Πως ο ρώσικος σοσιαλιμπεριαλισμός δουλεύει στο δίπολο φασισμός-αντιφασισμός μέσα και στους δύο πόλους [Κομμάτι από άρθρο της ΟΑΚΚΕ]

 – επιβεβαιώθηκε περίτρανα η εκτίμησή μας ότι η νεοτσαρική Ρωσία ειδικεύεται παντού στην κατασκευή τεχνητών πολιτικών διπόλων, όπως ακριβώς κάνει και στη χώρα μας.

Δηλαδή η Ρωσία δεν αρκείται στο να δυναμώνει και να διεισδύει ηγεμονικά στον κλασικό ακροδεξιό, φασιστικό και ναζιστικό πόλο, ο οποίος εκφράζει πιο «ελεύθερα» και πιο ολοκληρωμένα την νεοχιτλερική φύση της, δηλαδή τον πόλο Τραμπ-Λεπέν-Φάραντζ-ΑFD που έχει μαζί του όλους τους ναζήδες της γης, αλλά διεισδύει και στον αντίρροπο πόλο αντιφασισμού από τον οποίο όμως αφαιρεί όλη τη δημοκρατική ουσία και τον μετατρέπει σε ένα επίσης φιλικό του αντιδραστικό έκτρωμα, που το αποκαλούμε αντιδημοκρατικό ψευτοαριστερό «αντιφασισμό». Χαρακτηριστικοί πολιτικοί εκπρόσωποι αυτού του είδους του αντιφασισμού είναι οι Σάντερς (εν μέρει και ο Ομπάμα) -Μελανσόν-Ντι Λίνκε. Ο αντιδημοκρατικός ψευτοαριστερός «αντιφασισμός» δουλεύει βασικά στο εσωτερικό των ΗΠΑ και της ΕΕ και θεωρεί ότι η ιδεολογική πηγή και το ζωντανό παγκόσμιο κέντρο του φασισμού είναι σήμερα το δυτικό χρηματιστικό μονοπωλιακό κεφάλαιο του οποίου η κύρια πολιτική και οικονομική μορφή είναι ο νεοφιλελευθερισμός και όχι το ανατολικό στρατιωτικομονοπωλιακό κεφάλαιο των κρατικοολιγαρχών δικτατόρων με επίσημη ιδεολογία τον ανοιχτό μεγαλοκρατικό σοβινισμό και τον ηγεμονισμό της μεγάλης δύναμης.

Επειδή ο αντιδημοκρατικός ψευτοαριστερός «αντιφασισμός» έχει σαν κύριο εχθρό του τον ίδιο εχθρό που έχει ο κλασσικός φασισμός, χτυπάει το δεύτερο σχεδόν αποκλειστικά στο θρησκευτικό και φυλετικό ρατσισμό του, αλλά όχι στην πολιτική του γραμμή, ιδιαίτερα τη διεθνή πολιτική του γραμμή. Και για να μην μπει στη διεργασία να τον χτυπήσει στη γραμμή και στην ιδεολογία του τον χτυπάει με τη δικιά του βία, από την οποία όμως αφήνει απ έξω τις πλατειές μάζες που θέλουν να ξεκαθαρίσουν πριν μισήσουν και πολεμήσουν με τη βία τα φασιστικά ρεύματα, που όσο και να είναι παλιά στις ρίζες τους, είναι μοντέρνα στη μορφή της προπαγάνδας τους. Μάλιστα τους δημοκράτες που δεν είναι υπέρ ενός πολέμου συμμοριών, αλλά θέλουν μια πλατειά και ανοιχτή ιδεολογική πάλη για την αποκάλυψη αυτού του φασισμού μέσα στην κοινωνία οι «αντιφασίστες» αυτού του είδους τους καταγγέλλουν σαν φιλελεύθερους ή και κρυπτοφασίστες. Στην πραγματικότητα αυτός ο αντιφασισμός βάζει το δίλημμα: ή με εμένα ή με τους φασίστες. Τρίτος δρόμος δεν χωρεί. Με το να οξύνει και να παροξύνει τεχνητά αυτήν την αντίθεση ανάμεσα σε δύο πόλους που στρατηγικά είναι σύμμαχοι ο ρωσοκινεζικός άξονας θέλει να καταπιεί μέσα σε αυτούς όλους τους δυνητικούς αντιπάλους του: να παραδώσει τους συντηρητικούς στους φασίστες και τους αριστερούς στους ψευτοαντιφασίστες φίλους του.

Για παράδειγμα εκεί που ο κλασικός φασισμός υποστηρίζει τις κύριες και πιο επικίνδυνες μορφές του ρατσισμού, το λευκό ρατσισμό ενάντια στους έγχρωμους και τον αντιμουσουλμανικό ρατσισμό, ο αντιδημοκρατικός «αντιφασισμός» καλλιεργεί με πλάγιο τρόπο τον αντι-λευκό ρατσισμό και υπερασπίζει τα δίκια του ισλαμικού ρατσισμού ή μένει αδιάφορος απέναντί τους. Έτσι αφήνει τις λευκές καθυστερημένες μάζες ακόμα πιο ανοχύρωτες ιδεολογικά και τις οδηγεί μαζικά στα χέρια του κλασικού φασισμού, ενώ οδηγεί τις μεν έγχρωμες μάζες στα χέρια των μαύρων συμμοριών και των νέων ολιγαρχικών αστικών τάξεων του Νότου, τις δε μουσουλμανικές μάζες στα χέρια του ιρανόφιλου ισλαμοφασισμού.

Όπως είπαμε και παραπάνω η στρατηγική πολιτικο-ιδεολογική ενότητα των κλασικών φασιστών και των σοσιαλφασιστών φαίνεται στον κοινό κύριο τους εχθρό: το δυτικό χρηματιστικό μονοπώλιο και το «σύστημα» στο οποίο αυτό κυριαρχεί. Ο κλασικός φασισμός μισεί αυτόν τον εχθρό σαν την ενσάρκωση του αιώνιου «άπατρι» και «παρακμασμένου» Εβραίου, ο αντιδημοκρατικός «αντιφασισμός» τον μισεί σαν τη συμπύκνωση του παγκόσμιου καπιταλισμού και σαν ηγέτη του. Έτσι ο μεν κλασικός φασισμός δεν διστάζει να είναι ανοιχτά με τους κρατικοολιγάρχες του ρωσοκινέζικου άξονα εξυμνώντας τους σαν δήθεν πατριώτες, ενώ ο φασιστικός αντιφασισμός υπονομεύει και καταργεί κάθε αντιφασιστική ενότητα εναντίον των τελευταίων με το διχαλωτό επιχείρημα είτε ότι όλοι οι καπιταλισμοί είναι ίδιοι (κλασικός τροτσκισμός), είτε ότι το κέντρο του παγκόσμιου κεφάλαιου βρίσκεται στη Δύση, οπότε χρειαζόμαστε μια αντινεοφιλελεύθερη συμμαχία με την Ανατολή ( σοσιαλφασιστικός τροτσκισμός). Τίποτα πιο φυσικό λοιπόν που όλοι οι ναζί και οι ψευτοαντιφασίστες «αντισυστημικοί» βρίσκονται στη Δύση ενώ οι νεοχιτλερικοί «συστημικοί» μονοπωλιστές του ρωσοκινεζικού άξονα δεν έχουν ποτέ καμιά εσωτερική ναζιστική ή «αριστερή», «αντικαπιταλιστική» αντιπολίτευση να αντιμετωπίσουν, παρά μόνο τη φιλελεύθερη αστική που από την ταξική αντιπρολεταριακή της φύση δεν μπορεί να τους αμφισβητήσει στ αλήθεια.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/global/2013-02-16-19-24-24/item/884-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CF%83%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B7%CF%80%CE%B1-%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%AF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%C2%AB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D%C2%BB

Κύριος εχθρός ο “νεοφιλελευθερισμός” - το κύριο μετωπικό σύνθημα των ανοιχτών και κρυφών φασιστών και ναζιστών

Για τους “πε­ριε­κτι­κούς δη­μο­κρά­τες” και ό­λους τε­λι­κά τους ψευ­το­αρι­στε­ρούς μι­κρο­α­στούς ή και πρά­κτο­ρες του σο­σιαλ-ι­μπε­ρια­λι­σμού , ο κύ­ριος ε­χθρός, ο πυ­ρή­νας της πα­γκό­σμιας α­ντί­δρα­σης δεν εί­ναι ο φα­σι­σμός ή αλ­λιώς ο φα­σι­στι­κού τύ­που ι­μπε­ρια­λι­σμός, ό­πως ή­ταν πά­ντα για την πραγ­μα­τική α­ρι­στε­ρά με­τά την εμ­φά­νι­ση του χι­τλε­ρι­κού φαι­νό­με­νου, αλ­λά ο δυ­τι­κού τύ­που, δη­μο­κρα­τι­κός στη μορ­φή του κα­πι­τα­λι­σμός, η αλ­λιώς η (με κε­φα­λαί­α) Νε­οφι­λε­λεύ­θε­ρη Πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση. Η κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση γε­νικά, δη­λα­δή α­ντι­κει­με­νι­κά-ι­στο­ρι­κά, α­πο­τε­λεί μια προ­ο­δευ­τι­κή δια­δι­κα­σί­α που ο­δη­γεί στην ό­λο και στε­νό­τε­ρη αλ­λη­λο­σύν­δε­ση κρα­τών, ε­θνών και λα­ών, την ο­ποί­α το κε­φά­λαιο πραγ­μα­το­ποιεί α­ντι­κει­με­νικά, ξέ­χω­ρα α­πό τη θέ­λη­σή του, σπά­ζο­ντας μέ­σα α­πό την πα­ρα­γω­γι­κή διε­θνο­ποί­η­ση τα ε­θνι­κά σύ­νο­ρα, δια­δι­κα­σί­α που α­πο­τε­λεί, ε­πί­σης α­ντι­κει­με­νι­κά, μέ­σο προ­σέγ­γι­σης στο σο­σιαλι­στι­κή ε­πα­νά­στα­ση και στο α­τα­ξι­κό μέλ­λον, ό­πως τό­νι­ζε πά­ντα ο Λέ­νιν, αλ­λά και οι Μαρ­ξ - Έν­γκελ­ς. Α­πό γε­νι­κή ι­δε­ο­λο­γι­κή ά­πο­ψη οι α­ντι-πα­γκο­σμιοποι­η­τές το­πο­θε­τού­νται στην ί­δια πλευ­ρά του ι­στο­ρι­κού ο­δο­φράγ­μα­τος με τους α­να­το­λι­κούς ρω­σο­κι­νέ­ζους μο­νο­πω­λι­στές και βέ­βαια με τους α­νά τον κόσμο νε­ο­να­ζι­στές και ε­δώ με τους χρυ­σαυ­γί­τες, που εί­ναι οι πρώ­τοι και βα­θύτε­ροι πο­λέ­μιοι της “ε­θνο­κτό­νου πα­γκο­σμιο­ποι­ή­σε­ως” των “ε­βραιο­φι­λε­λεύ­θερων”.

