Αιώνια η πάλη ανάμεσα στην ύλη και την ιδέα

Από το blog Η ΑΘΕΪΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ

Στην προηγούμενη ανάρτηση δώσαμε έμφαση στην ελλιπή γνώση των πιστών σε θέματα φυσικής και φιλοσοφίας και αντιμετωπίσαμε τον ενεργητισμό των ιδεαλιστών που έχοντας μια σχετική μόρφωση προσπαθούν να θεμελιώσουν τα δόγματα της πίστης τους οικειοποιώντας την επιστήμη φυσικά διαστρεβλώνοντάς την. Οι πρώτοι, οι αγράμματοι πιστοί, είναι φιντεϊστές, που διατείνονται ότι η πίστη τους είναι ανώτερη της λογικής ακόμα και αν συγκρούεται με τον ορθολογισμό, όπως καυχιόταν ο Τερτυλλιανός για την σοφή παραλογία του. Οι δεύτεροι είναι ενεργητιστές που οικειοποιώντας την επιστήμη προσπαθούν να στηρίξουν την πίστη τους διαστρεβλώνοντας φυσική και φιλοσοφία με ιδεαλισμούς. Θεωρώντας ότι είναι αδύνατον να πείσουμε τους πρώτους, σύμφωνα με την αρχή ότι κατεβαίνοντας στο επίπεδό τους είναι βέβαιο ότι θα ηττηθούμε από την ανοησία, στρέφουμε τα βέλη μας στους δεύτερους αφού με όρους φυσικής και λίγης φιλοσοφίας ελπίζουμε ότι μπορούμε να διατηρήσουμε ένα σχετικό επίπεδο λογικής. Έτσι στην προηγούμενη ανάρτηση δώσαμε έμφαση στην υλικότητα της μάζας και της ενέργειας στηρίζοντας μια φιλοσοφία μονισμού. Αυτές τις δυο μορφές ύπαρξης της ύλης οι ενεργητιστές, όπως παλιά οι πνευματοκρατιστές, τις ξεχωρίζουν σαν δυο διαφορετικές ουσίες ύπαρξης, προκειμένου να βγάλουν συμπεράσματα για να στηρίξουν τον ιδεαλισμό τους θέτοντας το πνεύμα σαν πρωταρχική ουσία και την ύλη σαν παράγωγο, όπως ο Πλάτων θεωρούσε τις ιδέες του αντικειμενικές, εξ ου και ο όρος «αντικειμενικός ιδεαλισμός»! Εδώ ας κάνουμε μια σύντομη χρονική αναδρομή για να δούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, παρακάμπτοντας σχεδόν για δυο χιλιάδες χρόνια τις υλιστικές απόψεις των φυσικών φιλοσόφων, του Θαλή και του Δημόκριτου που κατάφεραν να βρουν απαντήσεις, όχι στις ευφάνταστες εικασίες ιδεαλιστών φιλοσόφων, αλλά αναζητώντας απαντήσεις παρατηρώντας τη φύση και υπολογίζοντας με τη λογική.

                           Πλάτων, Αυγουστίνος, Θωμάς Ακινάτης, Τζώρτζ Μπέρκλευ

Ο αριστοκρατικός φιλόσοφος, Πλάτων, θεμελιωτής του αντικειμενικού ιδεαλισμού και θιασώτης του δουλοκτητικού συστήματος της εποχής του, θεωρούσε ότι η υλιστική φιλοσοφία οδηγούσε κατευθείαν στον αθεϊσμό, και σε αυτό δεν είχε άδικο. Ίσως ήταν από τις πιο τρανές και αληθινές διαπιστώσεις του, όμως αυτό δεν το επαινεί αφού στους «Νόμους» του υποστήριζε ότι οι άθεοι πρέπει να θανατώνονται σαν εγκληματίες! Στην φιλοσοφία του διακήρυττε ότι ο κόσμος των αισθητών πραγμάτων, αυτά που βλέπουμε δηλαδή, ήταν τα ωχρά αντίγραφα και οι σκιές των ιδεών. Η ύλη, έλεγε, δεν υφίσταται αυτοτελώς αλλά γίνεται πραγματική μόνο χάριν στην δύναμη της ιδέας και του πνεύματος! Μέσω του Αυγουστίνου η πνευματοκρατία του Πλατωνισμού πέρασε στον χριστιανισμό και στη Δύση μέσα από τις ιδέες του Θωμά του Ακινάτη και τις διαστρεβλώσεις του Αριστοτέλη επηρέασε την Μεσαιωνική σχολαστική φιλοσοφία. Όλα αυτά μέχρι να εμφανιστεί ο Φράνσις Μπέϊκον στα τέλη του 16ου αιώνα, που απέδιδε το αληθινό νόημα της φιλοσοφίας, όχι στο πνεύμα και τα δόγματα της θρησκείας αλλά στην μεθοδολογία της γνώσης της φύσης, στο πείραμα και την απόδειξη. Όμως οι ιδεαλιστές δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Μπροστά στην αναβίωση των υλιστικών ιδεών αντίπαλο δέος στάθηκε ο «υποκειμενικός ιδεαλισμός» του ιρλανδού επίσκοπου Τζωρτζ Μπέρκλεϋ που διακήρυττε τον 18ο αιώνα ότι οι ιδέες που βρίσκονται στο νου του θεού, μας τις τροφοδοτεί στον δικό μας σαν εντυπώσεις. Αυτά, έλεγε, είναι τα αισθητηριακά δεδομένα! Έτσι, οι ιδέες έγιναν υποκειμενικές ποιότητες. Μεταξύ άλλων και αυτός υποστήριξε ότι τα εξωτερικά αντικείμενα, τα πράγματα δηλαδή, δεν υπάρχουν ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας. Εκείνο που υπάρχει είναι το πνεύμα που νοεί, ενώ τις παραστάσεις τις προκαλεί ο φορέας τους, ο θεός! Απορρίπτοντας το φυσικό κόσμο και την ύλη αρνείται κάθε φυσική επιστήμη. Πολέμησε και αυτός με δριμύτητα τους υλιστές και τις πρωτοπόρες επιστημονικές απόψεις της εποχής του, όπως για παράδειγμα τη φυσική του Νεύτωνα που τότε θεμελίωνε επιστημονικά τον τρόπο που εκδηλώνονται τα φυσικά φαινόμενα. Από τότε, πότε έτσι και πότε αλλιώς οι ιδεαλιστές, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προσπαθούσαν να αντισταθούν στην άνοδο του υλισμού που με επιστημονικό τρόπο ανακάλυπταν νόμους και θεμελίωναν επιστημονικά την νομοτέλεια της φύσης. Βλέποντας όμως, όσο καλύτερα ερμήνευαν οι επιστήμονες τον κόσμο, τόσο περισσότερους θεούς απέβαλλαν από το κεφάλι τους, οι ιδεαλιστές με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνέχιζαν να αντιστέκονται διαστρεβλώνοντας φυσικές έννοιες και φιλοσοφία. Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε.

Με τις νέες επιστημονικές ιδέες και ο χριστιανισμός αναγκάστηκε να βάλει αρκετό νερό στο κρασί του, άσχετα αν δεν το παραδέχεται. Ο χριστιανισμός σήμερα δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την αντικειμενικότητα της φύσης, όμως επιμένει να μην αναγνωρίζει και την οντολογική του αυτάρκεια. Αυτήν την αποδίδει στο θεό, ταυτίζοντας την ύλη με το πνεύμα. Έτσι η ψυχή γίνεται ενέργεια που σαν τις ιδέες του Πλάτωνα εκπορεύεται από το θεό. Η δημιουργία του κόσμου από το θεό, στις μέρες μας, αρκετά έχει τροποποιηθεί από τότε που οι βεδουίνοι «φιλόσοφοι της ερήμου» επινόησαν. Ο κόσμος μας δεν είναι στατικός. Ο θεός δεν φαίνεται να δημιούργησε τον κόσμο σε κείνες τις εφτά μέρες, αφού όλα τα επιστημονικά δεδομένα μας αναγκάζουν να δεχτούμε την συνεχιζόμενη δημιουργία, όπου ο θεός είναι πανταχού απών! Σήμερα με διάφορες διαστρεβλώσεις δικαιολογούν την γέννηση και την καταστροφή σε αυτό το αέναο γίγνεσθαι, είτε ο θεός επεμβαίνοντας, είτε το κοσμικό ρολόϊ με θεϊκή βούληση κουρδίζεται και ξεκουρδίζεται όπως εξ΄ αρχής το όρισε να γίνεται. Όμως, από την άλλη, οι φυσικοί νόμοι αφαιρούν όλο και περισσότερες αρμοδιότητες μιας τέτοιας θεϊκής επέμβασης. Οι νόμοι της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα, άθελά του, το έκανε και αυτό στη φυσική, όπως και οι νόμοι του Λαβουαζιέ στη χημεία, του Δαρβίνου στην βιολογία και κάθε καινοτομίας στο χώρο επιρροής του κάθε επιστήμονα. Ο κόσμος μας τελικά δεν δημιουργήθηκε προ έξι χιλιάδων ετών, αλλά πριν δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ η εμφάνιση του ανθρώπου έγινε μόλις πριν από λίγες χιλιάδες χρόνια, τα πνεύματα και οι θεοί επινοήθηκαν πολύ αργότερα και οι θρησκείες θεμελιώθηκαν μόλις πρόσφατα.

Πώς θα δικαιολογήσουν τώρα οι ιδεαλιστές στους σκαπανείς των φυσικών επιστημών που αποδεικνύουν να υφίσταται το συμπαντικό γίγνεσθαι ακόμα και όταν δεν υπήρχαν άνθρωποι ώστε ο θεός να μεταδίδει στους νόες τους τα αισθητηριακά δεδομένα; Κι όμως, οι διαστρεβλωτές του κόσμου επιμένουν ακόμα στις απόψεις του ιρλανδού επισκόπου ότι η ύλη, δεν υπάρχει ανεξάρτητα από τη συνείδησή μας και κάθε τι που γίνεται δεν καθορίζεται από προηγηθέντα φυσικά αίτια, όταν η πραγματικότητα είναι διαφορετική! Η επιστήμη απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο τις θέσεις του επιστημονικού υλισμού για την υλικότητα του κόσμου, όπου η ύλη, σαν ουσία, είναι αυτή που δημιουργεί την αισθητηριακή αντίληψη, αν και αυτό ήταν γνωστό ακόμα από την αρχαιότητα. Αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα του κόσμου που υπάρχει ανεξάρτητα από το ανθρώπινο πνεύμα. Το ότι είναι αιώνια και αδημιούργητη, άπειρη στο χώρο και τον χρόνο και εντός της περιέχει και την αιτία της ύπαρξής της, όπως επίσης ότι αναπτύσσεται εξελικτικά, φυσικά και δεν μπορεί να το αποδείξει, αφού το πρόβλημα της οντολογικής της αυτάρκειας δεν είναι ζήτημα επιστημονικό, αλλά φιλοσοφικό. Η επιστήμη δεν μπορεί ούτε να το αποδείξει, ούτε να το αναιρέσει, όμως μπορεί μέσα από τους διάφορους κλάδους της επιστήμης να γενικεύσει μια κοσμοθεωρία που ο θεός φαίνεται να μην είναι αναγκαίος για την ύπαρξη και την διαιώνισή του κόσμου, όπως ακριβώς και η δημιουργία του δεν είναι σύμφυτη με τη λογική, αφού ο κόσμος μας δεν είναι δημιούργημα και δεν εξαρτάται από το νου κανενός. Συνεπώς, ούτε ο κόσμος εξαρτάται από το νου μας αφού υπάρχει ανεξάρτητα από αυτόν. Η κίνηση της ύλης είναι ενδογενής που εκφράζει τον τρόπο της ύπαρξής της και την νομοτελειακή της ανάπτυξη στο χρόνο. Το πνεύμα, λόγω της πολύ μεταγενέστερης εμφάνισής του, είναι επιστημονικά εξακριβωμένο ότι αποτελεί μια νοητική δραστηριότητα του εγκεφάλου και συνεπώς ο θεός, σαν ιδέα, καταντά απλά ένα νοητικό επινόημα που πρέπει να συνέβη στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του εγκεφάλου του, στην προσπάθειά του να εξηγήσει με τις δυνατότητες που είχε τότε, τη φύση και τον κόσμο του! Αναφέρομαι στην εποχή των Νεάντερταλ. Εκεί ανήκει η λογική των πνευμάτων.

Ο θεός λοιπόν, σαν ιδέα είναι παράγωγο όχι μόνο της ύλης, αλλά σαν ιδέα, σχετικά με την εμφάνιση του ανθρώπου, μόλις πρόσφατα επινοήθηκε. Οι δε θρησκείες ακόμα αργότερα. Συνεπώς ο άνθρωπος δεν πίστευε ανέκαθεν στο θεό. Οι θεοί και οι θρησκείες εμφανίστηκαν σε κάποιο στάδιο εξέλιξης του ανθρώπου και θα εξαφανιστούν σε κάποιο άλλο. Τουλάχιστον αυτό αποτελεί διαπίστωση της ανθρωπολογίας και η αποδοχή της, όπως φαίνεται είναι καθολική από την κοινωνιοβιολογία και ανθρωπολογία. Αν δεν πείθει τους ιδεαλιστές, αυτό δεν φαίνεται να μας ξενίζει αφού από την εποχή του Πλάτωνα ακόμα αντιδρούσαν! Για φέρτε την εικόνα μπροστά σας, τον Πλάτωνα να ετοιμάζεται να σχίσει τα συγγράμματα του Δημόκριτου και οι πιο νηφάλιοι μαθητές του να προσπαθούν να τον αποτρέψουν! Σήμερα όχι μόνο σαν Έλληνες, αλλά και σαν άνθρωποι καυχιόμαστε για τις ιδέες του Δημόκριτου. Δεν είναι λυπηρό που οι χριστιανοί ακολούθησαν την συμβουλή του Πλάτωνα να καταστρέφουν ό,τι αντιτίθεται στην ιδεολογία τους και να καίνε άθεους για να φοβίσουν τους πιστούς;
Πιο πάνω παρακάμψαμε τις άνω των δυο χιλιάδων χρόνων απόψεις των φυσικών φιλοσόφων, του Θαλή και του Δημόκριτου, μέσω των οποίων οδηγηθήκαμε στην επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση. Αρχικά με τον μηχανιστικό υλισμό της εποχής του Διαφωτισμού και στη συνεχεία στον Διαλεκτικό και Επιστημονικό Υλισμό που ξεκαθάρισε το τοπίο από κάθε ιδεαλιστική παγίδα.
Πώς έγινε αυτό θα το δούμε στην επόμενη ανάρτηση «Αγώνας δρόμου για τον μονισμό της ύλης».

Πάρθηκε από http://epic-atheist.blogspot.com/2019/02/blog-post.html

ΠΩΣ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΕΦΕΡΕ ΞΑΝΑ ΤΑ 4 ΚΟΡΑΚΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

Πουθενά τόσο πολύ όσο στο μακεδονικό δεν εκφράζονται με τόση βαρβαρότητα τα αποτελέσματα της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ και της συνακόλουθης διάλυσης των διεθνιστικών βαλκανικών κομμουνιστικών κομμάτων και η αντικατάσταση τους με σοσιαλφασιστικά και σοσιαλσοβινιστικά. Πιστεύουμε μάλιστα ότι σε καμιά άλλη χώρα στον κόσμο όσο στην Ελλάδα δεν εκδηλώνεται πιο χτυπητά αυτός ο εκβαρβαρισμός μιας και μόνο σε αυτήν δημιουργείται τώρα δα μπροστά στα μάτια μας ένα πλειοψηφικό στο λαό πολιτικό κίνημα που έχει πρακτικά στην ηγεσία του ένα κανονικό χιτλερικό κόμμα όπως είναι η «Χρυσή Αυγή».

 Ότι και να λένε οι κάθε λογής φιλελεύθεροι που θεωρούν πατριωτικά τα συλλαλητήρια της ντροπής, αυτά από το βασικό τους αίτημα και μόνο δεν μπορούν να έχουν άλλο κόμμα πολιτικό ηγέτη εκτός από τη ναζιστική δολοφονική συμμορία. Και τούτο γιατί μετά τις Πρέσπες που πρόδωσαν στην πράξη την τάχα «μία και μόνη Μακεδονία», δηλαδή την κατά τον Ελύτη «ψυχή του έθνους», μόνο οι ναζιστές είναι κατάλληλοι για να τιμωρήσουν τους προδότες με το μόνο τρόπο που οι κατεστραμμένες οικονομικά και γι αυτό όλο και πιο θυμωμένες μάζες θεωρούν τον πιο συνεπή απέναντί τους: την άσκηση ωμής φασιστικής βίας.

Η φασιστική βία βρίσκεται μέσα στη γραμμή της «μίας Μακεδονίας» και δεν είναι μια παρέκκλιση ως προς τη δημοκρατική εφαρμογή αυτής της γραμμής, γιατί δεν μπορεί να εκφραστεί με δημοκρατικό τρόπο η απαίτηση να καταργηθεί η εθνική υπόσταση και η κρατική κυριαρχία μιας άλλης χώρας. Αυτό το καταλαβαίνουν οι περισσότεροι δημοκράτες. Εκείνο που δεν φαίνεται εύκολα είναι ότι η λογική της «μίας Μακεδονίας» βρίσκεται μέσα στη λογική και του «σύνθετου ονόματος», δηλαδή βρίσκεται μέσα σε όλη τη λεγόμενη εθνική γραμμή, δηλαδή βρίσκεται και μέσα στην εμφανιζόμενη σαν φιλειρηνική και διεθνιστική συμφωνία των Πρεσπών.

