Ομιλία αντιφασίστα καθηγητή σε σχολείο για την 28η Οκτωβρίου

Πρόκειται για ομιλία η οποία εκφωνήθηκε σε σχολείο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στην καθιερωμένη γιορτή για την 28η Οκτωβρίου, στα 2009.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τότε (πριν τρία μόλις χρόνια) κανένας από τους σημερινούς όψιμα «ανησυχούντες» για την εκτίναξη της πολιτικής απήχησης των ναζιστών της Χρυσής Αυγής δεν έβγαζε άχνα, ούτε γι’ αυτήν ούτε για το φασιστικό ΛΑΟΣ που τότε μεσουρανούσε κι έστρωνε το έδαφος για τους ναζήδες.

Αλλά και κανένας σοσιαλφασίστας ψευτοαριστερός δε δεχόταν τότε μύγα στο σπαθί του για τα «ανοιχτά σύνορα», που ήταν γι’ αυτούς η πεμπτουσία του αντιρατσισμού, κι ας σήμαινε πείνα, πόνο, εξαθλίωση και μαχαιριές για τους μετανάστες και ταυτόχρονα αποκτήνωση του ντόπιου προλεταριάτου μέσα από την ανεργία, το σπάσιμο του μεροκάματου και την εθνορατσιστική διάσπαση.

Όπως δε δεχόταν μύγα στο σπαθί του και για το «μεγάλο Δεκέμβρη του ‘08», ο οποίος τελικά σάπισε ως το κόκκαλο μεγάλο μέρος της βάσης που ακολουθάει τόσο το σοσιαλφασισμό των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ όσο και τον αναρχισμό.

Η δημοσίευση της ομιλίας γίνεται κυρίως για κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο που πιθανά να μην γνωρίζει ότι υπήρχαν φωνές, έστω απείρως μειοψηφικές, οι οποίες προειδοποιούσαν για το επερχόμενο φασιστικό – σοσιαλφασιστικό τσουνάμι και ζύμωναν τη γραμμή του αντιφασιστικού, δημοκρατικού και πατριωτικού μετώπου, όταν αυτοί που πρόδωσαν από τα μέσα κάθε πρόοδο και κάθε αριστερά έσκαβαν το λάκκο αυτού του λαού, ανοίγοντας το δρόμο και για την ΠΕΙΝΑ και για το ΦΑΣΙΣΜΟ.

Η ομιλία έχει δημοσιευτεί στους ιστότοπους της Κίνησης «Παιδεία για Δημοκρατία και Ανάπτυξη» και της ΟΑΚΚΕ. Εξυπακούεται ότι είναι υφολογικά προσαρμοσμένη στο περιβάλλον στο οποίο εκφωνείται, και για κοινό κατά πλειοψηφία μαθητικό.
Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας:

Κυρία Διευθύντρια, αγαπητοί συνάδελφοι, αγαπητοί μας μαθητές, κυρίες και κύριοι!

Σαν σήμερα, πριν από 69 χρόνια, μετά από τελεσίγραφο του πρεσβευτή της φασιστικής Ιταλίας Γκράτσι τα ιταλικά στρατεύματα επιτέθηκαν απρόκλητα σε όλη την έκταση των ελληνοαλβανικών συνόρων, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον ελληνικό λαό να γράψει μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της πολυτάραχης ιστορίας του.

Δεν ήταν μόνο η Ελλάδα που πολεμούσε κείνη τη στιγμή, κι ούτε πολεμούσε για να υπερασπιστεί μόνο τη δική της τιμή. Συνάμα υπερασπιζόταν και όλους τους ελεύθερους, και τους σκλαβωμένους ακόμα, λαούς του κόσμου. Η ηπειρώτισσα μάνα δεν κουβαλούσε τα πολεμοφόδια μόνη της στα κακοτράχαλα βουνά.
Δίπλα της στέκονταν οι άγγλοι εργάτες των ανθρακωρυχείων, οι αμερικάνοι αχθοφόροι των λιμανιών, οι πολυπληθείς εθνότητες των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, η ηγεσία των ΗΠΑ και σύσσωμη η πολιτική ηγεσία των δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης.

Ο αγώνας δεν ήταν μόνο ενάντια σε κάποιους παράφρονες ξένους ηγέτες και, πολύ περισσότερο, ενάντια σε κάποιες τυφλωμένες από έπαρση ανθρώπινες μάζες που ακολουθούσαν σαν πιστά σκυλάκια τον «αρχηγό». Ήταν πρώτ’ απ’ όλα αγώνας ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό, το πιο απάνθρωπο πολιτειακό σύστημα που έχει εμφανιστεί ποτέ στην ανθρωπότητα.

Νομίζω πως θα ήταν χρήσιμο και παραγωγικό να μη μείνουμε στο γράμμα, αλλά στο πνεύμα της ημέρας αυτής. Ο εορτασμός μιας τέτοιας επετείου μπορεί να αποκτήσει ένα πραγματικά βαθύ νόημα μόνο αν αποτελέσει αφορμή για περίσκεψη και γόνιμο προβληματισμό. Κι αυτό γιατί η Ιστορία μπορεί, αν οι λαοί δεν πάρουν μαθήματα απ’ αυτήν, να επαναληφθεί.

Τι ήταν, λοιπόν, ο ναζισμός;

Σίγουρα δεν ήταν ένα καπρίτσιο της Ιστορίας, ούτε βέβαια δημιούργημα απλά και μόνο ενός τρελού, όπως θέλουν μερικοί να παρουσιάζουν το Χίτλερ. Ο Χίτλερ ήταν αιμοβόρος, αλλά όχι τρελός. Μια τέτοια άποψη ουσιαστικά θα τον αθώωνε. Ο Χίτλερ ήταν ένα πρόσωπο που παρουσιάστηκε μια καίρια ιστορική στιγμή στην τσακισμένη οικονομικά και σε αδιέξοδο πολιτικά Γερμανία του μεσοπολέμου παριστάνοντας το σωτήρα του λαού, το Μεσσία που θα έδινε στο γερμανικό λαό την πολυπόθητη διέξοδο από τα προβλήματα που τον συνέθλιβαν.

