Friedrich Engels: Για τον αντισημιτισμό

Το άρθρο του Ένγκελς με τίτλο “για τον αντισημιτισμό γράφτηκε στις 19 Απρίλη 1890. Ήταν μια επιστολή του στη βιενέζικη Arbeiter-Zeitung (1)  όπου και δημοσιεύθηκε  λίγο αργότερα (Arbeiter-Zeitung, No 19, 9 Μάη, 1890).

Φρίντριχ Ένγκελς Για τον αντισημιτισμό

Το αν θα μπορούσε να κάνετε περισσότερο κακό παρά καλό με τον αντισημιτισμό σας είναι κάτι που σας ζητώ να το εξετάσετε. Γιατί ο αντισημιτισμός είναι ενδεικτικός μιας καθυστερημένης κουλτούρας, το οποίο είναι ο λόγος που θα βρεθεί μόνο στην Πρωσία(2) και την Αυστρία(3), και στη Ρωσία(4). Όποιος επιδιδόταν στο τσαλαβούτημα στον αντισημιτισμό, είτε στην Αγγλία ή στην Αμερική, απλά θα γελοιοποιούνταν, ενώ στο Παρίσι η μόνη εντύπωση που δημιουργείται από τα γραπτά του Μ. Drumont(5) –κατά πολύ πιο πνευματώδη από των γερμανών αντισημιτών– είναι εκείνη ενός διάττοντα αστέρα.

Επιπλέον, τώρα που είναι υποψήφιος για το Δημοτικό Συμβούλιο, έχει πραγματικά υποχρεωθεί να ανακηρύξει τον εαυτό του έναν αντίπαλο του χριστιανικού κεφαλαίου όχι λιγότερο από του εβραϊκού. Και ο Μ. Drumont θα διαβαζόταν ακόμη και αν ο ίδιος υιοθετούσε την αντίθετη άποψη.

Στην Πρωσία είναι οι κατώτεροι ευγενείς, οι γιούνκερς με εισόδημα 10.000 μάρκα και δαπάνες 20.000, και ως εκ τούτου υποκείμενοι στην τοκογλυφία, που επιδίδονται στον αντισημιτισμό, ενώ τόσο στην Πρωσία όσο και στην Αυστρία μια ηχηρή χορωδία παρέχεται από εκείνους τους οποίους έχει καταστρέψει ο ανταγωνισμός από το μεγάλο κεφάλαιο – τη μικροαστική τάξη, ειδικευμένους τεχνίτες και μικρούς καταστηματάρχες. Αλλά στο βαθμό που το κεφάλαιο, σημιτικό ή άριο(6), με περιτομή ή βαφτισμένο, καταστρέφει αυτές τις τάξεις της κοινωνίας, που είναι απ’ άκρη σ’ άκρη αντιδραστικές, κάνει μόνο αυτό που εντάσσεται στην ιστορική υπηρεσία του, και το κάνει καλά· βοηθά να εξωθηθούν οι καθυστερημένοι Πρώσοι και Αυστριακοί προς τα εμπρός μέχρι να φτάσουν τελικά το σημερινό επίπεδο στο οποίο όλες οι παλιές κοινωνικές διακρίσεις μετατρέπονται σε μια μεγάλη αντίθεση – καπιταλιστές και μισθωτοί εργάτες. Μόνο σε μέρη όπου αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη, όπου δεν υπάρχει ισχυρή καπιταλιστική τάξη και επομένως ούτε ισχυρή τάξη των μισθωτών εργατών, όπου το κεφάλαιο δεν είναι ακόμη αρκετά ισχυρό ώστε να αποκτήσει τον έλεγχο της εθνικής παραγωγής στο σύνολό της, έτσι ώστε οι δραστηριότητές του κυρίως περιορίζονται στο Χρηματιστήριο –με άλλα λόγια, εκεί όπου η παραγωγή είναι ακόμα στα χέρια των αγροτών, γαιοκτημόνων, τεχνιτών και άλλων παρόμοιων τάξεων που επιβιώνουν από το Μεσαίωνα– εκεί, και μόνο εκεί, είναι το κεφάλαιο κυρίως εβραϊκό, και εκεί είναι μόνο ο αντισημιτισμός διαδεδομένος.

Στη Βόρεια Αμερική δεν θα βρεθεί ούτε ένας Εβραίος μεταξύ των εκατομμυριούχων(7), των οποίων ο πλούτος μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, μόλις και μετά βίας να εκφραστεί με τα πενιχρά μας μάρκα, γκούλντεν(8) ή φράγκα, και σε σύγκριση με αυτούς τους Αμερικάνους, οι Ρότσιλντ(9) είναι πραγματικά άποροι. Και ακόμα και στην Αγγλία, ο Ρότσιλντ είναι ένας άνθρωπος με μέτρια μέσα, όταν, για παράδειγμα, συγκριθεί με τον Δούκα του Γουεστμίνστερ(10). Ακόμα και στη δική μας Ρηνανία από την οποία, με τη βοήθεια των Γάλλων, διώξαμε την αριστοκρατία πριν από 95 χρόνια(11) και όπου έχουμε δημιουργήσει τη σύγχρονη βιομηχανία, μάταια θα αναζητήσει κανείς Εβραίους.

Ως εκ τούτου, ο αντισημιτισμός είναι απλά η αντίδραση των παρακμαζόντων μεσαιωνικών κοινωνικών στρωμάτων εναντίον μιας σύγχρονης κοινωνίας, που αποτελείται βασικά από καπιταλιστές και μισθωτούς εργάτες, έτσι ώστε να εξυπηρετεί μόνο αντιδραστικούς σκοπούς κάτω από ένα δήθεν σοσιαλιστικό μανδύα· είναι μια εκφυλισμένη μορφή φεουδαρχικού σοσιαλισμού και δεν μπορεί να έχει τίποτα κοινό μαζί του. Το ίδιο το γεγονός της ύπαρξής του σε μια περιοχή είναι απόδειξη ότι δεν υπάρχει ακόμη αρκετό κεφάλαιο εκεί. Το κεφάλαιο και η μισθωτή εργασία είναι σήμερα αδιαίρετα. Όσο πιο ισχυρό γίνεται το κεφάλαιο και, συνεπώς, η τάξη των μισθωτών, τόσο πλησιάζει η εξαφάνιση της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Αυτό που θα επιθυμούσα, λοιπόν, για μας τους Γερμανούς, στους οποίους θέλω να υπολογίζω επίσης τους Βιεννέζους, είναι να αναπτυχθεί η καπιταλιστική οικονομία με ένα πραγματικά αλματώδη ρυθμό παρά να πέσει αργά σε στασιμότητα.

Επιπλέον, ο αντισημίτης παρουσιάζει τα γεγονότα σε ένα εντελώς ψευδές φως. Δεν ξέρει καν τους Εβραίους που επικρίνει, αλλιώς θα γνώριζε ότι, χάρη στον αντισημιτισμό στην Ανατολική Ευρώπη, και την ισπανική Ιερά Εξέταση στην Τουρκία, υπάρχουν εδώ στην Αγγλία και στην Αμερική χιλιάδες και χιλιάδες εβραίοι προλετάριοι· και είναι ακριβώς αυτοί οι Εβραίοι εργάτες που υφίστανται τη χειρότερη εκμετάλλευση και μαστίζονται πιο πολύ από τη φτώχεια. Στην Αγγλία κατά τη διάρκεια των τελευταίων δώδεκα μηνών είχαμε τρεις απεργίες από εβραίους εργάτες(12). Μπορεί λοιπόν να αναμένεται να συμμετάσχουμε στον αντισημιτισμό στον αγώνα μας ενάντια στο κεφάλαιο;

Επιπλέον, χρωστάμε πολλά στους Εβραίους. Αφήνοντας κατά μέρος τον Χάινε(13) και τον Μπέρνε(14), ο Μαρξ ήταν ένας ακραιφνής Εβραίος· ο Λασάλ(15) ήταν Εβραίος. Πολλοί από τους καλύτερους ανθρώπους μας είναι Εβραίοι. Ο φίλος μου ο Βίκτωρ Άντλερ(16), ο οποίος βρίσκεται τώρα σε μια βιενέζικη φυλακή για την αφοσίωσή του στην υπόθεση του προλεταριάτου, ο Έντουαρντ Μπερνστάιν(17), συντάκτης του Sozialdemokrat του Λονδίνου, ο Πάουλ Σίνγκερ(18), ένας από τους καλύτερους άνδρες μας στο Ράιχσταγκ – άνθρωποι που είμαι υπερήφανος να τους αποκαλώ φίλους μου, και όλοι τους Εβραίοι!(19) Κατόπιν όλων, εγώ ο ίδιος είχα βαπτιστεί σε Εβραίο από την Gartenlaube(20) και, μάλιστα, εάν μου επιβαλλόταν να διαλέξω, θα προτιμούσα ευχαρίστως να είμαι Εβραίος παρά «Χερ φον»(21)!

Σημειώσεις

1. Ο Ένγκελς έγραψε το γράμμα αυτό ως απάντηση στον αυστριακό τραπεζοϋπάλληλο Isidor Ehrenfreund, μέλος μιας ένωσης τραπεζοϋπαλλήλων. Ο Ehrenfreund είχε γράψει στον Ένγκελς πως ο αντισημιτισμός ήταν κυρίαρχος στην ένωση όπως και στο βιεννέζικο πληθυσμό και πως έπαιρνε τη μορφή της καμπάνιας ενάντια στο εβραϊκό κεφάλαιο.

2. Το 1900 η Πρωσία είχε πληθυσμό 34.472.000 κατοίκων με 392.000 Εβραίους. Πηγή: Jewish Encyclopedia.

3. Σύμφωνα με απογραφή του 1910 στην Αυστροουγγαρία σε σύνολο 45 εκατομμυρίων κατοίκων υπήρχαν 1,2 εκατομμύρια Εβραίοι στην περιοχή της Αυστρίας, 0,9 εκ. στην Ουγγαρία, γύρω στο 5% αντίστοιχα του πληθυσμού.

4. Σύμφωνα με την τσαρική απογραφή του 1897 σε σύνολο 125 εκατομμύρια κατοίκους της Ρωσίας περισσότερα από 5 εκατομμύρια (~4%) ήταν ακόλουθοι του Ιουδαϊσμού και ομιλούσαν τα Γίντις.

5. Εντουάρ Ντρουμόντ (1844-1917), Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας, ιδρυτής της Αντισημιτικής Λίγκας της Γαλλίας το 1889 και εκδότης της εφημερίδας La Libre Parole η οποία είχε ένα υποτιθέμενο αντικαπιταλιστικό τόνο ταυτίζοντας τους Εβραίους με τον καπιταλισμό και καταγγέλλοντας διάφορα οικονομικά σκάνδαλα.

6. Άριοι αποκαλούνταν από τα μέσα του 19ου αιώνα ως περίπου το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου οι λαοί της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας.

7. Το 1850 υπήρχαν μόλις 19 εκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ αλλά προς το τέλος του 19ου αιώνα είχαν ανέλθει σε 4.000.

8. Το παλιό νόμισμα της Ολλανδίας.

9. Οικογένεια με κυρίαρχο ρόλο στον χρηματοπιστωτικό τομέα στο 19ο αιώνα. Η δυναστεία των Ρότσιλντ είναι το αγαπημένο θέμα των αντισημιτικών θεωριών συνωμοσίας. Οι Ρότσιλντ δάνεισαν μεταξύ άλλων το νεοσύστατο ελληνικό κράτος το 1832 όπως και τη νεοσύστατη ανεξάρτητη από την Πορτογαλία Βραζιλία το 1825. Ο 20ός αιώνας σήμανε τον παραγκωνισμό τους από πολύ ισχυρότερους κεφαλαιοκράτες και μεγιστάνες.

10. Hugh Grosvenor, 1ος δούκας του Ουέστμινστερ (1825-1899), Άγγλος γαιοκτήμονας και πολιτικός, κατά τον θάνατο του θεωρούνταν ως ο πλουσιότερος άνθρωπος της Βρετανίας.

11. Αναφορά στη Δημοκρατία του Μάιντς (Mainzer Republik) το 1793 η οποία υπήρξε το πρώτο δημοκρατικό πολίτευμα σε γερμανικό έδαφος. Ιδρύθηκε με την εισβολή των γαλλικών επαναστατικών στρατευμάτων και εγχώριου γιακωβίνικου ομίλου.

12. Τον Σεπτέμβριο του 1889 έγινε η μεγάλη απεργία των Εβραίων ραπτών του ανατολικού Λονδίνου με κύριο αίτημα την εφαρμογή ενός ωραρίου 10,5 ωρών. Ακολούθησε η απεργία των αρτοποιών το Νοέμβριο του 1889 και αυτή των τσαγκάρηδων τον Μάρτιο-Απρίλιο του 1890. Η τελευταία κέρδισε το δικαίωμα εργασίας σε εργαστήρια και όχι από το σπίτι και την εργασιακή διαβούλευση.

13. Ο Χάινριχ Χάινε (Christian Johann Heinrich Heine, Ντίσελντορφ 13 Δεκεμβρίου 1797 – Παρίσι 17 Φεβρουαρίου 1856) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς ποιητές του 19ου αιώνα.

14. Λούντβιχ Μπέρνε (1786-1837), Γερμανός πολιτικός και σατιρικός συγγραφέας συντάκτης σε φιλελεύθερες εφημερίδες.

15. Φέρντιναντ Λασάλ (1825-1864), φιλόσοφος πρωτεργάτης του γερμανικού σοσιαλιστικού κινήματος, υπέρμαχος μιας κρατικίστικης εκδοχής του σοσιαλισμού.

16. Βίκτωρ Άντλερ (1852-1918), ιδρυτής του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού κόμματος Αυστρίας (1888). Μετέπειτα οπαδός της συμμετοχής της Αυστρίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

17. Έντουαρτ Μπερνστάιν, (1850-1932), στέλεχος του SPD και φίλος του Ένγκελς, μετέπειτα εισήγαγε τη θεωρία του εξελικτικού σοσιαλισμού και του ρεβιζιονισμού.

18. Πάουλ Σίνγκερ (1844-1911), πρόεδρος μαζί με τον Μπέμπελ του SPD από το 1892. Στην κηδεία του ο Λένιν αναφέρει πως συμμετείχε 1 εκατομμύριο κόσμος!

19. Μπορούμε να προσθέσουμε μαρξιστές μετά τον Μαρξ όπως: Λέων Τρότσκι, Βλαντιμίρ Λένιν (ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του), Λεβ Κάμενεφ, Γκριγκόρι Ζηνόβιεφ, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Μπέλα Κουν, Γκεόργκι Λούκατς και τον διεθνώς αναγνωρισμένο ιστορικό Έρικ Χομπσμπάουμ.

20. Γερμανική εφημερίδα (1853-1944) ευρείας κυκλοφορίας με τιράζ εκατοντάδων χιλιάδων φύλλων και μαζικότατου αναγνωστικού κοινού, απευθυνόταν στη γερμανική οικογένεια των μεσαίων τάξεων.

21. Γερμανική προσφώνηση δηλωτική μέλους της αριστοκρατίας.

Πάρθηκε από https://www.google.com/amp/s/theshadesmag.wordpress.com/2017/07/31/engels-gia-ton-antisimitismo/amp/

Για την παγκοσμιοποίηση...