Σε ό,τι α­φο­ρά ει­δι­κό­τε­ρα τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, ό­πως α­πο­κα­λούν την πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που πραγ­μα­το­ποιεί το δυ­τι­κό ι­μπε­ρια­λιστι­κό μο­νο­πω­λια­κό κε­φά­λαιο α­σκώ­ντας πο­λι­τι­κή, οι­κο­νο­μι­κή α­κό­μα και στρα­τιω­τι­κή ε­πέμ­βα­ση στις μη α­νε­πτυγ­μέ­νες ή α­δύ­να­μες χώ­ρες, αυ­τή μπο­ρεί να εί­ναι ο πιο με­γά­λος ε­χθρός των λα­ών μό­νο ό­ταν και μό­νο στο βαθ­μό που αυ­τή έ­χει α­πέ­να­ντί της κυ­ρί­ως την προ­λε­τα­ρια­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που εί­ναι η επα­να­στα­τι­κή α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή ε­νό­τη­τα των λα­ϊ­κών οι­κο­νο­μιών ή στο βαθμό που έ­χει α­πέ­να­ντί της γε­νι­κό­τε­ρα την α­ντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή πα­γκο­σμιοποί­η­ση, δη­λα­δή την σχε­τι­κή ε­νο­ποί­η­ση των οι­κο­νο­μιών των λι­γό­τε­ρο κα­πι­ταλι­στι­κά α­νε­πτυγ­μέ­νων κρα­τών στη βά­ση των αρ­χών του α­μοι­βαί­ου ο­φέ­λους και της μη α­νά­μει­ξης των ι­σχυ­ρών και α­νε­πτυγ­μέ­νων χω­ρών στις ε­σω­τε­ρι­κές υ­πο­θέ­σεις τους. Μια τέ­τοια πε­ρί­ο­δος φι­λε­λεύ­θε­ρης ι­μπε­ρια­λι­στι­κής α­ντί­δρα­σης ή­ταν αυ­τή με­τά τον Β’ πα­γκό­σμιο πό­λε­μο ό­που οι Η­ΠΑ, με νι­κη­μέ­νο το να­ζι­σμό, η­γή­θη­καν της πά­λης ε­νά­ντια στο σο­σια­λι­στι­κό στρα­τό­πε­δο και στους ε­θνο-α­νε­ξαρ­τη­σια­κούς και α­ντια­ποι­κια­κούς α­γώ­νες του Τρί­του Κό­σμου.

Αυ­τή η προ­ο­δευ­τι­κού τύ­που πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση εί­ναι α­ντί­θε­τη στην πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση των φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­μπε­ρια­λι­στών που με την μο­νο­πω­λιακή τους συ­γκέ­ντρω­ση, την τε­χνο­λο­γι­κή και χρη­μα­τι­στι­κή τους ι­σχύ αλ­λά και με την πο­λι­τι­κή, α­κό­μα και τη στρα­τιω­τι­κή τους ε­πέμ­βα­ση, ε­πι­χει­ρούν να κυ­ριαρ­χή­σουν στις ε­σω­τε­ρι­κές α­γο­ρές των κρα­τών που οι οι­κο­νο­μί­ες τους βρί­σκο­νται σε προ­μο­νο­πω­λια­κό στά­διο, ο­πό­τε τις ε­μπο­δί­ζουν α­ντι­κει­με­νικά να συ­γκε­ντρώ­νουν τις υ­λι­κο­τε­χνι­κές τους δυ­νά­μεις και το ζω­ντα­νό πα­ραγω­γι­κό τους δυ­να­μι­κό τους μέ­σα α­πό την προ­στα­σί­α -για έ­να με­γά­λο διά­στη­μα- της συσ­σώ­ρευ­σης και του εκ­συγ­χρο­νι­σμού του ντό­πιου πα­ρα­γω­γι­κού τους κεφά­λαιου. Μό­νο έτσι αυ­τές θα μπο­ρού­σαν να στα­θούν με ί­σους ό­ρους στον οι­κο­νο­μι­κό α­ντα­γω­νι­σμό του δυ­τι­κού μο­νο­πώ­λιου.

Ό­μως α­κό­μα και η φι­λε­λεύ­θε­ρη ι­μπε­ρια­λι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση μπο­ρεί να εί­ναι προ­ο­δευ­τι­κή σε ό­σο βαθ­μό α­ντι­πα­ρα­τί­θε­ται στην πα­γκο­σμιοποί­η­ση που ε­πι­χει­ρούν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν με την ω­μή ε­ξω­οι­κο­νο­μι­κή βί­α οι μο­νο­πω­λι­στές α­να­το­λι­κού φα­σι­στι­κού τύ­που, δη­λα­δή οι ι­μπε­ρια­λι­στές ρώ­σι­κου και κι­νέ­ζι­κου τύ­που. Αυ­τοί συσ­σω­ρεύ­ουν πο­λι­τι­κο-δι­πλω­μα­τι­κή, στρα­τιω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ι­σχύ α­σκώ­ντας ω­μή βί­α στους λα­ούς τους και εξω­τε­ρι­κή βί­α σε άλ­λους υ­πο­τε­λείς τους λα­ούς και χώ­ρες, ε­πι­διώ­κο­ντας τε­λικά μια βί­αι­η α­να­δια­νο­μή του πα­γκό­σμιου πλού­του ε­ξα­πο­λύ­ο­ντας πό­λε­μο λη­στρι­κού, α­ποι­κιο­κρα­τι­κού α­κό­μα και δου­λο­κτη­τι­κού χι­τλε­ρι­κού τύ­που ε­νά­ντια και σε τρι­το­κο­σμι­κές, αλ­λά και σε άλ­λες ι­μπε­ρια­λι­στι­κές χώ­ρες.

Για να υ­πο­νο­μεύ­σουν την πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ι­σχύ των α­ντι­πάλων τους φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­μπε­ρια­λι­στών και για να κερ­δί­σουν στρα­τη­γι­κές θέ­σεις πα­ντού στον κό­σμο στα πλαί­σια της προ­ε­τοι­μα­σί­ας του με­γά­λου πο­λέμου τους, οι φα­σι­στι­κοί κρατι­κο­μο­νο­πω­λια­κοί κα­πι­τα­λι­σμοί συμ­μα­χούν με τις πιο ε­πι­θε­τι­κές, τις πιο σο­βι­νι­στι­κές με­ρί­δες των αρ­χου­σών τά­ξε­ων ό­λων των χω­ρών και υ­πο­θάλ­πουν τα πιο α­ντι­δρα­στι­κά “α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κά” κι­νήμα­τα των μη κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων, κι­νή­μα­τα που θέ­λουν να γυ­ρί­σουν πί­σω τον τρο­χό της ι­στο­ρί­ας, ό­πως εί­ναι αυ­τά των πιο πα­ρα­γω­γι­κά κα­θυ­στε­ρη­μέ­νων τμημά­των της μι­κρο­α­στι­κής τά­ξης ή της πιο πα­ρα­σι­τι­κής κρα­τι­κής γρα­φειο­κρατί­ας ή ε­πί­σης αυ­τά των ο­πα­δών της φυ­σι­κής οι­κο­νο­μί­ας και της πα­τριαρ­χί­ας.

Τέ­τοια εί­ναι η συμ­μα­χί­α των ρώ­σων κρα­τι­κο­ο­λι­γαρ­χών με τις καθυ­στε­ρη­μέ­νες μι­κρο­α­στι­κές μά­ζες στις ο­ποί­ες δου­λεύ­ουν την ου­το­πί­α ό­τι μπο­ρούν να κα­τα­στρέ­ψουν τις σύγ­χρο­νες πα­ρα­γω­γι­κές δυ­νά­μεις. Στην πρά­ξη, βέ­βαια, κα­τα­στρέ­φουν μό­νο ε­κεί­νες, τις πιο σύγ­χρο­νες, των α­ντα­γω­νι­στών τους και αυ­τές μόνο εν μέ­ρει. Αυ­τά τα κι­νή­μα­τα οι α­να­το­λι­κοί κρα­τι­κο­φα­σίστες τα σέρ­νουν πί­σω α­πό τον δι­κό τους φα­σι­στι­κό κα­πι­τα­λι­σμό-ι­μπε­ρια­λι­σμό που, ε­κτός α­πό πιο κα­τα­πιε­στι­κός, εί­ναι πο­λύ πιο κα­θυ­στε­ρη­μέ­νος πα­ρα­γωγι­κά και γι’ αυ­τό κά­νει πιο ε­πι­σφα­λή μια σο­σια­λι­στι­κή οικο­δό­μη­ση μετά α­πό την ε­πα­νά­στα­ση που θα τον α­να­τρέ­ψει. Α­πό την άλ­λη ό­μως, ε­ξαι­τί­ας της ω­μής βί­ας που α­σκεί στους λα­ούς πά­νω στους ο­ποί­ους κυ­ριαρ­χεί, ο φα­σι­στικός κα­πι­τα­λι­σμός ε­πι­τα­χύ­νει το ξέ­σπα­σμα μιας ε­πα­νά­στα­σης. Η α­ντί­φα­ση δηλα­δή εί­ναι ό­τι μια τέ­τοια επα­νά­στα­ση ό­σο πιο εύ­κο­λα ξε­σπά­ει τό­σο πιο δύσκο­λα μπο­ρεί να στα­θε­ρο­ποι­η­θεί λό­γω σχε­τι­κής κα­θυ­στέ­ρη­σης των πα­ρα­γω­γικών δυ­νά­με­ων, ό­πως θα μπο­ρού­σε σε μια κα­πι­τα­λι­στι­κά πιο α­νε­πτυγ­μέ­νη και πιο δη­μο­κρα­τι­κή χώ­ρα.

Ο Λέ­νιν σε έ­να πε­ρί­φη­μο γράμ­μα του στον Γκόρ­κυ στις 3 του Γε­νά­ρη του 1911 ή­δη ξε­κα­θά­ρι­ζε αυ­τά τα ζη­τή­μα­τα δια­κρί­νο­ντας α­νά­με­σα σε δύ­ο εί­δη κα­πι­τα­λι­σμών, τον μαυ­ρο-ε­κα­το­νταρ­χί­τι­κο και ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό, τον κα­πι­τα­λι­σμό δη­λα­δή των μο­ναρ­χι­κών και των γαιο­κτη­μό­νων με­γά­λων βιομη­χά­νων, που ή­ταν από μια ά­πο­ψη το ι­στο­ρι­κό πρό­δρο­μο και α­νά­λο­γο του φα­σιστι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, και τον να­ρό­ντνι­κο κα­πι­τα­λι­σμό, που εί­ναι το ι­στο­ρικό πρό­δρο­μο και α­νά­λο­γο του φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού, που ο Λέ­νιν τον χα­ρα­κτη­ρί­ζει “δη­μο­κρα­τι­κό”.