Με ποια συνθήματα ο Χίτλερ συγκίνησε και κατάφερε να πείσει το λαό να του δώσει την εξουσία; Θα άξιζε τον κόπο και το χρόνο να ψάξουμε λίγο αυτή την πλευρά, τη συνήθως αδιόρατη, του φασισμού, πώς δηλαδή προσπαθεί να εξεγείρει τις λαϊκές μάζες και να τις βάλει στην υπηρεσία του.

Ο Χίτλερ το πρώτο που έκανε ήταν να τα βάλει με τη Δύση γενικά, με την Αγγλία και τις ΗΠΑ ιδιαίτερα.

Τις κατηγορούσε ως ιμπεριαλιστικές, λες και δεν ήταν ο ίδιος ο πολιτικός εκπρόσωπος των πιο αντιδραστικών ιμπεριαλιστικών κεφαλαιοκρατικών κύκλων της τότε Γερμανίας.
«Κάτω το κεφάλαιο», βροντοφώναζε για να κερδίσει τους εργάτες. Μέχρι και τη σημαία του, τη σβάστικα με τον αγκυλωτό σταυρό, τη χρωμάτισε κόκκινη για να τους πάρει με το μέρος του. Μήπως όμως και το κόμμα του εθνικοσοσιαλιστικό δεν το ονόμασε, για να θυμίζει συνειρμικά στους εργαζομένους τα σοσιαλιστικά ιδεώδη; Τα ράσα όμως δεν κάνουν τον παπά, λέει μια σοφή παροιμία. Κι όπως τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, έτσι και η επίκληση του Χίτλερ σε συνθήματα που παρέπεμπαν στην πρόοδο ήταν κάλπικη.
Όσο κι αν καμώθηκε το σφοδρό πολέμιο του καπιταλισμού, όσο κι αν έκανε τον αντικαπιταλιστή, δεν έπαυε να είναι ο πιο μαύρος εκπρόσωπος του μεγάλου κεφαλαίου στη χώρα του.

Ο ηγέτης του παγκόσμιου προλεταριάτου
Ι. Στάλιν σαν "εβραίος διάβολος" σε ναζιστική
αφίσσα προπαγάνδας

Αυτή η φύση των εθνικοσοσιαλιστών και του Χίτλερ αποκαλυπτόταν τότε από το γεγονός ότι ταυτόχρονα αυτοί θεωρούσαν ακόμη πιο μεγάλο εχθρό της Γερμανίας τους διεθνιστές κομμουνιστές και την τότε σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση.

Τον πόλεμο ενάντια στα καπιταλιστικά, αλλά δημοκρατικά κράτη της Δύσης, και τον πόλεμο ενάντια στη σοσιαλιστική Ανατολή ο Χίτλερ τον προετοίμασε με τον εξής τρόπο: Καλλιέργησε στα μυαλά των συμπολιτών του το μίσος και την απέχθεια για τους άλλους λαούς μέσω της δήθεν ανωτερότητας της γερμανικής φυλής. Ήταν δηλαδή ένας κλασικός ρατσιστής.

Πρόβαλλε τη ρατσιστική θεωρία του «ζωτικού χώρου», ότι δηλαδή τα σύνορα της χώρας του ήταν μικρά για έναν τόσο σπουδαίο λαό όπως ο δικός του, και την αντίληψη πως ο δικός τους πολιτισμός είναι ανώτερος από τον πολιτισμό όλων των άλλων εθνών, και επομένως θα έπρεπε αυτό να το αναγνωρίζουν όλα τα έθνη και να υποκλίνονται όλοι μπροστά στο γερμανικό μεγαλείο, όπως έλεγε. Με αρωγό την γκεμπελίστικη προπαγάνδα έκανε το λαό να πιστέψει πως στα πολιτικά παρασκήνια του εξωτερικού, εννοώντας και πάλι τη Σοβιετική Ένωση και τη Δύση, εξυφαίνεται μια παγκόσμια απειλητική συνωμοσία εναντίον του περιούσιου, δήθεν, γερμανικού λαού, τον οποίο τάχατες όλοι ζηλεύουν και όλοι αδικούν και εποφθαλμιούν για το μεγαλείο του.

Ναζιστική αφίσσα: Στάλιν και Τσώρτσιλ όργανα του απρόσωπου
διεθνούς εβραίου.

Κατά τη δική του άποψη, όλοι οι άλλοι λαοί “χρωστούσαν” στη Γερμανία πολιτισμό και παγκόσμια αναγνώριση. Και καθόρισε ως κέντρο τής κατά φαντασίαν αυτής συνωμοσίας τους Εβραίους, συνήθεις και εύκολους φταίχτες που προσωποποιούν αυτό που κάθε φασισμός διαλέγει να θεωρεί ως κακό. Στην προκείμενη περίπτωση ως κακό θεωρούσε τους μπολσεβίκους κομμουνιστές στην ΕΣΣΔ και τους φιλελεύθερους καπιταλιστές στη Δύση. Έλεγε λοιπόν ότι αυτά τα δύο καθεστώτα τα είχαν ανακαλύψει και τα οδηγούσαν Εβραίοι με στόχο να καταστρέψουν τη Γερμανία.
Τέτοιοι παραλογισμοί βρίσκουν απήχηση σε εποχές μεγάλης οικονομικής κρίσης, δηλαδή περιόδους απελπισίας των φτωχών και καταστροφής των μικρομεσαίων στρωμάτων.