Όπως κάθε αντιδραστικός αντικαπιταλισμός στην ιστορία, έτσι κι αυτός ενάντια στην παγκοσμιοποίηση θέλει και μπορεί να βλέπει μόνο τη μια, την καταστροφική πλευρά του κεφάλαιου. Είναι αδύνατο από την φύση των αντιδραστικών αντικαπιταλιστικών τάξεων, να δουν την πλευρά των παραγωγικών δυνάμεων που το κεφάλαιο εκπροσωπεί και που επί ποινή θανάτου οφείλει διαρκώς να επαναστατικοποιεί. Έτσι όχι μόνο επιτίθενται και στην παραγωγική πλευρά του αλλά βασικά επιτίθενται με περισσότερη λύσσα σε αυτήν γιατί αντιλαμβάνονται ότι οι νέες γιγαντιαίες παραγωγικές δυνάμεις είναι αυτές που θα δώσουν το τελειωτικό μοιραίο χτύπημα σε όλες τις αντιδραστικές τάξεις.

Έτσι λοιπόν επιτίθενται στη συγκέντρωση των παραγωγικών δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα, επιτίθενται στην επικοινωνία και το σπάσιμο των συνόρων και τέλος επιτίθενται στις νέες επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις. Επιτίθενται δηλαδή σε όλους εκείνους τους παράγοντες στους οποίους το συνειδητό διεθνές προλεταριάτο βλέπει την μελλοντική του απελευθέρωση και ευημερία.

Η κα­πι­τα­λι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση γε­νικά, δη­λα­δή α­ντι­κει­με­νι­κά-ι­στο­ρι­κά, α­πο­τε­λεί μια προ­ο­δευ­τι­κή δια­δι­κα­σί­α που ο­δη­γεί στην ό­λο και στε­νό­τε­ρη αλ­λη­λο­σύν­δε­ση κρα­τών, ε­θνών και λα­ών, την ο­ποί­α το κε­φά­λαιο πραγ­μα­το­ποιεί α­ντι­κει­με­νικά, ξέ­χω­ρα α­πό τη θέ­λη­σή του, σπά­ζο­ντας μέ­σα α­πό την πα­ρα­γω­γι­κή διε­θνο­ποί­η­ση τα ε­θνι­κά σύ­νο­ρα, δια­δι­κα­σί­α που α­πο­τε­λεί, ε­πί­σης α­ντι­κει­με­νι­κά, μέ­σο προ­σέγ­γι­σης στο σο­σιαλι­στι­κή ε­πα­νά­στα­ση και στο α­τα­ξι­κό μέλ­λον, ό­πως τό­νι­ζε πά­ντα ο Λέ­νιν, αλ­λά και οι Μαρ­ξ - Έν­γκελ­ς.

Σημαίνει αυτό ότι το συνειδητό προλεταριάτο χαιρετίζει τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό; Όχι. Αντίθετα θέλει να ανατρέψει τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, στο βαθμό που είναι κι αυτός μια αναπτυγμένη ώριμη εκδήλωση του ιμπεριαλισμού. Όμως θέλει να τον ανατρέψει όχι επειδή είναι παγκοσμιοποιημένος, αλλά αποκλειστικά επειδή είναι καπιταλισμός. Μάλιστα χαιρετίζει την παγκοσμοιοποιημένη του πλευρά, κυρίως γιατί πάνω σ’ αυτήν θα πατήσει για να την ανατρέψει. Γιατί είναι αυτή η πλευρά που θα αποτελέσει την βάση για την διεθνή ενότητα των εργατών. Μόνο μια τέτοια ενότητα σε τελική ανάλυση θα μπορεί να αντιπαρατεθεί και να νικήσει το διεθνές κεφάλαιο. Και μια τέτοια ενότητα είναι δυνατή πάλι σε τελική ανάλυση μόνο αν δημιουργηθούν όχι απλά οι ιδεολογικοί, αλλά κυρίως οι υλικοί όροι για το πραγματικό, υλικό πέσιμο των συνόρων και για τη συντριβή των εθνικισμών που έχουν αποτελέσει ως τώρα το μεγαλύτερο βαρίδι στην προλεταριακή επανάσταση.

Σημαίνει μήπως αυτό ότι το πέσιμο των συνόρων και η διεθνής ενότητα του κεφάλαιου θα μετριάσει και θα κάνει πιο ανώδυνη την διεθνή ταξική πάλη όπως πιστεύουν μερικοί σοσιαλδημοκράτες, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης; Όχι. Αντίθετα θα την κάνει πιο ωμή, πιο ανοιχτή και πιο βίαιη. Μάλιστα μερικοί από τους αντικαπιταλιστές εχθρούς της παγκοσμιοποίησης είναι καλυμμένοι ρεφορμιστές που την τρέμουν ακριβώς επειδή αυτή κάνει πιο ξεκάθαρη την ταξική καταπίεση δηλαδή της στερεί τον εθνικό μανδύα ο οποίος τόσο περιπλέκει τα πράγματα.

Αντίθετα λοιπόν ακριβώς από την “αναγκαστική” θέση του αντικαπιταλιστικού επαναστατικού προλεταριάτου υπέρ της παγκοσμιοποίησης, οι μικροαστοί και κυρίως οι σοσιαλφασίστες αντικαπιταλιστές εξεγείρονται ενάντια στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κύρια επειδή είναι παγκοσμιοποιημένος. Μάλιστα εξεγείρονται πάνω απ’ όλα γιατί “αφομιώνει τα έθνη”, “καταργεί τις εθνικές ταυτότητες και κουλτούρες” τις “παραδόσεις” κ.λπ. Αυτά τα λέγανε πάντα εθνικιστές, παπάδες και αντισημίτες.

Ασφαλώς από τα ρεύματα της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας, δηλαδή από τους εθνικιστές, τους οπαδούς της επιστροφής στη φύση, τους θρησκόληπτους, τους αντισημίτες και τους ιδεαλιστές κάθε είδους δεν μπορεί να περιμένει κανείς κάτι άλλο. Αυτά τα ρεύματα εκφράζουν τουλάχιστον τον αιώνιο τρόμο της καθυστέρησης μπροστά στην πρόοδο.

Όμως πρέπει να είναι κανείς ξεχωριστά αυστηρός απέναντι σε εκείνους που πολεμάνε την παγκοσμιοποίηση σηκώνοντας τη σημαία του μαρξισμού – λενινισμού. Αυτοί είναι απόλυτα ασυνεπείς και ανέντιμοι χώρια από την αντιδραστική τους θέση. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που αυτοί ακριβώς αποτελούν την ακροδεξιά, δηλαδή την σοσιαλφασιστική πλευρά του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης, στον ίδιο βαθμό με τους ανοιχτούς ναζιστές.
Γι’ αυτούς που παριστάνουν τον μαρξιστή – λενινιστή υπάρχουν άφθονες φράσεις σαν αυτή του Λένιν: “Μένει η παγκόσμια ιστορική τάση του καπιταλισμού να σπάζει τους εθνικούς φραγμούς, να σβήσει τις εθνικές διαφορές και να αφομοιώνει τα έθνη, τάση που από δεκαετία σε δεκαετία εκδηλώνεται με όλο και μεγαλύτερη ισχύ και αποτελεί έναν από ισχυρότερους κινητήρες που μετατρέπουν τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό”.

Α­πό γε­νι­κή ι­δε­ο­λο­γι­κή ά­πο­ψη οι α­ντι-πα­γκο­σμιοποι­η­τές το­πο­θε­τού­νται στην ί­δια πλευ­ρά του ι­στο­ρι­κού ο­δο­φράγ­μα­τος με τους α­να­το­λι­κούς ρω­σο­κι­νέ­ζους μο­νο­πω­λι­στές και βέ­βαια με τους α­νά τον κόσμο νε­ο­να­ζι­στές και ε­δώ με τους χρυ­σαυ­γί­τες, που εί­ναι οι πρώ­τοι και βα­θύτε­ροι πο­λέ­μιοι της “ε­θνο­κτό­νου πα­γκο­σμιο­ποι­ή­σε­ως” των “ε­βραιο­φι­λε­λεύ­θερων”.

Σε ό,τι α­φο­ρά ει­δι­κό­τε­ρα τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, ό­πως α­πο­κα­λούν την πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που πραγ­μα­το­ποιεί το δυ­τι­κό ι­μπε­ρια­λιστι­κό μο­νο­πω­λια­κό κε­φά­λαιο α­σκώ­ντας πο­λι­τι­κή, οι­κο­νο­μι­κή α­κό­μα και στρα­τιω­τι­κή ε­πέμ­βα­ση στις μη α­νε­πτυγ­μέ­νες ή α­δύ­να­μες χώ­ρες, αυ­τή μπο­ρεί να εί­ναι ο πιο με­γά­λος ε­χθρός των λα­ών μό­νο ό­ταν και μό­νο στο βαθ­μό που αυ­τή έ­χει α­πέ­να­ντί της κυ­ρί­ως την προ­λε­τα­ρια­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση που εί­ναι η επα­να­στα­τι­κή α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή ε­νό­τη­τα των λα­ϊ­κών οι­κο­νο­μιών ή στο βαθμό που έ­χει α­πέ­να­ντί της γε­νι­κό­τε­ρα την α­ντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή πα­γκο­σμιοποί­η­ση, δη­λα­δή την σχε­τι­κή ε­νο­ποί­η­ση των οι­κο­νο­μιών των λι­γό­τε­ρο κα­πι­ταλι­στι­κά α­νε­πτυγ­μέ­νων κρα­τών στη βά­ση των αρ­χών του α­μοι­βαί­ου ο­φέ­λους και της μη α­νά­μει­ξης των ι­σχυ­ρών και α­νε­πτυγ­μέ­νων χω­ρών στις ε­σω­τε­ρι­κές υ­πο­θέ­σεις τους. Μια τέ­τοια πε­ρί­ο­δος φι­λε­λεύ­θε­ρης ι­μπε­ρια­λι­στι­κής α­ντί­δρα­σης ή­ταν αυ­τή με­τά τον Β’ πα­γκό­σμιο πό­λε­μο ό­που οι Η­ΠΑ, με νι­κη­μέ­νο το να­ζι­σμό, η­γή­θη­καν της πά­λης ε­νά­ντια στο σο­σια­λι­στι­κό στρα­τό­πε­δο και στους ε­θνο-α­νε­ξαρ­τη­σια­κούς και α­ντια­ποι­κια­κούς α­γώ­νες του Τρί­του Κό­σμου.

Αυ­τή η προ­ο­δευ­τι­κού τύ­που πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση εί­ναι α­ντί­θε­τη στην πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση των φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­μπε­ρια­λι­στών που με την μο­νο­πω­λιακή τους συ­γκέ­ντρω­ση, την τε­χνο­λο­γι­κή και χρη­μα­τι­στι­κή τους ι­σχύ αλ­λά και με την πο­λι­τι­κή, α­κό­μα και τη στρα­τιω­τι­κή τους ε­πέμ­βα­ση, ε­πι­χει­ρούν να κυ­ριαρ­χή­σουν στις ε­σω­τε­ρι­κές α­γο­ρές των κρα­τών που οι οι­κο­νο­μί­ες τους βρί­σκο­νται σε προ­μο­νο­πω­λια­κό στά­διο, ο­πό­τε τις ε­μπο­δί­ζουν α­ντι­κει­με­νικά να συ­γκε­ντρώ­νουν τις υ­λι­κο­τε­χνι­κές τους δυ­νά­μεις και το ζω­ντα­νό πα­ραγω­γι­κό τους δυ­να­μι­κό τους μέ­σα α­πό την προ­στα­σί­α -για έ­να με­γά­λο διά­στη­μα- της συσ­σώ­ρευ­σης και του εκ­συγ­χρο­νι­σμού του ντό­πιου πα­ρα­γω­γι­κού τους κεφά­λαιου. Μό­νο έτσι αυ­τές θα μπο­ρού­σαν να στα­θούν με ί­σους ό­ρους στον οι­κο­νο­μι­κό α­ντα­γω­νι­σμό του δυ­τι­κού μο­νο­πώ­λιου.

Ό­μως α­κό­μα και η φι­λε­λεύ­θε­ρη ι­μπε­ρια­λι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση μπο­ρεί να εί­ναι προ­ο­δευ­τι­κή σε ό­σο βαθ­μό α­ντι­πα­ρα­τί­θε­ται στην πα­γκο­σμιοποί­η­ση που ε­πι­χει­ρούν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν με την ω­μή ε­ξω­οι­κο­νο­μι­κή βί­α οι μο­νο­πω­λι­στές α­να­το­λι­κού φα­σι­στι­κού τύ­που, δη­λα­δή οι ι­μπε­ρια­λι­στές ρώ­σι­κου και κι­νέ­ζι­κου τύ­που. Αυ­τοί συσ­σω­ρεύ­ουν πο­λι­τι­κο-δι­πλω­μα­τι­κή, στρα­τιω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ι­σχύ α­σκώ­ντας ω­μή βί­α στους λα­ούς τους και εξω­τε­ρι­κή βί­α σε άλ­λους υ­πο­τε­λείς τους λα­ούς και χώ­ρες, ε­πι­διώ­κο­ντας τε­λικά μια βί­αι­η α­να­δια­νο­μή του πα­γκό­σμιου πλού­του ε­ξα­πο­λύ­ο­ντας πό­λε­μο λη­στρι­κού, α­ποι­κιο­κρα­τι­κού α­κό­μα και δου­λο­κτη­τι­κού χι­τλε­ρι­κού τύ­που ε­νά­ντια και σε τρι­το­κο­σμι­κές, αλ­λά και σε άλ­λες ι­μπε­ρια­λι­στι­κές χώ­ρες.

Για να υ­πο­νο­μεύ­σουν την πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ι­σχύ των α­ντι­πάλων τους φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­μπε­ρια­λι­στών και για να κερ­δί­σουν στρα­τη­γι­κές θέ­σεις πα­ντού στον κό­σμο στα πλαί­σια της προ­ε­τοι­μα­σί­ας του με­γά­λου πο­λέμου τους, οι φα­σι­στι­κοί κρατι­κο­μο­νο­πω­λια­κοί κα­πι­τα­λι­σμοί συμ­μα­χούν με τις πιο ε­πι­θε­τι­κές, τις πιο σο­βι­νι­στι­κές με­ρί­δες των αρ­χου­σών τά­ξε­ων ό­λων των χω­ρών και υ­πο­θάλ­πουν τα πιο α­ντι­δρα­στι­κά “α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κά” κι­νήμα­τα των μη κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων, κι­νή­μα­τα που θέ­λουν να γυ­ρί­σουν πί­σω τον τρο­χό της ι­στο­ρί­ας, ό­πως εί­ναι αυ­τά των πιο πα­ρα­γω­γι­κά κα­θυ­στε­ρη­μέ­νων τμημά­των της μι­κρο­α­στι­κής τά­ξης ή της πιο πα­ρα­σι­τι­κής κρα­τι­κής γρα­φειο­κρατί­ας ή ε­πί­σης αυ­τά των ο­πα­δών της φυ­σι­κής οι­κο­νο­μί­ας και της πα­τριαρ­χί­ας.