Πρόκειται για τη βία που ασκούν στη γειτονική χώρα οι ελληνικές κυβερνήσεις να αλλάξει όχι απλά το όνομά της, αλλά ουσιαστικά να αρνηθεί τον εθνικό χαρακτήρα του κράτους της. Αυτή η βία δεν εκδηλώθηκε με τα όπλα αλλά ασκήθηκε αρχικά άμεσα με οικονομικό αποκλεισμό ώσπου να αλλάξει η γειτονική χώρα το όνομά της προσθέτοντας σε αυτό τον προσδιορισμό που την κάνει τέως χώρα, το «Πρώην Γιουγκοσλαβική». Μετά η πίεση συνεχίστηκε με τη βοήθεια των όπλων των αλβανών αποσχιστών και, όλο αυτό τον καιρό, με την έμμεση απειλή βίας από τους βούλγαρους επεκτατιστές για να γίνει το όνομα σύνθετο όχι απλά με έναν πολιτειακό αλλά έναν γεωγραφικό προσδιορισμό, δηλαδή να γίνει κράτος που καταλαμβάνει απλά ένα έδαφος στην επιφάνεια της γης, ώστε να φύγει από τη μέση κάθε υπαινιγμός για την εθνική του ύπαρξη. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό που επιβάλλεται ανοιχτά σε αυτή τη μικρή χώρα μέσα από όλες τις αλλεπάλληλες εκβιαστικές αλλαγές του ονόματός της και του Συντάγματος της από το 1993 και το 1995 ως τις Πρέσπες είναι η σταδιακή απαλοιφή κάθε σαφούς αναφοράς σε ύπαρξη μακεδονικού έθνους. Αυτό γιατί μόνο χωρίς εθνική υπόσταση μπορεί το συγκεριμένο κράτος να γίνει ένα κλωτσοσκούφι από τους σοβινιστές των γειτονικών χωρών και από όλους τους ιμπεριαλιστές και κυρίως από τους σοσιαλιμπεριαλιστές που κανακεύουν ή υποδαυλίζουν όχι μόνο τους σοβινιστές που περικυκλώνουν τη χώρα, αλλά και τους σοβινιστές της ίδιας της Δημοκρατίας της Μακεδονίας που το μόνο που κάνουν είναι να προβοκάρουν τον αγώνα της για εθνική ανεξαρτησία και να ασκούν και αυτοί βία στο λαό της.

Ο λόγος για τον οποίο αναφερθήκαμε στην αρχή για τον εκβαρβαρισμό που έφερε η διάλυση των κομμουνιστικών κομμάτων σε όλο τον κόσμο, είναι ότι χάρη σε αυτή τη διάλυση συντελείται στα Βαλκάνια ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά εγκλήματα που βρίσκονται σε εξέλιξη μετά τη διάλυση της κάποτε σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας. Τέτοιο είναι το έγκλημα της άρνησης της ύπαρξης μακεδονικού έθνους κύρια από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία και δευτερευόντως από την Αλβανία, που αναγνωρίζει μακεδονική εθνότητα, αλλά αρνείται ότι με τις ιστορικές πρωτοβουλίες αυτής της εθνότητας και τους εθνικούς αγώνες της συγκροτήθηκε αυτό το κράτος.

Η άρνηση του εθνικού χαρακτήρα αυτού του κράτους οφείλεται ουσιαστικά στη διάλυση των κομμουνιστικών κομμάτων στα Βαλκάνια και στην αντικατάσταση τους από σοσιαλφασιστικά πολύ πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία. Αυτή η διαδικασία ήταν ιδιαίτερα καταστροφική στην περίπτωση της Βουλγαρίας και της Ελλάδας, όπου τα νέα σοσιαλφασιστικά ψευτοκομμουνιστικά κόμματα με επικεφαλής τους Ζίβκοφ και Φλωράκη αντίστοιχα φτάσανε στο σημείο να εκδηλώσουν ανοιχτά τον αντιδιεθνιστικό και φασιστικό τους κατήφορο μετά τα 1970 ο πρώτος, και μετά τα 1980 ο δεύτερος όπου ξεδιάντροπα πια ποδοπάτησαν τον πυρήνα της διεθνιστικής ιδεολογίας των ΚΚ των Ζαχαριάδη και Δημητρόφ η οποία εκδηλώθηκε πάνω απ όλα ακριβώς στην αναγνώριση της ύπαρξης μακεδονικού έθνους. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το βουλγάρικο κομμουνιστικό κόμμα που χρειάστηκε να δώσει μια τρομακτικού βάρους πολιτική και ιδεολογική πάλη με επικεφαλής τον σπουδαίο Δημητρόφ για να αποδείξει ότι το μακεδονικό έθνος είναι άλλο από το βουλγάρικο και κατά συνέπεια η Βουλγαρία δεν μπορεί να έχει εδαφικές βλέψεις σε βάρος του κύριου όγκου των εθνοτικά μακεδονικών εδαφών. Ουσιαστικά πάνω σε αυτό το ζήτημα πήραν οι κομμουνιστές και στις δύο αυτές χώρες τον τίτλο του πραγματικού διεθνιστή, και αυτό όχι μόνο με τα λόγια αλλά με το αίμα τους στους εμφύλιους, και με τα εκτελεστικά αποσπάσματα και τα βασανιστήρια στις φυλακές των ελλήνων και των βούλγαρων σοβινιστών. Από τότε ως τα σήμερα η αναγκαία συνθήκη για να είναι κομμουνιστής ένας έλληνας ή ένας βούλγαρος είναι να αναγνωρίζει την ύπαρξη και τα δικαιώματα του μακεδονικού έθνους και της μακεδονικής εθνικής μειονότητας σε κάθε μια από τις δυο αυτές χώρες. Από την άλλη μεριά είναι σχεδόν ζήτημα αρχής για τις αστικές τάξεις των δύο χωρών ότι δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος. Λέμε «σχεδόν» γιατί υπάρχει και μια φιλελεύθερη αστική άποψη σύμφωνα με την οποία υπάρχει μακεδονικό έθνος όχι για αντικειμενικούς λόγους, αλλά γιατί έτσι αυτοπροσδιορίζεται, δηλαδή γιατί νομίζει ότι είναι έθνος. Αυτή η αντίληψη μπορεί να σημαίνει είτε μια δειλή αναγνώριση ενός καταπιεσμένου έθνους είτε είναι μια τακτική ενός καταπιεστικού έθνους να διαλύσει ένα καταπιεζόμενο με το να σπρώχνει διάφορες εθνικές μειονότητες μέσα του να αποσχισθούν από αυτό.

Ο πυρήνας της επιχειρηματολογίας των ιστορικών των βαλκανικών αστικών τάξεων για το ότι δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος, βασίζεται στο επιχείρημα ότι αυτό το έθνος ήταν ένα εφεύρημα της Τρίτης Διεθνούς η οποία με την απόφασή της το 1934 να το αναγνωρίσει, είναι εκείνη που στην πραγματικότητα το δημιούργησε. Πρόκειται για τον ισχυρισμό ότι αυτό το έθνος δεν προέκυψε από τη ζωή και την κοινωνική και πολιτική δράση των μαζών που το αποτέλεσαν αλλά από τη συνείδηση και μάλιστα από τα σχέδια κάποιας υποτιθέμενης κλίκας δικτατόρων που έξω από τις μάζες έγραφε για λογαριασμό τους την παγκόσμια ιστορία. Στο βάθος το αντικομμουνιστικό αυτό επιχείρημα αξιοποιεί το πραγματικό γεγονός ότι αυτό το έθνος ήρθε σαν τέτοιο στο ιστορικό προσκήνιο πολύ πρόσφατα, δηλαδή στην εποχή του ώριμου καπιταλισμού και μάλιστα του ιμπεριαλισμού. Το μακεδονικό έθνος δηλαδή δεν εμφανίστηκε στο προσκήνιο της ιστορίας μαζί με τα μεγάλα ευρωπαϊκά έθνη από τις αρχές της αστικής εποχής, ούτε καν στις αρχές του 18ου ή του 19ου αιώνα, όπως έγινε με τα περισσότερα βαλκανικά έθνη και εθνικά κράτη, αλλά άρχισε να συνειδητοποιεί την ύπαρξη του, αρχικά με τους διανοούμενους του, από τα τέλη του 19ου αρχές του 20ου αιώνα και μετά να νιώθουν αυτήν την πραγματικότητα με όλη τους τη δύναμη και οι πλατειές, βασικά αγροτικές μάζες των εθνικά μακεδόνων μέσα από τη συμμετοχή στον κοινό β΄ παγκόσμιο αντιφασιστικό πόλεμο. Είναι μέσα στη διάρκεια αυτού του πόλεμου τομής στη σύγχρονη ιστορία των λαών, που έγινε το τελικό ξεκαθάρισμα της εθνικής μακεδονικής συνείδησης. Γιατί ως τον β΄ παγκόσμιο οι μεγάλες μάζες των Μακεδόνων, υπέφεραν από την άγρια αφομοιωτική καταπίεση την οποία τους είχαν επιβάλει η σέρβικη κυριαρχία στο Βορρά και η ελληνική στο Νότο. Όμως στον πόλεμο, βρέθηκαν για πρώτη φορά τόσο συγκεκριμένα και τόσο ωμά μπροστά στην καταπίεση του βουλγάρικου έθνους στο οποίο ως τότε ταλαντεύονταν αν ανήκαν η όχι, καθώς είχαν σε σημαντικό βαθμό κοινή γλώσσα με αυτό ενώ είχαν πολύ λιγότερο κοινή με το σέρβικο και καθόλου με το ελληνικό. Όμως η βουλγάρικη καταπίεση έγινε η χειρότερη για τους εθνικά Μακεδόνες όταν ο βουλγάρικος σοβινισμός συμμάχησε με τη ναζιστική Γερμανία παρασέρνοντάς το μεγαλύτερο μέρος του βουλγαρικού έθνους για να κάνει τμήμα της φιλοχιτλερικής Μεγάλης Βουλγαρίας το κατοικούμενο από τους Μακεδόνες κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας, όπως και τα αντίστοιχα της ελληνικής Μακεδονίας και της Μακεδονίας του Πιρίν. Μόνο έτσι οι εθνικά Μακεδόνες σαν μάζα ξεκαθάρισαν οριστικά με το βουλγάρικο εθνικισμό όπως στην αρχή του 20ου αιώνα το είχαν κάνει ήδη με τους δυο άλλους πιο ανοιχτά εχθρικούς και εθνοτικά πιο ξένους καταπιεστές του, τον ελληνικό και το σέρβικο.

Είναι λοιπόν η πείρα της ζωής που οδήγησε τους Μακεδόνες, που ένοιωθαν τέτοιοι περισσότερο τοπικά παρά εθνικά στο να ακολουθήσουν μαζικά το δρόμο της ένοπλης εθνικοαπελευθερωτικής αντίστασης ενάντια στους βούλγαρους κατακτητές και ακόμα πιο πολύ ενάντια τους γερμανούς ναζί συμμάχους τους.

Αλλά αυτό το δρόμο της εθνικής μακεδονικής απελευθέρωσης από το βουλγάρικο και παράλληλα από το σέρβικο σοβινισμό τον είχαν ήδη χαράξει και τον ακολουθούσαν κυρίως στη Γιουγκοσλαβία του μεσοπολέμου, δηλαδή μια δεκαετία πριν από το 1940, με τη μεγαλύτερη συνέπεια και αυτοθυσία οι μακεδόνες κομμουνιστές που έτσι κατοχυρώθηκαν σαν η εθνική πρωτοπορία αλλά και η ταξική πρωτοπορία του εθνικά μακεδονικού λαού. Την ανάλογη συνεπή αντιφασιστική στάση έδειξαν στη διάρκειά του β παγκόσμιου πόλεμου οι εθνικά μακεδόνες κομμουνιστές και στην Ελλάδα και στη Βουλγαρία. Και στις τρεις αυτές καταπιεστικές χώρες οι μακεδόνες κομμουνιστές πολεμούσαν στον αντιφασιστικό πόλεμο δίπλα-δίπλα στους σέρβους, έλληνες και βούλγαρους συντρόφους τους όσο και αν ο ασταμάτητα αναδυόμενος και πάντα παρών αστικός εθνικισμός, και ο εθνικά μακεδονικός, έβαζε εμπόδια σε αυτή την ενότητα από κάθε πλευρά.

Ετσι γεννήθηκε το μακεδονικό έθνος, που δεν είναι το μόνο που εμφανίστηκε πιο αργά στο προσκήνιο ακριβώς επειδή το καταπίεσαν τόσο έντονα αυτά που εμφανίστηκαν πιο νωρίς. Το έθνος είναι μια δυναμική έννοια της αστικής εποχής και η αναζήτηση ενός μακρινού παρελθόντος για τη διεθνή νομιμοποίηση καθενός από αυτά είναι ιδεαλισμός και πολιτική αντίδραση.

Στη συγκεριμένη περίπτωση αντίθετα από ό,τι λένε οι αστοί και ιδίως οι αντικομμουνιστές ιστορικοί δεν είναι κάποιος Στάλιν και κάποια Τρίτη Διεθνής που δημιούργησαν το μακεδονικό έθνος, αλλα αντίθετα είναι η καταπίεση των μακεδόνων από τις τρεις πολύ καταπιεστικές απέναντί τους βαλκανικές μοναρχίες που οδήγησαν τους πρωτοπόρους πατριώτες και ιδιαίτερα τους κομμουνιστές ανάμεσα σε αυτούς να καταλάβουν πρώτοι ότι αυτός ο λαός αποτελούσε ένα ξεχωριστό έθνος, και να πολεμήσουν για την απελευθερωσή του μέσα από τη δημιουργία ενός πολυεθνικού κράτους. Στη διάρκεια των μακεδονικών εθνοαπελευθερωτικών αγώνων του 20ου αιώνα οι μακεδόνες εθνικιστές δεν είχαν ποτέ την ακτινοβολία και την απήχηση των μακεδόνων κομμουνιστών γιατί δεν έβλεπαν ούτε τον πολυεθνικό, οπότε αναγκαστικά διεθνιστικό χαρακτήρα ενός μακεδονικού κράτους που θα προέκυπτε μέσα από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και στις τρεις καταπιεστικές χώρες, ούτε την ταξική φύση ενός τέτοιου αγώνα που εκείνη την εποχή θα ήταν αναγκαστικά αγροτικός.

Ηταν η διαπίστωση αυτής της πραγματικότητας που έκανε την Τρίτη Διεθνή στα πλαίσια του αντιφασιστικού μετώπου, και στις συνθήκες των όλο και στενότερων σχέσεων του βουλγάρικου σοβινισμού, αλλά και τους ελληνικού και του σέρβικου με τον ανερχόμενο φασισμό στην Ευρώπη, να σκύψει μεθοδικά πάνω στο μακεδονικό ζήτημα, να το μελετήσει συλογικά και να διατυπώσει επίσημα την τελική θέση της ότι υπάρχει μακεδονικό έθνος. Η ορθότητα αυτής της θέσης επιβεβαιώθηκε από τα πράγματα όταν ο μακεδονικός λαός ακολούθησε συντριπτικά και στις τρεις χώρες τους κομμουνιστές του και έδωσε το μεγάλο, κοινό αντιφασιστικό αγώνα έχοντας συνείδηση των εθνικών του δικαιωμάτων που τουλάχιστον στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, όπου το διεθνικό επαναστατικό προλεταριάτο νίκησε, οι γιουγκοσλάβοι μακεδόνες απέχτησαν το δικό τους ομόσπονδο κράτος. Μόνο όταν η Γιουγοσλαβία διαλύθηκε, αφού πολύ προηγούμενα είχαν νικηθεί ταξικά οι κομμουνιστές της, το ανεξάρτητο πια νεαρό και μικρό μακεδονικό κράτος βρέθηκε ξανά μπροστά στα τρία παλιά κοράκια, την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Σερβία. Μόνο που αυτά τούτη τη φορά ήταν πια ασύδοτα σε βαναυσότητα γιατί δεν είχαν πια μέσα τους τα μαζικά τους κομμουνιστικά κόμματα. Μάλιστα αυτή τη φορά προστέθηκε και το πιο καινούργιο, γι αυτό και πιο διψασμένο για επέκταση κοράκι, η Αλβανία που το κομμουνιστικό της κόμμα και όταν ήταν επαναστατικό ήταν ήδη χτυπημένο από τον εθνικσμό που εκδηλωνόταν κυρίως στο ζήτημα του Κόσβου. Το επικίνδυνο με τον αλβανικό σοβινισμό είναι ότι μόνο αυτός μπόρεσε να χρησιμοποιήσει ένα ισχυρό εσωτερικό στήριγμα όπως την αλβανική εθνική μειονότητα για να τη σπρώξει στο δρόμο της εθνικής και εδαφικής διάσπασης της χώρας που ζει. Στον αλβανικό σοβινισμό πατάνε σήμερα η Ελλάδα και η Βουλγαρία με την κρυφή υποκίνηση της Ρωσίας και την πλήρη κατανόηση της Δύσης, για να διασπάσουν πολιτικά και να διαμελίσουν εθνοτικά, τη Δημ. της Μακεδονίας. Από την άλλη πάλι η Ρωσία χρησιμοποιεί τη φασιστική Σερβία και τους μακεδόνες σοβινιστές για να φτιάξει έναν ορθόδοξο σλάβικο άξονα σαν δήθεν απάντηση στον αλβανικό σοβινισμό και τη Δύση. Ελλείψει των μαζικών κομμουνιστικών κομμάτων είναι οι ευρωπαϊκές αστικές δημοκρατίες (στις οποίες την εξουσία έχουν οι μονοπωλιακές αστικές τάξεις δεύτερης γραμμής), εκείνες που έχουν την ιστορική ευθύνη για το ότι επέτρεψαν στα τέσσερα κοράκια και κυρίως στο πιο διαβρωμένο από τους φασίστες ελληνικό να αμφισβητήσουν έμπρακτα την κρατική κυριαρχία, και, μέσω της ενθάρρυνσης του αλβανικού σοβινισμού και την εδαφική ακεραιότητα αυτής της χώρας.