Και σήμερα μήπως αρκετοί -και στη χώρα μας και παγκοσμίως- δεν επαναλαμβάνουν τα ίδια χιτλερικά στερεότυπα, δηλαδή ότι για όλα φταίνε οι μοχθηροί Εβραίοι; Και σήμερα δε λένε αρκετοί «όλοι οι λαοί χρωστάνε σ’ εμάς, γιατί εμείς τους δώσαμε τον πολιτισμό που σήμερα αυτοί έχουν»; Δε λένε ακόμα και σήμερα ότι «πρέπει η Δύση να αναγνωρίσει την ανωτερότητα του δικού μας πολιτισμού»; Δεν υποστηρίζουν και σήμερα ότι για την οικονομική εξαθλίωση, τη φτώχεια και τους πολέμους φταίνε όλοι οι άλλοι λαοί και κυβερνήσεις, αλλά όχι οι δικές τους κυβερνήσεις και οι ίδιοι;

Έχουμε κάτσει ποτέ να σκεφτούμε σοβαρά ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα; Ο ρατσισμός και ο φασισμός δεν είναι μια μακρινή ιστορία. Ας μην έχουμε την αυταπάτη ότι ξεμπερδέψαμε μια και καλή μ’ αυτόν όταν τελειώσαμε με το Χίτλερ.

Με το Χίτλερ τελειώσαμε, όχι όμως και με το χιτλερισμό. Ο φασισμός, αν οι λαοί δεν έχουν τα μάτια τους ανοιχτά, μεταμορφώνεται συνεχώς προσπαθώντας να τους εξαπατήσει και να τους παρασύρει στο παιχνίδι του πολέμου και της αλληλοεξόντωσης. Ο λύκος αλλάζει συνεχώς προβιά, προβάροντας κάθε φορά την πιο φανταχτερή για την περίσταση.

Ο αρχιναζιστής πριν τρία χρόνια είχε 0,29%. Σήμερα έχει 11%,

σαν αποτέλεσμα της πείνας και της ιδεολογικής αποκτήνωσης
που έφτιαξαν οι φίλοι και προστάτες του, σοσιαλφασίστες και
σωβινιστές.

Δεν είναι και πολύ δύσκολο για ένα λαό τσακισμένο από την ανέχεια και απογοητευμένο από την πολιτική και τους πολιτικούς να πέσει στα νύχια ενός επιτήδειου φασίστα. Ο φασισμός αυτή τη στιγμή που μιλάμε μπορεί να είναι δίπλα μας και να μας χτυπάει την πόρτα. Δεν είναι κάτι που εκδηλώνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Προετοιμάζει τις συνειδήσεις με μεθοδικό τρόπο, έτσι που χωρίς να το καταλάβει ένας λαός βρίσκεται να παλεύει με λύσσα για να εξοντώσει το γείτονά του.

Τέτοιες συμπεριφορές παρατηρούμε και σήμερα. Πριν από λίγα χρόνια, για παράδειγμα, οι ΗΠΑ εισέβαλαν απρόκλητα στο Ιράκ θεωρώντας τον εαυτό τους «παγκόσμιο προστάτη της δημοκρατίας», λες και οι λαοί τους είχαν αναθέσει αυτό το ρόλο.

                                                 Από τη ρώσικη εισβολή στη Γεωργία

Πολύ χειρότερη συμπεριφορά επέδειξε πέρσι (σ. ΚΜ: το 2008) μια ανερχόμενη υπερδύναμη του καιρού μας, η Ρωσία, όταν επιτέθηκε στη μικρή γειτονική της Γεωργία με πρόσχημα την προστασία της ρωσικής μειονότητας στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσσετία και προσάρτησε, ουσιαστικά, αυτές τις δύο περιοχές. Είναι εκπληκτική στην περίπτωση αυτή η ομοιότητα με τη χιτλερική πολιτική: Η πρώτη επιθετική ενέργεια του ναζισμού εναντίον ξένης χώρας ήταν η προσάρτηση της Σουδητίας -περιοχής που ανήκε στην τότε Τσεχοσλοβακία- με πρόσχημα ακριβώς την υπεράσπιση της γερμανικής μειονότητας στην περιοχή αυτή!

Ας έρθουμε όμως στα δικά μας. Ας ψάξουμε βαθιά μέσα μας να δούμε τι συμβαίνει τα τελευταία, ιδιαίτερα, χρόνια στην ίδια μας τη χώρα.

                                                            Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος

Δεν είδαμε τον περασμένο Δεκέμβρη (σ. ΚΜ: του 2008) την απρόκλητη δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου από έναν αστυνομικό που δε μετάνιωσε για το έγκλημά του, επειδή και αυτός και μεγάλο μέρος της σημερινής αστυνομίας είναι βαθιά διαβρωμένοι από τους ρατσιστές και ναζιστές της «Χρυσής Αυγής»;

Μετά δεν είδαμε το απροστάτευτο από τα όργανα της τάξης κέντρο της Αθήνας να καίγεται από τις μολότοφ φασιστικών ταγμάτων εφόδου, που τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται ως αναρχικοί;

Δε βλέπουμε συχνά-πυκνά το πανεπιστημιακό άσυλο, που στο παρελθόν αποτελούσε την ασπίδα των δημοκρατικών ανθρώπων στο πανεπιστήμιο απέναντι στις ορέξεις των χουντικών, να το εκμεταλλεύονται ψευτοπροοδευτικά στοιχεία, για να εδραιώσουν την πολιτική τους κυριαρχία μέσα κι έξω από το πανεπιστήμιο, να τρομοκρατούν δημοκράτες καθηγητές, όταν αυτοί απλά προσπαθούν να κάνουν μάθημα και να μεταγγίσουν τη γνώση στους φοιτητές τους, μπας και πάει μπροστά η πολύπαθη αυτή χώρα;