Τέ­τοια εί­ναι η συμ­μα­χί­α των ρώ­σων κρα­τι­κο­ο­λι­γαρ­χών με τις καθυ­στε­ρη­μέ­νες μι­κρο­α­στι­κές μά­ζες στις ο­ποί­ες δου­λεύ­ουν την ου­το­πί­α ό­τι μπο­ρούν να κα­τα­στρέ­ψουν τις σύγ­χρο­νες πα­ρα­γω­γι­κές δυ­νά­μεις. Στην πρά­ξη, βέ­βαια, κα­τα­στρέ­φουν μό­νο ε­κεί­νες, τις πιο σύγ­χρο­νες, των α­ντα­γω­νι­στών τους και αυ­τές μόνο εν μέ­ρει. Αυ­τά τα κι­νή­μα­τα οι α­να­το­λι­κοί κρα­τι­κο­φα­σίστες τα σέρ­νουν πί­σω α­πό τον δι­κό τους φα­σι­στι­κό κα­πι­τα­λι­σμό-ι­μπε­ρια­λι­σμό που, ε­κτός α­πό πιο κα­τα­πιε­στι­κός, εί­ναι πο­λύ πιο κα­θυ­στε­ρη­μέ­νος πα­ρα­γωγι­κά και γι’ αυ­τό κά­νει πιο ε­πι­σφα­λή μια σο­σια­λι­στι­κή οικο­δό­μη­ση μετά α­πό την ε­πα­νά­στα­ση που θα τον α­να­τρέ­ψει. Α­πό την άλ­λη ό­μως, ε­ξαι­τί­ας της ω­μής βί­ας που α­σκεί στους λα­ούς πά­νω στους ο­ποί­ους κυ­ριαρ­χεί, ο φα­σι­στικός κα­πι­τα­λι­σμός ε­πι­τα­χύ­νει το ξέ­σπα­σμα μιας ε­πα­νά­στα­σης. Η α­ντί­φα­ση δηλα­δή εί­ναι ό­τι μια τέ­τοια επα­νά­στα­ση ό­σο πιο εύ­κο­λα ξε­σπά­ει τό­σο πιο δύσκο­λα μπο­ρεί να στα­θε­ρο­ποι­η­θεί λό­γω σχε­τι­κής κα­θυ­στέ­ρη­σης των πα­ρα­γω­γικών δυ­νά­με­ων, ό­πως θα μπο­ρού­σε σε μια κα­πι­τα­λι­στι­κά πιο α­νε­πτυγ­μέ­νη και πιο δη­μο­κρα­τι­κή χώ­ρα.

Ο Λέ­νιν σε έ­να πε­ρί­φη­μο γράμ­μα του στον Γκόρ­κυ στις 3 του Γε­νά­ρη του 1911 ή­δη ξε­κα­θά­ρι­ζε αυ­τά τα ζη­τή­μα­τα δια­κρί­νο­ντας α­νά­με­σα σε δύ­ο εί­δη κα­πι­τα­λι­σμών, τον μαυ­ρο-ε­κα­το­νταρ­χί­τι­κο και ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό, τον κα­πι­τα­λι­σμό δη­λα­δή των μο­ναρ­χι­κών και των γαιο­κτη­μό­νων με­γά­λων βιομη­χά­νων, που ή­ταν από μια ά­πο­ψη το ι­στο­ρι­κό πρό­δρο­μο και α­νά­λο­γο του φα­σιστι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, και τον να­ρό­ντνι­κο κα­πι­τα­λι­σμό, που εί­ναι το ι­στο­ρικό πρό­δρο­μο και α­νά­λο­γο του φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού, που ο Λέ­νιν τον χα­ρα­κτη­ρί­ζει “δη­μο­κρα­τι­κό”.

“Θα ή­ταν δον­κι­χω­τι­σμός και κλαψού­ρι­σμα”, έ­γρα­φε ο Λέ­νιν, “αν οι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες έ­λε­γαν στους ερ­γά­τες ό­τι θα μπο­ρού­σε να υ­πάρ­χει σω­τη­ρί­α κά­που ξέ­χω­ρα α­πό την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού, και ό­χι μέ­σω της α­νά­πτυξης του κα­πι­τα­λι­σμού. Αλ­λά δεν λέ­με αυ­τό. Λέ­με το κε­φά­λαιο θα σας κα­τα­πιεί, θα κα­τα­πιεί τους Πέρ­σες, θα κα­τα­πιεί τους πά­ντες, και θα συ­νε­χί­σει να κατα­πί­νει ω­σό­του το α­να­τρέ­ψε­τε. Αυ­τή εί­ναι η α­λή­θεια. Και μην ξε­χά­σε­τε να προ­σθέ­σε­τε: Χω­ρίς την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού δεν υ­πάρ­χει εγ­γύ­η­ση για νίκη πά­νω του.
Οι μαρ­ξι­στές δεν υ­πο­στη­ρί­ζουν ού­τε έ­να α­ντι­δρα­στι­κό μέ­τρο, όπως εί­ναι η α­πα­γό­ρευ­ση των τρά­στ, ο πε­ριο­ρι­σμός του ε­μπο­ρί­ου κλπ. Στον κα­θένα τα δι­κά του. Ας α­φή­σου­με τους Κο­μια­κόφ και Σια να χτί­ζουν σι­δη­ρο­δρό­μους δια­μέ­σου της Περ­σί­ας, ας τους στέλ­νου­με τους Λια­κόβ, ό­μως η δου­λειά των μαρ­ξι­στών εί­ναι να τους εκ­θέ­τουν στους ερ­γά­τες. Αν αυ­τό τρώ­ει τους ερ­γάτες λέ­νε οι μαρ­ξι­στές, ε­άν τους στραγ­γα­λί­ζει, α­ντα­πο­δώ­στε.
Η α­ντί­στα­ση στην α­ποι­κια­κή πο­λι­τι­κή και στη διε­θνή λε­η­λα­σί­α μέσω της ορ­γά­νω­σης του προ­λε­τα­ριά­του, μέ­σω της υ­πε­ρά­σπι­σης της ελευ­θε­ρί­ας του προ­λε­τα­ρια­κού α­γώ­να δεν κα­θυ­στε­ρεί την α­νά­πτυ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού, αλ­λά την ε­πι­τα­χύ­νει, α­να­γκά­ζο­ντάς τον να κα­τα­φύ­γει σε πιο πο­λι­τι­σμέ­νες, τε­χνι­κά ψη­λό­τε­ρες κα­πι­τα­λι­στι­κές με­θό­δους. Υ­πάρ­χει κα­πι­τα­λι­σμός και κα­πι­τα­λι­σμός. Υ­πάρ­χει ο μαυ­ρο-­ε­κα­το­νταρ­χί­τι­κος ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­ταλι­σμός και ο να­ρό­ντνι­κος (“ρε­α­λι­στι­κός, δη­μο­κρα­τι­κός”, σφύ­ζων α­πό “δρα­στη­ριό­τη­τα”) κα­πι­τα­λι­σμός. Ό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο εκ­θέ­του­με τον κα­πι­τα­λι­σμό μπρο­στά στους ερ­γά­τες για την “α­πλη­στί­α και την ω­μό­τη­τα του” τό­σο πιο δύ­σκο­λο εί­ναι για τον κα­πι­τα­λι­σμό του πρώ­του εί­δους να συ­νε­χί­ζε­ται, τό­σο πιο σί­γου­ρα υ­πο­χρε­ώ­νε­ται να περ­νά­ει στον κα­πι­τα­λι­σμό δεύ­τε­ρου εί­δους. Και αυ­τό ακρι­βώς μας βο­λεύ­ει, αυ­τό α­κρι­βώς βο­λεύ­ει το προ­λε­τα­ριά­το.
Το διε­θνές προ­λε­τα­ριά­το πιέ­ζει τον κα­πι­τα­λι­σμό με δυο τρό­πους: α­πό τη μια με­τα­τρέ­πει τον ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό σε δη­μο­κρα­τι­κό κα­πιτα­λι­σμό και α­πό την άλ­λη ε­πει­δή διώ­χνει τον ο­κτω­βρί­στι­κο κα­πι­τα­λι­σμό μακρυά α­πό τον ε­αυ­τό του, με­τα­φέ­ρει αυ­τόν τον κα­πι­ταλι­σμό στους ά­γριους. Όμως αυ­τό διευ­ρύ­νει την βά­ση του κα­πι­τα­λισμού και φέρ­νει κο­ντύ­τε­ρα τον θά­να­τό του. Πρα­κτι­κά δεν υ­πάρ­χει ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­τα­λι­σμός που να έ­χει μεί­νει στην Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη, πρα­κτι­κά ό­λος ο κα­πι­τα­λι­σμός εί­ναι δη­μο­κρα­τικός. Ο ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­τα­λι­σμός έ­χει φύ­γει α­πό την Βρε­τα­νί­α και την Γαλλί­α και έχει πά­ει στη Ρω­σί­α και στην Α­σί­α. Η ρώ­σι­κη ε­πα­νά­στα­ση και οι επα­να­στά­σεις στην Α­σί­α εί­ναι οι α­γώ­νες να διω­χτεί ο ο­κτω­βρί­στι­κος κα­πι­ταλι­σμός και να α­ντι­κα­τα­στα­θεί α­πό τον δη­μο­κρα­τι­κό κα­πι­τα­λι­σμό. Και ο δη­μοκρα­τι­κός κα­πι­τα­λι­σμός εί­ναι ο τε­λευ­ταί­ος του εί­δους του. Δεν έ­χει άλ­λο στά­διο να πά­ει. Το ε­πό­με­νο στά­διο εί­ναι ο θά­να­τός του”.

Αυ­τό που κά­νουν σή­με­ρα οι σο­σιαλ­φα­σί­στες στην Ελ­λά­δα και σε ό­λο τον κό­σμο, εί­τε εί­ναι πρά­κτο­ρες των νέ­ων τσά­ρων, εί­τε α­διόρ­θω­τοι μι­κρο­αστοί - α­ντι­δρα­στι­κοί, δεν εί­ναι να πα­λεύ­ουν για να α­να­τρέ­ψουν με ε­πα­νά­σταση τον δη­μο­κρα­τι­κό κα­πι­τα­λι­σμό, που εί­ναι πια πα­ρα­γω­γι­κά υ­πε­ρώ­ρι­μος, για να φέ­ρουν το σο­σια­λι­σμό, αλ­λά πα­λεύ­ουν για να α­ντι­κα­τα­στή­σουν τον “δη­μοκρα­τι­κό” κα­πι­τα­λι­σμό με τον φα­σι­στι­κό κα­πι­τα­λι­σμό ή πιο συ­γκε­κρι­μέ­να παλεύ­ουν να αντι­κα­τα­στή­σουν την φι­λε­λεύ­θε­ρη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση με την φασι­στι­κή πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση. Θέ­λουν δη­λα­δή να κα­τα­στρέ­ψουν τις α­νώ­τε­ρες παρα­γω­γι­κές κα­πι­τα­λι­στι­κές σχέ­σεις, τις σχε­τι­κά πιο δη­μο­κρα­τι­κές κά­τω α­πό τις ο­ποί­ες α­να­πτύσ­σο­νται πα­ρα­πέ­ρα και πιο εύ­κο­λα οι πα­ρα­γωγι­κές δυ­νάμεις, κα­θώς και το βιο­τι­κό ε­πί­πε­δο και η πο­λι­τι­κο­συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση των προ­λε­τά­ριων.

Με λί­γα λό­για θέ­λουν να γυ­ρί­σουν πί­σω τον τρο­χό της ι­στο­ρί­ας.

(Κομμάτια από κείμενα της ΟΑΚΚΕ)

Η συνταγή του φασιστικού μονοπώλιου

[Απόσπασμα από ένα παλιότερο άρθρο της Νέας Ανατολής]

Δεν υπάρχει φασισμός που να σέβεται τον εαυτό του που δεν ξεκίνησε από την πάλη ενάντια στη ''δύναμη του χρήματος''. ενάντια στις ισχυρές χρηματιστικά χώρες και ενάντια στην αστική παρακμή. Δεν υπάρχει φασισμός που να μη στηρίχθηκε στη λατρεία των ''εθνικών παραδόσεων'' και του ''αγνού εθνικού παρελθόντος'' και που δεν προσωποποίησε το διάβολο στο πρόσωπο των διεθνιστών, επαναστατών από τη μια μεριά, των Εβραίων και των μασόνων αστών από την άλλη.

Αυτή είναι η δοκιμασμένη και πετυχημένη συνταγή. Είναι η συνταγή της συσπείρωσης της απελπισμένης μικροαστικής μάζας, της μάζας των ανέργων και του λούμπεν προλεταριάτου, από το τμήμα εκείνο του μονοπώλιου της κάθε εποχής που παλεύει να λύσει το ζήτημα της παγκόσμιας ηγεμονίας μέσα από τη βία.

Το μέχρι τώρα μεγαλύτερο πρότυπο αυτής της βίας ήταν το γερμανικό μονοπώλιο. Ήταν αυτή η πρώτη κατάσταση όπου ο ιμπεριαλισμός κατάντησε σκέτη βία, σκέτη πολεμική μηχανή. Τότε ακριβώς είχαμε τη μεγαλύτερη ποιοτική διάσπαση του ιμπεριαλισμού. Από τη μια οι ιμπεριαλισμοί του χρήματος : Αγγλία, ΗΠΑ, Γαλλία, από την άλλη οι ιμπεριαλισμοί της σκέτης βίας : Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία.

Ο ιμπεριαλισμός είναι βέβαια σε τελευταία ανάλυση η βία του χρηματιστικού κεφαλαίου, όμως αυτό το κεφάλαιο μπορεί να πάρει κυριολεκτική τη μορφή του πολεμικού μέσου, όταν είναι αργά για να πάρει κύρια τη μορφή του χρηματιστικού κεφαλαίου. Τότε το χιτλερικού τύπου μονοπώλιο έχει σα μόνη διέξοδο τη ληστεία, δηλαδή τον πόλεμο και την υποδούλωση του χρηματιστή. Τότε η ''δύναμη των όπλων'' νικά τη ''δύναμη του χρήματος''.

Η ιδεολογία του πολεμικού μονοπωλίου συσπειρώνει εκείνα τα στρώματα, τις τάξεις και τα έθνη που είναι τα πιο πολύ εξαθλιωμένα από το χρηματιστικό ιμπεριαλισμό. Ιδιαίτερα προσπαθεί να συσπειρώσει μέσα σε κάθε χώρα και παγκόσμια την πιο τσακισμένη μικροαστική τάξη, ή το προλεταριάτο που έχει ένα κοντινό παρελθόν στην αγροτική ζωή. Έτσι στρέφεται ενάντια στη βιομηχανική ανάπτυξη που ''είναι εργαλείο του χρήματος για την καταπίεση της κοινωνίας γενικά'' κρύβοντας τον επαναστατικό ρόλο της βιομηχανίας, που είναι αυτό που γεννάει όχι μόνο τις υλικές προϋποθέσεις της σύγχρονης επανάστασης, αλλά γεννάει και το ίδιο το προλεταριάτο, που είναι η υποκειμενική προϋπόθεση της επανάστασης.

Ο σοσιαλφασισμός είναι μια εξέλιξη του φασισμού που αντιστοιχεί στην εποχή του σοσιαλιμπεριαλισμού, δηλαδή στην εποχή όπου προκύπτουν ιμπεριαλισμοί σαν το ρώσικο και τον κινέζικο, ιμπεριαλισμοί απευθείας μέσα από την άρνηση της προλεταριακής επανάστασης και που παίρνουν τη μορφή του ''παλλαϊκού κράτους''.

Τώρα στο κλασικό οπλοστάσιο του φασισμού προστίθεται ο εργατικός αντικαπιταλισμός και ο αντιιμπεριαλισμός με μαρξιστικό πρόσωπο, ο οικολογικός αντιβιομηχανισμός, η θεωρία της υπερκατανάλωσης, δηλαδή η θεωρία ότι η διαφήμιση και η ιδεολογία γενικά φτιάχνουν τεχνητά τις ανθρώπινες ανάγκες και η θεωρία ότι η επαναστατική βία είναι πάντα έργο μιας μειοψηφικής πρωτοπορίας ενάντια στην απάθεια της αποκτηνωμένης μάζας. Εδώ, δίπλα στη λατρεία της εθνικής παράδοσης οικοδομείται και η λατρεία της ''αριστερής παράδοσης''. Αυτά είναι τα στοιχεία της ''δημιουργικής ανάπτυξης'' του φασισμού στις σύγχρονες συνθήκες και στα οποία πάντα προστίθενται τα βασικά στοιχεία της κλασικής συνταγής που αναφέραμε παραπάνω.