“Θα ή­ταν δον­κι­χω­τι­σμός και κλαψού­ρι­σμα”, έ­γρα­φε ο Λέ­νιν, “αν οι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες έ­λε­γαν στους ερ­γά­τες ό­τι θα μπο­ρού­σε να υ­πάρ­χει σω­τη­ρί­α κά­που ξέ­χω­ρα α­πό την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού, και ό­χι μέ­σω της α­νά­πτυξης του κα­πι­τα­λι­σμού. Αλ­λά δεν λέ­με αυ­τό. Λέ­με το κε­φά­λαιο θα σας κα­τα­πιεί, θα κα­τα­πιεί τους Πέρ­σες, θα κα­τα­πιεί τους πά­ντες, και θα συ­νε­χί­σει να κατα­πί­νει ω­σό­του το α­να­τρέ­ψε­τε. Αυ­τή εί­ναι η α­λή­θεια. Και μην ξε­χά­σε­τε να προ­σθέ­σε­τε: Χω­ρίς την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού δεν υ­πάρ­χει εγ­γύ­η­ση για νίκη πά­νω του.
Οι μαρ­ξι­στές δεν υ­πο­στη­ρί­ζουν ού­τε έ­να α­ντι­δρα­στι­κό μέ­τρο, όπως εί­ναι η α­πα­γό­ρευ­ση των τρά­στ, ο πε­ριο­ρι­σμός του ε­μπο­ρί­ου κλπ. Στον κα­θένα τα δι­κά του. Ας α­φή­σου­με τους Κο­μια­κόφ και Σια να χτί­ζουν σι­δη­ρο­δρό­μους δια­μέ­σου της Περ­σί­ας, ας τους στέλ­νου­με τους Λια­κόβ, ό­μως η δου­λειά των μαρ­ξι­στών εί­ναι να τους εκ­θέ­τουν στους ερ­γά­τες. Αν αυ­τό τρώ­ει τους ερ­γάτες λέ­νε οι μαρ­ξι­στές, ε­άν τους στραγ­γα­λί­ζει, α­ντα­πο­δώ­στε.
Η α­ντί­στα­ση στην α­ποι­κια­κή πο­λι­τι­κή και στη διε­θνή λε­η­λα­σί­α μέσω της ορ­γά­νω­σης του προ­λε­τα­ριά­του, μέ­σω της υ­πε­ρά­σπι­σης της ελευ­θε­ρί­ας του προ­λε­τα­ρια­κού α­γώ­να δεν κα­θυ­στε­ρεί την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού, αλ­λά την ε­πι­τα­χύ­νει, α­να­γκά­ζο­ντάς τον να κα­τα­φύ­γει σε πιο πο­λι­τι­σμέ­νες, τε­χνι­κά ψη­λό­τε­ρες κα­πι­τα­λι­στι­κές με­θό­δους. Υ­πάρ­χει κα­πι­τα­λι­σμός και κα­πι­τα­λι­σμός. Υ­πάρ­χει ο μαυ­ρο-­ε­κα­το­νταρ­χί­τι­κος ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­ταλι­σμός και ο να­ρό­ντνι­κος (“ρε­α­λι­στι­κός, δη­μο­κρα­τι­κός”, σφύ­ζων α­πό “δρα­στη­ριό­τη­τα”) κα­πι­τα­λι­σμός. Ό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο εκ­θέ­του­με τον κα­πι­τα­λι­σμό μπρο­στά στους ερ­γά­τες για την “α­πλη­στί­α και την ω­μό­τη­τα του” τό­σο πιο δύ­σκο­λο εί­ναι για τον κα­πι­τα­λι­σμό του πρώ­του εί­δους να συ­νε­χί­ζε­ται, τό­σο πιο σί­γου­ρα υ­πο­χρε­ώ­νε­ται να περ­νά­ει στον κα­πι­τα­λι­σμό δεύ­τε­ρου εί­δους. Και αυ­τό ακρι­βώς μας βο­λεύ­ει, αυ­τό α­κρι­βώς βο­λεύ­ει το προ­λε­τα­ριά­το.
Το διε­θνές προ­λε­τα­ριά­το πιέ­ζει τον κα­πι­τα­λι­σμό με δυο τρό­πους: α­πό τη μια με­τα­τρέ­πει τον ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό σε δη­μο­κρα­τι­κό κα­πιτα­λι­σμό και α­πό την άλ­λη ε­πει­δή διώ­χνει τον ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό μακρυά α­πό τον ε­αυ­τό του, με­τα­φέ­ρει αυ­τόν τον κα­πι­ταλι­σμό στους ά­γριους. Όμως αυ­τό διευ­ρύ­νει την βά­ση του κα­πι­τα­λισμού και φέρ­νει κο­ντύ­τε­ρα τον θά­να­τό του. Πρα­κτι­κά δεν υ­πάρ­χει ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­τα­λι­σμός που να έ­χει μεί­νει στην Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη, πρα­κτι­κά ό­λος ο κα­πι­τα­λι­σμός εί­ναι δη­μο­κρα­τικός. Ο ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­τα­λι­σμός έ­χει φύ­γει α­πό την Βρε­τα­νί­α και την Γαλλί­α και έχει πά­ει στη Ρω­σί­α και στην Α­σί­α. Η ρώ­σι­κη ε­πα­νά­στα­ση και οι επα­να­στά­σεις στην Α­σί­α εί­ναι οι α­γώ­νες να διω­χτεί ο ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­ταλι­σμός και να α­ντι­κα­τα­στα­θεί α­πό τον δη­μο­κρα­τι­κό κα­πι­τα­λι­σμό. Και ο δη­μοκρα­τι­κός κα­πι­τα­λι­σμός εί­ναι ο τε­λευ­ταί­ος του εί­δους του. Δεν έ­χει άλ­λο στά­διο να πά­ει. Το ε­πό­με­νο στά­διο εί­ναι ο θά­να­τός του”.

Αυ­τό που κά­νουν σή­με­ρα οι σο­σιαλ­φα­σί­στες στην Ελ­λά­δα και σε ό­λο τον κό­σμο, εί­τε εί­ναι πρά­κτο­ρες των νέ­ων τσά­ρων, εί­τε α­διόρ­θω­τοι μι­κρο­αστοί - α­ντι­δρα­στι­κοί, δεν εί­ναι να πα­λεύ­ουν για να α­να­τρέ­ψουν με ε­πα­νά­σταση τον δη­μο­κρα­τι­κό κα­πι­τα­λι­σμό, που εί­ναι πια πα­ρα­γω­γι­κά υ­πε­ρώ­ρι­μος, για να φέ­ρουν το σο­σια­λι­σμό, αλ­λά πα­λεύ­ουν για να α­ντι­κα­τα­στή­σουν τον “δη­μοκρα­τι­κό” κα­πι­τα­λι­σμό με τον φα­σι­στι­κό κα­πι­τα­λι­σμό ή πιο συ­γκε­κρι­μέ­να παλεύ­ουν να αντι­κα­τα­στή­σουν την φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση με την φασι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση. Θέ­λουν δη­λα­δή να κα­τα­στρέ­ψουν τις α­νώ­τε­ρες παρα­γω­γι­κές κα­πι­τα­λι­στι­κές σχέ­σεις, τις σχε­τι­κά πιο δη­μο­κρα­τι­κές κά­τω α­πό τις ο­ποί­ες α­να­πτύσ­σο­νται πα­ρα­πέ­ρα και πιο εύ­κο­λα οι πα­ρα­γωγι­κές δυ­νάμεις, κα­θώς και το βιο­τι­κό ε­πί­πε­δο και η πο­λι­τι­κο­συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση των προ­λε­τά­ριων.

Με λί­γα λό­για θέ­λουν να γυ­ρί­σουν πί­σω τον τρο­χό της ι­στο­ρί­ας. Και βέ­βαια σε αυ­τό δεν εί­ναι μό­νοι. Δεν υ­πάρ­χουν και δεν υ­πήρ­ξαν πο­τέ σι­νι­κά τεί­χη α­νά­με­σα στις δυο μορ­φές του ι­μπε­ρια­λι­σμού, ι­διαί­τε­ρα ό­σο αυ­τός όντας στην πα­ρακ­μή περ­νά­ει στην σή­ψη και στη βαρ­βα­ρό­τη­τα. Ό­ταν οι δυ­τι­κοί φι­λε­λεύ­θε­ροι μο­νο­πω­λι­στές με­τα­φέ­ρουν το πα­ρα­γω­γι­κό τους κε­φά­λαιο στην Κί­να ή α­φή­νουν τους κι­νέ­ζους μο­νο­πω­λι­στές να α­γο­ρά­σουν επι­χει­ρή­σεις στη Δύ­ση δεν κά­νουν τί­πο­τα άλ­λο α­πό το να ε­νι­σχύ­ουν του κι­νέ­ζους κρα­τι­κοφα­σί­στες μο­νο­πω­λι­στές για να α­να­πτύ­ξουν τον δι­κό τους κα­πι­τα­λι­σμό της ωμής αρ­πα­γής και βί­ας, με­τα­τρέ­πο­ντας ό­χι μό­νο το ως χθες σο­σια­λι­στι­κό κι­νέζι­κο προ­λε­τα­ριά­το σε δου­λοπάροι­κους, αλ­λά και τους δυ­τι­κούς προ­λε­τάριους του δη­μο­κρα­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού σε υ­πο­χεί­ρια του φα­σι­στι­κού κα­πιτα­λι­σμού και θύ­μα­τα ε­νός νέ­ου πα­γκό­σμιου πο­λέ­μου.

Στο ί­διο υ­πε­ρα­ντι­δρα­στι­κό πλαί­σιο και μά­λι­στα στην ά­κρη του, κινού­νται και οι α­να­φο­ρές των σο­σιαλ­φα­σι­στών για “φα­σι­σμό της Ε­Ε/Ο­ΝΕ”, δη­λαδή της πλέ­ον προ­ο­δευ­τι­κής στην ι­στο­ρί­α του α­στι­σμού προ­σπά­θειας ε­θε­λο­ντι­κής, δη­λα­δή δη­μο­κρα­τι­κής οι­κο­νο­μι­κής και πο­λι­τικής ε­νο­ποί­η­σης α­στικών κρα­τών, την ο­ποί­α οι προ­βο­κά­το­ρες η­γέ­τες της Ελ­λά­δας υ­πο­νό­μευ­σαν στρατη­γι­κά με την ρω­σό­δου­λη πο­λι­τι­κή 30 ε­τών και τε­λι­κά την έ­ρι­ξαν στην ά­βυσσο με το “ε­θνι­κό κα­νό­νι” μιας ελ­λη­νι­κής χρε­ο­κο­πί­ας κατ’ ε­ντο­λή της Μό­σχας.

Πάρθηκε από http://oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-19-25/item/119-%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%B5%CE%AF-%CE%B2%CE%B3%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%B1%CE%BA%CE%BA%CE%B5

Για την παγκοσμιοποίηση...

Όπως κάθε αντιδραστικός αντικαπιταλισμός στην ιστορία, έτσι κι αυτός ενάντια στην παγκοσμιοποίηση θέλει και μπορεί να βλέπει μόνο τη μια, την καταστροφική πλευρά του κεφάλαιου. Είναι αδύνατο από την φύση των αντιδραστικών αντικαπιταλιστικών τάξεων, να δουν την πλευρά των παραγωγικών δυνάμεων που το κεφάλαιο εκπροσωπεί και που επί ποινή θανάτου οφείλει διαρκώς να επαναστατικοποιεί. Έτσι όχι μόνο επιτίθενται και στην παραγωγική πλευρά του αλλά βασικά επιτίθενται με περισσότερη λύσσα σε αυτήν γιατί αντιλαμβάνονται ότι οι νέες γιγαντιαίες παραγωγικές δυνάμεις είναι αυτές που θα δώσουν το τελειωτικό μοιραίο χτύπημα σε όλες τις αντιδραστικές τάξεις.

Έτσι λοιπόν επιτίθενται στη συγκέντρωση των παραγωγικών δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα, επιτίθενται στην επικοινωνία και το σπάσιμο των συνόρων και τέλος επιτίθενται στις νέες επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις. Επιτίθενται δηλαδή σε όλους εκείνους τους παράγοντες στους οποίους το συνειδητό διεθνές προλεταριάτο βλέπει την μελλοντική του απελευθέρωση και ευημερία.