Δε βλέπουμε να αφήνεται σχεδόν ανεξέλεγκτη η συρροή λαθρομεταναστών στη χώρα, με στόχο το γιγάντωμα της μαύρης εργασίας, ώστε να πέσει το εργατικό μεροκάματο και για τους ντόπιους εργάτες και για τους εγκατεστημένους μετανάστες, και έτσι να δυναμώσει το ρατσιστικό μίσος μέσα στη χώρα μας ενάντια στους τελευταίους; Δε θα ‘πρεπε το ελληνικό κράτος, όπως προβλέπουν οι διεθνείς συμβάσεις που έχει από καιρό υπογράψει, να εμποδίσει τη μαύρη εργασία και το λαθρεμπόριο ανθρώπων και ταυτόχρονα να αποδώσει την ελληνική ιθαγένεια αρχικά στα παιδιά των εγκατεστημένων μεταναστών και σταδιακά σε όλους τους εγκατεστημένους μετανάστες, για να είναι ενωμένος ο λαός να παλέψει για τα δίκια του και να μην καταναλώνεται σε ρατσιστικούς αποκλεισμούς και μίση;

Αυτές οι καταστάσεις είναι ιδανικές για να εκκολαφθεί και στη χώρα μας το αβγό του φιδιού, να βγουν δηλαδή στο προσκήνιο δυνάμεις που, με πρόσχημα την υπεράσπιση του μεροκάματου του εργάτη ντόπιου και μετανάστη από τη λαθρομετανάστευση, των δικαιωμάτων του πολίτη και την προστασία του ανυπεράσπιστου μαγαζάτορα από τους κουκουλοφόρους, σπρώχνουν τη χώρα προς την πολιτική ανωμαλία και το φασισμό.

Εδώ ας κάνουμε μια επισήμανση: Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που θέλει να λέγεται ότι ανήκει στη δημοκρατική Ευρώπη και ταυτόχρονα επιτρέπει σε ναζιστικές οργανώσεις να λειτουργούν και να εκφράζονται πολιτικά ελεύθερα, χωρίς κανέναν περιορισμό.

Στη χώρα μας όποιος θέλει έχει από το νόμο το δικαίωμα να κατεβεί στο δρόμο με χιτλερική σημαία, να φωνάζει χιτλερικά συνθήματα και να χαιρετά φασιστικά όπως ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ. Αυτά στη δημοκρατική Ευρώπη απαγορεύονται δια νόμου. Μήπως θα έπρεπε να εφαρμοστεί κι εδώ κάτι ανάλογο;

Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Το αβγό του φιδιού δεν περιορίζεται σε μικρές ομάδες του περιθωρίου. Όταν βλέπουμε, για παράδειγμα, πολιτικό ηγέτη να καλεί τον ελληνικό λαό να πάρει πίσω την Κωνσταντινούπολη, την ίδια ώρα βλέπουμε την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία της χώρας να μην καταγγέλλει τέτοιες απόψεις ως χιτλερικές, αφού ωθούν σε καταχτητικό πόλεμο για ανακατανομή συνόρων, αλλά να τις αφήνει να καλλιεργούνται στον ελληνικό λαό? αυτό δεν είναι εκκόλαψη του αβγού του φιδιού;

Και αναρωτιέται κανείς: Έτσι θα πάει μπροστά η χώρα μας; Πού πήγε όλο αυτό το αίμα που έχυσαν οι λαοί στο διάβα της Ιστορίας, για να κατακτηθεί η εθνική ανεξαρτησία και η δημοκρατία;

Αν θέλουμε να σβηστεί για πάντα από τη μνήμη της ανθρωπότητας η ναζιστική θηριωδία, δεν αρκεί να την καταδικάζουμε σε εκδηλώσεις επετειακού χαρακτήρα σαν τη σημερινή.

Πρέπει να επαγρυπνούμε και να πολεμάμε το φασισμό όπου και όπως κι αν εκδηλώνεται: Στη δουλειά, στην πολιτική, στην οικονομία, στις εθνικές μειονότητες, στις διακρατικές σχέσεις, στην επικοινωνία μας με τους άλλους λαούς, ιδιαίτερα τους γειτονικούς, ακόμα και μέσα στην ίδια μας την οικογένεια. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να επιδοθούμε σε μια ευγενική άμιλλα με τους άλλους λαούς και να πάρουμε απ’ αυτούς ό,τι καλύτερο έχουν, όπως κι αυτοί από το δικό μας λαό. Μόνο έτσι θα μπορέσει να βαδίσει ολόκληρη η ανθρωπότητα χέρι-χέρι στο δρόμο της προόδου και της προκοπής.

Γι’ αυτά τα ιδανικά έχυσαν το αίμα τους οι πρόγονοί μας το ’40 στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας.

Το 1941 οι δυνάμεις του ξένου φασισμού, στηριγμένες στα υπέρτερα τεχνικά μέσα και στην αριθμητική τους δύναμη, κατάφεραν να κατακτήσουν την Ελλάδα. Τι, στην ουσία, κατάκτησαν όμως; Μπόρεσαν να κερδίσουν τη λαϊκή ψυχή με τη, δήθεν, «νέα τάξη πραγμάτων» που υπόσχονταν; Σίγουρα όχι.

                                                          Αφίσσα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ

Κι αυτό φάνηκε περίτρανα στα χρόνια ‘41-’44, στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν τότε που σύσσωμος ο ελληνικός λαός και η πολιτική του ηγεσία, εκτός από μερικές θλιβερές εξαιρέσεις δοσίλογων φασιστών, έδωσε ένα γερό χαστούκι στο πρόσωπο των κατακτητών. Έδωσε ένα μάθημα σ’ όλους αυτούς που νομίζουν πως ένας μικρός, αριθμητικά, λαός είναι μοιραίο να υποταχτεί σ’ έναν ισχυρότερο.