Η επίθεση ΣΥΡΙΖΑ-ψευτοΚΚΕ στα Ellinika Hoaxes προάγγελος φασιστικού-πουτινικού ελέγχου του Ίντερνετ στη χώρα μας

Η είδηση ότι το facebook ανέθεσε, όσον αφορά την Ελλάδα, τον έλεγχο της ακρίβειας ή μη των δημοσιευόμενων σε αυτό ειδήσεων στην ομάδα διαδικτυακής έρευνας και επαλήθευσης EllinikaHoaxes προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου επιθετική εκστρατεία από πλευράς της ψευτοαριστεράς και (λιγότερο σε αυτή τη φάση) της φασιστικής και ναζιστικής ακροδεξιάς.

Η απόφαση του facebook έδρασε άμεσα ως καταλύτης και οδήγησε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τα καθεστωτικά γκεμπελικά μέσα «ενημέρωσης» που διαθέτει και που την υποστηρίζουν να πάψουν να υποκρίνονται ότι τα χωρίζει «χαώδης απόσταση» από τον Περισσό και να εκστρατεύσουν μαζί του (συγκεκριμένα με έμβλημα τον κνίτη ψευτοδημοσιογράφο - παραχαράκτη ειδήσεων Μπογιόπουλο) ενάντια στους «μπάτσους του Διαδικτύου», όπως αποκαλούν τα EllinikaHoaxes.

Φυσικά οι «μπάτσοι» αυτοί δεν είναι οι πραγματικότατοι, με σάρκα και οστά μπάτσοι με τους οποίους αστυνομεύουν τους Ρώσους και Κινέζους δημοκράτες στο Ίντερνετ τα φασιστικά καθεστώτα της Μόσχας και του Πεκίνου, αφού με αυτούς τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ψευτοΚΚΕ δεν έχουν κανένα πρόβλημα (καθώς αυτοί πολεμούν τη «δυτική φθοροποιό επιρροή» σε Ρωσία και Κίνα). Αυτοί συλλαμβάνουν και ενίοτε εξαφανίζουν όχι αναρτήσεις, αλλά τους ίδιους τους ανθρώπους που τις ανάρτησαν, σε περίπτωση που οι τελευταίοι «προσβάλουν» τον φύρερ Πούτιν ή τους δουλοκτήτες μεγαλοαστούς ηγέτες του «Κ»Κ Κίνας.

Πιο απλά, για όσους αναγνώστες μας δεν γνωρίζουν πολλά για τον κόσμο του facebook και γενικότερα του Διαδικτύου: εκεί συμμετέχει μια πλατιά μάζα ανθρώπων, πολύ ευρύτερη αυτών που ασχολούνται ενεργά ή και χαλαρότερα με την πολιτική, ανταλλάσσοντας νέα, φωτογραφίες, απόψεις, γεγονότα, μικρά ή μεγάλα, από τη ζωή και την καθημερινότητά τους. Δεδομένου λοιπόν ότι το δυνητικό κοινό είναι τεράστιο, στο συγκεκριμένο μέσο τόσο πολιτικά επιτήδειοι αντιδραστικοί, όσο και απλοί κοινοί απατεώνες, διαδίδουν αναρτήσεις με ψεύτικο περιεχόμενο, συνήθως «εντυπωσιακές» ή τρομακτικές ή και αξιοπερίεργες, προκειμένου είτε να επηρεάσουν ένα πλατύ κοινό προς μια συγκεκριμένη άποψη - κατεύθυνση, είτε ακόμη ευρύτερα να του δημιουργήσουν μία γενική κουλτούρα και αντίληψη σε κεντρικά ζητήματα (π.χ. ενάντια στα εμβόλια -http://bit.ly/2Jg7uhq, υπέρ της άποψης ότι κάθε βιομηχανία σπέρνει απαραιτήτως καρκίνο και πρέπει να κλείσει άμεσα, υπέρ της χρυσαυγίτικης άποψης ότι «όλοι οι πολιτικοί είναι κλέφτες που τα παίρνουν για να ξεπουλάνε την Ελλάδα μας» ή «τη Μακεδονία μας», ότι ο «ισχυρός άνδρας» Πούτιν θα σώσει τη χώρα μας και τον πλανήτη από τους «εβραιομασόνους νεοταξίτες» και άλλες φασιστικές και συνωμοσιολογικές παλαβομάρες).

Μετά το δημοψήφισμα στη Βρετανία για το Brexit, αλλά κυρίως μετά την αποδεδειγμένη εκστρατεία των ρώσικων «τρολς» (που θα πει εντεταλμένων προβοκατόρων στο Διαδίκτυο για συγκεκριμένη και συντονισμένη δραστηριότητα προς επίτευξη πολιτικού ή άλλου σκοπού) υπέρ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ το 2016, αποδείχτηκε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κύρια το facebook (και δευτερευόντως το Twitter) χρησιμοποιούνται κατά κόρον για την εξυπηρέτηση σκοτεινών πολιτικών στόχων από οργανωμένες δυνάμεις, ακόμη και κρατικές υπερδυνάμεις (εν προκειμένω από τη Ρωσία του Πούτιν). Αυτό οδήγησε σε μία μεγάλη πολιτική πίεση, τόσο από κινήματα πολιτών, όσο και από τα μη φασιστικά τμήματα της αστικής τάξης στη Δύση, που είχε ως αποτέλεσμα το facebook και το twitter να λάβουν μέτρα αφ’ ενός για την απομάκρυνση ψεύτικων λογαριασμών που δημιουργούσαν και χειρίζονταν τα πουτινικά τρολς, αφ’ ετέρου για μια προσπάθεια υποβάθμισης της συχνότητας με την οποία εμφανίζονται ιστοσελίδες που αναπαράγουν υλικό με πρόδηλα ψευδές περιεχόμενο (χωρίς δηλαδή ακόμη να προχωρούν ριζοσπαστικά στην αφαίρεση των ψευδών ειδήσεων, προφανώς λόγω φόβου για μείωση της επισκεψιμότητας και των χρηστών). Το facebook, μάλιστα, στο πλαίσιο αυτού του ξεκαθαρίσματος, αποφάσισε πρόσφατα - και σωστά - να απαγορεύσει οποιαδήποτε ανάρτηση από το σάιτ της ναζιστικής συμμορίας της «Χρυσής Αυγής», ακόμη και τη χρήση λινκ από εκεί στις ιδιωτικές συζητήσεις των χρηστών (που είναι ορατές μόνο στους ίδιους και όχι δημόσια).

Αυτή τη δουλειά φυσικά σε έναν βαθμό ανέλαβε να την κάνει το ίδιο το facebook, από το οποίο δεν λείπουν καθόλου οι οικονομικοί πόροι, ωστόσο και για λόγους αξιοπιστίας, αλλά και εθνικών ιδιαιτεροτήτων ως προς την ειδησεογραφία, αναλαμβάνουν πλέον να την κάνουν και δημοσιογραφικές - ερευνητικές ομάδες ανά τον κόσμο, με τις οποίες το facebook συνεργάζεται. Όσον αφορά την Ελλάδα, η γνωστότερη (ή μάλλον η μόνη ευρέως γνωστή) ήταν η ομάδα EllinikaHoaxes, η οποία διατηρεί το σχετικό ιστότοπο από το 2013 και έχει διακριθεί στην καταπολέμηση των ψευδών ειδήσεων. Στις 2 Μαΐου, λοιπόν, εν όψει μάλιστα και των ευρωεκλογών (καθώς και η ΕΕ έχει εντείνει τη μάχη της ενάντια στη συνωμοσιολογία και τις ψευδείς ειδήσεις το τελευταίο διάστημα), ανακοινώθηκε η συνεργασία του facebook με τα EllinikaHoaxes (από εδώ και κάτω ΕΗ για λόγους συντομίας).

Η ανακοίνωση της συγκεκριμένης συνεργασίας έφερε έναν ορυμαγδό αντιδράσεων κυρίως από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και του ψευτοΚΚΕ, ο οποίος σίγουρα ξένισε και μερίδα των υποστηρικτών των συγκεκριμένων κομμάτων, αφού τα EllinikaHoaxes, χωρίς να έχουν λάβει ποτέ ανοιχτή πολιτική θέση, έχουν χτυπήσει όσο λίγοι στην Ελλάδα - και μάλιστα με στοιχεία λίγο ως πολύ αδιαμφισβήτητα - την ακροδεξιά συνωμοσιολογία και όλη τη φασιστική σαβούρα που κατακλύζει το ελληνικό Ίντερνετ, γεγονός που άρεσε στην προοδευτικών διαθέσεων βάση της ψευτοαριστεράς. Ακόμη και ο ίδιος ο Τσίπρας, σε τοποθέτησή του στη Βουλή πριν από μήνες, είχε χρησιμοποιήσει την εγκυρότητα των EH για να επιβεβαιώσει έναν ισχυρισμό του, δείχνοντας έστω και άθελά του το πλατύ κύρος που απολαμβάνει η συγκεκριμένη ερευνητική ομάδα.

Τι προκάλεσε λοιπόν τη μήνη του σοσιαλφασισμού ενάντια στη συνεργασία FB - EH; Και τι οδήγησε τα κυβερνητικά μέσα να αναπαράγουν έναν λίβελο του καθεστωτικού κνίτη γκέμπελς Μπογιόπουλου, μέσα στον οποίο ο τελευταίος κατηγορεί τα ΕΗ περίπου ως όργανα του δυτικού ιμπεριαλισμού, επειδή δεν του κάνουν το χατήρι να βρίζουν, όπως ο ίδιος, τα ηρωικά “Λευκά Κράνη” στη Συρία ως “τζιχαντιστές” και “πράκτορες των Αμερικάνων” (https://www.imerodromos.gr/ellinika-hoaxes-oi-mpatsoi-toy-facebook/ ); Ειδικά στο βαθμό που τα EH, στο πλαίσιο μιας όσο γίνεται πιο αντικειμενικής προσέγγισης, δεν είχαν προκαλέσει ιδιαίτερες συγκρούσεις ούτε είχαν στοχοποιήσει πολιτικούς χώρους, πλην έμμεσα (μέσω της ανασκευής των αθλιοτήτων τους) της φασιστικής ακροδεξιάς (http://bit.ly/2JBRLsf);

Το «μυστήριο» λύνεται εύκολα αν παρακολουθήσει κανείς μια σειρά αναρτήσεων των EH μέσα στην τελευταία εξαετία, η οποία σίγουρα έκανε έξαλλο το ρωσόδουλο σοσιαλφασισμό. Απ’ ό,τι φαίνεται, μέσα από την ίδια τη δουλειά τους, οι συντελεστές της ομάδας έφτασαν στο ορθό συμπέρασμα ότι κύρια πηγή ή εμπνευστής της μεθόδου της συστηματικής χρήσης fakenews, μεταξύ άλλων και στην Ελλάδα, είναι το ρωσικό κράτος, όπως φαίνεται και από την παρακάτω ανάρτησή τους https://www.ellinikahoaxes.gr/2018/09/16/russian-propaganda-faqs/).

Σε αυτό το άρθρο μάλιστα, αποκαλύπτουν αυτό που θέλει να κρύβει ο συριζέικος και κνίτικος σοσιαλφασισμός, δηλαδή τη μαχητική υποστήριξη από μέρους των δοσίλογων ναζιστών της “Χρυσής Αυγής” μιας ανοιχτής συμμαχίας (στην πραγματικότητα υποταγής) της Ελλάδας με τη Ρωσία, αποκαλύπτοντας τις σχετικές τοποθετήσεις του άτυπου Νο2 της ναζιστικής συμμορίας δολοφόνων και συνοδοιπόρου του Μιχαλολιάκου από την ίδρυσή της, Χρήστου Παππά (https://archive.fo/hWs6K ).

Πολύ πρόσφατα, στις αρχές του Απρίλη του 2019, τα EH αποκάλυψαν τον Σοφιανό του ψευτοΚΚΕ ως διακινητή της φιλολογίας περί «ΜΚΟ του Σόρος» (Αμερικανού μεγιστάνα με ουγγροεβραϊκή καταγωγή) όσον αφορά το μεταναστευτικό (https://www.ellinikahoaxes.gr/2019/04/01/soros-stathmos-larisis/). Εμείς είμαστε της άποψης ότι ο συγκεκριμένος μεγαλοαστός έχει παίξει αντικειμενικά αρνητικό ρόλο, όχι βέβαια υπέρ της «αμερικανοεβραϊκής νέας τάξης πραγμάτων», αλλά αντίθετα υπέρ της Ρωσίας που γενικά κατηγορεί (αν και τελευταία για να την ελαφρωσει έριξε τη γραμμή ότι ο αληθινός κύριος εχθρός της Δύσης είναι η Κίνα), είτε με τις χρηματιστηριακές σπεκουλαδόρικες δραστηριότητές του (έξοδος βρετανικής λίρας από τις ευρωπαϊκές νομισματικές ισοτιμίες), είτε με τη δραστήρια υποστήριξή του στο φιλελεύθερο και συριζαίικου-τροτσκιστικού τύπου κίνημα των «ανοικτών συνόρων για όλους» (που διευκολύνει προβοκατόρικα τον αντιμεταναστευτικό και αντιπροσφυγικό εθνορατσισμό και φασισμό στη Δύση), είτε με το να μην αφήνει τα αυθόρμητα δημοκρατικά αντιφασιστικά κινήματα να ανθίσουν και να οργανωθούν στηριγμένα στις εσωτερικές δυνάμεις της κάθε φασιστοκρατούμενης χώρας και στη διεθνή από τα κάτω συμπαράσταση, αλλά να μπαίνει ο ίδιος μπροστά με κινήσεις οργάνωσης και χρηματοδότησης, εκθέτοντάς τα στην προπαγάνδα των ρωσοκίνητων αντισημιτών ότι κινούνται από το δυτικό κεφάλαιο. Όμως αυτό που έχει την πιο μεγάλη σημασία εδώ είναι ότι τα EH εξέθεσαν τον κνίτη καθοδηγητή Σοφιανό (μέλος του ΠΓ του ψευτοΚΚΕ) ως διακινητή ακροδεξιού - αντισημιτικού τύπου συνωμοσιολογίας, την οποία θα ζήλευαν οι ναζήδες ή και οι επίσης ρωσόδουλοι ακροδεξιοί Σαλβίνι και Όρμπαν.

Εκείνο δε που πρέπει να έκανε έξαλλο το σοσιαλφασισμό ήταν αφ’ ενός η κατάρριψη από τα EΗ ανάρτησης του κνιτοσυριζέου συμβούλου του Τσίπρα Καρανίκα με ψεύτικη φωτογραφία για την “περιβαλλοντική καταστροφή στη Χαλκιδική” από τις δραστηριότητες της Eldorado στη Χαλκιδική (https://www.ellinikahoaxes.gr/2017/09/11/eldorado/), που χτυπάει στην καρδιά (άσχετα από την πρόθεση των μελών της ομάδας των EH) τον αντιδραστικό οικολογικό μεσαίωνα, αφ’ ετέρου εκείνη της ανάρτησης για τη σύλληψη “άνεργου πατέρα που έκλεψε δύο κουτιά γάλα με εντολή της ΑΒ Βασιλόπουλος”, την οποία έκανε σημαία του ο κνίτης ψευτοταξικιστής Μπογιόπουλος (https://www.ellinikahoaxes.gr/2018/01/04/volos-syllipsi-anergoy-patera/). Ο τελευταίος αντέδρασε με ύβρεις στην αποκάλυψή του ως πλαστογράφου, μολονότι το μόνο που έκανε η ομάδα των EH ήταν να αποκαλύψει ότι ο άνεργος πατέρας δεν συνελήφθη με κεντρική απόφαση της ΑΒ Βασιλόπουλος, αλλά ενός τοπικού διευθυντικού στελέχους, το οποίο και η εταιρεία απομάκρυνε (προφανώς γιατί της έπληξε το κύρος προς τους πελάτες - καταναλωτές, δηλαδή από γενική άποψη όντως για ιδιοτελή καπιταλιστικό σκοπό, ωστόσο αυτά τα περίπλοκα αδυνατίζουν το συνωμοσιολογικό, μικροαστικού τύπου “αντικαπιταλισμό” τύπου Μπογιόπουλου, ο οποίος χρειάζεται απλές και εύληπτες εικόνες, όπως μια εταιρεία - μεγαθήριο που συνθλίβει άκαρδα έναν πατέρα - μικροκλέφτη για δυο κουτιά γάλα).