Σημαίνει αυτό ότι το συνειδητό προλεταριάτο χαιρετίζει τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό; Όχι. Αντίθετα θέλει να ανατρέψει τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, στο βαθμό που είναι κι αυτός μια αναπτυγμένη ώριμη εκδήλωση του ιμπεριαλισμού. Όμως θέλει να τον ανατρέψει όχι επειδή είναι παγκοσμιοποιημένος, αλλά αποκλειστικά επειδή είναι καπιταλισμός. Μάλιστα χαιρετίζει την παγκοσμοιοποιημένη του πλευρά, κυρίως γιατί πάνω σ’ αυτήν θα πατήσει για να την ανατρέψει. Γιατί είναι αυτή η πλευρά που θα αποτελέσει την βάση για την διεθνή ενότητα των εργατών. Μόνο μια τέτοια ενότητα σε τελική ανάλυση θα μπορεί να αντιπαρατεθεί και να νικήσει το διεθνές κεφάλαιο. Και μια τέτοια ενότητα είναι δυνατή πάλι σε τελική ανάλυση μόνο αν δημιουργηθούν όχι απλά οι ιδεολογικοί, αλλά κυρίως οι υλικοί όροι για το πραγματικό, υλικό πέσιμο των συνόρων και για τη συντριβή των εθνικισμών που έχουν αποτελέσει ως τώρα το μεγαλύτερο βαρίδι στην προλεταριακή επανάσταση.

Σημαίνει μήπως αυτό ότι το πέσιμο των συνόρων και η διεθνής ενότητα του κεφάλαιου θα μετριάσει και θα κάνει πιο ανώδυνη την διεθνή ταξική πάλη όπως πιστεύουν μερικοί σοσιαλδημοκράτες, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης; Όχι. Αντίθετα θα την κάνει πιο ωμή, πιο ανοιχτή και πιο βίαιη. Μάλιστα μερικοί από τους αντικαπιταλιστές εχθρούς της παγκοσμιοποίησης είναι καλυμμένοι ρεφορμιστές που την τρέμουν ακριβώς επειδή αυτή κάνει πιο ξεκάθαρη την ταξική καταπίεση δηλαδή της στερεί τον εθνικό μανδύα ο οποίος τόσο περιπλέκει τα πράγματα.

Αντίθετα λοιπόν ακριβώς από την “αναγκαστική” θέση του αντικαπιταλιστικού επαναστατικού προλεταριάτου υπέρ της παγκοσμιοποίησης, οι μικροαστοί και κυρίως οι σοσιαλφασίστες αντικαπιταλιστές εξεγείρονται ενάντια στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κύρια επειδή είναι παγκοσμιοποιημένος. Μάλιστα εξεγείρονται πάνω απ’ όλα γιατί “αφομιώνει τα έθνη”, “καταργεί τις εθνικές ταυτότητες και κουλτούρες” τις “παραδόσεις” κ.λπ. Αυτά τα λέγανε πάντα εθνικιστές, παπάδες και αντισημίτες. Αλλά γι’ αυτούς που παριστάνουν τον μαρξιστή – λενινιστή υπάρχουν άφθονες φράσεις σαν αυτή του Λένιν: “Μένει η παγκόσμια ιστορική τάση του καπιταλισμού να σπάζει τους εθνικούς φραγμούς, να σβήσει τις εθνικές διαφορές και να αφομοιώνει τα έθνη, τάση που από δεκαετία σε δεκαετία εκδηλώνεται με όλο και μεγαλύτερη ισχύ και αποτελεί έναν από ισχυρότερους κινητήρες που μετατρέπουν τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό”.

Βεβαίως εκτός από τη διεθνιστική πλευρά της η παγκοσμιοποίηση πληγώνει όλους τους μικροαστούς αντικαπιταλιστές, σοσιαλφασίστες και μη, και με την παραγωγική και επιστημονικοτεχνική της πλευρά. Είναι γνωστός ο τρόμος που έχει καταλάβει τον οικολογικό μεσαίωνα, τους παπάδες, τους αντισημίτες και την κάθε μορφής καθυστέρηση για την επανάσταση στη γεωργία (μεταλλαγμένα) και την ιατρική (κλωνοποίηση) που έχουν φέρει οι καταπληκτικές ανακαλύψεις της γεννετικής, όπως είναι γνωστός ο παλιότερος κοινός τρόμος όλων αυτών για την πυρηνική ενέργεια, ή η κατακλυσμική υπερεκτίμηση που κάνουν για το φαινόμενο του θερμηκηπίου και γενικά για την κατάρρευση της φυσικής ισορροπίας του πλανήτη.

Αυτά όλα είναι λίγο πολύ γνωστά και αντιληπτά σε όσους έχουν έστω και μια μικρή εξοικείωση με τη σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία καθώς και με την μαρξιστική θεωρία και την ιστορία των προλεταριακών επαναστάσεων. Άλλωστε η μεγάλη μάζα των προοδευτικών και ενημερωμένων ανθρώπων βλέπει με μεγάλη δυσπιστία όλο αυτό το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης και ακόμα λιγότερο συμμετέχει σ’ αυτό.

Κομμάτι από άρθρο της ΟΑΚΚΕ http://oakke.gr/antipagosmiopiisi.htm

Ο Ρώσος ανθύπατος Ιωάννης Καποδίστριας και οι Έλληνες μαρξιστές (2ο μέρος)

Από Κόκκινο Μετερίζι

Πρόκειται για το δεύτερο και τελευταίο μέρος αυτής της ενότητας (παραπέρα κατάτμηση του υλικού θα γινότανε κουραστική). Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως το ιστολόγιο θα σταματήσει εδώ με το θέμα  του ’21. Κι αυτό όχι από ιστοριολαγνεία, αν και πάσχουμε λιγάκι κι απ’ αυτήν. Οι θετικές αλλά κυρίως οι αρνητικές πλευρές που κληροδότησε στους Νεοέλληνες ο τρόπος που οργανώθηκε η εξέγερση και τελικά το νεοελληνικό κράτος, διατηρούνε και σήμερα ακέραιο το ρόλο τους στην πορεία που χαράζει ο λαός και το έθνος. Αυτό όμως είναι ζήτημα μιας ή περισσότερων, μελλοντικών δημοσιέψεων…

Δυο λόγια μονάχα για δυο από τους κορυφαίους διανοητές του ελληνικού προλεταριάτου, διανοούμενους που το υπηρέτησαν με τη γραφίδα τους με πάθος και των οποίων τα κείμενα αναπαράγουμε δω.

Ο μεν Γιάνης Κορδάτος, από τα ιδρυτικά μέλη του ΣΕΚΕ και Γενικός Γραμματέας του ΣΕΚΕ(Κ) – ΚΚΕ μεταξύ 1920 και 1924, ήταν αυτοδίδαχτος ιστορικός, με νομικές σπουδές. Το 1927 αποχώρησε από το Κόμμα, λόγω της διαφωνίας του με τη θέση για το Μακεδονικό, αλλά και λόγω σοβαρής σοσιαλδημοκρατικής παρέκκλισης του ίδιου. Ωστόσο, παρέμεινε σε γενικές γραμμές δίπλα στο ΚΚΕ, αν και το Κόμμα του ασκούσε σκληρή (δίκαιη) κριτική σε θεωρητικά ζητήματα, διώχτηκε από τη διχτατορία του Μεταξά, συμμετείχε την τελευταία πενταετία της ζωής του (1956-1961) στα καθοδηγητικά όργανα της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ). Κληροδότησε στη φτωχολογιά και σε όλο το έθνος τις πρώτες ελληνικές μαρξιστικές πραγματείες πάνω στην ιστορία του, αλλά και πάνω στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία, στο χριστιανισμό, στην ανάπτυξη του ελλαδίτικου εργατικού κινήματος κ.ά. Αν και υπέφερε αναλυτικά από έναν κάποιο αναγωγισμό και μηχανικισμό με τον οποίο αντιμετώπιζε τον ιστορικό υλισμό σα μέθοδο, το έργο του είναι ανεχτίμητης αξίας και δίνει τη βάση για τους νέους μαρξιστές διανοητές να εμβαθύνουνε, ή και να αρνηθούνε πλευρές των αναλύσεών του.

Ο δε Γιάννης Ζέβγος - Ταλαγάνης, μια από τις πιο ευγενικές μορφές του παλιού ΚΚΕ, δάσκαλος στο επάγγελμα, οργανώθηκε στο ΣΕΚΕ το 1919, ενόσω ήτανε στρατιώτης. Από τη διχτατορία του Πάγκαλου ακόμα γνώρισε τις εξορίες και τις φυλακές. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’20, μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ του ΚΚΕ, ήταν από τους πρωτομάστορες της ανάλυσης της νεοελληνικής κοινωνίας και της εκπόνησης της γραμμής της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ του 1934 που έδωσε την πρώτη συγκεκριμένη μαρξιστική ανάλυση για την πορεία του επαναστατικού προτσές στη χώρα μας. Στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ – ΕΤΚΔ το 1935, εκλέγεται στην Κεντρική Επιτροπή. Στην Ακροναυπλιά, όπου μεταφέρθηκε από την Κέρκυρα το 1940 με την έναρξη του πολέμου, στα 1942 γράφει τη «Σύντομη Μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας» σε 3 μέρη, έργο αναγκαστικά συνοπτικό αλλά κλασσικό, αφού αποτελεί ένα από τα αγκωνάρια στα οποία βάσιζε η κομματική βάση του ΚΚΕ την πολιτική της παιδεία (σε ό,τι αφορούσε την ιστορία) κείνη την εποχή. Μέλος της ΚΕ του ΕΑΜ και της τριμελούς Γραμματείας του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1943, Υπουργός Γεωργίας στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου στα 1944, μέλος της ΚΕ και αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ από το 1945 μέχρι το 1947. Βαρύνεται με το σοβαρό δεξιό λάθος της υπογραφής της Συμφωνίας της Καζέρτας, το Σεπτέμβρη του '44. Στις 20 του Μάρτη του 1947, κι ενώ βρισκόταν σαν αντιπρόσωπος του ΕΑΜ στη Σαλονίκη, δολοφονήθηκε από ένα ρεμάλι, πράχτορα της ΕΣΑ και του Α2 του Γ’ Σώματος Στρατού, ονόματι Βλάχο. Ήτανε για χρόνια από τους βασικούς αρθρογράφους του «Ριζοσπάστη» και του «Ρίζου της Δευτέρας», ενώ διατέλεσε και επικεφαλής σύνταξης της τότε αληθινής Κομμουνιστικής Επιθεώρησης.

Γιάνης Κορδάτος - ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Εκδόσεις 20ος Αιώνας) ΤΟΜΟΣ Χ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΝΒ’ Η ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ

Σχετικά με την κυβερνητική δράση του Καποδίστρια, οι ξένοι ιστορικοί ομόφωνα την καταδικάζουν…Η άγνοια και η αμάθειά του στα οικονομικοκοινωνικά ζητήματα ήτανε κλασσική. Όλα τα εξαρτούσε από τη βία και πίστευε πως εφαρμόζοντας το ρώσικο απολυταρχικό σύστημα θα έφερνε τον παράδεισο. Από όλα τα νομοθετικά του μέτρα, κανένα δεν ξεχωρίζει για την αντικειμενική προσαρμογή του στην τοτινή κατάσταση. Το ίδιο και η γεωργική του πολιτική…Όλα του τα μέτρα της αγροτικής πολιτικής αποβλέπανε στο να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των πλουσιοχωρικών.