Αν οι λαοί των Βαλκανίων δεν σηκωθούν να υποστηρίξουν αυτή τη μικρή περικυκλωμένη Δημοκρατία πόλεμος και φασιστικές δικτατορίες είναι αυτό που θα εισπράξουν. Γιατί παρόλο που προς το παρόν υπάρχουν στα Βαλκάνια ατιμώρητα εγκλήματα πολύ πιο φρικαλέα, όπως είναι ο διαμελισμός και η εθνοκάθαρση της Βοσνίας από τη Σερβία, ή πιο υποχθόνια εγκλήματα, όπως είναι ο διαμελισμός της Σερβίας και η αναγνώριση του Κοσόβου, το μακεδονικό έγκλημα είναι κατά τη γνώμη μας το πιο βασανιστικό και το πιο επικίνδυνο γιατί σε αυτό εμπλέκονται πρακτικά τα μισά Βαλκάνια που αργοσκοτώνουν με το μαρτύριο της ασφυξίας, της διαρκούς πολιτικής ταλάντευσης και του διχασμού μια μικρή χώρα που θέλησε απλά να ζήσει ειρηνικά και δημοκρατικά.

Πάρθηκε από https://www.oakke.gr/antifasism/2013-02-16-20-18-50/2013-02-16-20-23-51/item/1105-%CF%80%CF%89%CF%83-%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%86%CE%B5%CF%81%CE%B5-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B1-4-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%83

Η φύση...

Ποια είναι η προέλευση της φύσης ; Και η φύση ταυτίζεται με το Είναι ; Και ποια είναι η ουσία του Είναι ; Πρόκειται για ερωτήματα που βασανίζουν τον άνθρωπο από τότε που έφτασε σε κατάσταση να τα διατυπώνει.

Φύση που ταυτίζεται με το Είναι, φύση αδημιούργητη, φύση αυθύπαρκτη, ή φύση δημιουργημένη από το θεό ; Ο Αριστοτέλης διερωτάται ήδη στα Μετά τα φυσικά : ''Το βασικό ερώτημα που πρέπει να συζητήσουμε και να βαθύνουμε, είναι να μάθουμε αν υπάρχει μια αιτία ανεξάρτητη από τη φύση, αν είναι ή αν δεν είναι χωριστή απ' αυτήν, αν αριθμητικά είναι μοναδική ή πολλαπλή, αν βρίσκεται έξω από καθετί το υλικό''. Ο Αριστοτέλης δεχόταν όντα που βρίσκονται έξω από το χρόνο και ο δάσκαλός του μπορούσε να διερωτάται για την απειρότητα του κόσμου χωρίς να αμφιβάλλει για την ύπαρξη του θεού.

Αλλά ο θεός βρίσκεται έξω από τον κόσμο, βρίσκεται μέσα στον κόσμο και την ίδια στιγμή έξω απ' αυτόν, πανταχού παρών, είναι κάποιο πνεύμα διάχυτο μέσα στο σύμπαν ; Ο θεός είναι η ιδέα που αλλοτριώνεται σε φύση, ή μήπως ο θεός είναι η Ενέργεια, το νέο τούτο πνεύμα, και μήπως το σύμπαν δεν συντίθεται παρά από ψυχές που ανέρχονται προς το σημείο Ωμέγα ; Και αν υπάρχει θεός κι αν αυτός μας έδωσε ψυχή, τότε ποιο είναι το νόημα της γνωστικής διαδικασίας ; Η γνώση είναι έμφυτη, άρα ανάμνηση, ή μήπως δεν υπάρχει τίποτα στο πνεύμα μας που να μην προέρχεται άμεσα ή έμμεσα από την εμπειρία των αισθήσεων ; Ιδού μερικά ερωτήματα που η θεολογική σκέψη δεν μπόρεσε να επιλύσει [και πώς να τα επιλύσει;]. Άρα, έσχατο επιχείρημα και καταφύγιο : το μυστήριο.

Αποδοχή της δημιουργίας με οποιαδήποτε μορφή, σημαίνει να μεταθέσουμε το ερώτημα για την προέλευση της φύσης, στο ερώτημα για την προέλευση του θεού.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Ο θεός δημιούργησε τη φύση και επεμβαίνει την κάθε στιγμή για να αλλάξει την πορεία των γεγονότων σύμφωνα με τη θέλησή του, όντας πανταχού παρών και παντοδύναμος ; Αλλά η επιστήμη εκτοπίζει καθημερινά το θεό από το σύμπαν, το οποίο παρουσιάζεται όλο και πιο πολύ σαν ένα ατέρμονο και αυτορυθμιζόμενο σύνολο χάρη στον αυτοδυναμισμό της ύλης. Δεν του μένει πια λοιπόν παρά η αρχική πράξη της δημιουργίας, μυστική και ακατανόητη στην οντολογική ουσία της.

Κι ακόμα : Αν δεχτούμε μια σκοπιμότητα στην πράξη της δημιουργίας, τότε, ποια είναι αυτή η σκοπιμότητα ; Τα φυτά δημιουργήθηκαν για να τρώγονται από τα φυτοφάγα και τα φυτοφάγα για να καταβροχθίζονται από τα σαρκοφάγα ; Τα ποντίκια δημιουργήθηκαν για νάναι λεία για τις γάτες και να ροκανίζουν με τη σειρά τους το τυρί των ανάξιων νοικοκυράδων ; Και ο κόσμος δημιουργήθηκε για να μπορέσει να υπάρξει ο άνθρωπος ; Μετά τον Κοπέρνικο και τη σύγχρονη κοσμολογία, μπορεί να υποστηριχτεί ένα τέτοιο επιχείρημα ; Και ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για ποιο λόγο ; Για να αινεί το δημιουργό του ; Κι αν ο θεός δημιούργησε τον κόσμο χάρη στην άπειρη καλοσύνη του, τότε γιατί τον έκανε τέτοιον, που είναι, γεμάτο βαρβαρότητα, αθλιότητα και οδύνες ; Κι αν υπάρχει θεός, κι αν υπάρχει παράδεισος και κόλαση, τότε ποια είναι η ηθική βάση της τιμωρίας [μέχρι της συντέλειας του κόσμου] για τα φτωχά ανθρώπινα που βρίσκονται την κάθε στιγμή στο έλεος δυνάμεων που δεν μπορούν να εξουσιάσουν ; Ο θεός είναι τελικά άδικος και ανήθικος, ή βαθιά αδύνατος ;

Ιδού μερικά ''αφελή'' ερωτήματα, που απορρέουν από την αποδοχή ενός όντος έξω από τη φύση, και δημιουργού της φύσης. Τα ερωτήματα αυτά επικαλύπτονται συχνά από τη θεολογική ή την πνευματοκρατική σοφιστική. Κι ωστόσο είναι μερικά από τα ερωτήματα που κανείς πιστός δεν θα μπορέσει να αποφύγει να θέσει στον εαυτό του. Και αν τα θέσει, δε θα βρει άλλη απάντηση από το μυστήριο και το ανέκφραστο.

Τα παραπάνω δεν έχουν βέβαια την απλοϊκή αξίωση να ανασκευάσουν το πνευματοκρατικό αξίωμα. Θέλουνε μόνο να επισημάνουν μερικές εσωτερικές αντιθέσεις του δόγματος της δημιουργίας, το οποίο δε μπορεί να οικοδομήσει μια θεωρία του Είναι και μια ηθική, με εσωτερική συνοχή. Το μυστήριο είναι η αφετηρία και η κατάληξη κάθε πνευματοκρατικής συλλογιστικής, κάθε ιδεαλιστικού συστήματος, όσο περίτεχνο και να είναι.

Αλλά καθώς είναι γνωστό, το μεγάλο ερώτημα βρήκε από την αρχή και μια άλλη απάντηση, διαμετρικά αντίθετη : την υλιστική.

Για κάθε υλιστή, η φύση είναι αυθύπαρκτη, αδημιούργητη, άπειρη μέσα στο χώρο και το χρόνο -χωρίς αρχή και χωρίς τέλος- σε αιώνια κίνηση και αλλαγή. Πρόκειται από μια άποψη, για την αντίληψη του πρωτόγονου ανθρώπου που νιώθει τον εαυτό του οργανικό τμήμα της φύσης και για τον οποίον ακόμα και οι θεοί ανήκουν σ' αυτή την ολότητα. Πρόκειται για την αντίληψη των αρχαίων υλιστών, και ολόκληρου του υλιστικού ρεύματος που αναπτύσσεται επί 2.500 χρόνια. Ο άνθρωπος είναι για κάθε υλιστή φυσικό ον, ακραίο σημείο στην εξέλιξη της γης, και οι θεοί είναι προϊόντα της φαντασίας του που αντανακλούν συγκεκριμένες κοινωνικές καταστάσεις. Φυσικά ούτε η υλιστική αρχή μπορεί να αποδειχτεί. Τίθεται. Αλλά τίθεται σαν συμπέρασμα της γνώσης μας για την πραγματικότητα, και τα συμπεράσματα που συνάγονται απ' αυτή την αρχή με μια αντίδρομη διαδικασία, συνθέτουν μια κοσμοαντίληψη με εσωτερική συνοχή, σύμφωνη με τις επιστήμες και με την ανθρώπινη πρακτική.

Ο θετικισμός θέλησε να απορρίψει το μεγάλο οντολογικό ερώτημα : να κρατηθεί πάνω από τη μάχη ανάμεσα στον υλισμό και τον ιδεαλισμό. Ο σύγχρονος θετικισμός απορρίπτει το πρόβλημα σαν μεταφυσικό, σαν στερημένο από νόημα. Το πρόβλημα : υλισμός ή ιδεαλισμός, είναι γι' αυτόν ψευδοπρόβλημα.

Αλλά αν δεν είναι επιτρεπτό να βεβαιώσουμε την ύπαρξη οτιδήποτε έξω από τα δεδομένα [των αισθητηρίων ή των οργάνων της έρευνας], τότε το υποκείμενο γίνεται το κέντρο του κόσμου. Και συνακόλουθα, δε μπορώ να βεβαιώσω παρά την ύπαρξη των δικών ''μου'' δεδομένων : ο σολιψισμός είναι η αναπόφευκτη κατάληξη αυτής της θέσης...

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ευτύχη Μπιτσάκη ''Η φύση στη διαλεκτική φιλοσοφία'' 

Ο ΡΩΣΙΚΟΣ ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟΣ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ, ΤΙΣ ΥΠΟΥΛΕΣ ΠΡΕΣΠΕΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ - Οι εσωτερικές αντιφάσεις αυτών των προβοκατόρων δεν θα αργήσουν να φανερωθούν

Είναι η πρώτη φορά από την εμφάνιση στο προσκήνιο της υπόθεσης «συμφωνία των Πρεσπών» που φαίνεται καθαρά ποιος διεθνής παράγοντας επωφελείται από το διχασμό των δύο χωρών και ακόμα περισσότερο από το διχασμό των δύο λαών. Πρόκειται για τη Ρωσία. Είναι η υπερδύναμη που στη μεν Δημοκρατία της Μακεδονίας ενθαρρύνει η ίδια ανοιχτά αλλά και μέσω των φίλων της εθνικιστών τον πληθυσμό να καταδικάσει τη συμφωνία γιατί αποτελεί -και πράγματι αποτελεί- μια ταπεινωτική εθνική υποχώρηση απέναντι στην Ελλάδα, στη δε Ελλάδα ενθαρρύνει λιγότερο ανοιχτά και κυρίως με τους φίλους της εθνικιστές τον πληθυσμό να καταδικάσει τη συμφωνία των Πρεσπών για τον ακριβώς αντίθετο λόγο, δηλαδή γιατί τάχα αυτή αποτελεί –πράγμα που καθόλου δεν ισχύει- μια ταπεινωτική υποχώρηση απέναντι στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Τέτοια παιχνίδια τα παίζουν οι ιμπεριαλιστές πόσο μάλλον οι πιο διπρόσωποι ιμπεριαλιστές που είναι οι φασίστες. Αυτό που είναι εντελώς ασυνήθιστο είναι ότι και στις δύο χώρες οι βασικοί προωθητές της συμφωνίας των Πρεσπών, δηλαδή οι κυβερνήσεις Τσίπρα και Ζάεφ αντίστοιχα, οι οποίες κατηγορούνται και στις δύο χώρες από τους ρωσόφιλους σαν προδοτικές, δεν συγκεντρώνουν τα πυρά τους ενάντια στη Ρωσία από την ώρα που αυτή και μόνο βγήκε ανοιχτά και τις επέπληξε ότι συμπεριφέρονται πραξικοπηματικά γιατί δεν παίρνουν υπόψη τους τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των λαών τους, ή στην περίπτωση του κόμματος του Ζάεφ, είναι και όργανα των δυτικών ιμπεριαλιστών. Τι θα έκαναν δηλαδή οι Τσίπρας και Ζάεφ αν κάτι πολύ βρώμικο δεν συνέβαινε με αυτούς;

Ο μεν Ζάεφ θα έλεγε στους ρωσόφιλους εθνικιστές που τον κατηγορούν για προδότη: «Καλά δεν σας ενοχλεί που η Ρωσία επικαλείται επίσημα σαν βασικό επιχείρημα για την ακυρότητα της συμφωνίας των Πρεσπών από ελληνικής πλευράς τον όγκο των συλλαλητηρίων και τα γκάλοπ στην Ελλάδα που δείχνουν ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν εκφράζει τον ελληνικό λαό και την κατηγορεί ότι γι αυτό το λόγο δεν κάνει δημοψήφισμα; (Ανακοίνωση Λαβρόφ στις 14 Γενάρη https://www.lykavitos.gr/lavrof-i-elliniki-kyvernisi-agnoei-t/). Δεν σας ενοχλεί δηλαδή που ζητώντας από την ελληνική κυβέρνηση να υποταχτεί στη θέληση του λαού της κάνοντας δημοψήφισμα η Ρωσία ενθαρρύνει ουσιαστικά την Ελλάδα να είναι πιο αδιάλλακτη απέναντι στη χώρα μας στο ζήτημα της εθνικής μας ταυτότητας ώστε αυτή να μην μπει στο ΝΑΤΟ και ουσιαστικά αποδεικνύει ότι η υπεράσπιση της εθνικής μας ταυτότητας από τον Πούτιν κόντρα στους δυτικούς είναι ασύλληπτα υποκριτική;» Και δεν είναι μόνο ότι ο Ζάεφ δεν κάνει κεντρικό ζήτημα τις δηλώσεις Λαβρόφ υπέρ ενός δημοψήφισματος στην Ελλάδα, ώστε να κατηγορήσει τη Ρωσία για διπροσωπία, αλλά όταν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές βάζουν ζήτημα ρώσικης επέμβασης στα εσωτερικά της Μακεδονίας, (πράγμα που κάνουν και οι ίδιοι οι δυτικοί ιμπεριαλιστές αν και χωρίς άσκηση αιματηρής βίας όπως κάνουν οι ρωσόφιλοι στη Δημ. της Μακεδονίας), ο Ζάεφ δηλώνει ότι δεν έχει κανένα στοιχείο για ρώσικη επέμβαση και μάλιστα δηλώνει ότι η Ρωσία είναι φίλη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Από την άλλη μεριά ο Τσίπρας έχει την ανάλογη στάση με αυτή του Ζάεφ απέναντι στους ρωσόφιλους που ηγούνται του αντιΠρέσπες κινήματος, δηλαδή απέναντι στους ναζιχρυσαυγίτες, στην ηγεσία της εκκλησίας (που είναι ο βασικός διοργανωτής των συλλαλητηρίων), στους Λαφαζάνηδες, στο επίσης ρωσόφιλο αλλά ευρωπαιοφανές καραμανλο-σαμαρικό ρεύμα που πρακτικά είναι ηγεμονικό στη ΝΔ, και βέβαια στο ψευτοΚΚΕ που δίνει όλη την αριστερή ιδεολογική κάλυψη στα συλλαλητήρια. Αυτό δεν συμμετέχει σε αυτά για να μην καρφώνεται σαν συνοδοιπόρος των χρυσαυγιτών αλλά και γιατί σαν γνήσια πρακτόρικο κόμμα δεν θέλει να δεσμεύεται από τους εθνικιστές καθώς θα χρειαστεί να συνεργαστεί στενά με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας στην περίπτωση που θα την απορροφήσει η Ρωσία. Είναι φαινομενικά ανεξήγητο ότι ο Τσίπρας δεν έχει πει ποτέ μα ποτέ ως τώρα σε όλους αυτούς που κατηγορούν αποκλειστικά την υποτιθέμενη φιλοδυτική κυβέρνηση του και κυρίως τη Δύση για την ενθάρρυνση του μακεδονικού εθνικισμού γιατί δεν κατηγορούν κυρίως τη Ρωσία, επειδή αυτή και όχι η ΕΕ έχει ήδη αναγνωρίσει (καιροσκοπικά βέβαια) τους γειτονικούς «αλυτρωτιστές» με το σκέτο όνομα Μακεδονία, και κυρίως γιατί αυτή και μόνο αυτή -και μάλιστα κόντρα στις Πρέσπες- κάλεσε τους Μακεδόνες με το στόμα του ίδιου του Πούτιν (https://www.protothema.gr/politics/article/855749/poutin-gia-sumfonia-ton-prespon-parevlepsan-ti-voulisi-ton-politon/) να υπερασπίσουν τη μακεδονική ταυτότητά τους από τη Δύση και να καταδικάσουν τις Πρέσπες επειδή αμφισβητούν αυτήν την ταυτότητα, πράγμα για το οποίο καμαρώνει ο Τσίπρας. Ένας ενστιχτώδικα αμυνόμενος πρωθυπουργός θα εξουδετέρωνε το σκληρό πυρήνα των αντιπάλων του απλά και εύκολα με το να τους καλεί να καταδικάσουν καθαρά και ξάστερα τον πολιτικό τους προστάτη και το ίνδαλμά τους, την πουτινική Ρωσία σαν επικινδυνότερη και «ανθελληνικότερη» από όλους τους «προδότες» φίλους της Δύσης και των «Σκοπίων» στη χώρα μας*.