Ο Μπογιόπουλος, άλλωστε, έχει συλληφθεί να αναπαράγει ρώσικα - πουτινικά hoaxes (ψευδείς - κατασκευασμένες ειδήσεις) όσον αφορά την υποτιθέμενη “αθώωση” του σοβινοφασίστα Μιλόσεβιτς (https://xyzcontagion.wordpress.com/2017/03/15/hoax-milosevic-innocent/ ). Καθόλου τυχαία το ίδιο ρώσικο hoax αναπαρήγαγαν στη φυλλάδα τους και οι μαχαιροβγάλτες ναζιστές της “Χρυσής Αυγής”. Γίνεται έτσι κατανοητό τι φοβάται ότι μπορεί να συμβεί στο κοντινό μέλλον ο Μπογιόπουλος και ο Περισσός, εάν τα EH αναλάβουν να επαληθεύσουν κάποιον από τους ανάλογου «κύρους» ισχυρισμούς τους. Είναι το ίδιο που φοβούνται και τα σταυραδέρφια του ΣΥΡΙΖΑ και του ψευτοΚΚΕ, οι ανοιχτά ρωσόδουλοι της ΛΑΕ του Λαφαζάνη, οι οποίοι επίσης αναπαρήγαγαν το λίβελο Μπογιόπουλου στην ιστοσελίδα τους iskra (http://bit.ly/2LEnjjV).

Το νήμα από τον Μπογιόπουλο πήρε το ρυπαρό έντυπο του πιστού του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο του κυριακάτικου Τύπου, γνωστού διακινητή ψεύτικων ειδήσεων Βαξεβάνη, που αναπαρήγαγε υμνητικά το άρθρο του κνίτη (http://bit.ly/2JAC4BG) και πρόσθεσε και δικά του (http://bit.ly/2JC4rj8).

To χειρότερο από όλα είναι ότι την επίθεση την ανέβασε σε κυβερνητικό και μάλιστα σε διεθνέςεπίπεδο ο υφυπουργός του Παππά, Κρέτσος, ο οποίος άρχισε εκστρατεία συκοφάντησης των EH, θεωρώντας τα τόσο «επικίνδυνα» που τόνισε ότι η Ελλάδα θα θέσει το θέμα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (!), δηλαδή στο ανώτατο επίπεδο επαφών των 28 χωρών - μελών της ΕΕ.

Η Ακριβοπούλου, που εδώ και χρόνια αποτελεί το πιο φανατικό κυβερνητικό φερέφωνο στην καθεστωτική ΕΡΤ, εμφάνισε έναν πανελληνίως άγνωστο αυτοαποκαλούμενο “πρόεδρο της ένωσης ελλήνων χρηστών ίντερνετ” να καλεί την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να κατεβάσει τους διακόπτες του Διαδικτύου (όπως ο Ερντογάν, όπως είπε χαρακτηριστικά), προκειμένου προφανώς να χτυπηθεί κάθε απόπειρα ελέγχου της αξιοπιστίας των συριζαϊκής κνίτικης και ακροδεξιάς κοπής “ειδήσεων” που διακινούνται μέσω facebook από τα EH (https://www.youtube.com/watch?v=-qOS0dZREeY ).

Η κυβερνητική και κνίτικη εκστρατεία προσπάθησε ακόμη να χρησιμοποιήσει ως στοιχείο “αναξιοπιστίας” και “ύποπτου” χαρακτήρα των EH το γεγονός ότι αυτά, σε συμφωνία με τη δημοκρατική εφημερίδα και σάιτ Athens Voice, εδώ και κάποιους μήνες χρησιμοποιούν τους σέρβερ της τελευταίας, με αντάλλαγμα να της παραχωρούν το σύνολο των διαφημιστικών τους εσόδων, προκειμένου να έχουν την άνεση να πραγματοποιούν τις έρευνές τους. Η AV έχει καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης τηρήσει σθεναρή στάση τόσο ενάντια στο σοσιαλφασιστικού τύπου λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ και των ακροδεξιών συμμάχων του, όσο και κατά του πουτινισμού, γεγονός που την είχε φέρει αντιμέτωπη με το κάψιμο των γραφείων της από αναρχοφασίστες τραμπούκους το 2014. Ουδέποτε έχει κατηγορηθεί για διακίνηση ψευδών ειδήσεων με πολιτική στόχευση, ενώ σε αντίθεση με τα λεγόμενα των γκέμπελς του ΣΥΡΙΖΑ, ουδέποτε έχει λειτουργήσει ως “κομματικό έντυπο” της ΝΔ, παρά το γεγονός ότι - και σωστά - στην αρθρογραφία χτυπά κύρια την κυβέρνηση Τσίπρα.

Επειδή η εκστρατεία των συριζαίων και των μπογιόπουλων δεν ήταν δυνατό να κλονίσει πλατιές δημοκρατικές και προοδευτικές συνειδήσεις, στη «μάχη» κατά των EH μπήκε και το ίδιο το βαρύ πυροβολικό του σοσιαλιμπεριαλισμού, δηλαδή το κρατικό πρακτορείο της Ρωσίας Sputnik. Το τελευταίο δημοσίευσε άρθρο του συνεργάτη του, γνωστού υμνητή της Ρωσίας του Πούτιν και επίσης γνωστού αντισημίτη και ανοιχτά φιλοχρυσαυγίτη (με ψευτοαριστερό μάλιστα και όχι ναζιφασιστικό προσωπείο - βλ. https://info-war.gr/h-apagorefsi-tis-ch-a-tha-oloklirosi-tin/) Άρη Χατζηστεφάνου (https://sputniknews.gr/apopseis/201905063296185-ellinika-hoaxes-facebook-fake-news/), το οποίο αναπαράχθηκε φυσικά αυτούσιο από τη λαφαζανική Iskra.

Ο συγκεκριμένος είναι πολύ πιο χειρουργικός και “επιστημονικός” στην προπαγάνδα του και δεν παραλείπει να δώσει “εύσημα” στα EH για το κομμάτι εκείνο της δουλειάς τους που είναι αναμφισβήτητα θετικό, ακόμη και για τη βάση της ψευτοαριστεράς. Στη συνέχεια, όμως, προσπαθεί ύπουλα να τα παρουσιάσει ως φορέα που πιάνει τη μαρίδα και αφήνει ήσυχους τους καρχαρίες, δηλαδή τα κατηγορεί ότι, ενώ χτυπάνε συχνά “περιθωριακού τύπου” ακροδεξιές και ρατσιστικές αναρτήσεις, “τα στρίβουν” μπροστά “στην αμερικάνικη υπερδύναμη και στα ολοφάνερα ψέματά της”, καθώς και ενάντια στις “μεγάλες εταιρείες”.

Βλέπουμε εδώ και πάλι τη βρωμερή γραμμή που ο Χατζηστεφάνου, ως πιστός ακόλουθος του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού από την αρχή τουλάχιστον της κρίσης, προμοτάρει στην Ελλάδα: εχθρός δεν είναι οι φασίστες και οι ναζί, αλλά ο “εβραιόφιλος” (όπως υπονοείται χωρίς ποτέ να το λέει έτσι ωμά) δυτικός φιλελεύθερος αστισμός, το δυτικό μεγάλο κεφάλαιο και οι ΗΠΑ. Είναι η ίδια εκτρωματική γραμμή που ο συγκεκριμένος “δημοσιογράφος”, ως οργανικός διανοοούμενος του ρωσόδουλου καθεστώτος στην Ελλάδα, προώθησε μέσα από τα πουτινικού τύπου “ντοκιμαντέρ” - χαλκεία του τύπου Debtocracy, Catastroika, Φασισμός ΑΕ (στο οποίο "ξέχασε" να αναφέρει το ολοκαύτωμα) και ThisIsNotaCoup, που όλα ήταν ενταγμένα στην αφήγηση που οδήγησε και διατήρησε την πάλαι ποτέ “αντιμνημονιακή” αδήλωτη κινηματική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ - ακροδεξιών φασιστών στην εξουσία και τη “Χρυσή Αυγή” στη Βουλή και γενικά στο πολιτικό προσκήνιο.

Το πιο ενδιαφέρον με τον Χατζηστεφάνου είναι ότι ο τάχα “αμερικανόφιλος” και “πιεσπικός” ΣΥΡΙΖΑ, που έχει κάνει υποτίθεται “αντιρώσικη” στροφή και έχει αποδεχτεί ή ακόμα και “πρωτοστατεί” στο “δυτικό” προσανατολισμό της Ελλάδας μετά το 2015, τον φιλοξενεί στην εντελώς ελεγχόμενη από την Κουμουνδούρου καθημερινή του εφημερίδα, ΕΦΣΥΝ (που στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν δηλώσει ότι τη θεωρούν πιο κομματική κι από την “Αυγή”), δίνοντας του μάλιστα μια ημιαυτόνομη στήλη με όνομα ίδιο με το προσωπικό του, αντισημιτικό σάιτ (Infowar), μέσα από την οποία ο αντισημιτικά αφιονισμένος αυτός αρθρογράφος εξαπολύει μύδρους ενάντια σε όποιον τολμά να επικρίνει ή και να υπονοεί ότι η Ρωσία παίζει κάποιον διεθνώς αρνητικό ρόλο ή ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ (χαρακτηριστικό δείγμα της “δουλειάς” του το παρακάτω άρθρο, στο οποίο δεν καταρρίπτει τίποτε και καταγγέλλει πασιφανείς αλήθειες ως τάχα “αμερικανικά ψέματα”, http://bit.ly/2PWe64Y).

Φυσικά, ο Χατζηστεφάνου “επικρίνει” τον ΣΥΡΙΖΑ για τη “φιλία” του με το Ισραήλ και τη “στροφή” του σε σχέση με την εποχή που ο Τσίπρας διαδήλωνε δίπλα σε οπαδούς της Χαμάς (2006) ως στέλεχος του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ (https://info-war.gr/57435-2/ ). Έτσι, όλοι τους είναι ικανοποιημένοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει στους Αμερικάνους και στο Ισραήλ την κριτική που του ασκούνε οι Χατζηστεφάνου ως απόδειξη ότι έχει αλλάξει και έχει προσχωρήσει και μάλιστα σε πρωταγωνιστική θέση στο “δυτικό ρεαλισμό”, ενώ την ίδια ώρα οι Χατζηστεφάνου και σία, με τη στήριξη ΣΥΡΙΖΑ, ταΐζουν αντισημιτικό και ρώσικο αφιόνι τον λαό, πρώτα και κύρια τους ψηφοφόρους του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που δείχνει ποια είναι η πραγματική πολιτικοϊδεολογική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Καλοπαιγμένο και βολικό για όλους. Όπως ακριβώς συνέβαινε επί δεκαετίες με το “διχασμένο” μεταξύ “ρεαλισμού” της κυβέρνησης και “ριζοσπαστισμού της βάσης” ΠΑΣΟΚ που είχε φτιάξει αριστοτεχνικά ο αρχιπράκτορας του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού Ανδρέας Παπανδρέου, έτσι ώστε στη στιγμή της κρίσης όλη η βάση να φύγει από το ευρωπαϊκό στην πρόσοψη ΠΑΣΟΚ και να πάει στο ρώσικο στην ουσία του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο ακόμα λουφάζει αμήχανη, αλλά αρκετά σταθερή. Και στις δύο περιπτώσεις, μια λεπτή επιφανειακή φλούδα “ευρωπαϊσμού”, την οποία ευχαρίστως “αναγνωρίζουν” και υμνούν οι τυφλοί ή και σάπιοι δυτικοί μονοπωλιστές, καλύπτει έναν οχετό ρώσικης, αντισημιτικής, σοβινιστικής και ανορθολογικής μπόχας, που σιγοβράζει από κάτω, έτοιμος για τη μεγάλη στιγμή της φαιο-”κόκκινης”, αντιδυτικής εθνικοσοσιαλιστικής “εξέγερσης”.

Την ώρα που ο σοσιαλφασισμός αδράχνει όλο και πιο σφιχτά την εξουσία στην Ελλάδα, μέσα από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ, τους ακροδεξιούς συμμάχους του μέσα στο “βαθύ” δικαστικό και στρατιωτικό-αστυνομικό κράτος και στα ΜΜΕ, τους λαλιωτικούς και τους νεοκαραμανλικούς βαστάζους του, που εξασφαλίζουν ασυλία στους ναζίχρυσαυγίτες και κυρίως στους πραξικοπηματιστές τραμπούκους του ψευτοΚΚΕ που με την αστυνομικο-δικαστική και πολιτική κάλυψη του ΣΥΡΙΖΑ ξυλοκοπούν και διαλύουν την «αστική» ΓΣΕΕ, αλλά και μέσα από τη βρώμικη καραμανλοσαμαρική κυριαρχία στη ΝΔ, που έχει τον “φιλελεύθερο” Μητσοτάκη για θλιβερή φασάδα, το να αποκαλύπτονται από μια ομάδα, τα ΕΗ, με σχετικά αστοδημοκρατική - ορθολογιστική λογική, η οποία εντάσσεται αντικειμενικά στο ρεύμα της αντιπουτινικού τύπου αστοδημοκρατικής πρωτοπορίας της Δύσης, τα ψέματα και οι απάτες του σοσιαλφασισμού, αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο. Γιατί τα EH, άθελά τους το πιθανότερο, ξηλώνουν όλο το πουλόβερ του συνωμοσιολογικού τύπου “αντικαπιταλισμού”, αυτού του παπανδρεοκνίτικου ιδεολογικού δηλητηρίου που μετέτρεψε όλη τη φωτεινή εαμική κληρονομιά και κουλτούρα στη χώρα μας στο αντίθετό της.

Γι’ αυτό κάθε δημοκράτης θα πρέπει να υπερασπιστεί τα EH απέναντι στην επίθεση του σοσιαλφασισμού και της φασιστικής ακροδεξιάς, ως στοιχειώδη υπεράσπιση του δημοκρατισμού στο Διαδίκτυο, της ελευθερίας στη διακίνηση της πληροφορίας και της προστασίας των μαζών από τις φασιστικές και σοσιαλφασιστικές πλαστογραφίες, που αποβλακώνουν, αποπροσανατολίζουν και οδηγούν καρφί σε αλυσόδεμα του λαού όχι στον ψηφιακό, αλλά κυρίως στον πραγματικό κόσμο. Ας μην έχει κανείς αμφιβολία: δικτατορία και σφαγή σε έναν άδικο πόλεμο είναι η μοίρα που περιμένει αυτό το λαό αν οι λίγες δημοκρατικές φωνές που σηκώνονται στη χώρα κόντρα στον πουτινοκίνητο μεσαίωνα αναγκαστούν να σωπάσουν, ιδιαίτερα αν η σιωπή τους θα σημάνει και έλεγχο του Διαδίκτυου από τους φαιο-”κόκκινους”.

