτίθενται και στην παραγωγική πλευρά του αλλά βασικά επιτίθενται με περισσότερη λύσσα σε αυτήν γιατί αντιλαμβάνονται ότι οι νέες γιγαντιαίες παραγωγικές δυνάμεις είναι αυτές που θα δώσουν το τελειωτικό μοιραίο χτύπημα σε όλες τις αντιδραστικές τάξεις.

Έτσι λοιπόν επιτίθενται στη συγκέντρωση των παραγωγικών δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα, επιτίθενται στην επικοινωνία και το σπάσιμο των συνόρων και τέλος επιτίθενται στις νέες επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις. Επιτίθενται δηλαδή σε όλους εκείνους τους παράγοντες στους οποίους το συνειδητό διεθνές προλεταριάτο βλέπει την μελλοντική του απελευθέρωση και ευημερία.

Σημαίνει αυτό ότι το συνειδητό προλεταριάτο χαιρετίζει τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό; Όχι. Αντίθετα θέλει να ανατρέψει τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, στο βαθμό που είναι κι αυτός μια αναπτυγμένη ώριμη εκδήλωση του ιμπεριαλισμού. Όμως θέλει να τον ανατρέψει όχι επειδή είναι παγκοσμιοποιημένος, αλλά αποκλειστικά επειδή είναι καπιταλισμός. Μάλιστα χαιρετίζει την παγκοσμοιοποιημένη του πλευρά, κυρίως γιατί πάνω σ’ αυτήν θα πατήσει για να την ανατρέψει. Γιατί είναι αυτή η πλευρά που θα αποτελέσει την βάση για την διεθνή ενότητα των εργατών. Μόνο μια τέτοια ενότητα σε τελική ανάλυση θα μπορεί να αντιπαρατεθεί και να νικήσει το διεθνές κεφάλαιο. Και μια τέτοια ενότητα είναι δυνατή πάλι σε τελική ανάλυση μόνο αν δημιουργηθούν όχι απλά οι ιδεολογικοί, αλλά κυρίως οι υλικοί όροι για το πραγματικό, υλικό πέσιμο των συνόρων και για τη συντριβή των εθνικισμών που έχουν αποτελέσει ως τώρα το μεγαλύτερο βαρίδι στην προλεταριακή επανάσταση.

Σημαίνει μήπως αυτό ότι το πέσιμο των συνόρων και η διεθνής ενότητα του κεφάλαιου θα μετριάσει και θα κάνει πιο ανώδυνη την διεθνή ταξική πάλη όπως πιστεύουν μερικοί σοσιαλδημοκράτες, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης; Όχι. Αντίθετα θα την κάνει πιο ωμή, πιο ανοιχτή και πιο βίαιη. Μάλιστα μερικοί από τους αντικαπιταλιστές εχθρούς της παγκοσμιοποίησης είναι καλυμμένοι ρεφορμιστές που την τρέμουν ακριβώς επειδή αυτή κάνει πιο ξεκάθαρη την ταξική καταπίεση δηλαδή της στερεί τον εθνικό μανδύα ο οποίος τόσο περιπλέκει τα πράγματα.

Αντίθετα λοιπόν ακριβώς από την “αναγκαστική” θέση του αντικαπιταλιστικού επαναστατικού προλεταριάτου υπέρ της παγκοσμιοποίησης, οι μικροαστοί και κυρίως οι σοσιαλφασίστες αντικαπιταλιστές εξεγείρονται ενάντια στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κύρια επειδή είναι παγκοσμιοποιημένος. Μάλιστα εξεγείρονται πάνω απ’ όλα γιατί “αφομιώνει τα έθνη”, “καταργεί τις εθνικές ταυτότητες και κουλτούρες” τις “παραδόσεις” κ.λπ. Αυτά τα λέγανε πάντα εθνικιστές, παπάδες και αντισημίτες. Αλλά γι’ αυτούς που παριστάνουν τον μαρξιστή – λενινιστή υπάρχουν άφθονες φράσεις σαν αυτή του Λένιν: “Μένει η παγκόσμια ιστορική τάση του καπιταλισμού να σπάζει τους εθνικούς φραγμούς, να σβήσει τις εθνικές διαφορές και να αφομοιώνει τα έθνη, τάση που από δεκαετία σε δεκαετία εκδηλώνεται με όλο και μεγαλύτερη ισχύ και αποτελεί έναν από ισχυρότερους κινητήρες που μετατρέπουν τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό”.

Βεβαίως εκτός από τη διεθνιστική πλευρά της η παγκοσμιοποίηση πληγώνει όλους τους μικροαστούς αντικαπιταλιστές, σοσιαλφασίστες και μη, και με την παραγωγική και επιστημονικοτεχνική της πλευρά. Είναι γνωστός ο τρόμος που έχει καταλάβει τον οικολογικό μεσαίωνα, τους παπάδες, τους αντισημίτες και την κάθε μορφής καθυστέρηση για την επανάσταση στη γεωργία (μεταλλαγμένα) και την ιατρική (κλωνοποίηση) που έχουν φέρει οι καταπληκτικές ανακαλύψεις της γεννετικής, όπως είναι γνωστός ο παλιότερος κοινός τρόμος όλων αυτών για την πυρηνική ενέργεια, ή η κατακλυσμική υπερεκτίμηση που κάνουν για το φαινόμενο του θερμηκηπίου και γενικά για την κατάρρευση της φυσικής ισορροπίας του πλανήτη.

Αυτά όλα είναι λίγο πολύ γνωστά και αντιληπτά σε όσους έχουν έστω και μια μικρή εξοικείωση με τη σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία καθώς και με την μαρξιστική θεωρία και την ιστορία των προλεταριακών επαναστάσεων. Άλλωστε η μεγάλη μάζα των προοδευτικών και ενημερωμένων ανθρώπων βλέπει με μεγάλη δυσπιστία όλο αυτό το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης και ακόμα λιγότερο συμμετέχει σ’ αυτό.

Κομμάτι από άρθρο της ΟΑΚΚΕ http://oakke.gr/antipagosmiopiisi.htm