Το μόνο που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη δήλωση του Λαβρόφ που ζητούσε δημοψήφισμα στην Ελλάδα ήταν να τον κατηγορήσει ότι επεμβαίνει στα εσωτερικά της Ελλάδας ενώ αμέσως μετά έβαλε τον Κατρούγκαλο να δίνει όρκους αιώνιας ελληνορωσικής φιλίας στον ρώσο πρεσβευτή. Αυτή η προσωρινή καταγγελία χρησίμευσε στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κυρίως για να ξεκαρφωθεί στο ΝΑΤΟ το οποίο στην πολιτική παρακμή και τύφλα του θέλει να βλέπει σε αυτήν την κυβέρνηση τον πιο πιστό φίλο του στη ΝΑ Ευρώπη. Όμως στο εσωτερικό της χώρας μας η δειλή διαμαρτυρία του ελληνικού ΥΠΕΞ λειτούργησε σαν μια πελώρια βοήθεια στη ρώσικη διπλωματία, γιατί απλά τόνισε στον ελληνικό λαό το «ενδιαφέρον» της Ρωσίας να ακουστεί με ένα δημοψήφισμα η φωνή της πλειοψηφίας του που είναι κατά της συμφωνίας των Πρεσπών.

Όμως αυτό που αποκαλύπτει ότι κάτι πολύ σάπιο συμβαίνει με τους Ζάεφ και Τσίπρα, κάτι που τους ταυτίζει με τα ρώσικα συμφέροντα, είναι ο χρονικός διαχωρισμός που έκανε ο δεύτερος, ο δήθεν νατοϊκός, ανάμεσα στην ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών στην ελληνική Βουλή από την ψήφιση του πρωτοκόλλου για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ χωρίς ο Ζάεφ να διαμαρτυρηθεί γι αυτόν τον διαχωρισμό. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας άλλαξε το όνομά της και έκοψε από το σύνταγμά της κάθε ανοιχτή αναφορά σε μακεδονικό έθνος κυρίως για να μπει στο ΝΑΤΟ και πολύ δευτερευόντως για να μπει στην ΕΕ. Αυτό γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των εθνικά μακεδόνων της χώρας αυτής θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ επειδή φοβάται, και δίκαια, ότι οι αλβανοί εθνικιστές που ελέγχουν πληθυσμιακά το ¼ της χώρας θέλουν να τη διαμελίσουν στα πλαίσια της στρατηγικής της Μεγάλης Αλβανίας, όπως διαμέλισαν και τη Σερβία για να αποσπάσουν το Κόσσοβο. Μπορεί λοιπόν εύκολα να συμπεράνει κανείς ότι το μόνο που θα απαιτούσε να πάρει σε αντάλλαγμα μια πατριωτική μακεδονική κυβέρνηση δίνοντας ένα μέρος της εθνικής της κυριαρχίας και του εθνικού κύρους της στην Ελλάδα θα ήταν την ψήφιση του πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ αμέσως μετά την ψήφιση από την ελληνική Βουλή της συμφωνίας των Πρεσπών. Αυτό δεν θα το ζητούσε απλά αλλά θα το απαιτούσε ο Ζάεφ μιας και η έγκριση του πρωτοκόλλου αυτού αναγράφεται ρητά σαν μέρος αυτής της συμφωνίας (Αρθρο 2 παράγραφος 4 που μιλάει για ταυτόχρονη ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών από την ελληνική Βουλή και ψήφιση του πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ).

Κι όμως όταν ο Τσίπρας ζήτησε και πέτυχε πριν ένα μήνα περίπου από το ΝΑΤΟ μέσα από μια εσωτερική πάλη σε αυτό (http://www.kathimerini.gr/1002288/article/epikairothta/ellada/paraskhnio-nato-gia-tis-prespes) να μεταφερθεί η ψηφοφορία για το πρωτόκολλο ένταξης στο ΝΑΤΟ σε μια άλλη απροσδιόριστα μακρυνή ημερομηνία, ο Ζάεφ και το κόμμα του όχι μόνο δεν χάλασαν τον κόσμο για αυτή τη χρονική αποσύνδεση της μιας ψήφισης από την άλλη, που παραβιάζει καθαρά τη συμφωνία των Πρεσπών και βάζει σε σοβαρή αμφισβήτηση την ένταξη της χώρας τους στο ΝΑΤΟ, αλλά δεν είπαν λέξη γι αυτό. Κι όμως είναι προφανές ότι το πρωτόκολλο με τίποτα δεν θα ψηφιστεί στην περίπτωση που γίνουν εκλογές οπότε το δεσπόζον κόμμα στη Βουλή θα είναι η Νέα Δημοκρατία που μόνο την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ δεν θα ψηφίσει σύμφωνα με τις απαιτήσεις του πολιτικού κινήματος που η ίδια έχει υποθάλψει και το οποίο είναι εκείνο που θα τη φέρει και θα τη στηρίζει στην εξουσία. Σε πρόσφατο άρθρο μας στην Νέα Ανατολή έχουμε εξηγήσει ότι η απόφαση του διαχωρισμού των δύο ψηφοφοριών από το ΝΑΤΟ σε απροσδιόριστη χρονική απόσταση στηρίχθηκε όχι μόνο στην εμπιστοσύνη της Δύσης στον δήθεν δικό της Τσίπρα, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι εκείνες τις μέρες αποκεφαλιζόταν από τον Τραμπ ο αντιπουτινικός υπουργός άμυνας των ΗΠΑ Μάτις (δες άρθρο της Νέας Ανατολής https://www.oakke.gr/esoteriki-politiki/item/1093).

Είναι βέβαια αλήθεια ότι αν δεν ψηφιστεί και το πρωτόκολλο σύνδεσης με το ΝΑΤΟ η συμφωνία των Πρεσπών τυπικά δεν θα ισχύει. Όμως η διαδικασία ένταξης στην ΕΕ, δεν είναι σαν την ένταξη στο ΝΑΤΟ, που χρειάζεται ειδική απόφαση της ελληνικής Βουλής, αλλά αρχίζει αμέσως μετά την ψήφιση της συμφωνίας στην ελληνική Βουλή. Αν λοιπόν ούτε η ΕΕ, ούτε καμιά πολιτική δύναμη στην Ελλάδα και κυρίως ούτε οι φίλοι της Ρωσίας στη Δημοκρατία της Μακεδονίας δεν βάλουν ένα δραστήριο βέτο στη συνέχιση της διαδικασίας ένταξης στην ΕΕ, αυτή δεν είναι υποχρεωτικό να σταματήσει από την ώρα που έστω άτυπα η Δημοκρατία της Μακεδονίας διατηρήσει από τη δικιά της μεριά εκείνες τις συνταγματικές αλλαγές που έχει συμφωνήσει με την Ελλάδα στα πλαίσια της συμφωνίας των Πρεσπών. Μια τέτοια διαδικασία θα είναι οπωσδήποτε ανώμαλη και για τους Μακεδόνες και για την ΕΕ αλλά τι είναι ομαλό στη βασανιστική πορεία αυτής της μικρής χώρας που είναι περικυκλωμένη από 4 σοβινισμούς και για αυτό τόσο εύκολα τσαλαπατημένη από τους ιμπεριαλιστές, ιδιαίτερα τους νεοτσαρικούς.

Σε κάθε περίπτωση η αποδοχή της παραβίασης της συμφωνίας των Πρεσπών στο ζήτημα του πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ από τον Ζάεφ αποδεικνύει ότι αυτός είναι ένας προδότης της χώρας του και ένας αφοσιωμένος φίλος της Ρωσίας η οποία ανοιχτά δηλώνει ότι δεν έχει πρόβλημα να μπει η Δημοκρατία της Μακεδονίας σε μια ΕΕ πολιτικά διαβρωμένη από τους διάφορους φίλους της τύπου Μέρκελ, Στάινμαγερ, Γιουνκέρ, Σαλβίνι, Κουρτς, Ορμπάν και Σία (πράγμα που σαν διαδικασία, έστω ανώμαλη, μπορεί να ξεκινήσει όταν περάσουν οι Πρέσπες από την ελληνική Βουλή την επόμενη βδομάδα), αλλά δεν θέλει με τίποτα να μπει στο ΝΑΤΟ (πράγμα που θα συμβεί αν το πρωτόκολλο ένταξης στο ΝΑΤΟ δεν ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή). Από την άλλη μεριά αυτός ο ελιγμός του Τσίπρα αποδεικνύει ότι η δήθεν πολιτική αυτοθυσία του να υπογράψει τις μισητές στο λαό του Πρέσπες δεν έχει να κάνει με τίποτα το διεθνιστικό και φιλειρηνικό ούτε ακόμα περισσότερο το φιλο-νατοϊκό, όπως νομίζουν οι φιλελεύθεροι φίλοι του στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ που θέλουν να του δώσουν Νόμπελ ειρήνης, που αν ποτέ δοθεί θα είναι νόμπελ εξαπάτησης στη πανούργα ρώσικη διπλωματία.

Μόνο μια τέτοια συμπαιγνία Ζάεφ-Τσίπρα μπορεί να εξηγήσει γιατί το δημοψήφισμα για τις Πρέσπες μπαίνει τώρα και όχι πριν λίγους μήνες σαν απαίτηση της Ρωσίας (14 Γενάρη με τη δήλωση Λαβρόφ) και να γιατί μόλις τώρα και πέντε μέρες μετά την απαίτηση Λαβρόφ (στις 19 του Γενάρη) γίνεται η έκκλησή στη Βουλή για δημοψήφισμα από τον άνθρωπο «εθνικό σύμβολο», τον ανοιχτά φιλοχρυσαυγίτη αποστάτη της δημοκρατίας Μίκη Θεοδωράκη, ενώ την ίδια μέρα αρχίζει το ξεκίνημα συλλογής υπογραφών από την ως χθες συριζαία σοσιαλφασίστρια Αφ. Μάνου. Ετσι, τόσο ξεδιάντροπα γίνεται πράξη από τους υποτακτικούς της στην Ελλάδα η πολιτική του νεοναζί Πούτιν ενώ η ανώδυνη γενική αναφορά σε δημοψήφισμα χωρίς ποτέ να γίνει πράξη έχει γίνει από καιρό από διάφορους μακεδονομάχους.

Μόνο έτσι δηλαδή εξηγείται γιατί οι πρακτικοί προωθητές του δημοψηφίσματος ξύπνησαν τόσο αργά αφού βάζουν το θέμα μόλις μια βδομάδα πριν ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή η συμφωνία των Πρεσπών, οπότε τα περί δημοψηφίσματος δεν θα προλάβουν να επηρεάσουν καθόλου την ψηφοφορία που θα οδηγήσει την Δημοκρατία της Μακεδονίας στην ΕΕ μια και έχουν ήδη κλείσει οι σχετικές ζυμώσεις, εξαγορές, αποστασίες κλπ που προδιαγράφουν το αποτέλεσμα. Στην πραγματικότητα οι πρακτικοί προωθητές του δημοψηφίσματος το προβάλλουν εντελώς έγκαιρα ώστε να μην ψηφιστεί ποτέ το πρωτόκολλο για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ όπως ακριβώς θέλει η Ρωσία. Αλλιώς ένα κίνημα υπογραφών που θα είχε ξεκινήσει εδώ και μερικούς μήνες θα μπορούσε στην κορύφωσή του να βάλει κάποια δημοκρατικοφανή πολιτικά προσκόμματα στον Τσίπρα, να οξύνει το επίπεδο της αντιπαράθεσης και κυρίως να πλατύνει το στρατόπεδο του «όχι στις Πρέσπες». Γιατί το σύνθημα «υπέρ του δημοψηφίσματος» είναι πραγματικά πολύ πιο πλατύ από το σύνθημα «κατεβείτε στα συλλαλητήρια» καθώς δίπλα στους ακροδεξιούς, στους πολιτικά καθυστερημένους και στους χωρίς αρχές αντισυριζαίους, που συμμετέχουν στα συλλαλητήρια και οι οποίοι δεν ενοχλούνται καθόλου να διαδηλώνουν δίπλα στους χρυσαυγίτες, προσθέτει και αυτούς που νομίζουν ότι είναι δημοκράτες και που πιστεύουν ότι οτιδήποτε και να πιστεύει κανείς για τις Πρέσπες πρέπει να γίνει αυτό που ένα «δημοκρατικό» δημοψήφισμα θα αποφασίσει. Αλλά όλοι ξέρουν ότι αυτό που θα αποφασίσει ένα δημοψήφισμα είναι η φίμωση της εθνικής συνείδησης ενός λαού και σίγουρα μιας εθνικής μειονότητας.

Σε κάθε περίπτωση ένα δημοψήφισμα που θα αποφασίζει πως θα λέγεται και πως θα αισθάνεται εθνικά ένας άλλος λαός και μια άλλη χώρα είναι μια δημοκρατικοφανής όσο και γελοία φασιστική απάτη. Η εγκυρότητα των διακρατικών συμφωνιών δεν προκύπτει από το επίπεδο της δημοκρατίας και τις όποιες ψηφοφορίες στο εσωτερικό των κρατών που τις υπογράφουν αλλά από το κατά πόσο αυτές οι συμφωνίες στο ίδιο τους το περιεχόμενο σέβονται τις δημοκρατικές αρχές στις οποίες πρέπει να στηρίζονται οι δίκαιες και ειρηνικές διακρατικές σχέσεις. Η συμφωνία των Πρεσπών είναι με αυτό το κριτήριο άδικη ό,τι και να λένε οι δυο κυβερνήσεις και τα οποιαδήποτε δημοψηφίσματα γιατί με αυτήν αμείβεται σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων η επιθετική και αντιδημοκρατική πλευρά στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα εδώ και 25 χρόνια και τιμωρείται η αμυντική και δημοκρατική πλευρά στην οποία αντικειμενικά βρίσκεται από το 1992, οπότε ξεκίνησε τη διένεξη ο Παπανδρέου, η Δημοκρατία της Μακεδονίας, παρά τις εξαιρετικά μειοψηφικές στη χώρα αυτή όσο και εντελώς ανόητες σήμερα αλυτρωτικές διαθέσεις κάποιων σοβινιστών της. Ένα δημοψήφισμα ανάμεσα στις Πρέσπες και στο όχι Πρέσπες, που στην πράξη από δω και μπρος θα είναι «ένταξη στο ΝΑΤΟ της γειτονικής χώρας ή όχι ένταξη», απλά βάζει επιλογή ανάμεσα σε δύο βαθμούς αδικίας, αντιδημοκρατίας και κτηνώδους επιβολής της θέλησης μιας χώρας στις νόμιμες θελήσεις μια άλλης. Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι το «όχι στις Πρέσπες λόγω ΝΑΤΟ» που ουσιαστικά θα είναι το περιεχόμενο ενός δημοψηφίσματος, διαφέρει από το «όχι στις Πρέσπες λόγω ονόματος» των συλλαλητηρίων ως προς το ότι στο πρώτο γίνεται αντικειμενικά πολιτικός ηγεμόνας ο σοσιαλφασισμός που, όποια θέση και να πάρει για το δημοψήφισμα το ίδιο το ψευτοΚΚΕ, έχει σαν κέντρο την τη δήθεν αντιιμπεριαλιστική αντιευρωπαϊκή ρώσικη ψευτοαριστερά, ενώ στο δεύτερο ήταν αντικειμενικά πολιτικός ηγεμόνας το φασιστικό και μάλιστα το νεοναζιστικό δήθεν εθνικιστικό ρώσικο κόμμα, η «Χρυσή Αυγή». Εννοείται ότι το «όχι στις Πρέσπες λόγω ΝΑΤΟ» θα περιλαμβάνει όλο τον κόσμο του κινήματος «όχι στις Πρέσπες λόγω ονόματος». Η διαφορά που έχει σε ένα πρώτο επίπεδο το «όχι στις Πρέσπες λόγω ονόματος» από το «όχι στις Πρέσπες λόγω ΝΑΤΟ» είναι ότι το πρώτο είχε την αιχμή του ενάντια στην ίδια τη γειτονική χώρα, ενώ το δεύτερο θα την έχει ενάντια στη θέληση του λαού της να μπει σε έναν στρατιωτικό συνασπισμό στον οποίο έχει το δικαίωμα να ανήκει η Ελλάδα! Όμως η βαθύτερη διαφορά ανάμεσα στο συλλαλητηριακό και στο δημοψηφισματικό κίνημα είναι, ότι το δεύτερο κλιμακώνει το πρώτο γιατί ενώ συνεχίζει να ποδοπατά τα δικαιώματα ενός άλλου λαού και μιας άλλης χώρας, είναι ένα κίνημα πολύ πιο ανοιχτά υπέρ της Ρωσίας.