Το δίκιο είναι αυτό που κάνει το μικρό λαό να γιγαντώνεται και να αντιστέκεται, να κουρελιάζει και να εξευτελίζει το μεγάλο στρατό στο πεδίο της μάχης.

Τη Ρωμιοσύνη, λοιπόν, δεν πρέπει να την κλαίμε. Εκεί που πάει να σκύψει, με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, να τη! Πετιέται από ‘ξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940!

Ζήτω η αδούλωτη ψυχή του ελληνικού λαού!


Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2012/10/28.html

Έλεος με την ανοχή στην καθεστωτική φαιοκόκκινη Λιάνα Κανέλλη και στους γκεμπελισμούς της!

Ο ελληνικός λαός είναι ο μόνος λαός σχετικά αστικοδημοκρατικής χώρας που είναι αναγκασμένος να καταναλώνει καθημερινά σε γιγαντιαίες ποσότητες τη γκεμπελική, χυδαία προπαγάνδα του πιο αβυσσαλέου φασισμού και σοσιαλφασισμού. Και μάλιστα, λόγω τόσο της αντιλαϊκής αθλιότητας όσο και της ιδεολογικής λιποταξίας της παραδοσιακής αστικής τάξης, ο λαός έχει συνειδησιακά διαμορφωθεί έτσι που να θεωρεί «αντικαθεστωτικές» τις πλέον άθλιες, διαστρεβλωτικές της αλήθειας και της πραγματικότητας φωνές, και φυσικά τους φορείς τους! Οι κορυφαίες τηλεπερσόνες αυτού του κάλπικου αντικαθεστωτισμού στη χώρα μας είναι ο Γιώργος Καρατζαφέρης, πρόεδρος του φασιστικού ΛΑΟΣ, και η φαιοκόκκινη Λιάνα Κανέλλη, η υστερικών αντιδράσεων και «ιδιάζουσας» ιδιοσυγκρασίας βουλευτίνα του σοσιαλφασιστικού ψευτοΚΚΕ!

                                                 Καθαρές λύσεις! Γιατί να χολοσκάμε;;

Είναι γνωστό πως η τελευταία έχει έναν ιδιαζόντως αγενή, υστερικό, εκφραστικά δυσμορφικό τρόπο να εκφράζει (με τα κατά τα άλλα καλά ελληνικά της)  τις λαϊκίστικες, ακροδεξιές της θέσεις επί παντός επιστητού. Αυτό το στυλ της προσπαθεί εδώ και μια δεκαετία να το χαλιναγωγήσει γιατί -χωρίς να το θέλει- δημιουργούσε σε δημοκρατικούς και αριστερούς ανθρώπους συνολική αποστροφή για το ψευτοΚΚΕ, που την έχει περιμαζέψει πολιτικά για να του φτιάχνει τα μέτωπα με τον κλασσικό φαιό φασισμό στην Εκκλησία, το Στρατό, την Αστυνομία, την κλασσική ακροδεξιά συντήρηση κλπ. Ο ρόλος της είναι πράγματι στρατηγικός για το κόμμα με το οποίο συνεργάζεται, γεγονός που έχει να κάνει με την άριστη από πλευράς της γνώση του τηλεοπτικού παιχνιδιού της εφήμερης εντύπωσης, της «έξυπνης» και πομπώδους ατάκας, της επιθετικής και ξερολίστικης πόζας.

Το πρόβλημα εν προκειμένω δεν είναι η συγκεκριμένη «αντιιμπεριαλίστρια» κολλητή του σωβινοφασίστα φιλοχουντικού Χριστόδουλου (που δε βρίσκεται πια μαζί μας), υποστηρίκτρια του Μιλόσεβιτς και θαυμάστρια του Ρώσου «υπερεθνικιστή» φασίστα Ζιρινόφσκι (με του οποίου την ομιλία είχε κατενθουσιαστεί, όπως λένε όλοι οι συνδαιτυμόνες της, σε συγκέντρωση συμπαραστατών της γενοκτονικής Σερβίας στο Βελιγράδι στα 1999), πρώην ΝΔ, ΚΟΔΗΣΟ, φίλη της Δήμητρας Λιάνη Παπανδρέου και μετέπειτα συνεργαζόμενη κνίτισσα. Είναι η καθεστωτική γραμμή σε όλα τα ΜΜΕ, που της δίνει τη δυνατότητα να βγάζει το έντονο και φανερά συμπλεγματικό «ταμπεραμέντο» της με προσωπικά σχόλια, ειρωνείες, εμετικά υπονοούμενα απέναντι σε συνομιλητές της, χωρίς αυτό να της κοστίζει τίποτα. Κι αυτό, απλώς επειδή μερικοί από αυτούς δε σαγινεύονται από τα εθνικοσοσιαλιστικού τύπου «αντικαπιταλιστικά» παραληρήματά της, στα οποία εσχάτως την ανταγωνίζεται ο «μέγας οικονομολόγος» Καζάκης, επίσης φίλος της Ρωσίας του Πούτιν.

Στο βραδινό δελτίο του τηλεοπτικού σταθμού MEGA λοιπόν της 23ης του Ιούνη, η Κανέλλη φιλοξενούνταν για τρίτη φορά μέσα σε συντομότατο χρονικό διάστημα για να «φωτίσει» το λαό, λέγοντας του πως τα χρήματα υπάρχουν αποθησαυρισμένα στα σεντούκια και μπορούμε να τα πάρουμε αύριο το πρωί, κοινώς κρίση δεν υπάρχει, όλα είναι μια συνομωσία ενός «σκοτεινού καπιταλιστικού κέντρου» που μας δουλεύει για να μας τα τρώει κλπ. (έχει μάθει καλό «μαρξισμό» παρέα με τους φωστήρες του Περισσού!). Ο γνωστός αστός δημοσιογράφος Καψής, μολονότι τον έχει προσβάλει στο παρελθόν σε εκπομπή του Γ. Πρετεντέρη με το γνωστό της ύφος («πουλάκι μου», «έχεις οξεία πασοκίαση», «γαϊδούρι» κλπ.), με πολύ ήρεμο τρόπο της επισήμανε -με την αστική του θεώρηση που δεν είναι φιλολαϊκή αλλά είναι πιο τυπικά λογική από τις παλαβομάρες του φαιοκόκκινου φασισμού- πως η χρεοκοπία σα λύση (μέσω «άρνησης του χρέους») είναι πιο επαχθής και βαριά για το λαό ακόμη και από τη σημερινή κατάσταση…