Πάρθηκε από https://www.oakke.gr/antifasism/item/1126-%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%B1-%CF%88%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B1-ellinika-hoaxes-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B5%CF%84-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%87%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82?fbclid=IwAR1wlskLdzB5rOJTVDSJxAOExirytpz6qKCE-WgehmR2MD01WRvHEwJTxdY

Ο Αθάνατος

Ονομάζομαι Ressieg Viliads.
Εγώ είμαι στην ουσία ο κυρίαρχος του κόσμου ή καλύτερα των κόσμων που περιέχονται στο Σύμπαν. Φαινομενικά μοιάζω με έναν φυσιολογικό όμορφο νεαρό άντρα, όπως όταν ήμουν θνητός, αλλά στην πραγματικότητα είμαι ένα πανίσχυρο αθάνατο ον ηλικίας πολλών δισεκατομμυρίων ετών. Πιθανότατα το γηραιότερο, ισχυρότερο και ταχύτερο ον στο Σύμπαν. Κάτι σαν ''θεός'' αν και στην πραγματικότητα δεν είμαι υπερφυσικός, αναμφίβολα όμως υπεράνθρωπος.
Στο έτος 2019 είμαι απλά ένας περαστικός επισκέπτης.
Γεννήθηκα σε ένα ενδεχόμενο μακρινό μέλλον, το 6991.
Κάποια στιγμή κατάφερα να φτιάξω μια ουσία που δίνει αθανασία, την έλαβα κι έγινα αθάνατος, όπως και απόλυτα άφθαρτος.
Μετά από λίγο καιρό κάνοντας κάποια πειράματα με τον χωροχρόνο, δημιούργησα μια ακραία συμπαντική ανωμαλία - χρονοπύλη τύπου μαύρη τρύπα όπου έπεσα μέσα, πηγαίνοντας πολλά δισεκατομμύρια χρόνια πίσω στο χρόνο, πριν ακόμη και από το μπιγκ μπανγκ [δεν ήταν η αρχή του σύμπαντος καθώς λένε πολλοί]. Έτσι λοιπόν έμεινα εκεί να διανύω αυτή τη μακρά ''χρονική εξορία'' μου.
Με την πάροδο πάρα πολλών ετών, δισεκατομμυρίων, ανέπτυξα επίσης σταδιακά [απόρροια από την ουσία που έλαβα] κι άλλες εκπληκτικές δυνάμεις και ικανότητες. Έτσι, εκτός από αθανασία και αφθαρσία, έχω ασύλληπτη υπεράνθρωπη δύναμη, απίστευτη ταχύτητα [μπορώ και κινούμαι πλέον πολύ γρηγορότερα από το φως] καθώς και υπεροξυμμένες αισθήσεις.
Λόγω του ότι έχω τη δυνατότητα να τρέχω με τόσο μεγάλες ταχύτητες, είμαι στην ουσία μία κινούμενη ζωντανή χρονομηχανή. Μπορώ να μεταβαίνω αστραπιαία κατά βούληση οπουδήποτε στο χωροχρόνο επιθυμώ, οποιαδήποτε στιγμή.
Ως αποτέλεσμα των παρεμβάσεών μου, μικρότερων ή μεγαλύτερων, κατά τα χρονοταξίδια, αλλάζουν κάθε φορά οι ροές και οι διαδοχές των γεγονότων και τα ενδεχόμενα στο χωροχρόνο, χωρίς όμως εγώ να επηρεάζομαι καθόλου από αυτό, και η ύπαρξή μου και οι δυνάμεις μου να μένουν ανέπαφα ! [δεν ξέρω ακόμη γιατί συμβαίνει αυτό...συμπαντικό παράδοξο, πιθανώς να είναι η ουσία της αθανασίας που πήρα η αιτία του ότι δεν επηρεάζομαι].
Έχω σκοπό να μεταβώ κάποια στιγμή σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο της ανθρωπότητας [δεν έχω αποφασίσει σε ποια ακόμη] όπου θα μείνω εκεί μόνιμα - τουλάχιστον για ένα διάστημα - και θα εγκαθιδρύσω, ορίζοντας και το έτος 0, ένα παγκόσμιο καθεστώς με τα πάντα υπό την εξουσία μου.

https://istoriesadrtscf.blogspot.com/2019/05/blog-post.html?fbclid=IwAR3p5L6wygkVDJvfudjtd7Fc3Zc_4BhQ6NsGjFSUqODzZVaRfJ19iLlDOrE

Ο επαναστατικός Μάης του '68 και ο σοσιαλφασισμός

Ο γαλλικός Μάης του ’68 είναι γνωστός σαν το τελευταίο μεγάλο και μαζικό προοδευτικό πολιτικό κίνημα στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Αυτός ο χαρακτήρας του έχει αναγνωριστεί σήμερα και από τα κυρίαρχα τμήματα της διεθνούς αστικής διανόησης, ενώ η καθεστωτική και σοσιαλφασιστική ψευτοαριστερά σε κάθε επέτειο κάνει μεγάλο θόρυβο και του επιφυλάσσει τους καλύτερους ύμνους της.

Αυτή η γενική αποδοχή οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους. Ο ένας είναι ότι ο Μάης του ’68 είναι σε γενικές γραμμές ένα νικημένο λαϊκό κίνημα που δεν είχε συνέχεια και κλιμάκωση, ούτε σε τοπικό, ούτε σε διεθνές επίπεδο και ο δεύτερος, ότι ο Μάης του ’68 κουβάλαγε μέσα του σαν δευτερεύουσα, αλλά ισχυρή πλευρά το σοσιαλφασισμό και την αστική παρακμή.

Ο γαλλικός Μάης του ’68 είναι ένα βαθιά αντιφατικό κίνημα, δηλαδή ένα κίνημα επαναστατικό και βαθύτατα ριζοσπαστικό σε ό,τι αφορά τη φύση και τους πόθους της μεγάλης μάζας των κοινωνικών δυνάμεων που αποτέλεσαν τον κορμό του, αλλά και γεμάτο αθλιότητες από τον εν μέρει μικροαστικό και εν μέρει σοσιαλφασιστικό χαρακτήρα των δυνάμεων που τον καθοδήγησαν. Αυτή η δεύτερη πλευρά θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολιτικό πισωγύρισμα όχι μόνο τη Γαλλία, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη.

Γίνεται πάντα περισσότερο λόγος ειδικά για το γαλλικό Μάη του ’68 και όχι για τα άλλα αντίστοιχα κινήματα σε άλλες δυτικές χώρες (ΗΠΑ, Γερμανία, Ιταλία) την ίδια περίπου εποχή, γιατί το γαλλικό κίνημα ήταν το πιο μαζικό, το πιο ριζοσπαστικό και το πιο πολιτικό από όλα τα άλλα και σαν τέτοιο ήταν αυτό που κατέληξε σε μια ανοιχτή πολιτική κρίση, ξεπερνώντας το γενικό επίπεδο της πολιτικής διαμαρτυρίας που είχαν όλα τα υπόλοιπα. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Γαλλία γίνεται η χώρα όπου ένα παγκόσμιο πολιτικό φαινόμενο παίρνει σε αυτήν την πιο τυπική του μορφή.

Η Γαλλία παραμένει πάντα η χώρα ενός επαναστατικού λαού και ταυτόχρονα μιας ακραίας και μαζικής πολιτικής αντίδρασης. Όμως η μεγάλη ιδιομορφία του Γαλλικού ’68 σε σχέση με κάθε προηγούμενο προοδευτικό κίνημα και κάθε ανάλογο κίνημα την ίδια εποχή βρίσκεται στο γεγονός ότι εδώ η πολιτική αντίδραση δε βρέθηκε μόνο απέναντι από την εξέγερση, αλλά και, κυρίως, μέσα σ’ αυτήν.
 
Εννοούμε μ’ αυτό το τελευταίο ότι το κίνημα του γαλλικού Μάη πρέπει να διαχωριστεί σε δύο συνιστώσες: Η μία είναι ο καθ’ αυτός Μάης που στην ηγεσία και τη βάση του ήταν κυρίως οι φοιτητές και οι μαθητές του Λυκείου και ύστερα το χαμηλό στην ιεραρχία κομμάτι της Πανεπιστημιακής διανόησης και οι νεαροί ειδικευμένοι εργάτες, και από την άλλη είναι ο ρεβιζιονιστικός Μάης, τα εργατικά συνδικάτα, που όμως βρίσκονταν κάτω από την απόλυτη ηγεμονία του σοσιαλφασιστικού Γαλλικού «Κ»Κ. Όλες οι ιστοριογραφίες του Μάη θεωρούν αυτές τις πλευρές συμπληρωματικές και τις ενώνουν σε ένα κίνημα. Στην ουσία πρόκειται όμως για δύο αντίθετες πλευρές που συνυπήρξαν μέσα σε ένα κίνημα που μόνο στη μορφή του ήταν ενωμένο.

Ο ΝτεΓκωλ απαιτεί: "Είσαι νέος - Βγάλε το σκασμό"

O καθ’ αυτός Μάης του ’68 (ας τον ονομάσουμε φοιτητικό Μάη από την κύρια κοινωνική δύναμη που τον αποτέλεσε) ξεκίνησε, κορυφώθηκε και τελείωσε σαν ένα αυθόρμητο και μαχητικό κίνημα διαμαρτυρίας που σε κανένα του στάδιο δεν έβαλε ζήτημα πολιτικής εξουσίας και που ποτέ από μόνο του δε θα οδηγούσε σε κατάσταση μέγιστης πολιτικής κρίσης. Αν οι υπόλοιπες φοιτητικές εξεγέρσεις τύπου ’68 σε όλο τον τότε βιομηχανικό κόσμο δεν έφτασαν σε μέγιστη πολιτική κρίση, ήταν ακριβώς γιατί δεν υπήρχε σε αυτούς η δεύτερη συνιστώσα, η καθαρά πολιτική συνιστώσα, που στο γαλλικό Μάη του ’68 ήταν το σοσιαλφασιστικό “κομμουνιστικό” κόμμα. Πουθενά, σε καμία άλλη αναπτυγμένη βιομηχανική χώρα δεν υπήρχε ένα ισχυρό σοσιαλφασιστικό κόμμα που θα μπορούσε να δώσει άλλη διάσταση στους αντίστοιχους “Μάηδες”. Στη Γερμανία για παράδειγμα υπήρχε μια πανίσχυρη σοσιαλδημοκρατία, που έλεγχε τα εργατικά συνδικάτα και η οποία σε καμία περίπτωση δεν στάθηκε δίπλα στο ριζοσπαστικό κίνημα. Στις ΗΠΑ τα συνδικάτα ήταν, και είναι στα χέρια της κλασσικής αντίδρασης, ενώ στην Ιταλία το ρεβιζιονιστικό “κομμουνιστικό” κόμμα είχε πολύ περισσότερο σοσιαλδημοκρατικό παρά σοσιαλφασιστικό χαρακτήρα.

Έτσι στις ΗΠΑ ο “Μάης” που εξελίχθηκε ανάμεσα στα ’66 έως τα ’69 έμεινε πάντα φοιτητικός, αλλά μαζικός σαν πολιτική κουλτούρα, ενώ στη Γερμανία και στην Ιταλία κατέληξε γρήγορα στο περιθώριο, στο αδιέξοδο και αναπόφευκτα στην μικροαστική τρομοκρατία (RAF, Ερυθρές Ταξιαρχίες).

Αλλά ας δούμε την αλληλοσυμπλοκή των δύο συνιστωσών του γαλλικού Μάη και ύστερα τη σχέση τους με την τρίτη δύναμη, την ανοιχτά αντίπαλη, και καθεστωτικά ηγεμονική πολιτική δύναμη που ήταν τότε το γκωλικό κόμμα με επικεφαλής του (και Πρόεδρο της Δημοκρατίας) τον ίδιο τον Ντε Γκωλ.

Ο ΜΑΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ Ή Ο ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΣ ΜΑΗΣ

Κατ’ αρχήν λοιπόν ήταν ο φοιτητικός Μάης. Αυτός ξεκίνησε από τη σχολή της Κοινωνιολογίας της Ναντέρ, που αποτελούσε το πιο προωθημένο ιδεολογικά απόσπασμα της γαλλικής αστικής εκπαίδευσης δηλαδή το πιο πειραματικό και το “πιο ανοιχτόμυαλο” Πανεπιστήμιό της. Ο πρύτανης του, ο Γκραπέν, ήταν εκπρόσωπος του πιο δημοκρατικού και εκσυγχρονιστικού ρεύματος της αστικής τάξης, δραστήριο μέλος της αντίστασης, αριστερός. Αυτός όμως, όπως και όλος σχεδόν ο πανεπιστημιακός καθηγητικός μηχανισμός της Ναντέρ, κυριολεκτικά ποδοπατήθηκε από ένα φοιτητικό κίνημα που ένωνε μέσα του δύο ιστορικές απαιτήσεις:

Ναντέρ - Μάρτης 1968

Πρώτο, την άρνηση της αστικής αυταρχικής και από καθ’ έδρας παιδείας και έμμεσα όλης της αστικής κοινωνίας, και δεύτερο την άρνηση του ιμπεριαλισμού, άρνηση που εκείνη την εποχή εκφραζόταν μέσα από την καταδίκη της αμερικάνικης επέμβασης στο Βιετνάμ και την υποστήριξη στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του βιετναμέζικου λαού.

Η κτηνωδία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στο Βιετνάμ

Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από το ξέσπασμα του κινήματος της Ναντέρ είχε προηγηθεί μια περίοδος έντονων πολιτικών ζυμώσεων γύρω από το βιετναμικό και είχαν οργανωθεί μετωπικά όργανα, κυρίως νεολαιίστικα, για τη συμπαράσταση στο Βιετνάμ. Η σύγκρουση με το κράτος και την αστυνομία άρχισε ακριβώς από αυτό το επίπεδο και επεκτάθηκε και βάθυνε με την αντικαπιταλιστική κριτική του Πανεπιστημίου. Η σύγκρουση φοιτητών - καθηγητών στην Ναντέρ, εξελίχθηκε σύντομα σε μια σύγκρουση φοιτητών - πολιτικών αρχών, μεταφέρθηκε από τους φοιτητές της Ναντέρ γρήγορα στη Σορβόννη, δηλαδή στο κέντρο του Παρισιού και στο κέντρο της πολιτικής ζωής και ξέσπασε σαν μαζικό και μαχητικό πολιτικό κίνημα όταν η αστυνομία το χτύπησε με τη βία. Και αυτό απάντησε επίσης με βία: Οδοφράγματα, δακρυγόνα, φωτιές ήταν η τυπική εικόνα αυτής της αναμέτρησης. Από τη στιγμή της σύγκρουσης αυτής, που πάντως ποτέ της δεν πήρε μια αληθινή φονική αιματηρή μορφή, το κίνημα αυτό έθεσε πρακτικά στη Γαλλία εκείνης της εποχής την απαίτηση για την κατάχτηση του αστικού πολιτικού δημοκρατισμού. Ο αντικαπιταλισμός ήταν η κινητήρια δύναμη του φοιτητικού Μάη, ήταν το πνεύμα του, όμως το εύρος του και η πλατιά συμπάθεια που απόκτησε μέσα στο σύνολο του πληθυσμού, η ισχυρή συσπείρωση που πέτυχε μέσα στην ίδια τη δημοκρατική διανόηση, και τέλος και το κυριότερο, τα πρακτικά του θετικά αποτελέσματα ήταν στο επίπεδο της πολιτικής δημοκρατίας και της δημοκρατικής κοινωνικής κουλτούρας γενικότερα.