Ηδη το ψευτοΚΚΕ που ως τώρα μιλούσε ενάντια στο ΝΑΤΟ αλλά που και που καταφερόταν ενάντια στη Ρωσία σαν ιμπεριαλιστική χώρα, τώρα βγήκε στο κλαρί και είπε καθαρά στην ομιλία του Παφίλη για τις Πρέσπες στη Βουλή ότι πρέπει να αποτρέψουμε να μπει η γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ καθώς αυτό επιδιώκεται αποκλειστικά για την περικύκλωση της Ρωσίας. Βεβαίως όποιος δεν είναι τυφλός βλέπει ότι εκείνος που επιτίθεται, περικυκλώνει και μάλιστα διασπάει την Ευρώπη είναι η πουτινική Ρωσία.

Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχεται ένα κίνημα υπέρ του κέντρου του φασισμού στον κόσμο, που θα σηκώνει μια δημοκρατική σημαία, όπως είναι το αίτημα για ένα δημοψήφισμα! Βέβαια δημοψηφίσματα ζητάνε πάντα οι φαιο-«κόκκινοι» όταν έχουν πάρει έστω για μια στιγμή τις μάζες μαζί τους σε κάποια σημεία της συνολικής δημαγωγικής πλατφόρμας τους (τελευταία: αγανακτισμένοι-Σύριζα, Μπρέξιτ, «κίτρινα γιλέκα» κλπ). Ανοιχτά ούτε το ψευτοΚΚΕ ούτε η Χρ. Αυγή έχουν πάρει θέση ως τώρα για το δημοψήφισμα βοηθώντας το να πλατύνει, αλλά αυτό, τουλάχιστον σε επίπεδο βάσης θα ενώνει από τη φύση του το φασισμό και το σοσιαλφασισμό στα πλαίσια του γνωστού πλατειού φαιο-«κόκκινου» φιλο-ευρασιατικού αντιαμερικάνικου μετώπου, αν και ο δεύτερος θα βρίσκει πάντα αφορμές να καταγγέλει τον αποτρόπαιο πρώτο για ξεκάρφωμα καθως και να κρύβει όσο μπορεί την παρουσία του σε αυτό. Αλλωστε αυτό το κρύψιμο το κάνει εδώ και καιρό όλο το πολιτικό καθεστώς Είναι χαρακτηριστικό πόσο σχολαστικά τα τηλεοπτικά κανάλια κρύψανε την παρουσία της «Χρυσής Αυγής» στο χθεσινό συλλαλητήριο για να μην το εκθέσουν διεθνώς.

Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι η Ρωσία επικαλείται διαρκώς την έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών στις δύο χώρες για να διεισδύει μέσα τους, αλλά και για να μην παίρνει καθαρή θέση στην ουσία της διένεξης τους ώστε να μπορεί να την υποδαυλίζει και να την παροξύνει με τους ανθρώπους της από τις δύο ακριβώς αντίθετες πλευρές που αναφέραμε.

Πάντως η μηχανή με το δημοψήφισμα πάει καλά. Ηδη μπαίνουν μπροστά σε αυτό το μαύρο κίνημα συνηδειτά ή όχι και υπογράφουν το αίτημα για δημοψήφισμα οι πρώτοι θεωρούμενοι προοδευτικοί καλλιτέχνες, οι οποίοι για δεκαετίες δεν είχαν λερώσει την εικόνα τους συνεργαζόμενοι ανοιχτά με το φασισμό ή το σοσιαλφασισμό.

Οφείλουμε να πούμε σε όλους τους δημοκρατικούς ανθρώπους που σκοπεύουν να βάλουν την υπογραφή τους κάτω από ένα τέτοιο αίτημα ότι δεν είναι καθόλου δημοκρατικές από μόνες τους οι ψηφοφορικές διαδικασίες για οποιοδήποτε θέμα. Για παράδειγμα δεν είναι δημοκρατική η απόφαση που παίρνει μια εθνοτική πλειοψηφία να εξαφανίσει ή έστω να φιμώσει με ένα άψογο δημοψήφισμα μια εθνική μειονότητα επειδή δεν της αρέσει η αντίληψη που έχει αυτή η μειονότητα για τον εαυτό της δηλαδή, όπως πχ ότι είναι εθνική. Μια τέτοια μειονότητα υπάρχει, είναι η εθνικά μακεδονική στην Ελλάδα και ήδη πνίγεται και απειλείται από τις διακομματικές κραυγές περί μη ύπαρξης μακεδονικού έθνους και περί προδοτικής μακεδονικής μειονότητας που στηρίζει τον εγγενή αλυτρωτισμό αυτού του ανύπαρκτου μακεδονικού εθνικού κράτους. Πόσο μάλλον δεν είναι δημοκρατική η απόφαση που παίρνει η πλειοψηφία του λαού μιας χώρας να καταργήσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και του αυτοπροσδιορισμού ενός άλλου λαού και μιας άλλης χώρας, όσο απόλυτος και αν είναι ο σεβασμός των αντίθετων απόψεων πριν από μια τέτοιου είδους ψηφοφορία (αν και ποτέ δεν είναι δυνατός ένας τέτοιος σεβασμός από τους φασίστες).

Ας αναλογιστούν αυτοί οι δημοκρατικοί άνθρωποι σκέφτονται να μπουν σε αυτό το κίνημα πόσο γελοίο θα ήταν να ψήφιζε ο γερμανικός λαός για να δικαιώσει την επίθεσή του στην Πολωνία, στη Γαλλία και μετά στην ΕΣΣΔ στον β παγκόσμιο πόλεμο. Θα ήταν τόσο γελοίο όσο το δημοψήφισμα στην Κριμαία με το οποίο οι κατά πλειοψηφία ρώσοι κάτοικοι της αποφάσισαν «δημοκρατικά» να την παραχωρήσουν στη Ρωσία που ήταν μια πιο έξυπνη εκδοχή της διαδικασίας με την οποία ο Χίτλερ ικανοποίησε τις πραγματικές διαθέσεις της σουδητικής μειονότητας της Τσεχοσλοβακίας να ενσωματωθούν το 1939 στη Γερμανία του Γ Ράιχ.

Πρέπει επίσης εδώ να σημειώσουμε το βασικό για τους φαιοκόκκινους δεν είναι απαραίτητη η πραγματοποίηση του δημοψηφίσματος, αλλά να είναι μαζικό το κίνημα υπογραφών και γενικά οι πολιτικές κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα. Είναι πολύ καλύτερο για τους ρωσόφιλους να ματαιωθεί η ψήφιση του πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ χωρίς να έρθει αυτό ποτέ στη Βουλή ή να μπει από τη ΝΔ ή το ΣΥΡΙΖΑ σε δημοψήφισμα, πράγματα που θα εκθέσουν τα υποτιθέμενα αυτά φιλοδυτικά κόμματα στη Δύση. Στην πραγματικότητα ένα πραγματοποιημένο δημοψήφισμα ενάντια στις Πρέσπες θα προκαλούσε πρόβλημα και στη Ρωσία που θέλει τη Μακεδονία μέσα στην ΕΕ να συνεργάζεται στενά με την ήδη ρωσόφιλη Ελλάδα για να απορροφηθεί μια ώρα αρχύτερα από το ορθόδοξο τόξο και από κοινού να διαβρώνουν και να αποσυνθέτουν παραπέρα την ΕΕ. Μπορεί άλλωστε να υποθέσει κανείς πόσο προδομένοι, και με το δίκιο τους, θα αισθανθούν όλοι οι Μακεδόνες από το ΝΑΤΟ, κυρίως οι φιλοευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες και με πόση ορμή θα πάνε με τη Ρωσία στην περίπτωση που η Ελλάδα δεν ψηφίσει το πρωτόκολο. Εδώ και χρόνια όλα τα βρώμικα και μπαμπέσικα τερτίπια των ελληνικών κυβερνήσεων οι μακεδόνες τα χρεώνουν όπως είναι φυσικό στη Δύση, που τα ανέχεται, και όχι στη Ρωσία που τα καθοδηγεί κρυπτόμενη όμως επιδέξια πίσω από τους δήθεν δυτικόφιλους εγκαθέτους της στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ώς πρόσφατα φιλονατοικός εθνικιστής Γκρούεφσκι που τελικά κατέφυγε στην Ουγγαρία του πουτινικού Ορμπάν για να σωθεί από τις πολιτικές διώξεις των αληθινών ή ψεύτικων φιλοευρωπαίων της χώρας του.

Τη δίκαιη και δημοκρατική γραμμή για το μακεδονικό δεν θα την κρίνουν τα γκάλοπ και οι κάθε λογής ψηφοφορίες στην Ελλάδα, ούτε τα φριχτά μαθήματα κομπλεξικού εθνικού ναρκισσισμού που δίνει σύσσωμη η ελληνική αστική τάξη, φιλοΠρεσπική και αντιΠρεσπική, στα ΜΜΕ η οποία στο μακεδονικό απέδειξε τον πολύ αντιδραστικό η έστω ιδεολογικά περιορισμένο χαρακτήρα της. Γιατί όχι μόνο οι συριζαίοι σοσιαλφασίστες αλλά και οι πνιγμένοι από τις προκαταλήψεις της τάξης τους αστοφιλελεύθεροι που υπερασπίζουν τις Πρέσπες δεν είναι από αντικειμενική άποψη λιγότερο βιαστές της συνείδησης του γειτονικού μας από όσο οι διοργανωτές των συλλαλητηρίων μιας και αρνούνται και αυτοί με τη βία την εθνική του υπόσταση και την όποια εικόνα έχει για τον εαυτό του. Οι δημοκρατικοί άνθρωποι και ιδιαίτερα οι διεθνιστές πρέπει να δουν πόση αχρειότητα εκδηλώνουν οι συριζαίοι εφευρέτες των Πρεσπών όταν καμαρώνουν πως αυτοί πετυχαίνουν σαν γνήσιοι πατριώτες το στόχο της εξαναγκαστικής εξαφάνισης του εθνικού χαρακτήρα ενός λαού πιο καλά και πιο συσπειρωτικά σε διεθνές επίπεδο από όσο οι κατ αυτούς «πατριδοκάπηλοι μακεδονομάχοι» των συλλαλητηρίων που με τον «εξτρεμισμό» θα απομονώναν τη χώρα μας και αυτή θα έχανε το δίκιο της.

Το τι είναι όλες αυτές οι δήθεν πατριωτικές γραμμές για το μακεδονικό θα το κρίνουν αρκετά σύντομα οι λαοί του πλανήτη, ιδιαίτερα οι ευρωπαϊκοί που θα διαπιστώσουν από πολλές πλευρές πάνω στο πετσί τους το φασιστικό ρεύμα που χτίζεται επί δεκαετίες στη χώρα μας με βασικό εργαλείο το μακεδονικό. Αυτό έχει στο κέντρο του τη σκανδαλώδη απόκρυψη από την αστική τάξη, ιδιαίτερα από την ψευτοαριστερά, και την απόλυτη διαστρέβλωση ενός πελώριου κομματιού της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Κρύβουν δηλαδή όλοι αυτοί ότι η σημερινή ελληνική Μακεδονία κατοικιόταν ως τον προτελευταίο αιώνα κατά πλειοψηφία από μη ελληνικού πληθυσμούς, δηλαδή ότι δεν ήταν πάντα αλλά έγινε σχετικά πρόσφατα ελληνική μέσα από υποκινούμενους από τον ιμπεριαλισμό κατακτητικούς πολέμους, εθνοκαθάρσεις γηγενών και εγκαταστάση από αλλού ελληνικών πληθυσμών, και πάνω απ όλα από άγρια καταπίεση της μακεδονικής εθνότητας. Τώρα η ελληνική Μακεδονία είναι αναντίρρητα ελληνική γιατί αυτή είναι η ριζωμένη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφία του λαού που την κατοικεί αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην επίσημη ιστοριογραφία να κρύψει όλη αυτή τη βία και αδικία που προηγήθηκε και που έχει σαν μήτρα της τον νεοελληνικό σοβινισμό και επεκτατισμό. Είναι αυτός που για να κρύψει τα παλιά εγκλήματά του συνεχίζει με καινούργια, και γι αυτό θέλει να κρύψει από το λαό μας ότι υπάρχει σήμερα ένα σλάβικο στη καταγωγή του έθνος το μακεδονικό, (που ούτε έχει ούτε το ίδιο ισχυριζόταν πριν αμφισβητηθεί από την Ελλάδα ότι έχει οποιαδήποτε σχέση με την αρχαία Μακεδονία) και το οποίο είναι εθνογενετικά πολύ πιο νέο από το νεοελληνικό καθώς άρχισε να αποκτά συνείδηση του εαυτού του μόλις από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέσα από την σκληρή πάλη του με τον ελληνικό, το βουλγάρικο και το σέρβικο σοβινισμό ενώ πήρε το όνομά του από την περιοχή με το αρχαιοελληνικό όνομα στην οποία ζούσε.

Ολα τα ψέμματα έχουν κοντά ποδάρια αλλά τα πιο μεγάλα ψέμματα έχουν τα πιο κοντά. Βέβαια οι μεγάλες ανατροπές στα ιστορικά ψέμματα δεν γίνονται από την προπαγάνδιση της σωστής ιστορίας αλλά από τα μαθήματα που δίνει για την ιστορία η ζωή. Είναι δηλαδή σχεδόν πάντα οι τωρινές πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, συνήθως μάλιστα οι πιο τραυματικές εκείνες που γεννάνε μέσα στις μάζες και στις πρωτοπορίες τους την ανάγκη να μελετήσουν την ιστορία και να βρούν μέσα σε αυτην την κρυμμένη αλήθεια που τελικα΄έφερε την τωρινή κρίση. Πιστεύουμε ότι είναι κόντρα στην άνοδο του φασισμού και του σοσιαλφασισμού, δηλαδή κυρίως μέσα από την αντίσταση στα φαιο-«κόκκινα» τέρατα που τα ενώνει ο ελληνικός μεγαλοϊδεάτικος σοβινισμός ο αναζωογονημένος από το ρώσικο νεοτσαρικό διεγερτικό, που θα μπορέσει η πολιτική δημοκρατία και η πραγματική αριστερά με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές υπερασπιστές του ΔΣΕ των ελλήνων και μακεδόνων αδελφών μαχητών να αφυπνιστούν και επίσης ισχυρά να συσπειρωθούν. Αλλωστε παρόλες τις ατέλειωτες ίντριγκες και τις προβοκάτσιες οι αντιφάσεις της ρώσικης πολιτικής και των νεοταγματασφαλιτών της αυτές θα γίνονται όλο και πιο φανερές όσο η ίδια η υπερδύναμη θα επεμβαίνει πιο δραστήρια και πιο ανοιχτά και όχι μόνο μέσω των πρακτόρων της. Η ανάλυση που προηγήθηκε αποκαλύπτει αυτές τις αντιφάσεις πολύ πιο καλά και πολύ πιο εύκολα από όσο μπορούσε να το κάνει πριν ένα χρόνο όταν ξεκίνησε η μεγάλη πολιτική προβοκάτσια με το μακεδονικό από τους Τσίπρα και Ζάεφ.

Είναι αλήθεια ότι μεγάλα κομμάτια του λαού μας συμμετέχουν ή συμπαθούν ακόμα τα φασιστικά κινήματα, νομίζοντας ότι είναι πατριωτικά ή ταξικά αλλά όταν οι φασίστες και σοσιαλφασίστες που ηγούνται αυτών των κινημάτων επιχειρήσουν να κυριαρχήσουν ανοιχτά πάνω του και να του πνίξουν τη φωνή και την πολιτική του δράση πιστεύουμε ότι παρόλη την πολύχρονη προπαγάνδα που έχει προηγηθεί θα τον βρουν σαφώς απέναντί τους. Επίσης ενώ ο ελληνικός λαός συμπαθεί τελευταία τη Ρωσία σαν αντίβαρο σε αυτό που θεωρεί, και εν μέρει είναι, αδικίες μιας Ευρώπης στην οποία ζει, την απεχθάνεται για τον αυταρχισμό της, τον συντηρητισμό και τον μιλιταρισμό της και δεν είναι με τίποτα ο χώρος στον οποίο θα ήθελε να ζει.

Δεν είναι εύκολο, δεν θα γίνει σύντομα, αλλά η διαδικασία αποδέσμευσης του λαού από τους φαιο-«κόκκινους» ήδη έχει ξεκινήσει, όπως έχουμε ξαναπεί, κατά αρχήν σε επίπεδο αριστερής και δημοκρατικής πρωτοπορίας. Το μεγάλο μας πλεονέκτημα είναι ότι τους μελετάμε πολιτικά, οπότε τους ξέρουμε αρκετά καλά και τους πολεμάμε έχοντας εμπιστοσύνη στις μάζες που ενστιχτώδικα τους αντιπαθούν ενώ αυτοί μας πολεμάνε χωρίς να μας ξέρουν και, κυρίως χωρίς να έχουν καθόλου εμπιστοσύνη στις μάζες που όπου μας γνωρίζουν μας θεωρούν δικούς τους ανθρώπους και έτσι ποτέ δεν μπορούν να τις συσπειρώσουν στ αλήθεια εναντίον μας.

*Ο Πούτιν υπονοεί ότι αυτή η μακεδονική ταυτότητα είναι εθνική αλλά δεν το λέει καθαρά για να μην ενοχλήσει το μεγαλοελληνικό και το μεγαλοβουλγάρικο σοβινισμό που δεν δέχονται καμιά μακεδονική ταυτότητα πόσο μάλλον μακεδονικό έθνος.