Τι ήταν να το πει! Εξεγέρθηκε η «κόκκινη» υπέρμαχος του «έθνους και της ορθοδοξίας», τον ειρωνεύτηκε επιθετικά, σε παρατήρησή του ότι προσβάλλει πρώτα και κύρια τον εαυτό της του ανταπάντησε επίσης εμμέσως πως «προσβολή είναι και μόνο που εμφανίζεται μαζί του στο ίδιο παράθυρο», τελικά του είπε περί διαγραμμάτου «να το βουλώσει» (!!), όλα αυτά ωρυόμενη, προφανώς για να αποδείξει ότι ο δημοσιογράφος είναι το «τσιράκι των εβραιομασώνων κλεφτών και τραπεζιτών» ενώ η ίδια «η φωνή του λαού».

Όλη η συζήτηση εδώ:

http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17640&subid=2&pubid=27470246#toppage

Τώρα βέβαια από πότε το αστικό κράτος και παραπέρα το ιδιωτικό κεφάλαιο που ελέγχει τα μη κρατικά ΜΜΕ άρχισε να δίνει κάθε 3 μέρες μικρόφωνο σε τόσο «αντικαθεστωτικές» φωνές, που να καλούν σε τόσο βαθιά «ανατρεπτικές» λύσεις, όπως αυτές που προτείνει η παλιά φίλη όλου του αντιδραστικού σκυλολογιού που γέννησε η μετεμφυλιακή Ελλάδα «κομμουνίστρια» Λιάνα Κανέλλη, μάλλον η ίδια πρέπει να μας το εξηγήσει… Αν είναι για κάποιο λόγο που δίνουμε τόση έμφαση σε ένα σχετικά τυπικό τηλεοπτικό καυγά, που στο κάτω κάτω δε συνιστά και γεγονός πρωτεύουσας σημασίας, είναι ακριβώς αυτός: δεν αντέχεται πια οι πλέον αποκρουστικοί ιδεολογικά εκπρόσωποι της σαπίλας που οδήγησε τη χώρα στο γκρεμό και το λαό στη δυστυχία, να έρχονται σήμερα με ύφος χιλίων καρδιναλίων και να απαιτούν να ηγηθούν του κινήματος κατά της πείνας! Πρόκειται για πρόκληση ασύλληπτου μεγέθους!

Γιατί ποιος είναι που, στη θέση της προόδου του νεοελληνικού έθνους στον υλικό – παραγωγικό αλλά και στον πνευματικό - πολιτιστικό τομέα, έβαζε τις προγονόπληκτες εθνοσωβινιστικές ρητορείες, τους αγώνες για τα «μάρμαρα», για να «γλιτώσουμε τον αφελληνισμό μας από τη Δύση», για τη «Μακεδονία μας», παλιότερα για τη σωτηρία μας από τους «Τούρκους και τον επεχτατισμό τους στο Αιγαίο», για να «σώσουμε τα πνεύματα, τις ψιλές και τις δασείες», την «τρισχιλιετή πορεία του ελληνικού έθνους»;; Το κήρυγμα της εθνικής καταστροφής έγινε από τους νεοδοσίλογους με το μανδύα του πατριωτισμού, όπως οι γερμανοντυμένοι από το '44 και δώθε ονομάστηκαν πατριώτες και οι πατριώτες του ΕΑΜ προδότες! Ζούμε στη χώρα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ των εννοιών!!!

Δεν ήταν η κυρία Κανέλλη, μαζί με το σωβινιστικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, τους «εθναμύντορες» του Δικτύου 21 που σήμερα έχουνε καταλάβει δι’ εφόδου την ηγεσία του κόμματος της δυτικόφιλης αστικής τάξης (ΝΔ), την παραδοσιακή εθνοφασιστική ακροδεξιά και τους ναζιστές, σε συμμαχία είτε με τον Κύρκο-ΣΥΝ (βλ. συλλαλητήρια 1992) είτε αργότερα με το ψευτοΚΚΕ;; Αυτοί δεν ήταν που, την ώρα που το πιο ζωντανό και ρωμαλέο τμήμα του έθνους έβγαινε από την χούντα στη μεταπολίτευση έτοιμο για υλικά και πνευματικά άλματα, για να στεριώσει τη δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και να προχωρήσει ακόμη και σε ριζοσπαστικές, πραγματικά αντιιμπεριαλιστικές λύσεις (το Πολυτεχνείο φώτιζε το δρόμο), έριξαν το σύνθημα (με επικεφαλής τον Ανδρέα Παπανδρέου) του σαπίσματος μέσω της προσφοράς ΜΗ εργασίας στο δημόσιο (εκμαυλισμός), της παραγωγικής αποσάθρωσης, της εκμετάλλευσης του άφθονου κοινοτικού χρήματος για το ηθικό ξεχαρβάλωμα της υπαίθρου αντί για τον συγχρονισμό της παραγωγής, της κλιμάκωσης του κανιβαλικού εθνικισμού, είτε κλασσικής ελληνοχριστιανικής παλαιοδεξιάς κοπής, είτε ανδρεοπαπανδρεϊκού «αντιιμπεριαλιστικού» - αντιτούρκικου και αντισημιτικού τύπου;;

Ακόμη και τον τίμιο, γνήσιο και αντιιμπεριαλιστικό αντιαμερικανισμό του λαού μας, που είχε υποφέρει από τους ηγεμονιστές των ΕΠΑ, τον μετέστρεψαν στο σημερινό καθεστωτικό αντιαμερικανισμό, που πλέον καταλήγει στο δόγμα των ΣΠΙΘΑ – Καζάκη και σία: Πάμε με τη Ρωσία και την Κίνα για να συντριβεί ο «μονοκράτωρ» αμερικάνικος σατανάς.