Από την ουσιαστική, την πολιτική άποψη ο φοιτητικός Μάης αντιπαρατέθηκε σε ένα μεταπολεμικό αστικό καθεστώς που ναι μεν είχε οικοδομηθεί πάνω στον αντιφασισμό του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά περιοριζόταν διαρκώς από τον αναπόφευκτο για τη διεθνή αστική τάξη φόβο, μπροστά στην κομμουνιστική επανάσταση της Ανατολής (σ.κ.μ. με προπύργιό της τότε την επαναστατική μαοϊστική Λαϊκή Κίνα). Αυτός ο φόβος, δικαιολογημένος άλλωστε, υποχρέωνε τους φιλελεύθερους αστούς να συνασπίζονται με τους χειρότερους αντιδραστικούς, ακόμα και τους συνεργάτες του Γ’ Ράιχ, για να κρατάνε σε υποταγή τη δημοκρατική μάζα που ζητούσε διαρκώς να καρπωθεί την πολιτική της αντιφασιστική νίκη, τουλάχιστον μέσα στα όρια του αστικού πολιτικού δημοκρατισμού.

Ο φόβος αυτός άρχισε να λιγοστεύει από την ώρα που ο ανύπαρκτος σοσιαλισμός της (σ.κ.μ. μετά το 1960) ΕΣΣΔ άρχισε να γίνεται αντιληπτός σαν τέτοιος και να μη συγκινεί τις μάζες στη Δύση.

Ο “γενικός” Μάης της Δύσης, ήταν αυτός που τσάκισε κάθε πολιτικό εμπόδιο και οδήγησε στα όρια της αστικής δημοκρατικοποίησης όλες τις δυτικές κοινωνίες. Ο Μάης διαδήλωσε ότι οι λαοί δε δέχονταν πια το χωροφυλακίστικο ασφυκτικό έλεγχο της αστικής τάξης πάνω στην κοινωνική και πολιτική τους ζωή, και κυρίως δε δέχονταν την ασυζητητί συμμόρφωση στις γραφειοκρατικές ντιρεκτίβες σε κάθε επίπεδο της πολιτικής και συνδικαλιστικής οργάνωσης. 

Δίπλα σ’ αυτές τις διεκδικήσεις που εκφράστηκαν βαθύτερα ιδεολογικά και σαν πάλη ενάντια στην αστική ιεραρχία και την αστική επιλογή των “ελίτ”, ή σαν αμφισβήτηση της απ’ έξω και εκ των άνω αστικής “αυθεντίας” αλλά και σαν άρνηση του μιλιταρισμού, του σοβινισμού και του αντισημιτισμού, 

ο Μάης απαίτησε και την πρακτική κοινωνική ισότητα της γυναίκας με τον άντρα και σύντριψε κάθε πατριαρχικό καταναγκασμό στην ιδεολογική και κοινωνική ζωή όλου του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου.

Αυτή η τελευταία ήταν η πιο μόνιμη και η πιο θεαματική πρακτική συνέπεια του παγκόσμιου ’68.Οι γυναίκες και η νεολαία θα χρωστάνε πάντα πάρα πολλά στο δημοκρατικό και επαναστατικό ’68 που νομιμοποίησε στην πράξη τον ατομικό σεξουαλικό έρωτα και τσάκισε κάθε πατριαρχική οπισθοδρόμηση.

Αν ο γαλλικός φοιτητικός Μάης, ήταν ο πιο ριζοσπαστικός και επαναστατικός στη μορφή και το περιεχόμενό του από κάθε άλλο σύγχρονο του, ήταν επειδή η γαλλική ιμπεριαλιστική αστική τάξη βρέθηκε στο κατώτερο σκαλοπάτι που θα μπορούσε να βρεθεί κάθε άλλη δυτική αστική τάξη μετά τον μεγάλο αντιφασιστικό πόλεμο. 

Ο προδότης Λαβάλ με το Χίτλερ

Η γαλλική αστική τάξη που ένα κομμάτι της τόσο ωμά και σε τέτοια έκταση συνεργάστηκε με το ναζισμό στον πόλεμο (καθεστώς του Βισύ), βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της διεθνούς αντίδρασης μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’60 όταν σχεδόν σύσσωμη άσκησε την πιο ωμή τρομοκρατική βία στους λαούς που πάλευαν για την απελευθέρωσή τους από τη γαλλική αποικιοκρατία (Ινδοκίνα, Αλγερία). Στο τέλος αυτή η αστική τάξη νικημένη και διεθνώς απομονωμένη, υποχώρησε, αλλά η πολιτική της φυσιογνωμία έμεινε βαθιά σημαδεμένη από την πρόσφατη αποικιοκρατική της κτηνωδία. Η αντιφασιστική της πλευρά μόλις και μετά βίας κάλυπτε τη ρατσιστική και τη σοβινιστική της πλευρά. 

Όταν λοιπόν αυτό το καθεστώς προσπάθησε να συμπεριφερθεί στους εξεγερμένους φοιτητές του με το γνωστό αυταρχικό του τρόπο προκάλεσε μέσα στο δημοκρατικό γαλλικό λαό την πιο βαθιά αγανάκτηση και την πιο μεγάλη συσπείρωση γύρω από τους φοιτητές που χτυπιόντουσαν με την αστυνομία στο άντρο της κλασσικής γαλλικής προοδευτικής διανόησης, στο Καρτιέ Λατέν. Στην πραγματικότητα ο κρυμμένος φασισμός του γαλλικού κράτους είχε εκφραστεί πριν τις μεγάλες συγκρούσεις των οδοφραγμάτων και μάλιστα πολύ βαθύτερα από ό,τι με την αστυνομική βία. Αλλά αυτή ήταν μια πείρα για πολύ λίγους και πιο ειδικά για τους πρώτους κινηματίες φοιτητές. Ήταν οι φοιτητές της Ναντέρ και πιο πριν οι οργανωμένοι συμπαραστάτες του βιετναμικού αγώνα που πρώτοι, πριν φουντώσει το κίνημα, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη βία των τραμπούκων ραβδοφόρων της γαλλικής ακροδεξιάς (της οργάνωσης Οccident) που κατατρομοκρατούσαν κάθε αριστερή ριζοσπαστική κίνηση. 

 

Τέτοιοι πολυάριθμοι, δραστήριοι και οργανωμένοι φασίστες δεν υπήρχαν σε άλλη δυτική χώρα. Εννοείται ότι αυτούς τους ξυλοφόρτωσε και τους εξαφάνισε ο Μάης της εξέγερσης πριν καλά - καλά ξεκινήσει. 

Ουσιαστικά ο αληθινός, ο φοιτητικός Μάης του ’68, σαν αυτόνομος παράγοντας και σαν μοναδικός πρωταγωνιστής της εξέγερσης τέλειωσε με τη νύχτα των οδοφραγμάτων της 11 του Μάη. 

Ζεσμάρ - Σοβαζό - Κον Μπεντίτ

Οι αυθόρμητοι ριζοσπάστες ηγέτες του, οΚον Μπεντίταρχηγός της εξέγερσης της Ναντέρ και κατά κάποιον τρόπο όλου του φοιτητικού Μάη, οΖεσμάρ (του κινήματος των “χαμηλών” πανεπιστημιακών) και ο Σοβαζό (της ριζοσπαστικής πλευράς της ηγεσίας των φοιτητικών συνδικάτων UNEF), ούτε θέλησαν, ούτε μπορούσαν να του δώσουν πολιτική προοπτική. 
 
Όταν όμως το κίνημά τους κέρδισε την παλλαϊκή συμπάθεια, σαν ένα δημοκρατικό κίνημα, ανέλαβε να το υποτάξει πολιτικά και να το χρησιμοποιήσει για τους δικούς του σκοτεινούς σκοπούς το γαλλικό ψευτοκομμουνιστικό κόμμα, αυτό το ρωσόφιλο και πιο σοσιαλφασιστικό ανάμεσα σε όλα τα άλλα κόμματα του ανεπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου. Το Γαλλικό “Κομμουνιστικό” Κόμμα ήταν η άλλη, η πιο επικίνδυνη και η πιο φασιστική πλευρά του γαλλικού καθεστώτος, που δούλεψε όμως όχι εξωτερικά, αλλά εσωτερικά σε σχέση με την εξέγερση.

Ο ΜΑΗΣ ΤΟΥ ΨΕΥΤΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Ψευτοεπαναστάτες για ξεσκέπασμα έβλεπε η "Ουμανιτέ" 

Ασφαλώς ένας φοιτητικός Μάης το 1968 δε θα μπορούσε να έχει ξεκαθαρίσει με ένασοσιαλφασισμό που τότε δεν είχε καν διαμορφωθεί σαν διεθνές ιδεολογικό ρεύμα. Το μόνο κίνημα που τον είχε συλλάβει στην ουσία του αν και μόνο στην αρχή του, ήταν η κινέζικη πολιτιστική επανάσταση, η οποία είχε ξεσπάσει μόλις δύο χρόνια πριν από το γαλλικό Μάη, ωστόσο είχε προλάβει να τον επηρεάσει.

Όμως τα βασικά ηγεμονικά ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα του φοιτητικού Μάη, ο αυθορμητισμός, ο αναρχισμός των situationistes (σ.κ.μ. καταστασιακοί), οι μικροαστικές μ-λ και, προφανώς, οι τροτσκιστικές σέχτες δεν είχαν καθόλου ξεκαθαρίσει σε βάθος με το σοσιαλφασισμό, ενώ τα περισσότερα από αυτά τα ρεύματα μπέρδευαν το σοσιαλφασισμό με το προλεταριακό επαναστατικό ρεύμα της Γ’ Διεθνούς. Πάντως οι σχέσεις εξεγερμένων με το Γαλλικό «Κ»Κ ήταν σχέσεις αντιπάθειας από την πρώτη στιγμή. Ο Κον Μπεντίτ δεν σταμάταγε να χρησιμοποιεί τον όρο “σταλινικά καθάρματα” για τους ηγέτες του Γαλλικού «Κ»Κ και εκείνοι ξεκίνησαν με το να καταγγείλουν τα “γκρουπούσκουλα” (έκφραση που πρωτοχρησιμοποίησε ο Μαρσέ στην Ουμανιτέ) και τα “οργισμένα πλουσιόπαιδα” του φοιτητικού Μάη.

Αλλά αυτό έγινε στην πρώτη φάση. Μόλις ο φοιτητικός Μάης άρχισε να αποχτάει γόητρο μέσα στις μάζες, οι σοσιαλφασίστες, αυτοί οι πιο ασύλληπτοι και πιο αδίστακτοι από τους καιροσκόπους άρχισαν την προσέγγιση. Λίγο πριν τη νύχτα των οδοφραγμάτων, στις 9 του Μάη, ο Αραγκόν επισκέπτεται τη Σορβόννη για να μιλήσει στους καταληψίες και αυτοί τον γιουχάρουν. Αυτή είναι ωστόσο μια στροφή των ρεβιζιονιστών που ολοκληρώνεται μετά τη μεγάλη νύχτα των οδοφραγμάτων της 11 του Μάη.

Μετά από αυτή τη σύγκρουση, το Γαλλικό «Κ»Κ, που δε συμμετείχε ποτέ στις αναμετρήσεις με την αστυνομία, καλεί σαν CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας) τους εργαζόμενους σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας με δημοκρατικά και αντιγκωλικά συνθήματα και βρίσκεται ξαφνικά επικεφαλής ενός πρωτοφανούς δημοκρατικού κινήματος 500.000 ανθρώπων. Σε αυτή τη διαδήλωση της 13^ης του Μάη συμμετείχαν και οι άνθρωποι του Μάη που μάλιστα μπήκαν επικεφαλής παρά τις προσπάθειες των ψευτοκομμουνιστών να τους διώξουν. Όμως τον πολιτικό και οργανωτικό έλεγχο της διαδήλωσης αυτής και από κει και πέρα όλων των κινηματικών εξελίξεων που έγιναν στο όνομα του Μάη τις έλεγξε το Γαλλικό «Κ»Κ. Οι δυνάμεις του φοιτητικού Μάη σε καμία περίπτωση και σε καμία τους εκδήλωση δεν μπόρεσαν να συσπειρώσουν πάνω από 30.000 άτομα.

Αμέσως μετά από αυτή την τεράστια διαδήλωση, που συγκλόνισε το γκωλικό καθεστώς, οι σοσιαλφασίστες οργανώνουν μια απεργία σε όλο το γαλλικό έδαφος που σε λίγες μέρες φτάνει τα 10.000.000 απεργούς. Η χώρα έχει παραλύσει. Η μικροαστική και ρομαντική επαναστατική μυθολογία του Μάη λέει ότι αυτή η πελώρια απεργία έγινε σε αντίθεση με τις διαθέσεις του Γαλλικού «Κ»Κ επειδή η εργατική βάση συμπαθούσε τις διεκδικήσεις του φοιτητικού Μάη και υποχρέωσε την ηγεσία της να παρασυρθεί από την ορμή του.

Πρόκειται για ένα συνηθισμένο παραμύθι που βόλευε πολύ και το Γαλλικό «Κ»Κ το οποίο εμφανιζόταν στο γαλλικό λαό, και κυρίως τη γαλλική αστική τάξη σαν ένας σεμνός και άδολος ακόλουθος ενός δίκαιου και αυθόρμητου εργατικού κινήματος βάσης. Είναι αλήθεια ότι υπήρχε εκείνη την εποχή μια βαθιά διάθεση στους Γάλλους εργάτες να αντισταθούν στην απληστία της γαλλικής αστικής τάξης και να αποσπάσουν οικονομικές απολαβές που να αναλογούν σε μια εικοσαετία ακατάπαυστης ανάπτυξης και συσσώρευσης κερδών για το γαλλικό βιομηχανικό κεφάλαιο.

Κυρίως όμως ήθελαν να αποσπάσουν δημοκρατικά συνδικαλιστικά δικαιώματα μέσα στους χώρους δουλειάς και εξουσίες ελέγχου πάνω στην διοίκηση. Ήδη είχαν ξεσπάσει άγριες και μη ελεγχόμενες από τους ψευτοκομμουνιστές -συνεργάτες του κεφαλαίου- απεργίες, στην διάρκεια του 1967 και 1968. 

Η αστυνομική επίθεση στους φοιτητές και η αντικαπιταλιστική ατμόσφαιρα των διεκδικήσεων των τελευταίων συγκίνησαν τους εργάτες, ιδιαίτερα τους πιο νέους εργάτες, που μπήκαν κιόλας στα οδοφράγματα και που στα εργοστάσιά τους προπαγάνδιζαν την ιδέα μιας μαζικής απεργίας. Το δημοκρατικό, μη σοσιαλφασιστικό συνδικάτο της CFDT δυνάμωσε ακριβώς πάνω στο Μάη, επειδή αντίθετα με την CGT, υποστήριξε από την αρχή τις προωθημένες εργατικές διεκδικήσεις στο πνεύμα του Μάη. Όμως η εργατική μάζα της CGT έπιανε τότε το 80% του συνόλου του βιομηχανικού προλεταριάτου.
 
Το ότι η μεγάλη πανεργατική απεργία του Μάη δεν έγινε από την πίεση των οδοφραγμάτων αποδεικνύεται:

Πρώτο από το ό,τι η πρώτη απεργία κλειδί γίνεται στο κέντρο και σύμβολο όλης της εργατικής Γαλλίας, στο άντρο της CGT, στο εργοστάσιο Billancourt της Ρενό στις 16 του Μάη. Αυτή η απεργία ξεκινάει μετά από κάλεσμα της ίδιας της CGT για απεργία διαρκείας με ταυτόχρονη κατάληψη του εργοστασίου.