Πάρθηκε από https://www.oakke.gr/esoteriki-politiki/item/1100-%CE%BF-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%89-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B7%CF%83,-%CF%84%CE%B9%CF%83-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%83-%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%B5%CF%83,-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CF%83%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%8C%CF%81%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BD?fbclid=IwAR2-stgkYWJgBOWQys51heo2IiQMa4RKKyRJ05tynaJlZdCDY60XyAy740g

Περί Στάλιν, σταλινικής περιόδου, σταλινισμού κλπ.

Ας ξε­κα­θα­ρί­σου­με στοι­χειω­δώς τι εν­νο­ού­με ό­ταν μι­λά­με για Στά­λιν, στα­λινι­κή πε­ρί­ο­δο , στα­λι­νι­σμό, κλπ.

Σε μια ε­πο­χή βα­θειάς ι­δε­ο­λο­γι­κής σύγ­χυ­σης σαν τη ση­με­ρι­νή μπορού­με να εν­νο­ού­με δύ­ο αντί­θε­τα πράγ­μα­τα, α­νά­λο­γα με το τα­ξι­κό στρα­τό­πεδο στο ο­ποί­ο στέ­κε­ται κα­νείς. Το έ­να πράγ­μα που μπο­ρού­με να εν­νο­ού­με εί­ναι την ά­σκη­ση μιας σκο­τα­δι­στι­κής και α­πάν­θρω­πης δι­κτα­το­ρί­ας που έ­χει σα στό­χο τη δια­τή­ρη­ση της α­πό­λυ­της ε­ξου­σί­ας ε­νός αν­θρώ­που ή μιας ο­μάδας που εί­ναι δί­πλα του. Αυ­τή εί­ναι η α­στι­κή φι­λε­λεύ­θε­ρη α­ντί­λη­ψη για το Στά­λιν. Το άλ­λο πράγ­μα που μπο­ρού­με να εν­νο­ού­με εί­ναι τη θε­ω­ρί­α και την πρά­ξη μιας προ­λε­τα­ρια­κής ε­πα­να­στα­τι­κής ε­ξου­σί­ας κο­σμο-ι­στο­ρι­κού βά­ρους που μέ­σα στη γε­νι­κή ορ­θό­τη­τα και στο μεγαλεί­ο της βαλ­λό­με­νη α­πό πα­ντού και α­ντι­με­τω­πί­ζο­ντας πρω­το­φα­νέ­ρω­τα προ­βλή­μα­τα έ­κα­νε κά­ποια ό­χι α­σή­μα­ντα λά­θη και στο ε­πί­πε­δο της ά­σκη­σης της βί­ας της, λά­θη που α­ντι­στοι­χού­σαν στην πολυ­πλο­κό­τη­τα της τα­ξι­κής πά­λης και, κυ­ρί­ως στις α­σύλ­λη­πτες με­τα­μορ­φώ­σεις και στις προ­βο­κά­τσιες του τα­ξι­κού της ε­χθρού. Αυ­τή εί­ναι η προ­λε­τα­ριακή μαρ­ξι­στι­κή ά­πο­ψη ό­πως την υ­πε­ρα­σπι­ζό­ταν το πα­γκό­σμιο κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα με η­γέ­τη το Μά­ο τσε Τουν­γκ ως τα 1980 ο­πό­τε κα­τα­λύ­θη­κε η προ­λε­τα­ρια­κή ε­ξου­σί­α και στην Κί­να.

Το α­λη­θι­νό μπέρ­δε­μα μέ­σα σε αυ­τό το δια­χω­ρι­σμό εί­ναι ό­τι στο πρώ­το στρα­τό­πε­δο σε ό­τι α­φο­ρά την α­ντί­λη­ψη για το Στά­λιν δεν α­νή­κουν μό­νο οι α­στοί φι­λε­λεύ­θε­ροι και οι δυ­τι­κού τύ­που ι­μπε­ρια­λι­στές που θε­ω­ρούν τον Στά­λιν το α­πό­λυ­το τέ­ρας, α­νή­κουν και ε­νός εί­δους φα­σί­στες, βα­σι­κά οι χιτλε­ρι­κού τύ­που ρώ­σοι και κι­νέ­ζοι ι­μπε­ρια­λι­στές. Ό­μως αυ­τοί δεν εμ­φα­νί­ζονται σαν ε­χθροί του τέ­ρα­τος αλ­λά σαν φί­λοι του. Δη­λα­δή τον ε­ξυ­μνούν α­κρι­βώς για τα κυ­ρί­ως κα­τα­σκευα­σμέ­να αρ­νη­τι­κά στοι­χεί­α που μι­σούν σε αυ­τόν οι φι­λε­λεύ­θε­ροι α­στοί.

Μά­λι­στα στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τον Στά­λιν- τέ­ρας δεν τον κα­τα­σκεύ­α­σαν κυ­ρί­ως οι δυ­τι­κοί ι­μπε­ρια­λι­στές, που άλ­λω­στε συ­νερ­γά­στη­καν α­πο­φασι­στι­κά μα­ζί του στον β΄ πα­γκό­σμιο α­ντι­φα­σι­στι­κό πό­λε­μο και γε­νι­κά τον εκτί­μη­σαν σαν η­γέ­τη, αλ­λά τον κα­τα­σκεύ­α­σε πρώ­τη με έ­να κα­λά ορ­γα­νωμέ­νο όργιο συ­κο­φα­ντιών μια νέ­ου τύ­που α­στι­κή τά­ξη. Αυ­τή δου­λεύ­ο­ντας μέ­σα στο κομ­μου­νι­στι­κό κόμ­μα της Σο­βιε­τι­κής Έ­νω­σης και κρα­δαί­νο­ντας την προ­λε­ταρια­κή ρομ­φαί­α πέ­τυ­χε να πά­ρει την πο­λι­τι­κή ε­ξου­σί­α στην ΕΣ­ΣΔ, να τη με­τατρέ­ψει σε μια ι­μπε­ρια­λι­στι­κή υ­περ­δύ­ναμη και τε­λι­κά να κα­τα­σκευά­σει, υφαρ­πά­ζο­ντας τον κύ­ριο ό­γκο της δι­πλω­μα­τι­κής και στρα­τιω­τι­κής ι­σχύ­ος αυτής της υ­περ­δύ­να­μης, έ­να συ­μπυ­κνω­μέ­νο υ­βρί­διο τσα­ρι­σμού και χι­τλε­ρι­σμού, το ρώ­σι­κο σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­σμό.

Αυ­τή λοι­πόν η νέ­ου τύ­που α­στι­κή τά­ξη, κυ­ρί­ως με­γα­λο­ρώ­σι­κη σο­βινι­στι­κή στην προ­έ­λευ­σή της, με πρώ­τους ε­πι­κε­φα­λής της τους Χρου­στσόφ και Σου­σλόφ, για να πά­ρει την ε­ξου­σί­α έ­πρε­πε να τσα­κί­σει α­πό τα μέ­σα το σο­βιετι­κό και το πα­γκό­σμιο κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα του ο­ποί­ου ο Στά­λιν ή­ταν ο αναμ­φι­σβή­τη­τος πο­λι­τι­κο-ι­δε­ο­λογι­κός η­γέ­της. Έ­πρε­πε λοι­πόν να α­πο­κα­θη­λώσει ε­ντε­λώς αυ­τόν τον η­γέ­τη με­τα­τρέ­πο­ντάς τον στο α­ντί­θε­τό του. Έ­τσι, α­ξιο­ποιώ­ντας τα λά­θη του ί­διου και της ε­πο­χής του, κα­τα­σκεύ­α­σε τον γνω­στό αντε­στραμ­μέ­νο Στά­λιν που υ­ιο­θέ­τη­σε α­μέ­σως με εν­θου­σια­σμό και πε­λώ­ρια ανα­κού­φι­ση σαν την α­λη­θι­νή συ­μπυ­κνω­μέ­νη ει­κό­να του κομ­μου­νι­σμού, ο κλασ­σικού τύ­που ι­δε­ο­λο­γι­κά πα­ρακ­μα­σμέ­νος δυ­τι­κός α­στι­σμός και ι­μπε­ρια­λι­σμός.

Αυ­τή η πρω­το­κα­θε­δρί­α σε ε­πί­πε­δο α­ντι­κομ­μου­νι­σμού των α­να­το­λικών σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­στών σε σχέ­ση με τους δυ­τι­κούς φιλε­λεύ­θε­ρους ι­μπερια­λι­στές δεν εί­ναι τυ­χαί­α, κα­θώς οι πρώ­τοι εί­ναι οι χει­ρό­τε­ροι α­στοί και ι­μπε­ρια­λι­στές που υ­πήρ­ξαν πο­τέ. Για­τί ό­χι μό­νο υ­φάρ­πα­ξαν ύ­που­λα για τον ε­αυ­τό τους την πο­λι­τι­κή ε­ξου­σί­α που το κα­τα­μα­τω­μέ­νο σο­βιε­τι­κό προ­λε­ταριά­το τους ε­μπι­στεύ­τη­κε αλλά στη συ­νέ­χεια υ­φάρ­πα­ξαν με α­πά­τη και με βί­α την οι­κο­νο­μι­κή ε­ξου­σί­α και τε­λι­κά ό­λο το λα­ϊ­κό και δη­μό­σιο πλού­το της ΕΣΣΔ που οι λα­οί της με τό­σο σκλη­ρή δου­λειά δη­μιούρ­γη­σαν με­τα­τρέ­πο­ντας την α­πό μια βιο­μη­χα­νι­κά κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη σε μια σύγ­χρο­νη βιο­μη­χα­νι­κά ανεπτυγ­μέ­νη χώ­ρα. Δη­λα­δή πραγ­μα­το­ποί­η­σαν στα­δια­κά με τους Μπρέζ­νιεφ, Γκορ­μπα­τσόφ, Γέλ­τσιν, και Πού­τιν τη με­γα­λύ­τε­ρη α­παλ­λο­τρί­ω­ση πλού­του στην ι­στορί­α του ι­μπε­ρια­λι­σμού και βέ­βαια στην αν­θρώ­πι­νη ι­στο­ρί­α. Τώ­ρα οι ί­διοι αυτοί σαν τά­ξη, σύμ­φω­να με τη φύ­ση τους θέ­λουν να α­παλ­λο­τριώ­σουν με δό­λο και κυ­ρί­ως με βί­α τον πλού­το που έ­χουν δη­μιουρ­γή­σει ό­λοι οι λα­οί του πλα­νήτη. Μέ­σα στις δό­λιες τα­κτι­κές τους εί­ναι και το να πεί­σουν τους κα­τα­πιε­σμέ­νους λα­ούς που πά­ντα θέ­λουν την ε­πα­νά­στα­ση και α­να­πο­λούν τους πα­λιούς τους επα­να­στα­τι­κούς α­γώ­νες, ό­τι α­πλά ε­πι­θυ­μούν να α­παλ­λο­τριώ­σουν τους δυ­τι­κούς α­στούς και ι­μπε­ρια­λι­στές και να μοι­ρά­σουν τον πλού­το τους στους ί­διους τους λα­ούς τους και στις χώ­ρες που κα­τα­πιέ­ζουν. Δη­λα­δή για να κάνουν το δι­κό τους πα­γκό­σμιο πό­λε­μο και τις δι­κές τους φα­σι­στι­κές δι­κτατο­ρί­ες υ­ψώ­νουν κιό­λας α­πό την ε­πο­χή του Μπρέζ­νιεφ στη θέ­ση του Στά­λιν των λα­ών τον δι­κό τους α­νε­στραμ­μέ­νο Στά­λιν, που στα μά­τια των α­στών εί­ναι βέβαια ο ί­διος α­κρι­βώς που μί­ση­σαν α­πό πα­λιά, μιας και σύμ­φω­να με την τα­ξι­κή τους ο­ξυ­δέρ­κεια δι­κτα­το­ρί­α της α­στι­κής τά­ξης και δι­κτα­το­ρί­α του προλε­τα­ριά­του εί­ναι στην ου­σί­α έ­να και το αυ­τό.

Σε γε­νι­κές γραμ­μές η πε­ρί­ο­δος του α­νοι­χτού, του αρ­χι­κού α­ντι­σταλι­νι­μού τέ­λειω­σε για τους με­γα­λο­ρώ­σους ι­μπε­ρια­λι­στές στα 1980 με την πα­λινόρ­θω­ση του κα­πι­τα­λι­σμού στη με­τα-μα­ο­ϊ­κή Κί­να α­πό τους α­ντί­στοι­χους ε­πίσης α­στούς νέ­ου τύ­που, κι­νέ­ζους σο­βι­νι­στές Χαν. Για­τί α­πό τό­τε δεν υ­πήρ­χε πλέ­ον έ­να μα­ζι­κό πα­γκό­σμιο κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα που να τους α­πει­λεί πολι­τι­κά και ι­δε­ο­λο­γι­κά ό­λους αυ­τούς α­πό τα α­ρι­στε­ρά, δη­λα­δή από την πλευρά των λα­ών και του μαρ­ξι­σμού. Ε­πί­σης προ­η­γού­με­να κιό­λας ε­πί ε­πο­χής Μπρέζνιεφ εί­χε τε­λειώ­σει και η πε­ρί­ο­δος κα­τά την ο­ποί­α οι Ρώ­σοι σο­σια­λι­μπε­ραλι­στές ή­θε­λαν να κα­θη­συ­χά­ζουν την πα­γκό­σμια α­στι­κή τά­ξη ό­τι δεν την α­πειλούν κα­θό­λου σαν κο­μου­νι­στές ώ­στε να μπο­ρούν να στή­νουν α­νε­νό­χλη­τοι παντού στον κό­σμο βά­σεις πο­λι­τι­κής και στρα­τιω­τι­κής ε­πιρ­ρο­ής μέ­σα α­πό την “α­πο-στα­λι­νο­ποί­η­ση” δη­λα­δή στην ου­σί­α την α­πο-κομ­μου­νι­στι­κο­ποί­η­ση και τη ρώ­σι­κη πρα­κτο­ρο­ποί­η­ση των κομ­μου­νι­στι­κών και α­ρι­στε­ρών κομ­μά­των. Μπήκαμε έ­τσι στα­δια­κά α­πό τα μέ­σα της ε­πο­χής Μπρέζ­νιεφ, με διά­φο­ρα τα­κτικά μπρος-πί­σω βή­μα­τα, στην πε­ρί­ο­δο κα­τά την ο­ποί­α ο ρω­σο­κι­νέ­ζι­κος ι­μπε­ρια­λι­στι­κός ά­ξο­νας πέ­ρα­σε στη φά­ση της α­νοι­χτής ε­πί­θε­σης ε­νά­ντια στις χώρες και τους λα­ούς της ευ­ρα­σια­τι­κής πε­ρι­φέ­ρειάς του με στό­χο την πε­ρι­κύκλω­ση της Ευ­ρώ­πης, στα δυ­τι­κά, και της Ια­πω­νί­ας στα α­να­το­λι­κά.

Πε­ρά­σα­με δη­λα­δή α­πό την ε­πο­χή της α­νά­γκης για μια συμ­μα­χί­α Δύ­σης-Ρω­σί­ας (και αρ­γό­τε­ρα και Κί­νας) ε­νά­ντια στα κομ­μου­νι­στι­κά, λα­ϊ­κά και ε­θνο­α­νε­ξαρ­τη­σια­κά α­ντι­ι­μπε­ρια­λι­στικά κι­νή­μα­τα, α­νά­γκη που α­ντι­στοι­χούσε στην πρώ­τη α­νοι­χτά α­ντι­στα­λι­νι­κή φά­ση του σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­σμού, στην ε­πο­χή της α­νά­γκης για μια συμ­μα­χί­α του ρώ­σι­κου και αρ­γό­τε­ρα του κι­νέ­ζι­κου σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­σμού με τους προ­λε­τα­ρια­κά και μαρ­ξι­στι­κά α­πο­κε­φα­λι­σμέ­νους λαούς και κα­τα­πιε­σμέ­νες χώ­ρες για έ­ναν πό­λε­μο “ι­στο­ρι­κής εκ­δί­κησης” ε­νά­ντια στους δυ­τι­κούς ι­μπε­ρια­λι­στές. Αυ­τή η δεύ­τε­ρη ε­πο­χή α­ντι­στοιχεί στη νέ­α “στα­λι­νι­κή” φά­ση του ρώ­σι­κου σο­σια­λι­μπε­ρι­λαι­σμού κα­θώς και σε μια νέ­α ε­πι­θε­τι­κή “μα­ο­ϊ­κή” ε­πο­χή για τους κι­νέ­ζους σο­σια­λι­μπε­ρια­λιστές.