Δεν ήταν η Παπαρήγα που, στο αρχικά δίκαιο κίνημα των συμβασιούχων Stage το 2009 που ζητούσαν τη μοριοδότηση που δικαιούνταν από το νόμο (που τους πέταξε ο -φίλος του Κύρκου- Υπουργός Εσωτερικών  Ραγκούσης σαν «παιδιά της δεξιάς»), πήγε κι έβαλε αίτημα (αφού καπέλωσε το κίνημα) «όλοι οι πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΑΤΕΙ να προσληφθούν μόνιμοι στο Δημόσιο»;; Όχι όλοι οι συμβασιούχοι, όλοι οι πτυχιούχοι της Ελλάδας!!!!!!

Κι αυτά τέλη του 2009 – αρχές του 2010, δηλαδή εν μέσω κρίσης και λίγο πριν τη χρεοκοπία! Οι σοσιαλφασίστες, όπως έκαναν σε ένα βαθμό και οι πιο παλιοί προδότες του προλεταριάτου, οι σοσιαλδημοκράτες, αγαπούν πολύ το αστικό κράτος και πιστεύουν πολύ (ή κάνουν ότι πιστεύουν) στις θαυματουργές του ικανότητες, αρκεί να το καταλάβουν οι ίδιοι! Άσε που η προοπτική μιας χωρίς ιδιαίτερο κόπο και άγχος δουλειάς ερεθίζει τα ένστικτα μεγάλου μέρους της φτωχολογιάς, που στενάζει καθημερινά στο μεροκάματο ή στην ανεργία…

Πότε το ψευτοΚΚΕ, η Λιάνα και οι φίλοι της οι ακροδεξιοί φασίστες κυνήγησαν τη διαφθορά π.χ. στις εφορίες, που ακόμη και σήμερα οργιάζει αφήνοντας ασύδοτη τη φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων και μεσαίων λαμόγιων, αλλά και τμήματος της μεγαλοαστικής τάξης που λαδώνει χοντρά;; Πότε την έκαναν κυρίαρχο θέμα;;

Τα παραπαίδια τους του ΣΥΝ και τα κινήματά τους (πριν το 1995 τα έκανε το ίδιο το ψευτοΚΚΕ, μετά μοιράστηκαν οι ρόλοι) δεν έχουν ξεπατώσει κάθε προσπάθεια για δημιουργία παραγωγικών ή τουριστικών μονάδων μεγάλης κλίμακας σε όλη τη χώρα, με οικολογικά, αρχαιολογικά και μεσαιωνικά γενικώς προσχήματα, με την υποστήριξη θυλάκων μέσα στο κράτος (π.χ. Ε’ Τμήμα του ΣτΕ) και των ηγετικών κλικών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ειδικά από το 1997 και δώθε;; Το δίπολο «διάλυση του παραγωγικού ιστού» - «φαιοκόκκινο ιδεολογικό αφιόνι» είναι που οδήγησε όχι μόνο στη χρεοκοπία, αλλά και στην αδυναμία να ξεσκαρτάρει ο λαός ποιος είναι φίλος του και ποιος εχθρός του, ή μάλλον ποιος είναι ο κύριος και ποιος ο δευτερεύοντας εχθρός του.

Ο Πρετεντέρης και η Τρέμη, αντί να διαολοστείλουν τη λαοφιλή «κόκκινη εθναμύντορα» βουλευτίνα και να υπερασπιστούν το συνάδελφό τους, συνέχισαν την κουβέντα ως να μη συνέβαινε τίποτα και χωρίς να προβάλλουν αντίρρηση στα «τόσο προφανή» επιχειρήματα που προέβαλε η Κανέλλη, που λόγω «Αγανακτισμένων» και γενικότερου αντικοινοβουλευτικού – φιλοφασιστικού κλίματος, νιώθει μια τρομερή έξαψη και βγάζει τον πραγματικό εαυτό της, που της είχε τιθασέψει εδώ και χρόνια η Παπαρήγα, ωρυόμενη και πάλι.

                          Μέγας αντικαθεστωτικός! Μιλάει μόνο 6 ώρες την ημέρα στα ΜΜΕ!

Ο λαός μας δεν έχει ανάγκη τσαρλατάνους τύπου Κανέλλη, Καζάκη, Καρατζαφέρη, Θεοδωράκη για να του εξηγήσουν ποιος τον οδήγησε καρφί στην καταστροφή.

Χρειάζεται φωτισμένους ανθρώπους μέσα από τα σπλάχνα του, που θα του πούνε παστρικά και με το κεφάλι πάνω και τα πόδια κάτω πώς και γιατί η Ελλάδα βρέθηκε με ένα έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου 1 προς 3,5, δηλαδή ένα να εξάγει και τρεισήμιση να εισάγει.