Δεύτερο, και το κυριότερο, οι εργάτες της Billancourt και όλων των άλλων εργοστασίων που έκαναν κατάληψη, απαγόρευσαν αποφασιστικά από την πρώτη στιγμή στους εξεγερμένους φοιτητές να μπουν στα κατειλημμένα εργοστάσια και ποδοπάτησαν με περιφρόνηση τις αλλεπάλληλες προτάσεις τους και τα φλογερά τους συνθήματα για κοινό επαναστατικό αγώνα φοιτητών - εργατών.

Πραγματικά δε θα μπορούσε να έχει υπάρξει ωμότερη προσγείωση και πιο άκαρδη διάψευση όλου του μικροαστικού προλεταριακού ρομαντισμού που διαπότιζε τα μυαλά των “κατακόκκινων” αντικαπιταλιστών του Μάη. Ήταν γι αυτούς ένα σοκ αυτή η συμπεριφορά των ινδαλμάτων τους, των εργατών, που μπορούν να κάνουν επαναστάσεις, αλλά που εξ ίσου μπορούν να ακολουθήσουν για μια περίοδο και τη χειρότερη αντίδραση. Η πείρα της σοβινιστικής ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο ήταν πολύ μακριά από το θεωρητικό και ιστορικό ορίζοντα των πρωταγωνιστών του Μάη.

Βεβαίως οι ηγέτες του Γαλλικού «Κ»Κ δε χειρίστηκαν την πανεργατική απεργία δίχως περίσκεψη. Αν φρόντισαν να χωρίσουν τους εξεγερμένους φοιτητές από τους εργάτες, ήταν ακριβώς για να διασφαλίσουν ότι οι πρώτοι δε θα μπόλιαζαν τους δεύτερους με το επαναστατικό τους πνεύμα. Μια τέτοια ένωση θα μπορούσε να γίνει πραγματικά ανεξέλεγκτη. Έτσι έπεισαν τους απεργούς εργάτες ότι η επαφή με τους φοιτητές θα εξέθετε τον αγώνα τους στο λαό, αφού οι φοιτητές έκαιγαν αυτοκίνητα στα οδοφράγματα και κατέστρεφαν με συνθήματα τις σχολές τους.Οι σοσιαλφασίστες ηγέτες αξιοποίησαν έτσι κατά τον καλύτερο τρόπο τα μικροαστικά ρομαντικά αλλά και τα λούμπεν στοιχεία της εξέγερσης του ’68. 
Τέλος οι σοσιαλφασίστες ηγέτες πήραν και ένα ακόμη καίριο μέτρο: φρόντισαν τα αιτήματα των εκατομμυρίων απεργών να μείνουν αυστηρά περιορισμένα στο οικονομικό επίπεδο. 

Έτσι οι ηγέτες του Γαλλικού «Κ»Κ κατόρθωσαν να δυναμώσουν στο έπακρο τις πολιτικές τους θέσεις και μέσα σε μια βδομάδα, στις 26 του Μάη,διοργάνωσαν νέα τεράστια συγκέντρωση της CGTστο Παρίσι και άλλες συγκεντρώσεις σε όλη τη Γαλλία δίχως όμως τους εξεγερμένους φοιτητές και τους ηγέτες τους που δεν τους είχαν πια ανάγκη, αφού είχαν βάλει κάτω από τις βρόμικες σημαίες τους όλο το δημοκρατικό κίνημα της Γαλλίας. Αυτή τη στιγμή το Γαλλικό «Κ»Κπρωτορίχνει το σύνθημα της “λαϊκής κυβέρνησης”, αρχίζοντας ένα φρενιασμένο παιχνίδι για να πάρει την εξουσία μόνο του ή σε συμμαχία με τους “σοσιαλιστές” του Μιτεράν που έχει προηγούμενα ζητήσει δημοκρατική κυβέρνηση.

Στις 27 του Μάη οι βιομήχανοι και οι πελιδνοί γκωλικοί δίνουν στη CGT σχεδόν ότι ζητάει από τα οικονομικά αιτήματα προκειμένου αυτή να σταματήσει την απεργία. Η CGT υπογράφει μαζί τους συμφωνία, τη γνωστή συμφωνία της Grenelle που δίνει στους εργάτες αυξήσεις στους μισθούς, αλλά δεν ικανοποιεί ούτε ένα θεσμικό οικονομικό αίτημα, όπως ήταν η μείωση των ωρών εργασίας. Οι σοσιαλφασίστες κατεβαίνουν αμέσως μετά στη “βάση” και θέτουν όμως έτσι το ζήτημα τόσο ψυχρά και ουδέτερα, ώστε η “βάση” να τους ζητήσει να συνεχίσουν δίχως αυτοί να εκτεθούν στους βιομηχάνους και στους γκωλικούς ότι χάλασαν τη συμφωνία.  

Στόχος τους είναι να ανέβουν στην εξουσία, όχι σε σύγκρουση, αλλά σε ενότητα με τη γαλλική αστική τάξη και μάλιστα σαν εγγυητές του νόμου και της τάξης. Αυτός ο στόχος τους αποδεικνύεται από το τρομερό γεγονός ότι προηγούμενα στις 24 του Μάη με την εφημερίδα τους την Humanité δίνουν κάλυψη στην απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης να απελάσει τον Κον Μπεντίτ από τη Γαλλία σαν γερμανό υπήκοο (και μάλιστα εβραίο). 

Τα διαπιστευτήρια των σοσιαλφασιστών στη γαλλική αστική τάξη - Το ψευτοΚΚΓ "καταδικάζει τη βία υπεραριστεριστών, μαοϊστών, τροτσκιστών και αναρχικών" που "παίζουν το παιχνίδι της αντίδρασης"

Οι εξεγερμένοι απαντάνε με το σύνθημα: “είμαστε όλοι γερμανοεβραίοι”, αλλά η απόφαση δεν παίρνεται πίσω. Ο Κον Μπεντίτ απελαύνεται. Οι σοσιαλφασίστες πλέουν σε πελάγη ευτυχίας.
 

Όμως έχουν υπολογίσει δίχως τον Ντε Γκωλ, που στηριγμένος στη δύναμη που του δίνει η στρατιωτική ηγεσία, κηρύσσει πολιτικό πόλεμο στο Γαλλικό «Κ»Κ και το ξεσκεπάζει σε μια ομιλία του 3 λεπτών κατηγορώντας το ότι είναι “ένα κόμμα - ολοκληρωτική επιχείρηση, που θέλει να επιβάλει κομμουνιστική δικτατορία στη Γαλλία”.Ταυτόχρονα κηρύσσει εκλογές και καλεί σε διαδήλωση τους γκωλικούς στις 30 του Μάη. 

Πέρα από κάθε πρόβλεψη διαδηλώνουν εκείνη την ημέρα σε μια άλλη γιγαντιαία διαδήλωση 400.000 άνθρωποι. Το πολιτικό εγχείρημα του Γαλλικού «Κ»Κ καταρρέει. Αποδεικνύεται ότι η μάζα δε θέλει ούτε “λαϊκή κυβέρνηση” ρώσικου τύπου. Το ψευτοκομμουνιστικό κόμμα καταλαβαίνει ότι νικιέται πολιτικά, μαζεύει στα γρήγορα τις απεργίες του και αφήνει μόνους τους τους επαναστάτες του φοιτητικού Μάη να εισπράξουν όλη την εκδικητική μανία της γαλλικής αστικής τάξης.

Αυτή την περίοδο σημειώνονται οι πιο αιματηρές συμπλοκές με την αστυνομία και λίγο μετάτίθενται εκτός νόμου τα μικρά εξωκοινοβουλευτικά κόμματα της εξέγερσης. Τα ηγετικά τους στελέχη φυλακίζονται για ένα διάστημα. Οι γκωλικοί κερδίζουν με παταγώδη τρόπο τις εκλογές, ο Μιτεράν και οι ψευτοκομμουνιστές καταποντίζονται.

Στην πραγματικότητα στις 30 του Μάη είχαμε μια μεταστροφή των μαζών, που άρχισε αμέσως μετά την πρώτη μεγάλη διαδήλωση της CGT. Οι μάζες πραγματικά φοβήθηκαν τους ψευτοκομμουνιστές που ήδη είχαν γίνει αντιληπτοί σαν δικτάτορες(σ.κ.μ. μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και την καπιταλιστική παλινόρθωση) στην Ανατολή. Η Άνοιξη της Πράγας είχε ήδη ξεκινήσει και μια απεργία που παρέλυσε τη Γαλλία εντελώς ξαφνικά, και καθοδηγημένη από ένα τέτοιο “κομμουνιστικό” κόμμα, γέμισε με ρίγη και τους συντηρητικούς μικροαστούς, αλλά και τους οξυδερκείς δημοκράτες.

Το χειρότερο πάντως σε όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι για να αντιμετωπίσει το ψευτοκομμουνιστικό πραξικόπημα ο γκωλισμός διέπραξε και το πιο μεγάλο του έγκλημα: έβγαλε από τη φυλακή και νομιμοποίησε τους φασίστες του OAS, τους αποικιοκράτες δήμιους του αλγερινού λαού, που ήταν στη φυλακή από την εποχή της αλγερινής ανεξαρτησίας. Στην νομιμοποίηση αυτή βρίσκονται οι πολιτικές ρίζες της νομιμότητας του λεπενικού ρεύματος.

Το χαρακτηριστικό του φοιτητικού Μάη σαν εξέγερσης είναι ότι η ήττα του είναι βασικά πολιτική και όχι στρατιωτική. Η ήττα αυτή είναι αποτέλεσμα της απομόνωσής του μέσα στην πλατιά λαϊκή μάζα επειδή από τη μια κατάφερε να τρομάξει τους μικροαστούς, ιδίως της υπαίθρου, πηγαίνοντας με τους πραξικοπηματίες του Γαλλικού «Κ»Κ, και επειδή από την άλλη επέτρεψε με τα αναρχικά σεχταριστικά του καμώματα σε αυτούς τους τελευταίους να εισπράξουν τη δημοκρατική δυσαρέσκεια του γαλλικού λαού για το μεταπολεμικό γκωλικό καθεστώς. Η πολιτική ήττα αυτού του Μάη είναι συνέπεια της απομόνωσης μέσα στις μάζες των ριζοσπαστικών αλλά και μικροαστικών ρευμάτων που τον καθοδήγησαν. Γι’ αυτό το λόγο όσο και να περιμένουν οι λάτρεις του γαλλικού Μάη του ’68 δεν θα τον ξαναδούν να επαναλαμβάνεται.

ΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΥ

Ο Μάης του ’68 ήταν στο βάθος του ένα κίνημα ενάντια στο σοσιαλφασιστικό πνεύμα, όμως έγινε τόσο γνωστός γιατί οι σοσιαλφασίστες σπεκούλαραν πάνω του και παραλίγο να πετύχουν τους στόχους τους και να φέρουν τη Γαλλία και τον κόσμο δεκάδες χρόνια πίσω. Ο φοιτητικός Μάης του ’68 πέθανε από τους σοσιαλφασίστες εσωτερικά πριν προλάβει να νικηθεί από τον Ντε Γκωλ εξωτερικά. Ο Μάης του ’68 ήταν ένα κίνημα του ιστορικού μεταίχμιου.
Ήταν το τελευταίο κόκκινο κίνημα μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση στη Ρωσία και πριν την παλινόρθωση στην Κίνα, αλλά ταυτόχρονα άνοιγε και το δρόμο για τα κατοπινά πραξικοπηματικά «κνίτικα» ψευτοταξικά κινήματα της δυτικής Ευρώπης.

Αλλά και το κόκκινο του Μάη ήταν περισσότερο εκείνο μιας ανταύγειας.
 
Ήταν η ανταύγεια των τελευταίων αληθινά ταξικών και αντιιμπεριαλιστικών αγώνων του Τρίτου Κόσμου που έγιναν με κόκκινες σημαίες. Η ηρωική πάλη του βιετναμικού λαού που τόσο πολύ γονιμοποίησε τα φοιτητικά δημοκρατικά κινήματα της Δύσης έδωσε λίγα χρόνια μετά τη θέση της στην πρώτη μεγάλη σοσιαλφασιστική δικτατορία της νοτιοανατολικής Ασίας, τη δικτατορία των σοβινιστών Βιετναμέζων ρεβιζιονιστών του Βορρά. Άλλωστε και ο ίδιος ο φοιτητικός Μάης του ’68 έκρυβε μέσα του και μια ισχυρή πλευρά, δευτερεύουσα, άρνησης της επανάστασης και κληρονόμησε τις δικές του αρρώστιες στους λαούς δίπλα στις καταχτήσεις του.

Έτσι θα πρέπει οι νέες επαναστάσεις και τα δημοκρατικά κινήματα να διδαχθούν από την πάλη του Μάη ενάντια στις «αστικές αυθεντίες», αλλά να υπερασπίσουν την ανάγκη για μια προλεταριακή καθοδήγηση των αγώνων τους. Πρέπει δηλαδή από τη μια να χτυπήσουν τον αστικό ιεραρχικό καταπιεστικό οργανωτικισμό, αλλά από την άλλη πρέπει να υπερασπίσουν την οργάνωση και την πειθαρχία των λαών. Πρέπει από τη μια να τσακίσουν τη μηχανιστική σκέψη, αλλά από την άλλη δεν πρέπει να πέσουν στον ιρασιοναλισμό.

Πρέπει να υπερασπίσουν την ισότητα των δύο φύλων, αλλά να μη γίνουν απολογητές της αστικής σεξουαλικής παρακμής. Πρέπει να υπερασπίσουν την ελευθερία που στηρίζεται στην αναγκαιότητα και όχι τον αστικό ατομικισμό που στηρίζεται στην ατομική αυθαιρεσία.

Άνοιξη της Πράγας και σοσιαλιμπεριαλιστές εισβολείς - 1968

Κοντολογίς το νέο επαναστατικό προλεταριάτο,το νέο κόκκινο θα βγει μέσα από τις στάχτες που αφήνει στο δρόμο του ο σοσιαλφασισμός. Αυτό το νέο κόκκινο πρέπει να κριτικάρει τον μικροαστισμό του ’68 και κάθε τι που τον έκανε να προσφέρει στην αστική τάξη άλλοθι για τη μακροημέρευσή της και κυρίως σκαλοπάτι στο σοσιαλφασισμό για να ανέβει στην εξουσία. Ο αναρχισμός, ο κάθε τροτσκισμός και ο μ-λ οπορτουνισμός του Μάη πρέπει να πολεμηθούν ιδεολογικά. Αυτά τα μικροαστικά ρεύματα έχουν γίνει πια σήμερα σύμμαχοι, εφεδρείες ή προχωρημένα αποσπάσματα του σοσιαλφασισμού.

Η μεγαλειώδης εξέγερση της Πλατείας Τιεν Αν Μεν - 1989

Το νέο κόκκινο πρέπει να ρίξει την προσοχή του στα αντισοσιαλφασιστικά κινήματα που γίνονται τώρα πια κυρίως με δημοκρατικές και εθνικοανεξαρτησιακές σημαίες. Με αυτά πρέπει να ενωθεί και να αποσπάσει μέσα από τους πολύχρονους και οδυνηρούς αγώνες την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία. 

Οι νέοι Μάηδες ώσπου να ξαναγίνουν ολόπλευρα κόκκινοι, θα έχουν πολλά χρώματα και την ατμόσφαιρα της Τιεν Αν Μεν. Θα είναι τύπου Πράγας, Βαρσοβίας, Πεκίνου (σ.κ.μ. αναφορά στην Άνοιξη της Πράγας του 1968, στην πολωνική αντισοσιαλφασιστική εξέγερση του 1980-1981 και στην εξέγερση της Τιεν Αν Μεν του 1989). Τέτοιου είδους είναι οι επαναστατικοί και δημοκρατικοί αγώνες, οι νέοι Μάηδες που έρχονται.

Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/05/68.html