Νέ­ου τύ­που στα­λι­νι­σμός, ση­μαί­νει ό­τι οι ί­διοι αυ­τοί συ­κο­φά­ντες που κα­τα­σκεύ­α­σαν το 1956 τον Στά­λιν αι­μο­βό­ρο α­ντι­λα­ϊ­κό α­ντι­μαρ­ξι­στή τέ­ρας, άρ­χι­σαν στα­δια­κά α­πό τα 1970 να υ­ιο­θε­τούν το τέ­ρας αυ­τό σαν προ­γο­νι­κό τους ηγε­τι­κό σύμ­βο­λο α­πο­κα­θι­στώ­ντας το ταυ­τό­χρονα σαν μαρ­ξι­στή. Αλ­λά τι είδους μαρ­ξι­στή: Α­πό προ­λε­τά­ριο διε­θνι­στή τον με­τέ­τρε­ψαν σε με­γα­λο­ρώ­σο σωβι­νι­στή και α­ντι­ση­μί­τη, α­πό υ­πε­ρα­σπι­στή της δι­κτα­το­ρί­ας του προ­λε­τα­ριάτου σε υ­πε­ρα­σπι­στή της χει­ρό­τε­ρης κρα­τι­κο­κα­πι­τα­λι­στι­κής δι­κτα­το­ρίας, α­πό υ­πε­ρα­σπι­στή της ει­ρή­νης σε εκ­δι­κη­τή τι­μω­ρό του δυ­τι­κού φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού, α­πό δη­μιουρ­γό των πιο πλα­τιών ε­θνο­δη­μο­κρα­τι­κών και α­ντιφα­σι­στι­κών με­τώ­πων, σε πρα­ξι­κο­πη­μα­τί­α ε­ξα­γω­γέ­α ε­πα­νά­στα­σης, δη­λα­δή αρ­χι­κά σε Tρό­τσκυ, με­τά σε Ζιου­γκά­νοφ και τε­λι­κά σε Πού­τιν. Έ­τσι κα­τά­φε­ραν και έ­στη­σαν δί­πλα στο στα­λι­νι­κό σφυ­ρο­δρέ­πα­νο, τα ε­ξα­πτέ­τυ­ρυ­γα της ορ­θο­δοξί­ας, τους τσα­ρι­κούς θυ­ρε­ούς και τη νε­ο­να­ζι­στι­κή 4η Πο­λι­τι­κή Θε­ω­ρί­α του Ντού­γκιν σαν τα με­γά­λα σύμ­βο­λα του νέ­ου ευ­ρα­σια­τι­κού ε­πι­θε­τι­κού με­τώ­που ε­νά­ντια στη σά­πια Δύ­ση. (Το α­ντί­στοι­χο κά­νουν οι κι­νέ­ζοι σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­στές που ε­νώ θά­ψα­νε για τα κα­λά τον Μά­ο α­ντι­σο­σιαλ­φα­σί­στα της πο­λι­τιστι­κής ε­πα­νά­στα­σης τον α­να­βιώ­νουν τώ­ρα σαν έ­ναν σο­σιαλ­φα­σί­στα α­ντι­νε­οφι­λε­λεύ­θε­ρο εκ­κα­θα­ρι­στή στο ε­σω­τε­ρι­κό και α­ντι­δυ­τι­κό επε­κτα­τι­στή στο ε­ξω­τε­ρι­κό) .

Το α­πο­τέ­λε­σμα εί­ναι ό­τι οι ρώ­σοι σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­στές εκ­θέ­τουν για δεύ­τε­ρη φο­ρά τον μαρ­ξι­σμό, την πρώ­τη φο­ρά εμ­φα­νί­ζο­ντας τον μαρ­ξι­στή Στά­λιν σαν τέ­ρας και την δεύ­τε­ρη φο­ρά το τέ­ρας αυ­τό σαν μαρ­ξι­στή.

Ε­άν με το πρώ­το χτύ­πη­μα έσπει­ραν την πιο βα­θειά αμ­φι­βο­λί­α στους λα­ούς για το μαρ­ξι­σμό συ­κο­φα­ντώ­ντας την πα­λιά του πρα­κτι­κή σε μια μα­κρυ­νή για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους ΕΣ­ΣΔ, τώ­ρα με το νέ­ο χτύ­πη­μα θέ­λουν να τον σκοτώ­σουν για πά­ντα δεί­χνο­ντας τη ζω­ντα­νή κτη­νω­δί­α των ψευ­το­μαρ­ξι­στών-και σοσια­λι­μπε­ρια­λι­στών πα­ντού στον κό­σμο σαν ζω­ντα­νό μαρ­ξι­σμό.

Γι αυ­τό αν εί­ναι σω­στό να χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με τον α­ντι­στα­λι­νι­σμό της πρώ­της φά­σης σαν σκέ­το α­ντι­κομ­μου­νι­σμό, το “στα­λι­νι­σμό” της δεύ­τε­ρης πρέ­πει να το χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με σαν “προ­βο­κα­τό­ρι­κο, και γι αυ­τό α­κραί­ο. α­ντι­κομμου­νι­σμό”. Δεν εί­ναι τυ­χαί­ο ό­τι ε­νώ το κλασ­σι­κό α­ντι­στα­λι­νι­κό ρεύ­μα μπορεί να πε­ριέ­χει μέ­σα του και τον α­ντι­φα­σι­σμό ε­νός δη­μο­κρά­τη που α­γνο­εί εντε­λώς τον πραγ­μα­τι­κό Στά­λιν, το ρεύ­μα του προ­βο­κα­τό­ρι­κου α­ντι­στα­λι­νισμού πε­ριέ­χει συ­νή­θως το φα­σι­στι­κό μί­σος σε κά­θε δη­μο­κρα­τι­σμό και βέ­βαια πρώ­τα απ ό­λα στον α­στι­κό.

Πρό­κει­ται σε κε­ντρι­κή, πα­γκό­σμια κλί­μα­κα γι αυ­τό που το­πι­κά στην Ελ­λά­δα έ­γι­νε με το με­γα­λύ­τε­ρο η­γέ­τη του ελ­λη­νι­κού ε­πα­να­στα­τι­κού προ­λετα­ριά­του, τον Ν. Ζα­χα­ριά­δη. Αυ­τόν το ψευ­τοΚ­ΚΕ, που ήταν η­θι­κός συ­ναυ­τουρχός στην δο­λο­φο­νί­α του το 1973 α­πό τους Σου­σλόφ και Μπρέζ­νιεφ, ε­πι­χει­ρεί να τον με­τα­τρέ­ψει σή­με­ρα σε έ­ναν α­ντερ­γά­τη, α­ντι­βιο­μη­χα­νι­στή και ρω­σό­φι­λο τρα­μπού­κο. Με αυ­τό το στό­χο το ψευ­τοΚ­ΚΕ σή­κω­σε πο­λύ ό­ψι­μα τη ση­μαί­α του ΔΣΕ, που την εί­χε τό­σο αι­σχρά πο­δο­πα­τή­σει α­πό στα 1960 και 1970, για να προ­ε­τοι­μά­σει μα­ζί με τους ρω­σό­δου­λους α­ντι­δυ­τι­κούς φα­σί­στες, έ­να πρα­ξι­κό­πη­μα με λα­ϊκή φα­σά­δα που θα το ο­νο­μά­σει λα­ϊ­κή ε­ξέ­γερ­ση ή και ε­πα­νά­στα­ση, ε­νώ δεν θα είναι πα­ρά κα­λυμ­μέ­νη ρώ­σι­κη κα­το­χή. Δη­λα­δή από τον α­ντι­ζα­χα­ρια­δι­κό α­ντι­κομ­μου­νι­σμό, πε­ρά­σα­με στον α­κό­μα πιο ε­πι­κίν­δυ­νο “ζα­χα­ρια­δι­κό” δη­λα­δή προ­βο­κα­τό­ρι­κο και φα­σι­στι­κό α­ντι­κομ­μου­νι­σμό.

Πάρθηκε από https://www.oakke.gr/antifasism/item/729

ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ!!! ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΤΗΣΕΙ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΙΣΤΙΚΗ ΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

Έχουμε αυτές τις μέρες σε εξέλιξη την προσπάθεια των ναζιστών της «Χρυσής Αυγής» και φασιστικών ομάδων κάθε είδους κάτω από την ουσιαστική πολιτική κάλυψη της χαρακτηριστικά σιωπηλής στο κρίσιμο αυτό διάστημα επίσημης ΝΔ, να αναπτύξουν ένα μαζικό φασιστικό κίνημα νεολαίας.

Η βασική μέθοδος τους είναι η διοργάνωση καταλήψεων στα σχολεία ακριβώς για να δώσουν σε αυτό το κίνημα έναν δήθεν αντικαθεστωτικό χαρακτήρα, πράγμα που είναι μια από τις προϋποθέσεις για τον ξεσηκωμό της νεολαίας. Παράλληλα οι ίδιες δυνάμεις προωθούν διαδηλώσεις της μαθητικής νεολαίας με συνθήματα όχι μόνο τα καθεστωτικά πλέον του τύπου «Η Μακεδονία είναι μία» αλλά δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα σοβινιστικά χρυσαυγίτικα του τύπου «Η Μακεδονία είναι ελληνική, η Κύπρος είναι ελληνική και η Μικρά Ασία» (Πτολεμαΐδα, https://www.youtube.com/watch?v=XWVpXdUYqHE) ή το ακόμα πιο φασιστικό «Αλήτες προδότες πολιτικοί» (Κατερίνη, https://www.youtube.com/watch?v=05SCmlLaHxE ). Είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό το τελευταίο βίντεο, που όλοι οι δημοκράτες πρέπει να δούνε, όπου τον ηγετικό ρόλο στη μαζική διαδήλωση έχει αναλάβει ένας μη μαθητής που σε αυτήν διατυπώνει χρυσαυγίτικες θέσεις, που στο φεισμπουκ εκδηλώνει τον θαυμασμό του στο Πούτιν και συμπάθεια στη Χρυσή Αυγή πράγμα που αρνείται στις κάμερες και που έχει στενούς δεσμούς με τη μητρόπολη Κατερίνης.

Το «καθώς πρέπει», πλειοψηφικό και γι αυτό κατεξοχήν καθεστωτικό κίνημα του «Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική», το οποίο έχει σαν τον πιο μαζικό κοινοβουλευτικό οργανωτή και εκφραστή του τη ΝΔ και σχεδόν όλη την εκκλησιαστική ηγεσία, είναι η πραγματική βάση για τη μεγάλη δύναμη που παίρνει τώρα το χρυσαυγίτικο-πουτινικό νεοναζιστικό ρεύμα που ηγείται σε αυτές εδώ τις κινητοποιήσεις. Άλλωστε πέρα από τη γενική πολιτική κάλυψη είναι αδύνατο να διοργανωθούν τέτοιου είδους μαζικές εκδηλώσεις χωρίς να έχουν την υποστήριξη από ισχυρές κομματικές φράξιες της ΝΔ, μαζικούς φορείς, δήμαρχους, συλλόγους γονιών, και πάνω απ όλους τους μητροπολίτες αυτών των περιοχών που έχουν αποδείξει ότι μπορούν πλατειά να κινήσουν το συνήθως πολιτικά συντηρητικό ποίμνιό τους και εν προκειμένω τους μαθητές μέσω των γονιών.

Στην ουσία τα παιδιά επιχειρούν να κάνουν τώρα αυτό που κάνανε οι γονείς τους μόλις πριν λίγους μήνες όταν με επικεφαλής τη «Χρυσή Αυγή», τους παπάδες, τη ΝΔ, και τον σοβινιστή, φιλοναζιστή πια, «εθνικό βάρδο» Θεοδωράκη, πλημμύριζαν τις πλατείες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης για να αλλάξουν σώνει και καλά και μάλιστα ολοκληρωτικά το όνομα μιας άλλης χώρας, όπως το είχαν κάνει και 26 χρόνια πριν με επικεφαλής τότε το ΠΑΣΟΚ. Όμως οι γονείς δεν το κάνανε αυτό ερήμην των υπόλοιπων κομμάτων. Αυτά τα συλλαλητήρια δεν είναι απλά καμώματα κάποιων μεγάλων κυβερνητικών κομμάτων της αστικής τάξης, παλιά του ΠΑΣΟΚ και σήμερα της ΝΔ, αλλά ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος καθώς κανένα από τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα όχι μόνο δεν τα καταδίκασε ποτέ σαν φασιστικά στη γραμμή τους, αλλά και τότε και σήμερα επικαλούμενα τη μαζικότητά τους δήλωναν και δηλώνουν πως τα σέβονται (Δες κυβέρνηση Συριζα για τα τελευταία μεγάλα συλλαλητήρια). Λες και έπρεπε να είναι σεβαστές οι εξαιρετικά μαζικές συγκεντρώσεις των φασιστών στις χώρες που λίγο μετά ματοκύλισαν τον κόσμο. Όμως οι τελευταίες μαθητικές καταλήψεις και διαδηλώσεις έχουν την εξής διαφορά με τα συλλαλλητήρια που προηγήθηκαν: ότι στην αντι-εθνομακεδονική πλατφόρμα και τα συνθήματα των πρώτων έχει μπει ολόκληρη η γραμμή των ναζιστών στα εθνικά: έχει μπει δηλαδή ο ελληνικός επεκτατισμός σε βάρος και του τουρκικού, και του κυπριακού και του αλβανικού λαού, καθώς και η καταγγελία όλων των μη σοβινιστών πολιτικών σαν προδοτών.

Είναι δηλαδή μόλις τώρα που έχει έρθει στην επιφάνεια όλος ο ταγματασφαλίτικος, βόθρος που έμενε σκεπασμένος για δεκαετίες και που την ιδεολογική πλατφόρμα του την έφερε στην επιφάνεια, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο ο προβοκάτορας Παπανδρέου με τη βοήθεια των αποστατών και πρακτόρων του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ-Σύριζα.

Χωρίς αυτούς τους τελευταίους θα ήταν αδύνατο να υπάρξει ποτέ το μαζικό κίνημα βάσης του φασισμού, δηλαδή αυτό του συνθήματος «η Μακεδονία είναι μόνο μία» γιατί αυτοί έχουν δηλητηριάσει και εξουδετερώσει την καρδιά κάθε αντιφασισμού, που είναι η αριστερά. Είναι  η ψεύτικη  αριστερά που έδωσε αέρα στους οπαδούς της «Μίας Μακεδονίας» συμφωνόντας μαζί τους στο καίριο ζήτημα ότι δεν υπάρχει κανένα μακεδονικό έθνος, οπότε το κράτος που έχει σκέτο το όνομα Μακεδονία πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει το όνομά του, προσθέτοντας κάτι σε αυτό ώστε να του αφαιρεθεί ο εθνικός χαρακτήρας. Αυτή η γραμμή απαιτεί μια εγχείρηση σε έναν άλλο λαό, που πρέπει να παραδεχτεί επιτέλους ότι δεν έχει εθνική ταυτότητα και σαν τέτοια είναι στην πράξη ακόμα πιο βρώμικη και ακόμα πιο διασπαστική για τους εθνικά Μακεδόνες αλλά και για τη διεθνή κοινή γνώμη από την ωμή και διεθνώς απομονωμένη επιθετική γραμμή της ΝΔ και των ναζί για το «Καμιά άλλη Μακεδονία και Κανένας άλλος Μακεδόνας». Ιδεολογικά η διαφορά των ψευτοΚΚΕ ΣΥΡΙΖΑ με τους Ναζί και τη ΝΔ στο μακεδονικό είναι μόνο ποσοτική ως προς το πόσο πρέπει να βιαστεί ένας λαός και όχι ποιοτική. Η χειρότερη συνέπεια και ταυτόχρονα η αποκάλυψη της φύσης της κοινής γραμμής του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ για το μακεδονικό είναι η άρνησή τους ότι υπάρχει εθνική μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα, ακριβώς όπως την αρνούνται και οι φασίστες. Μάλιστα το βασικό επιχείρημα των ψευτοΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ ότι πρέπει να αλλάξει το όνομα είναι για να μην μπορεί να υπάρχει κοινός εθνικός χαρακτήρας για τους μακεδόνες στις δύο χώρες, οπότε οι εδώ μακεδόνες θα μπορούν τάχα να επιχειρήσουν απόσχιση εδάφους για λογαριασμό των γειτονικών μακεδόνων, μια συκοφαντία που με τόση σαφήνεια η εθνική μακεδονική μειονότητα έχει καταδικάσει.

 Η βαθειά ταύτιση του φασισμού και του σοσιαλφασισμού οφείλεται εδώ στο ότι και οι δύο θέλουν να κρύψουν την εθνοεκκαθαριστική ιστορία του ελληνικού σοβινισμού σε βάρος όλων των εθνικών μειονοτήτων που υπήρξαν στη χώρα μας. Αυτό που κάνουν αντικειμενικά οι σοσιαλφασίστες στο μακεδονικό είναι απλά να προετοιμάζουν ιδεολογικά την εθνοκάθαρση που θα ήθελαν να πραγματοποιήσουν με φυσικό τρόπο οι φασιστοναζήδες. Αυτός είναι ο πάτος της προδοσίας από το ψευτοΚΚΕ σε βάρος των μακεδόνων του ΔΣΕ που πέθαναν για τη λευτεριά και τη δημοκρατία στην Ελλάδα παλεύοντας δίπλα στους έλληνες συντρόφους και συμπολίτες τους.

Γι αυτό το λόγο δεν μπορούν κατά κανένα τρόπο να αποτελέσουν πραγματικό ανάχωμα στο φασιστικό κίνημα οι κούφιες και ανώδυνες τάχα αντιεθνικιστικές πλατφόρμες που κατεβάζουν σαν απάντηση στο ναζιφασιστικό μέτωπο το ψευτοΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία με τους εξωκοινοβουλετικούς συμμάχους τους στα δύο μαθητικά τους μέτωπα. Το ένα μέτωπο είναι τα γνωστά Συντονιστικά μαθητών του ψευτοΚΚΕ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και το άλλο είναι η  Πρωτοβουλία μαθητών και σχολείων ενάντια στο φασισμό /εθνικισμό.