Ένα από τα πιο μεγάλα ζητήματα της εποχής του, ζήτημα κοινωνικοοικονομικό από τα σπουδαιότερα, ήτανε το μοίρασμα των εθνικών γαιών. Στο ζήτημα αυτό κράτησε καθαρά κομματική στάση. Υποσχότανε το μοίρασμα για να κρατάει κάτω από την επιρροή του τους φτωχοαγρότες με την ιδέα να τους αποτραβήξει από την επιρροή των συνταγματικών. Στα κρυφά όμως ήρθε σε επαφή με παραλήδες Ελληνο-Ρώσους για την αγορά των εθνικών γαιών και τη δημιουργία ισχυρού φεουδαρχισμού. Ίσως στην πολιτική αυτή να υπήρχε και τσαρικός δάχτυλος για να υποδουλωθεί η Ελλάδα στο ρώσικο κεφάλαιο για να μπορεί καλύτερα ο τσαρισμός να την εκμεταλλεύεται στην εξωτερική του πολιτική…

Οι απολυταρχικές όμως αρχές του Καποδίστρια εκδηλωθήκανε σε όλο του το διοικητικό σύστημα. Όπως και στην απολυταρχική Ρωσία, τη δικαστική εξουσία την ήθελε όχι ανεξάρτητη, αλλά όργανό του. Οι δικαστές δεν έπρεπε να έχουν «ελευθερία» στη γνώμη τους αλλά να είναι υποχείριοι της διοίκησης και της κλίκας του. Ο νέος «δικαστικός κώδικας» που εφάρμοσε όχι μονάχα δεν εμπνεότανε από τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά και ήτανε αντικαθρέφτισμα των φεουδαρχικών και θεοκρατικών αντιλήψεων του Μεσαίωνα. Εξόν από τις άλλες βάρβαρες ποινές που θέσπιζε, αναγνώριζε και τον αφορισμό σαν ποινή. Ανάτρεψε δηλαδή όλα τα φιλελεύθερα νομοθετήματα που θεσπιστήκανε στις τρεις πρώτες Εθνοσυνελεύσεις και πέρα για πέρα οργάνωσε την απολυταρχική Διοίκηση, ενισχύοντας έτσι τη φεουδαρχική τάξη και καταπολεμώντας την αστική και τους μικροχωριάτες…Σαν επισφράγισμα του απολυταρχισμού του, με τα «εκπαιδευτικά του» θέλησε να πνίξει κάθε νέα ιδέα και να διδάξει τις φεουδαρχομοναρχικές ιδέες. Γι’ αυτό στ’ ανώτερα σχολεία απαγόρεψε τη διδασκαλία του «Γοργία» του Πλάτωνα επειδή στο διάλογο αυτό διδάσκεται ότι «το αδικείν είναι χείρον του αδικείσθαι»…Στους δασκάλους επέβαλε ακόμα να κάνουν το χαφιέ και να ρωτάνε και να μαθαίνουνε από τους μαθητές τα φρονήματα των γονέων τους. Το ίδιο επέβαλε και στους μαθητές. Στο Κυβερνείο του πάλι είχε συγκεντρώσει ό,τι αισχρό και φαύλο υπήρχε τότε, από τους αδερφούς του Βιάρο και Αυγουστίνου ως τους τελευταίους μαχαιροβγάλτες. Με τα πιο ανήθικα και καταπιεστικά μέτρα εστραγγάλιζε κάθε ελεύθερη εκδήλωση και λαϊκή διαμαρτυρία. Η ελευθεροτυπία απαγορευότανε. Ο χαφιεδισμός μεσουρανούσε…

Ήταν φυσικό ο Καποδίστριας να καταδιώξει όχι μόνο τους αντιπολιτευόμενους, αλλά και κάθε νεοϊδεάτη και δημοκρατικό. Πιο πολύ όμως μισούσε τους τέκτονες (σ.κ.μ. μασόνους) – καρμπονάρους καθώς και όσους ήταν οργανωμένοι σε μυστικές εταιρείες που εκείνο τον καιρό οι πιο πολλές στρέφονταν ειδικά κατά του μοναρχισμού και κατά του δεσποτισμού γενικά…Γενικά όλες του οι ενέργειες αποβλέπανε όχι μόνο να στερεώσουν την εξουσία του, αλλά και να διαλύσουν κάθε θεσμό που αντανακλούσε τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές παραδόσεις…

Με δυο λέξεις ο Καποδίστριας δημιούργησε κράτος φόβου. Αν και υπερβολικός στις εκφράσεις του, είχε δίκαιο ο Εφτανησιώτης βουλευτής Γ. Ιακωβάτος να βροντοφωνήσει στη συνεδρίαση της Ελληνικής Βουλής (15 του Φλεβάρη του 1880): «Ο Καποδίστριας δεν έγινε Κυβερνήτης της Ελλάδας ως Έλλην, αλλ’ ως υπήκοος και πράκτωρ της Ρωσσίας, γεννημένος αρνησίπατρις και προδότης πίστεως και πατρίδος» («Πρακτικά της 70 Συνεδριάσεως», σ. 582)


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΝΔ’ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Οι φίλοι και οι εχθροί του Καποδίστρια, πριν ακόμα έρθει στην Ελλάδα, έλεγαν και έγραφαν πως θ’ ακολουθούσε ρωσόφιλη εξωτερική πολιτική. Και δεν έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους. Στους πρώτους μήνες έκανε τον ουδέτερο αλλά παραΰστερα ξεσκεπάστηκε…

Τον Απρίλη του 1829…επειδή στο αναμεταξύ οι Τούρκοι πολεμούσαν (σ.κ.μ. τους Ρώσους στα Στενά του Ελλήσποντου), ο Καποδίστριας πρόσταξε το ναύαρχο Σαχτούρη να παρατήσει τον αποκλεισμό του Βόλου και να πλεύσει στον Ελλήσποντο να αποκλείσει τα Στενά. Έτσι ο αποκλεισμός των Δαρδανελίων που κηρύχτηκε από τον Τσάρο ενισχύθηκε τώρα από τον ελληνικό στόλο. Η αλήθεια είναι πως ο Καποδίστριας με αυτή του την ενέργεια εξυπηρέτησε πολύ τους Ρώσους που βρίσκονταν σε πολύ στενάχωρη θέση…


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΝΣΤ΄ Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Όπως είδαμε, ο Καποδίστριας καταλύοντας το πολίτευμα της Τροιζήνας, υποσχέθηκε πως θα καλούσε Εθνική Συνέλευση για να εγκρίνει τις αποφάσεις που πήρε. Ο Καποδίστριας τόβρισκε καλό να μην καλέσει την Εθνική Συνέλευση, γιατί ήξερε πως ο ελληνικός λαός στη μεγάλη του πλειοψηφία ήταν δημοκρατικός…Οι εκλογείς χωρίστηκαν σε δυο κόμματα: Οι καποδιστριακοί υποψήφιοι αυτοχαρακτηρίζονταν καλοί χριστιανοί. Οι αντιπολιτευόμενοι όμως τους λέγανε δουλόφρονες…Όταν μάλιστα άρχισαν οι εργασίες της Συνέλευσης, ο Κολοκοτρώνης με τους πιο πολλούς Μοραΐτες κοτζαμπάσηδες, που ήταν το στήριγμα του Καποδίστρια, σύνταξαν ένα έγγραφο στο οποίο εκθειάζανε τη «σοφή διοίκηση του Κυβερνήτη»…

Οι αυθαιρεσίες όμως και οι απολυταρχισμοί του είχαν ξεσηκώσει τα αστικά στοιχεία εναντίον του. Το αντικαποδιστριακό στρατηγείο στήθηκε στην Ύδρα και στη Σύρα…Οι Υδραιώτες αρχηγοί (Μαυροκορδάτος και Κουντουριωταίοι) δεν έχασαν καιρό όταν μάθανε τη δυσαρέσκεια και των Μαυρομιχαλαίων. Στείλανε κρυφά απεσταλμένους στη Μάνη και ήρθανε σε επαφή μαζί τους και τους κολάκεψαν όσο μπορούσανε για να τους φέρουνε σε γραμμή αντικαποδιστριακού κινήματος. Ο Καποδίστριας  όταν έμαθε τις ενέργειες του Μαυροκορδάτου τρομοκρατήθηκε για μια στιγμή. Έκανε όμως πως δεν έδωκε σημασία, γι’ αυτό κάλεσε στο Ναύπλιο τον Πετρόμπεη. Μα οι Μανιάτες όταν το μάθανε συγκεντρωθήκανε στο λιμάνι. Κι εκεί φανερά σήκωσαν τη σημαία της ανταρσίας…Η μπόρα ξέσπασε. Η Ελλάδα από τότε χωρίστηκε φανερά σε δύο κόμματα, σε καποδιστριακούς και συνταγματικούς. Ο Καποδίστριας χωρίς να χάσει καιρό έστειλε στόλο και στρατό ενάντια στους επαναστάτες. Μα την ίδια εποχή στασίασε η Αταλάντη και η Θήβα. Και οι Υδραιώτες δηλώσανε καθαρά πως δεν αναγνωρίζουν τον Καποδίστρια για «κυβερνήτη» και δεν υπακούν πια τις διαταγές του.

Ο Καποδίστριας, αν και ενέργησε με γρηγοράδα και αποφασιστικότητα, τα βρήκε σκούρα γιατί η ανταρσία της Ύδρας δε  ήτανε μικρό πράγμα.

Ο Μιαούλης επικεφαλής 150 Υδραιωτών πήγε στον Πόρο (που ήτανε  ο ελληνικός ναύσταθμος) και πήρε μαζί του τον ελληνικό στόλο καθώς και την καινούρια φρεγάτα «Ελλάς». Μπροστά στο στασιαστικό αυτό κίνημα ο Καποδίστριας απελπισμένος ζητάει τη συνδρομή των ξένων στόλων (ρώσικου, αγγλικού και γαλλικού) αλλά μόνο ο πολιτικός συμβουλάτορας του Καποδίστρια, ο Ρώσος ναύαρχος Ρίνκορντ, φάνηκε πρόθυμος και έδωκε βοήθεια στον Καποδίστρια με το να αποκλείσει με το στόλο του τους στασιαστές μέσα στον Πόρο. Ο Μιαούλης μπροστά στον κίνδυνο να πιαστεί αιχμάλωτος και να μείνει ντροπιασμένος γύρεψε να βγει έξω με το στόλο του. Και επειδή δεν τον άφησαν οι Ρώσοι, χτυπήθηκε μαζί τους. Πέντε μέρες βάσταξε η μάχη ή καλύτερα το κανονίδι κι από τις δύο μεριές. Στο τέλος οι στασιαστές νικηθήκανε και ο Μιαούλης για να μην παραδώσει τη φρεγάτα «Ελλάς» στον Καποδίστρια, την έκαψε (13 Αυγούστου 1831)…

Από τότε ουσιαστικά υπήρχανε δύο κυβερνήσεις: η κυβέρνηση της ΄Ύδρας και η κυβέρνηση του Καποδίστρια. Η δεύτερη τούτη εκπροσωπούσε τον απολυταρχισμό και γι’ αυτό είχε την υποστήριξη του Ρώσου αντιπρεσβευτή Πανίν και του Ρώσου στόλαρχου Ρίνκορντ. Η άλλη ήταν συνταγματική. Ο Καποδίστριας τίποτα δεν έκανε αν δε ζητούσε τη συμβουλή των Ρώσων πραχτόρων…Αλλά και οι Υδραιώτες, οι Συριανοί και οι άλλοι συνταγματικοί πατριώτες δεν κάθονταν με σταυρωμένα τα χέρια. Ο συνταγματικός πυρετός διαδιδόταν παντού και ήταν κολλητική αρρώστια…


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΝΖ’ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Εκεί που έφτασαν τα πράγματα, το χάσμα ήταν πια αγεφύρωτο. Ο Καποδίστριας ύστερα από την εξέγερση της Ύδρας και τις επαναστατικές ενέργειες της αντιπολίτευσης, άφησε τα προσχήματα και φερνόταν σα τσάρος. Οι φυλακές είχαν γεμίσει. Ο χαφιεδισμός είχε πάλι απλωθεί παντού. Το καποδιστριακό καθεστώς ήταν καθεστώς αστυνομοκρατίας. Όλοι οι φιλελεύθεροι, οι δημοκρατικοί και οι προοδευτικοί καταδιώχτηκαν επειδή κατακρίνανε τα απολυταρχικά του φερσίματα. Ο Πολυζωίδης, ο Φαρμακίδης και τόσοι άλλοι κλείστηκαν στις φυλακές ή εξορίστηκαν.

Γι’ αυτό ο Κοραής από το Παρίσι όχι μόνο επιδοκίμαζε την επαναστατική στάση των αντικαποδιστριακών, αλλά και συνιστούσε έμμεσα στους πατριώτες και ελεύθερους Έλληνες να επαναστατήσουν και να βγάλουν από τη μέση τον τύραννο.

Το 1830 ο σοφός Έλληνας του Παρισιού δημοσίεψε ανώνυμα ένα φυλλάδιο – διάλογο στο οποίο τα φανταστικά πρόσωπα Λαοσθένης και Χαρίλαος στιγμάτιζαν τον Καποδίστρια για τις ανελεύθερες πράξεις και το τυραννικό του καθεστώς. Τον άλλο χρόνο (1831) τύπωσε και το δεύτερο φυλλάδιο – διάλογο. Και στο διάλογο αυτόν τα φανταστικά πρόσωπα Πασιχάρης και Δημοχάρης στιγματίζουν τον Καποδίστρια, για το διωγμό του τύπου, για τη διαφθορά των χαρακτήρων, για το χαφιεδισμό, για τη λογοκρισία, «την διενεργούμενην υπό των τρεχεδείπνων και ψωμιοκολάκων» και για τα χάραξη του ονόματός του πάνω στα νομίσματα. Ο διάλογος έκλεινε με τη φράση: «Η Ελλάς δε ανέστη, τάφον μόνον ήλλαξε και από νεκροθάπτην Τούρκον απέρασεν εις Έλληνα». Ο Κοραής έστειλε και επιστολές σε σημαντικά πρόσωπα και όχι μόνο κατηγορούσε τον Καποδίστρια, αλλά και επέμενε πως το καλύτερο πολίτευμα είναι η αβασίλευτη δημοκρατία. Πρέπει να σημειώσουμε πως ο Κοραής δε συμφωνούσε με όλους τους αντιπολιτευόμενους. Πολλοί απ’ αυτούς ήταν Φαναριώτες, που από ιδιοτέλεια και συμφεροντολογισμό ήταν εχθροί του Καποδίστρια…

Οι συμβουλές του Κοραή έπιασαν. Ήταν τέτοια η αγανάκτηση που το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο. Αυτή τη φορά δεν ήταν δυνατό να οργανωθεί νέα εξέγερση. Γι’ αυτό οι πατριώτες αποφάσισαν να δολοφονήσουν τον Καποδίστρια. Ο ποιητής Αλ. Σούτσος πρωτοστατούσε στην κίνηση αυτή. Με τη σάτιρά του ξεσκέπαζε τους καποδιστριακούς, και με τις χορδές της δημοκρατικής λύρας του καλούσε τους πατριώτες να σκοτώσουν τον τύραννο. Στην Ύδρα πάρθηκεν η απόφαση. Οι Υδραίοι ξέρανε από την καλή τους Μανιάτες. Τους δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να τους ψυχολογήσουν. Εκμεταλλευτήκανε λοιπόν το φιλότιμό τους όσο μπορούσαν. Μέσο του Ρουάν, υποσκάψανε το μίσος και το πάθος που είχαν οι Μαυρομιχαλαίοι κατά του Καποδίστρια. Πλησίασαν τον Κώστα Μαυρομιχάλη, τον αδερφό του μπέη της Μάνης που τον είχαν φυλακισμένο στο Μπούρτζι για τη στάση που έκαναν οι Μανιάτες, και το Μπεηζαντέ Γιώργη, το παιδί του μπέη, που ήταν και δεν ήταν τριάντα χρονών. Και οι δυο κρατούντανε στο Ναύπλιο, και μισούσαν τον Καποδίστρια. Με τα πολλά τους κατάφεραν να δολοφονήσουν τον τύραννο. Στις 27 του Σεπτέμβρη, του 1831, μέρα Κυριακή, πρωί πρωί, όταν ο Καποδίστριας πήγαινε στον Άγιο Σπυρίδωνα να εκκλησιαστεί παραφύλαξαν και τον σκότωσαν.

Έτσι η Ελλάδα ελευθερώθηκε από έναν τύραννο. Ο Κοραής και όλοι προοδευτικοί Έλληνες πανηγύρισαν…

Δε θέλει ρώτημα πως οι καποδιστριακοί τάχασαν όταν έμαθαν πως ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε. Και πιο πολύ στενοχωρήθηκε ο Κολοκοτρώνης γιατί έχασε το φίλο και προστάτη του. Μόλις έμαθε πως οι Μαυρομιχαλαίοι σκότωσαν τον Καποδίστρια, έπεσε του πεθαμού. Στη αρχή τάβαλε με το γιο του Γενναίο γιατί αυτός με τον Πλαπούτα ήταν αντικαποδιστριακοί. Και στο εξωτερικό οι αντιδραστικοί λυπήθηκαν για το χαμό του Καποδίστρια. Αντίθετα οι φιλελεύθεροι και προοδευτικοί χάρηκαν. Με την προοπτική του χρόνου είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνήσουμε με τους επικριτές του. Όσοι εξακολουθούν να θαυμάζουν τον Καποδίστρια, είναι αντιδραστικοί και όσοι βρίσκουν πως ήταν προοδευτικός και φίλος του λαού είναι κουφιοκεφαλάκηδες.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΒΓΟΣ – Σύντομη Μελέτη της Νεοελληνικής Ιστορίας Γ’ Έκδοση  - Εκδ. Διόνυσος

Κεφάλαιο Πέμπτο ΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Αρχές 1828 – Αρχές 1833) σελ. 103 κ.ε.

Ο Γιάννης Καποδίστριας, ήταν Κερκυραίος από αριστοκρατική οικογένεια, κόντες. Έκανε γενικός γραμματέας στην Ιόνιο Πολιτεία. Τότε γνώρισε τον Κολοκοτρώνη και άλλους καπεταναίους. Έπειτα πέρασε στην υπηρεσία του Τσάρου και έγινε υπουργός των εξωτερικών. Ήταν αντιδραστικός διπλωμάτης της σχολής Μέττερνιχ, στεγνός και πεισματάρης γραφειοκράτης, φανατικός οπαδός του τσαρισμού στην εσωτερική και εξωτερική του πολιτική. Όταν η εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον έβγαλε κυβερνήτη, έμενε στην Ελβετία. Πήγε στην Πετρούπολη όπου πήρε καθοδηγητικές γραμμές από τον τσάρο να ξεκάνει με το φιλελευθερισμό στην Ελλάδα…

Αμέσως ο Καποδίστριας φανέρωσε τις αντιδραστικές του διαθέσεις. Έβαλε στη Βουλή το δίλημμα ή θα διαλυθεί και θα καταργηθεί σιωπηρά το σύνταγμα ή αυτός θάφευγε από την Ελλάδα. Η Βουλή υποχωρεί…Έτσι, οι φιλελεύθεροι θεσμοί καταργήθηκαν ο Καποδίστριας έγινε διχτάτορας και συσταίνει το Πανελλήνιο με 27 μέλη…Στα σκολειά δυναμώνει τα θρησκευτικά και γλωσσικά μαθήματα. Γυρεύει να στηριχτεί στους μεγαλοκαπεταναίους που αποτελούσανε το ρούσικο κόμμα. Ο Κολοκοτρώνης είναι συμβουλάτορας και δεξί του χέρι. «Ο Ανδρέας Μεταξάς ήταν το κύριο όργανο του ανυπόληπτου Καποδίστρια» (Μαρξ)…Συστηματοποιεί την έγγεια φορολογία, το δέκατο για τα ιδιωτικά και το ένα τρίτο για τα εθνικά. Οι καπεταναίοι κι οι τσιφλικάδες ρημάζουν τους αγρότες με τις ενοικιάσεις αυτών των εσόδων. Ιδρύει χρηματιστική τράπεζα που ταυτίζεται με το κρατικό ταμείο. Βγάνει ομολογίες και βάνει υποθήκη στις σταφίδες της Αχαγιάς, τους ελιώνες της Άμφισσας Κορίνθου, το σμυρίγλι και το αλάτι της Νάξου και άλλα. Γρήγορα η τράπεζα χρεωκόπησε…

Το σύνθημα της εθνοσυνέλευσης απλώνεται και ο Καποδίστριας κηρύσσει εκλογές για τις 4 του Μάρτη του 1829…Με επιτροπή ελέγχου εκλογών εκκαθαρίζει τους ανεπιθύμητους βουλευτές και πάει να νομιμοποιήσει με αυτήν την κωμωδία τη διχτατορία του. «Ήθελε να κάμει ευγενείς, ήθελαν να κάμουν σύστημα να είναι αυτεινοί απόλυτοι αφεντάδες και εμείς είλωτες με τρύπιες σκούφιες», γράφει ο Μακρυγιάννης, που συνεργάζεται με τους μικροκαπεταναίους…

Ουσιαστικά η επανάσταση τελειώνει στα 1830, οχτώμιση χρόνια μετά το ξέσπασμά της…Τελειώνει χάρη στη νίκη των ρούσικων όπλων…Τελειώνει όπως άρχισε, με επικεφαλής μπιστικούς του τσάρου. Στον ιστορικό στίβο της πάλης των δυνάμεων της φεουδαρχικής αντίδρασης με τον τσαρισμό επικεφαλής, με τις δημοκρατικές δυνάμεις της προόδου, η εθνικο-δημοκρατική, η λαϊκή ελληνική επανάσταση τοποθετείται στην τροχιά της τσαρικής αντίδρασης. Η συντηρητική, καιροσκοπική Αγγλία, που επιμένει να διατηρήσει το καθεστώς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διευκολύνει τον τσαρισμό. Γράφει ο Μαρξ: «Αυτό το ίδιο διπλωματικό σύστημα, που εφευρέθηκε για να αποσοβηθούνε οι αρπαγές τουρκικών εδαφών απ’ τους Ρώσους, αναγκάζει δέκα εκατομμύρια Έλληνες χριστιανούς της ευρωπαϊκής Τουρκίας να απευθύνονται στη Ρωσία και να ζητάνε βοήθεια και υπεράσπιση»…

Ωστόσο η αντιπολίτευση βράζει.