Η κοινή γραμμή δουλεύει και εδώ. Δηλαδή δεν υπάρχει- και δεν θα μπορούσε να υπάρχει- καμιά ουσιαστική επιχειρηματολογία κατά του κινήματος βάσης των ναζιστών για τη «μια και μόνη Μακεδονία» πέρα από τα άσφαιρα κλισέ του τύπου «δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους γειτονικούς λαούς». Εννοείται πουθενά δεν γίνεται κουβέντα για κάποια καταπιεσμένη υπαρκτή μειονότητα, πουθενά καταγγελία κάθε αλλαγής ονόματος μιας άλλης χώρας, ενώ δεν καταγγέλεται η ελεεινή στάση της ΝΔ και φαίνεται σαν οι ναζήδες να βγήκαν με τόσους μαθητές πίσω τους από το πουθενά. Αυτό δεν είναι παρά εσκεμμένη υποτίμηση του πραγματικού θανάσιμου κινδύνου που αντιπροσωπεύει ενα φασιστικό μαθητικό κίνημα. Η απόδειξη είναι ότι γίνονται τα πάντα σε όλες τις ανακοινώσεις αυτών των Συντονιστικών και Πρωτοβουλιών για να φύγει το κέντρο της απάντησης από το κεντρικό πολιτικό επίπεδο στο οποίο το βάζουν οι φασίστες καλώντας σε αντίσταση στην «εθνική προδοσία» και να πάει κάτω στο σχολικό εκπαιδευτικό, (όπου μπαίνει βέβαια η γνωστή αντιδραστική ψευτοταξική πλατφόρμα των σαμποταριστών υπέρ ενός ακόμα πιο παρασιτικού ξεκομμένου από την παραγωγή σχολείου), λέγοντας ότι το εκπαιδευτικό –ταξικό είναι το ουσιαστικό για τους μαθητές και ότι το ζήτημα της εθνικής προδοσίας όλου του πολιτικού κόσμου που βάζουν οι ναζί, δηλαδή της δικτατορίας που ετοιμάζουν, είναι μόνο αποπροσανατολισμός (https://antarsya.gr/node/5085 και https://tvxs.gr/news/ellada/protoboylia-mathiton-enantia-stis-ethnikistikes-katalipseis).

Γι αυτό τόσο το ψευτοΚΚΕ όσο και ο Σύριζα απαντάνε ως τώρα μόνο με τους μαθητές τους στις ναζιστικές εκδηλώσεις που έχουν σαν εργαλείο τους μαθητές ενώ τα ίδια τα κόμματα δεν καταγγέλλουν κεντρικά με έμφαση και δεν κάνουν κεντρικό πολιτικό ζήτημα αυτό το αίσχος. Το πιο εξοργιστικό πάντως που κάνουν όλοι τους κυρίως το ψευτοΚΚΕ και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι ότι απαντούν στην πατριωτική δημαγωγία των χρυσαυγίτικων κινητοποιήσεων κατηγορώντας τους ότι δεν μπορεί να είναι πατριώτες όταν «στέκονται προσοχή στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ». Δεν υπάρχει πιο μεγάλος αποπροσανατολισμός των μαθητών και του λαού ως προς το που βρίσκονται οι αληθινές διεθνείς συμπάθειες των ναζί, οπότε και οι μεγαλύτεροι διεθνείς εχθροί των δημοκρατών, από το να κατηγορεί κανείς τους ναζήδες ότι είναι νατοϊκοί και φιλοΕΕ την ώρα που αυτοί είναι ακριβώς αντίθετα  αντινατοϊκοί, αντιΕΕ και κόκκαλο ρωσόφιλοι. Πραγματικά μόνο σοσιαλφασίστες θα διαστρέβλωναν τόσο ξεδιάντροπα την πραγματικότητα την ώρα μάλιστα που ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών, που αυτήν πρώτα απ όλα καταδικάζουν τα φασιστικά συλλαλητήρια, είναι η Ρωσία και υπέρ της το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Εμείς είμαστε καθαρά ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών θεωρώντας την σαν βιασμό της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και καταγγέλλουμε την ΕΕ και το ΝΑΤΟ που θέλουν να την επιβάλουν με το ζόρι στους εθνικά Μακεδόνες, αλλά είμαστε εναντίον της από αριστερή διεθνιστική σκοπιά, ενώ η Ρωσία είναι εναντίον της από τα δεξιά, όπως είναι και για χάρη της οι ναζήδες, και το ψευτοΚΚΕ.

Αυτό που θέλουν να κρύψουν με αυτή την πάγια απάτη τους το ψευτοΚΚΕ, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όλες οι συνιστώσες και παρασυνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένα πράγμα: Ότι έχουν τον ίδιο κύριο διεθνή εχθρό (Δύση) και τον ίδιο κύριο διεθνή φίλο (Ρωσία). Και δεν τους έχουν τόσο καθαρά στο μακεδονικό όσο τους έχουν στο κεντρικό πολιτικό ζήτημα της υλικής εξαθλίωσης του ελληνικού λαού που είναι ακριβώς αυτό που έβαλε φωτιά στο μακεδονικό. Το μακεδονικό έφτασε στη σημερινή του κορύφωση και έγινε σημαία του φασισμού με τον εξής βασικό ισχυρισμό: «Δυτικοί τραπεζίτες , υπεύθυνοι των μνημονίων και της πείνας μας, σας δώσαμε τα λεφτά μας και εξαθλιωθήκαμε. Φτάνει. Δεν θα  σας δώσουμε και την ψυχή μας, τη Μακεδονία μας». Το μακεδονικό είναι στην ουσία του η συναισθηματική εκδήλωση και το σύμβολο του πανεθνικού πολιτικού και ιδεολογικού πολέμου ενάντια στη Δύση. Αλλά αυτόν τον πόλεμο δεν τον κήρυξαν μόνο οι ναζήδες, ούτε μάλιστα τόσο αυτοί. Τον έχει κηρύξει και τον διεξάγει μαζί τους εδώ και 30 χρόνια και μάλιστα πιο μαζικά από κάθε άλλο το ψευτοΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα στον 8ετή στρωμένο από έναν ωκεανό ψεμμάτα κοινό αντιμνημονιακό αγώνα, ενώ η αιτία της πείνας ήταν πάντα η χρεωκοπία και η αιτία της χρεωκοπίας το σαμποτάζ της παραγωγής από τους ρωσόφιλους.  Με το να κατηγορεί η ψευτοαριστερά τους ναζήδες για φιλοδυτικούς κρύβει τη στρατηγική ταύτιση μαζί τους σε ένα βρώμικο στρατηγικό μοίρασμα ρόλων που καλύπτεται από μια τεχνητή και ελεγχόμενη σύγκρουση δύο πόλων. Οι αντιφασίστες  και οι τσακισμένοι εργαζόμενοι με την «αριστερά» και τη Ρωσία. Οι δεξιοί και οι τσακισμένοι αστοί και μικροαστοί με τους ναζί και πάλι με τη Ρωσία.
 Καταλαβαίνει κανείς ότι τέτοια δήθεν αριστερά κόμματα δεν μπορούν και δεν θέλουν να κάνουν πραγματικά αντιφασιστικό αγώνα. Ο ρόλος τους είναι ο τέλειος πολιτικός αποπροσανατολισμός, η διάσπαση και η πλήρης πολιτική εξουδετέρωση των αντιφασιστών.

Γι όλους τους παραπάνω λόγους υπάρχει σήμερα ο κίνδυνος να δημιουργηθεί ένα μαζικό φασιστικό κίνημα στην νεολαία παρόλο που τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ πριν στη χώρα μας. Δεν υπήρξε ούτε στην εποχή του Μεταξά, που επιχείρησε να φτιάξει ένα φασιστικό κίνημα από τα πάνω, ούτε στην εποχή του εμφυλιακού μοναρχοφασιστικού κράτους καθώς ο παγκόσμιος φασισμός ήταν νικημένος και οι φασίστες λερωμένοι σαν δοσίλογοι, ούτε, στην εποχή της στρατιωτικής δικτατορίας που ποτέ της δεν μπόρεσε να δεθεί με τον ελληνικό λαό και ούτε προσπάθησε καν να δεθεί με τη νεολαία. Το αν αυτό θα το πετύχει τώρα για πρώτη φορά ή όχι θα εξαρτηθεί από τις δημοκρατικές αντοχές του αποκαμωμένου από την ανέχεια, την αγωνία για το μέλλον και κυρίως του στερημένου από μια μαζική αριστερά ελληνικού λαού. Ο πελώριος αυτός κίνδυνος οφείλεται στο ότι είναι για πρώτη φορά που ΟΛΕΣ οι ελληνικές κοινοβουλευτικές πολιτικές ηγεσίες με πρωτοπόρα την ψευτοαριστερά έχουν προσχωρήσει στο παγκόσμιο φασιστικό στρατόπεδο.

Προς το παρόν αυτό το φασιστικό κίνημα έχει καταφέρει να κάνει καμιά εικοσαριά καταλήψεις σχολείων σε κάποιες λαϊκές γειτονιές της Θεσσαλονίκης, και μερικές αλλού που ευτυχώς δεν είχαν ούτε μαζική συμμετοχή, ούτε κάποια διάρκεια. Όμως οι ίδιες δυνάμεις πέτυχαν να οργανώσουν αρκετά μαζικές διαδηλώσεις μαθητικής νεολαίας  στην Πτολεμαΐδα και στην Κατερίνη, και λιγότερο στην Ηλεία, ενώ είναι φανερό ότι προσπαθούν να φέρουν το δηλητήριο και στο Λεκανοπέδιο. Αυτές οι συγκεντρώσεις μπορούν να εξελιχθούν σε ό,τι χειρότερο έχει συμβεί ποτέ για τη δημοκρατία, την πρόοδο και την εθνική ανεξαρτησία στη χώρα μας.

Το ότι ο βόθρος έσπασε και τα λύματα μπήκαν στο σπίτι το είχαν μυριστεί οι δημοκράτες πριν λίγες μέρες, όταν μετατράπηκε ξαφνικά μέσα σε λίγες ώρες από τα βρώμικα κανάλια όλων των βρώμικων κομμάτων σε ηρωική η καταδικασμένη από την ιστορία και τη ζωή γραμμή της διεκδίκησης της «Βόρειας Ηπείρου» και μάλιστα μέσα από έναν ένοπλο συμβολισμό (ιδιαίτερα από τον σιχαμερό ΣΤΑΡ στον οποίο τελευταία όχι τυχαία δώσανε και τον ΑΛΦΑ). Δεν είναι τυχαίο ότι τα SMS που έφτασαν από τους ανώνυμους διοργανωτές στους μαθητές βάζαν δύο σημεία συσπείρωσης των μαθητών σαν κορυφαία: Μακεδονικό και Κατσίφα, όπου το δεύτερο είναι πια το σήμα κατατεθέν της ΧΑ. Αποκαλύπτεται σήμερα ότι δεν ήταν τυχαίο το κράτημα ενός λεπτού σιγής στη Βουλή για τον ήρωα της «Χρυσής Αυγής», αλλά είχε σαν στόχο να παραδοθεί το μακεδονικό σαν κίνημα για τα καλά στην καθοδήγηση του χρυσαυγιτισμού.

Γιατί το μεγάλο ζήτημα είναι που ακριβώς το πάει το ρωσόδουλο καθεστώς. Θέλει κυρίως να φτιάξει ένα κίνημα ακόμα μεγαλύτερο από εκείνο της περασμένης άνοιξης για να μην περάσουν οι Πρέσπες, δηλαδή να βρει ένα πρόσχημα ο Τσίπρας για ΗΠΑ, ΕΕ ώστε να μην περάσει τη συμφωνία από την ελληνική Βουλή αν την περάσει ο Ζάεφ από τη μακεδονική, πράγμα που θα έβαζε τη γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ; Ή θέλει κυρίως να φτιάξει ένα πραγματικά μαζικό φασιστικό κίνημα πατώντας στο μακεδονικό και δίνοντάς σε αυτό την ψυχή του που πάντα έλειπε στα μεγάλα συλλαλητήρια του: τη νεολαία. Γιατί η απουσία της νεολαίας ήταν χτυπητή σε όλα τα συλλαλητήρια από το 1992 ως τα σημερινά.

Οι δύο παραπάνω στόχοι δεν έρχονται σε σύγκρουση αλλά το ποιος είναι ο κύριος ανάμεσα σε αυτούς έχει μεγάλη σημασία για την ένταση και την ποιότητα της πάλης που έχουν να δώσουν οι δημοκράτες, δηλαδή την ένταση και την ποιότητα της πολιτικής τακτικής του αντιφασιστικού μετώπου.

Νομίζουμε ότι ο κύριος στόχος είναι ο δεύτερος, και αν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή τότε ετοιμάζεται μια πολύ πλατειά βάση για τον χρυσαυγιτισμό που και τα εσωτερικά τσιράκια της και η δήθεν αντιναζιστική πουτινική Ρωσία ήδη τον θέλουν με μια πιο μετωπική, πιο ανοιχτά ρωσόφιλη και λιγότερο ταγματασφαλίτικη-ναζιστική πρόσοψη. Γι αυτό φαίνεται ότι ετοιμάζουν για αρχηγό της τον Κασιδιάρη, τον αγαπημένο του στρατού σε αντικατάσταση του βαριά υπόδικου και χρεωκοπημένου σε όλα τα επίπεδα Μιχαλολιάκου.
Ότι και να συμβαίνει ωστόσο από αυτά το βασικό είναι πως αντιμετωπίζεται αυτή η πρωτοφανής επιχείρηση φασιστικοποίησης της χώρας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αντιμετωπίζεται ούτε με επικεφαλής το ψευτοΚΚΕ που παίζει ξετσίπωτα εδώ και δεκαετίες με τον ελληνικό σοβινισμό για να κερδίσει θέσεις στο στρατό και έχει γίνει τόσο απωθητικό στο βιομηχανικό προλεταριάτο με το αντιβιομηχανικό του μένος, ούτε αντιμετωπίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ που χαντάκωσε όλα αυτά τα χρόνια το αντιφασιστικό κίνημα σαν η κατεξοχήν δήθεν αντιεθνικιστική, δήθεν φιλομεταναστευτική και δήθεν μαχητικά αντιναζιστική ομπρέλα όλων των ρευμάτων που τον ακολουθούν. Αλλά αυτά τα ρεύματα όχι μόνο έχουν χάσει κάθε επαφή με τις μάζες αλλά έχουν κερδίσει την αντιπάθεια τους στον ένα ή στον άλλο βαθμό. Ποια αντιφασιστική συσπείρωση της νεολαίας μπορεί να πετύχει το τροτσκιστικό τάχα αντιεθνικιστικό ρεύμα με την αντικειμενικά προβοκατόρικη γραμμή του των «ανοιχτών συνόρων σε όλους τους μετανάστες» με την οποία αυτό ήρθε σε αντίθεση με όλο το άνεργο και μισοάνεργο προλεταριάτο; Ποια συσπείρωση μπορεί να πετύχει ο προβοκατόρικος αντιναζισμός της γραμμής της κρεμάλας, του νεκροτομείου, και της δολοφονικής αντεκδίκησης που μετέτρεψε τους κανίβαλους χρυσαυγίτες σε θύματα του ανύπαρκτου πατριωτισμού τους; Ποια, πάνω απ όλα, συσπείρωση μπορεί να πετύχει ο αντιναζισμός του καταστροφικού εξαρχειώτικου αναρχισμού ο οποίος έκανε το ιστορικό έγκλημα να συκοφαντήσει τη λαϊκή εικόνα της εξέγερσης του Νοέμβρη και ο οποίος απωθεί εντελώς τις πλατειές μάζες και ιδιαίτερα σαν προστατευμένος από τις κυβερνήσεις καθώς ανέλαβε να καίει επί δεκαετίες τελετουργικά το κέντρο της πόλης και μαζί μ αυτό τις ελληνικές σημαίες για να δώσει τελικά στους ναζήδες τον ονειρεμένο εσωτερικό εχθρό που αναζητάει κάθε δήθεν κόμμα της τάξης για να συσπειρώσει κατ’ αρχήν τις κατεστραμμένες μικροαστικές μάζες και μετά ότι μπορεί από τη φτωχολογιά.

Το καλό σε αυτή την πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί ο πραγματικά δημοκρατικός και αριστερός κόσμος της χώρας μας μπροστά στην επικίνδυνη ναζιφασιστική επέμβαση στα σχολεία είναι ότι τώρα τα ψέματα τέλειωσαν. Όλες οι αυταπάτες ότι ο ναζισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί από αποσπάσματα αποφασισμένων αντιναζιστών γκρεμίζονται με πάταγο. Τώρα μόλις αρχίζει να γίνεται αντιληπτό ότι οι ναζί είναι απλά ένα παράρτημα του κεντρικού πολιτικού κόσμου και ότι αυτός ο κόσμος νικιέται μόνο με μια πολιτική που κερδίζει τις μάζες, και μαζική αντιναζιστική πολιτική σημαίνει ρήξη με τον κάλπικο, αγοραίο, υποκριτικό, προβοκατόρικο αντιφασισμό -αντιναζισμό του ΣΥΡΙΖΑ, του ψευτοΚΚΕ και της μικροαστικής εξωκοινοβουλευτικής αυλής τους.

Ήρθε η ώρα για την κλασική και μόνη νικηφόρα πολιτική αυτή του λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου που στον πυρήνα του θα έχει το ενιαίο ταξικό μέτωπο των εργαζομένων καθώς οι ίδιες δυνάμεις που σκοτώνουν τη δημοκρατία και τους γειτονικούς λαούς είναι οι ίδιες που σαμποτάρουν την παραγωγή, εξαθλιώνουν τα μεροκάματα, και βυθίζουν σήμερα το λαό, ιδιαίτερα τη νεολαία στο σκοτάδι της ανεργίας, είναι οι ίδιες που θα τον καταδυναστεύσουν βάναυσα και θα τον ρίξουν σε έναν άδικο πόλεμο αν δεν αναχαιτιστούν.

Πάρθηκε από http://oakke.blogspot.com/2018/11/www_29.html#more