Μονάχα ορισμένοι καπεταναίοι, πρώτος και καλύτερος ο Γέρος (σ.κ.μ. Κολοκοτρώνης) βρίσκονται σαν είδος στρατάρχες γύρω από τον κυβερνήτη διχτάτορα. Το αρχοντολόι ξεσηκώνεται γιατί το περιορίζει στην ασύστολη διαχείριση των επαρχιακών ζητημάτων. Η Ύδρα ζητάει 18 εκατ. Φοίνικες για αποζημίωση. Ο Καποδίστριας προτείνει να τους δώσει ένα μέρος από τα εθνικά κτήματα. Αυτοί αρνιούνται. Τα παλληκάρια και οι μικροκαπεταναίοι, που γυρνάν πεινασμένοι και γυμνοί, θέλουνε βοήθεια, ένα κομμάτι γης ν’ ακουμπήσουν κάπου. Η αγροτιά γυρεύει γη. Συμφέροντα ολότελα αντιτιθέμενα συνενώνουν αυτό τον κόσμο ενάντια στον  Καποδίστρια. Και με το σύνθημα «σύνταγμα» αρχίζει ο αγώνας εναντίον του. Τα δημοκρατικά στοιχεία, οι διανοούμενοι πρωτοστατούν. Η Αγγλία συδαυλίζει και δυναμώνει τον αγώνα ενάντια στον πράχτορα του τσάρου. Έτσι διαμορφώνεται ξανά ο συνασπισμός των πρώτων χρόνων της επανάστασης απ’ τους πρόκριτους ως τα δημοκρατικά στοιχεία ενάντια στο ρούσικο κόμμα…

Η Ύδρα μεταβάλλεται σε κέντρο επαναστατικό. Εκεί μαζεύονται ο Τρικούπης, ο Μαυροκορδάτος, οι οπαδοί του καιροσκόπου Κωλέττη, κι όλα τα φιλελεύθερα στοιχεία…Ο Ρώσος ναύαρχος Ρίνκορντ βλέπει τον Καποδίστρια Ρώσο υπουργό και τον ενισχύει. Ο Καποδίστριας  διατάζει τον Κανάρη να ετοιμάσει το στόλο στον Πόρο για να αποκλείσει την Ύδρα. Μα οι Υδραίοι στέλνουνε το Μιαούλη, κι αυτός στις 14 του Ιούλη πιάνει το ναύσταθμο, αιχμαλωτίζει τον Κανάρη και παίρνει το στόλο. Ο Καποδίστριας μπλοκάρει τον Πόρο. Ο Νικηταράς με 1000 άντρες απέναντι απ΄ το Γαλατά και ο Ρίνκορντ απ’ τη θάλασσα. Ο Μιαούλης για να μην πάρουν οι Ρώσοι τα καράβια και πιαστεί ο ίδιος την 1η του Αυγούστου καίει την «Ελλάδα» και την κορβέτα «Ύδρα» και γλυτώνει στην Ύδρα. Ο γάλλος κι ο άγγλος πρέσβεις ενισχύουνε τους υδραίους που στέλνουν όπλα και υλικά στη Μάνη, για να γενικέψουν την εξέγερση σε όλη την Πελοπόννησο. Ο εμφύλιος πόλεμος τραβάει να γενικευτεί. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, δυο Μαυρομιχαλαίοι, γιος και αδερφός του
Πετρόμπεη, δολοφονούν τον Καποδίστρια στ’ Ανάπλι στις 27 του Σεπτέμβρη 1831…

Ο Καποδίστριας τα συγκεκριμένα στοιχεία της ελληνικής ζωής τα περιφρονούσε, όπως μισούσε και τον ελληνικό λαό, τις επαναστατικές παραδόσεις, τους προοδευτικούς του θεσμούς. Ξεκομμένος από την πραγματικότητα δούλευε σα πράχτορας του τσάρου και θαυμαστής του για να κάνει την Ελλάδα τσαρικό κυβερνείο στη Μεσόγειο. Ο Μαρξ τον αποκαλούσε «ανυπόληπτο Καποδίστρια». Είναι αυτονόητο γιατί η ελληνική αντίδραση, ο μεταξικός φασισμός ζήτησαν να εξιδανικέψουνε την αντιδραστική αντιλαϊκή διχτατορία του Καποδίστρια.

ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ, Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ- Αναδημοσίευση από φ. 305/24.5.1998

Αναδημοσίευση άρθρου από το φ. 305/ 24.5.1998 της Νέας Ανατολής που παρουσιάζει το αντιδραστικό ιστορικό πλαίσιο του ποντιακού αντιτούρκικου κινήματος

"Οι Πόντιοι, ο Βενιζέλος και μια συναυλία"

"Για άλλη μια φορά γίναμε διεθνώς ρεζίλι, προς μεγάλη δόξα των σοβινιστών μας.

Ο λόγος για τη ματαίωση συναυλιών που θα έδινε στις 17 και 18 Μάη η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, στα πλαίσια του Διεθνούς Μουσικού Φεστιβάλ

που διεξάγεται κάθε χρόνο στην Άγκυρα και ύστερα από πρόσκληση της Ένωσης Ευρωπαϊκών Φεστιβάλ, που θέλησε να τιμήσει την ελληνική μουσική αναθέτοντας στην ΚΟΑ την καταληκτική εκδήλωση της διοργάνωσης.
Επρόκειτο λοιπόν για μια καθόλα τιμητική πρόσκληση, και θα ήταν μια χρυσή ευκαιρία, πέρα από την καθαρά καλλιτεχνική πλευρά της υπόθεσης, να έρθουν οι δύο βασανισμένοι λαοί πιο κοντά. Στη βάση αυτή σωστά είχαν δώσει την άδεια μετάβασης τόσο το υπουργείο Πολιτισμού όσο και το υπουργείο Εξωτερικών.

Αλλοίμονο, όμως, τα όνειρα κρατάνε λίγο. Ούτε και γι’ αυτήν την απλή κίνηση καλής θέλησης δεν αποδειχτήκαμε ικανοί. Μετά από μια συντονισμένη ομοβροντία της “Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Βορείου Ελλάδος”, του πρόεδρου της ΟΚΕ Εθνικής Αμύνης της ΝΔ Αλ. Παπαδόγγονα και 13 σοβινιστών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που υπέγραψαν σχετική κοινή δήλωση, απαιτήθηκε η ματαίωση της αποστολής, με το πρωτοφανές πρόσχημα ότι η συναυλία ήταν ενταγμένη στο πλαίσιο εκδηλώσεων της τούρκικης νεολαίας <<για να τιμηθεί η επέτειος της  γενοκτονίας των Ποντίων>>.

Δύο παρατηρήσεις έχουμε να κάνουμε εδώ.

Η πρώτη είναι πως πρόκειται για χοντρό ψέμα ότι οι συναυλίες της ΚΟΑ θα ήταν ενταγμένες στις παραπάνω εκδηλώσεις. Αυτό δεν ίσχυε σε καμιά περίπτωση. Το ότι οι ίδιοι μάλιστα οι Τούρκοι πρόσεξαν να αποφύγουν σύμπτωση των επίμαχων ημερομηνιών φαίνεται και από αυτά που λέει ο μαέστρος της ΚΟΑ Βύρων Φιδετζής στον Ελεύθερο Τύπο (14 Μάη): <<Οι Τούρκοι είχαν ζητήσει την ΚΟΑ πολύ νωρίτερα (το Πάσχα), αλλά επειδή η Ορχήστρα είχε ανειλημμένες υποχρεώσεις δεν μπορούσε τότε να ανταποκριθεί και μετατέθηκαν οι ημερομηνίες. Επίσης, σημείωσε ότι θεωρεί προβολή της πατρίδας μας το γεγονός ότι το πρόγραμμα της 18ης Μαΐου περιλαμβάνει ελληνικά έργα (Σκαλκώτα, Θεοδωράκη, Καλομοίρη) και τιμητικά μόνο ένα απόσπασμα από τουρκικό έργο>>. Είναι ολοφάνερη λοιπόν η προβοκάτσια των σειρήνων του σοβινισμού.

Η δεύτερη και πιο σημαντική παρατήρηση, που αφορά στον ίδιο το χαρακτήρα της τούρκικης επετείου της 19ης Μάη (και όχι 17 και 18, όπως ψευδώς υποστήριζαν οι σοβινιστές). Πράγματι, στην Τουρκία αυτή τη μέρα γιορτάζεται μια σημαντική επέτειος: Είναι η μέρα που ο ηγέτης της τούρκικης αστικής τάξης ο Κεμάλ, αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και έδωσε το σύνθημα της έναρξης του αντιιμπεριαλιστικού-εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του τούρκικου λαού. Ας μην ξεχνάμε ότι εκείνη την εποχή ο Βενιζέλος με εντολή και κάλυψη της Αντάντ είχε στείλει ελληνικό στρατό στη Μικρασία με σκοπό το διαμελισμό της Τουρκίας. Η απόβαση του στρατού στη Σμύρνη είχε γίνει στις 2/15 Μάη 1919, ενώ η άφιξη του Κεμάλ στη Σαμψούντα έγινε στις 19 του ίδιου μήνα. Στο μεταξύ όμως, από τις αρχές του 1918, όταν είχε αρχίσει να διαφαίνεται η νίκη της Αντάντ στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, το ελληνικό κράτος ενθάρρυνε τη δημιουργία Ποντοαρμενικού κράτους, με απώτερο σκοπό την ένωση με την Ελλάδα. Η σχετική συμφωνία υπογράφτηκε το Γενάρη του 1920 αρκετούς μήνες πριν την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, ανάμεσα στο μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθο Φιλιππίδη, ως εκπρόσωπο των Ποντίων, και τον αρμένη πρωθυπουργό Χατισιάν.

Είναι φανερό λοιπόν ότι η Τουρκία απειλούνταν άμεσα από τον ιμπεριαλισμό και τα τσιράκια του με διαμελισμό και στην περιοχή του Πόντου. Το χτύπημα επομένως του Κεμάλ κατά των διαμελιστών, Ελλήνων σοβινιστών που ήταν επικεφαλής των Ποντίων ήταν μια δίκαιη και νόμιμη άμυνα του τούρκικου λαού κατά των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους. Έτσι άλλωστε αντιμετωπίστηκε τότε και από το Λένιν συνολικά η ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Τουρκία, γι’ αυτό και έκανε μέτωπο με τον Κεμάλ.

Αν θέλει να σέβεται κανείς την Ιστορία και να μην τη διαστρεβλώνει βάναυσα, αν θέλει να μην αφήσει το παρελθόν να δηλητηριάζει τις σημερινές σχέσεις των δύο λαών, θα πρέπει όχι μόνο να μη θεσπίζει γιορτές μίσους σαν αυτή του ελληνικού κοινοβούλιου “για τη γενοκτονία των Ποντίων από τους Τούρκους”, αλλά και σαν κράτος να ζητήσει συγγνώμη για το κακό που έκανε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με τη μικρασιατική εκστρατεία.

Ξέρουμε ότι ζητάμε πολλά από ένα κράτος που έχει αναγάγει τον αντιτουρκισμό σε όρο της ύπαρξής του. Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι το σημερινό ελληνικό κράτος θα μπορούσε να διανοηθεί να κάνει κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον όμως θα μπορούσε να μη χύνει άλλο δηλητήριο στις παλιές πληγές.

Τι κάνανε όμως οι “ευρωπαίοι” υπουργοί μας; Για άλλη μια φορά έβαλαν την ουρά στα σκέλια μπροστά στο σοβινιστικό σκυλολόι και ματαίωσαν τη μετάβαση της ΚΟΑ στην Άγκυρα!
Εύγε>>.

Από http://www.oakke.gr/component/k2/item/588

Για τα 70 χρόνια από την Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του Ισραήλ

«Το γεγονός ότι κανένα δυτικοευρωπαϊκό κράτος δεν στάθηκε ικανό να εξασφαλίσει την υπεράσπιση των στοιχειωδών δικαιωμάτων του εβραϊκού λαού και να τον προστατεύσει ενάντια στην βία των φασιστών δημίων, δικαιολογεί τους στόχους των Εβραίων για ίδρυση δικού τους κράτους. Θα ήταν άδικο να μην το λάβουμε υπ’ όψη αυτό και να αρνηθούμε στον εβραϊκό λαό το δικαίωμα να πραγματώσει αυτόν τον στόχο».

Δήλωση του πρεσβευτή της ΕΣΣΔ στα Ηνωμένα Έθνη, Αντρέι Γκρομίκο, 14/5/1947.

Σήμερα 14/5/2018 συμπληρώνονται 70 χρόνια από την Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του Ισραήλ.

Επρόκειτο για μία ιστορική στιγμή, καθ’ όσον τα εδάφη του Ισραήλ ήταν σκλαβωμένα επί 20 αιώνες (!!!) και συγκεκριμένα από τoν πρώτο αιώνα πΧ μέχρι και το 1948 διαδοχικά στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στο Βυζάντιο, στο Ισλάμ, στους Ευρωπαίους Σταυροφόρους, ξανά στο Ισλάμ, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τέλος στην Βρετανική.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ στα πλαίσια του νεοϊδρυθέντος κράτους έδωσε για πρώτη φορά μετά από 20 αιώνες τη δυνατότητα στις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες (Ιουδαϊσμό, Χριστιανισμό, Μωαμεθανισμό) να συνυπάρξουν ειρηνικά στην πόλη σε πλαίσια πλήρους ανεξιθρησκίας και ελευθερίας της λατρείας, χωρίς τους αποκλεισμούς, τις διώξεις και τις σφαγές των προηγούμενων αιώνων. Συγχρόνως η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ την επαύριο του Ολοκαυτώματος ανέκοψε τα μαζικά αντισημιτικά πογκρόμ και τις διώξεις τις οποίες υφίσταντο οι Εβραίοι/ες στον ευρωπαϊκό χώρο από τον 12ο αιώνα μέχρι και το 1945.

Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη γη του Ισραήλ μέσα από απίστευτες ταλαιπωρίες, κακουχίες και περιπέτειες κατέφυγαν οι επιζώντες/-ήσασες του Ολοκαυτώματος, εν γένει το πιο φτωχό και κολασμένο κομμάτι του εβραϊκού πληθυσμού το οποίο είχε ενστερνισθεί το σιωνιστικό πρόταγμα και το οποίο αγωνίσθηκε από κοινού με τους Εβραίους/ες οι οποίοι/ες ήδη διέμεναν στα εδάφη τα οποία απελευθερώθηκαν.

Το εγχείρημα της ίδρυσης του ισραηλινού κράτους δέχθηκε την ηθική, υλική, πολιτική και διπλωματική στήριξη από την ΕΣΣΔ και την προοδευτική ανθρωπότητα της εποχής. Η ΕΣΣΔ ήταν η πρώτη χώρα η οποία αναγνώρισε επίσημα το Ισραήλ τρείς μόλις ημέρες μετά την Διακήρυξη. Η ΕΣΣΔ άλλαξε γραμμή απέναντι στο Ισραήλ μετά την στροφή του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ.

Αμέσως μετά την Διακήρυξη, το Ισραήλ δέχθηκε τη συντονισμένη πολεμική επίθεση της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, της Συρίας, του Λιβάνου και του Ιράκ. Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ κατόπιν της νικηφόρας έκβασης του πολέμου τον οποίο διεξήγαγε εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και των αραβικών ελίτ, ήταν ένα από τα επιστεγάσματα της Αντιφασιστικής Νίκης, απόρροια του ότι ο Κόκκινος Στρατός νίκησε τον πόλεμο εναντίον του φασισμού και τερμάτισε το Ολοκαύτωμα. Αντίστοιχα, η νίκη του Ισραήλ συνετέλεσε στην ανατροπή της βρετανικής αποικιοκρατίας σε όλη την Μέση Ανατολή.

Aξίζει τέλος να σημειωθεί ότι για δεκαετίες η οικονομία του Ισραήλ υπό την κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος είχε εν πολλοίς σοσιαλιστικό προσανατολισμό στηριζόμενη στα κιμπούτς τα οποία είναι φορείς συλλογικής οργάνωσης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής και τα οποία ακόμη υπάρχουν και αναπτύσσονται.

Όσοι σήμερα αρνούνται στο Ισραήλ το δικαίωμα να υπάρχει, είναι οι ίδιοι που εξισώνουν τον κομμουνισμό με τον ναζισμό και αρνούνται-σχετικοποιούν το Ολοκαύτωμα.

Από https://theshadesmag.wordpress.com/2018/05/14/diakiriksi-aneksartisias/

Ανακοίνωση για τα 73 χρόνια από την μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη

Όση αναθεωρητική λάσπη και ψέμα να ρίξουν οι απολογητές της καπιταλιστικής και φασιστικής βαρβαρότητας, η ακτινοβολία και η λάμψη της μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης δεν πρόκειται ποτέ να μειωθεί ή να σβήσει.

Η συντριβή του φασισμού ήταν αποτέλεσμα του τιτάνιου αγώνα της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού, των αντιφασιστικών παρτιζάνικων κινημάτων στα εδάφη και στις χώρες που έλεγχε ο ναζισμός-φασισμός και της συντονισμένης στρατιωτικής δράσης των Συμμάχων. Επρόκειτο για έναν αγώνα ο οποίος εκτυλίχθηκε σε όλο το βόρειο ημισφαίριο: από το Βλαδιβοστόκ μέχρι το Γιβραλτάρ και από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Ιαπωνία.

Η αναθεωρητική προπαγάνδα ότι ο Άξονας θα έχανε ούτως ή άλλως επειδή είχε να αντιμετωπίσει υπέρτερο εχθρό, είναι αστήρικτη. Μέχρι το 1942 ο Άξονας έλεγχε όλη την κεντρική και ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, βομβάρδιζε με λύσσα το Λονδίνο, οι χώρες της Ιβηρικής (Ισπανία, Πορτογαλία) ήταν φιλικές απέναντί του, όπως και πολλά καθεστώτα σε αραβικές χώρες, ενώ η Ιαπωνία είχε καταλάβει σημαντικά εδάφη της Κίνας και είχε επεκταθεί στον Ειρηνικό, την ίδια στιγμή που η Αργεντινή αποτελούσε αξιόπιστο σύμμαχο.

Η ήττα του φασισμού-ναζισμού δεν προήλθε από φυσικά αίτια, δεν ήταν προδιαγεγραμμένη. Προήλθε από τη συνειδητή και εμπρόθετη δράση εκατομμυρίων ανθρώπων, πολλαπλών κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων, μέσα από μία εποποιία σκληρών αγώνων, τρομακτικών θυσιών και μαζικού ηρωισμού.

Ιδιαίτερη θέση στην Αντιφασιστική Νίκη έχει η αντίσταση στο Ολοκαύτωμα και η απελευθέρωση από τους Συμμάχους των στρατοπέδων εξόντωσης. Η ηρωική μαζική εξέγερση στο γκέτο της Βαρσοβίας, οι εξεγέρσεις κρατουμένων στο Άουσβιτς και στο Νταχάου, οι μάχες που έδωσε ο Κόκκινος Στρατός για να απελευθερώσει το Άουσβιτς, έχουν τη δική τους ξεχωριστή σημασία. Δεν ευσταθεί η αντισημιτική αναθεωρητική θέση ότι οι Εβραίοι δεν αντιστάθηκαν στον φασισμό και στην εξόντωσή τους.

Η έκβαση του αντιφασιστικού αγώνα διαμόρφωσε έναν πιο ευνοϊκό συσχετισμό για τις δυνάμεις της εργασίας εις βάρος του κεφαλαίου, μέσα από τον οποίο προωθήθηκε το χειραφετητικό πρόταγμα. Τα μετέπειτα λάθη και οι ήττες του παγκόσμιου επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος δεν μειώνουν στο ελάχιστο την αξία της αντιφασιστικής νίκης, ούτε μπορούν να συνδεθούν αιτιακά με αυτήν.

Ο φασισμός νικήθηκε στρατιωτικά και πολιτικά το 1945, ωστόσο δεν εξαφανίστηκε. Συνεχίζει να αναπαράγεται είτε απροκάλυπτα, είτε συγκεκαλυμμένα μέσα από τα ίδια χαρακτηριστικά που είχε και τότε: την «αντικαπιταλιστική εξέγερση της εθνικής λαϊκής κοινότητας», τον αντισημιτισμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό. Τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στα ίδια τα κράτη και τις κυβερνήσεις σε όλο τον πλανήτη. Ο αντιφασιστικός αγώνας σήμερα αφορά το παρόν. Είναι οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι κάθε κομμουνιστικής προσπάθειας.

73 χρόνια μετά, οι απολογητές του φασισμού και της καπιταλιστικής κυριαρχίας επιχειρούν να «αλλάξουν» την ιστορία, να ρίξουν λάσπη και μέσα από μια σειρά ψέματα προκαλούν την ιστορική μνήμη. Όσο όμως και να προσπαθούν, η Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη θα λάμπει για πάντα στη μνήμη κάθε αντιφασίστα και αντιφασίστριας. Η σημερινή μέρα είναι μέρα επαγρύπνησης, γιατί ο φασισμός – ναζισμός δεν πέθανε μαζί με τους θήτες, το 1945. Μας υπενθυμίζει ότι έχουμε εκ νέου καθήκον να δουλέψουμε προς την κατεύθυνση της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος σε μια νέα συγκυρία όπου ο πολιτισμός του Κεφαλαίου έχει μπει σε μια νέα φάση κρίσης, συρρίκνωσης και βαρβαρότητας.

Διάφοροι κύκλοι προσπαθούν να αξιοποιήσουν την επέτειο της Αντιφασιστικής Νίκης για τους δικούς τους πολιτικούς σκοπούς. Από τις διάφορες εκδηλώσεις με την σφραγίδα της Ρωσικής Πρεσβείας, μέχρι τα διάφορα εθνοπατριωτικά λαϊκίστικα σχήματα της αριστεράς που συμπλέουν με την πρώτη. Κάθε λογής εθνικιστής και πατριώτης, που φορά με χαρά και «περηφάνια» την κορδέλα του Αγίου Γεωργίου (η κορδέλα με τις κίτρινες και μαύρες ρίγες, μιλιταριστικό και εθνικιστικό σύμβολο του τσαρισμού, και σήμερα της ρωσικής στρατιωτικής ισχύος) «τιμά» την Αντιφασιστική Νίκη. Αυτές οι πολιτικές δυνάμεις σήμερα βλέπουν ένα «σύγχρονο αντιφασιστικό εγχείρημα», στα κρατίδια – με την βούλα της Ρωσικής καπιταλιστικής στρατιωτικής μηχανής, όπως το Ντονέτσκ.

Στην Ελλάδα η μνήμη της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης φωλιάζει μονάχα σε μια μικρή μερίδα του αντιφασιστικού και κομμουνιστικού χώρου. Στην Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις αυτής της χώρας δεν γίνονται εκδηλώσεις ή συγκεντρώσεις μνήμης για μια από τις κορυφαίες στιγμές και συνάμα πιο κρίσιμες για την ανθρωπότητα. Ας είναι η φετινή επέτειος η τελευταία χωρίς καμία αντιφασιστική συγκέντρωση μνήμης. Καλούμε κάθε αντιφασίστα/τρια, ειδικά τώρα, σε μια συγκυρία που νεοφασιστικά κινήματα σηκώνουν κεφάλι σε ολόκληρο τον κόσμο, να λάβει σοβαρά υπόψιν μια μέρα μνήμης σαν και την σημερινή. Από πλευράς μας, με τις ελάχιστες δυνατότητες μας θα προσπαθήσουμε να συμβάλουμε σε μια τέτοια κατεύθυνση. Ζήτω η Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη.

Ηλεκτρονική περιοδική έκδοση Shades

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στη Λήθη

Από https://theshadesmag.wordpress.com/2018/05/09/anakoinosi73xronia/#prettyPhoto