Πώς και γιατί το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είχε εκτροχιαστεί ειδικά από το 2000 και πέρα, με πόσο χαμηλά επιτόκια (λόγω ευρώ) δανειζόμασταν τα τελευταία χρόνια, ενώ όλα τα τέκνα του Γκέμπελς μιλάνε για τα ληστρικά επιτόκια…

                                                               Ο νέος δοσιλογισμός

Πού κατασπαταλήθηκαν τα λεφτά των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης ή ακόμα πώς ΔΕΝ απορροφούνταν από τους σαμποταριστές (ακόμα και το τωρινό ΕΣΠΑ), πώς το καθεστώς χρησιμοποίησε τους εθνικιστές κρατιστές του ΠΑΣΟΚ για να κρατικοποιήσουν το κλασσικό ιδιωτικό κεφάλαιο τη δεκαετία του ’80, για να τους πετάξει σήμερα ώστε να φέρει τη «βασιλεία» της ΚΟΣΚΟ, της ΓΚΑΖΠΡΟΜ και των καθεστωτικών ρωσοφτιαγμένων «ελλήνων» ολιγαρχών του πλούτου («νταβατζήδες» τους έλεγε για ξεκάρφωμα ο φίλος τους Καραμανλής ο Β’), πώς ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ διάλυσαν και ξεπάτωσαν κάθε έννοια ταξικού συνδικαλισμού λιγότερο με τη βία και πιότερο με την εξαγορά και τον προσεταιρισμό…

Χρειάζεται ανθρώπους που θα του πούνε ποιοι άφηναν και αφήνουν (ή καλύπτουν ιδεολογικά με πρόσχημα το «διεθνισμό») δεκάδες χιλιάδες εξαθλιωμένους μετανάστες να μπαίνουν σωρηδόν μέσα σε μια κούφια παραγωγικά χώρα, τους στοίβαζαν και στοιβάζουν σα σακιά σε δυο τρεις περιοχές της Αθήνας, τους κρατούσαν και κρατούν παράνομους για να σπάνε άθελά τους τα μεροκάματα κι έπειτα τους παραδίνουνε λεία στα μαχαίρια των ναζιστών και στο μίσος των άνεργων μαζών, αφήνοντας ταυτόχρονα ανεξέλεγκτη την εγκληματικότητα τόσο του ντόπιου όσο και του ξένου λούμπεν.

Φυσικά αυτά τα πράγματα, που σε άλλη χώρα θα τα έλεγαν ακόμη και κάπως τίμιοι αστοί, στη χώρα μας είχαν την τόλμη να τα επεξεργαστούν και να τα αναδείξουν μονάχα εκπρόσωποι, έστω απείρως μειοψηφικοί, του επαναστατικού προλεταριάτου, μαοϊστές ζαχαριαδικοί κομμουνιστές. Και είναι φυσικό. Πού να βρει η αστική τάξη αυτής της χώρας, με τα εξαμβλωματικά χαρακτηριστικά, τα κότσια να αντιπαρατεθεί στους κρατικοφασιστικούς ιμπεριαλισμούς και στα τσιράκια τους;;

Οι παραδοσιακοί αυτοί αστοί μισούν το λαό ελάχιστα λιγότερο απ' όσο τον μισούν οι σοσιαλφασίστες. Αρκεί να δει κανείς πόσο ηδονίζονται (π.χ. μερικοί εκ των αναλυτών του ΣΚΑΪ, που εκφράζει στην κύρια πλευρά τη δυτικόφιλη αστική γραμμή και λέει κάποιες αντικειμενικά αντι-σοσιαλφασιστικές αλήθειες) όταν περιγράφουν τις περικοπές δαπανών που φέρνουν τα απανωτά μνημόνια για τα λαϊκά στρώματα (ειδικά οι οικονομιστές φιλελεύθεροι) ή το με πόσο πάθος ζητάνε μαζικές απολύσεις στο δημόσιο τομέα, σε καιρούς βαριάς και βασανιστικής ανεργίας και σαμποτάζ των επενδύσεων, που ποτέ δεν το καταγγέλλουν σαν τέτοιο.

Άλλωστε, οι αστοφιλελεύθεροι ήταν οι ίδιοι που επί 30 χρόνια ανέχτηκαν όλα τα παραπάνω σοσιαλφασιστικά εγκλήματα, που έκοβαν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονταν και οι ίδιοι, με αντάλλαγμα δυο απλές ταξικά κανιβαλικές απολαβές: τσάκισμα του συνδικαλισμού και των πραγματικά διεκδικητικών κινημάτων στα εργοστάσια, τσάκισμα του πραγματικού μεροκάματου, φτηνή εργατική σάρκα (κατά προτίμηση μεταναστευτική).

Οι δε «οξυδερκέστατοι», σαπισμένοι Ευρωπαίοι μονοπωλιστές έβλεπαν το χρήμα να γυρνάει στον αέρα στα χρηματιστήρια και στον τριτογενή τομέα και θεωρούσαν την αυτοκτονική Ελλάδα, που έβαζε μπουρλότο στον εαυτό της και στην Ευρώπη «ανθούσα οικονομία» (ειδικά επί του αρχιπροβοκάτορα Σημίτη), μπάζοντάς την στην ΟΝΕ. Τώρα τρέμουν και φοβούνται νέο κύκλο βαθιάς ύφεσης, που μαζί με τα οικονομικά προβλήματα των ΕΠΑ, που αργούν να ανακάμψουν, μπορεί να οδηγήσει σε νέο κύκλο κρίσης. Ανθρωπάκια επιπέδου Παπανδρέου και Σαμαρά χορεύουν στο ταψί την Υφήλιο. Πρόκειται για «εθνικό μεγαλείο»!

Γιατί λοιπόν να μην είναι περήφανη η «κόκκινη» Λιάνα;; Αυτή έτσι κι αλλιώς από την Εκάλη όπου μένει, δεν κόφτεται για τη φτωχολογιά και τις αιματηρές θυσίες στις οποίες την υποβάλλουν οι φίλοι της που σαμπόταραν εσωτερικά τη χώρα (και μαζί τους αντικειμενικά πια και οι χοντρόπετσοι δυτικοί δανειστές). Αυτή έχει άλλα όνειρα. Θέλει να δει τον «υλιστικό ποταπό σατανά της Δύσης» να προσκυνάει το «δικέφαλο αετό της Ορθοδοξίας», τον ενωμένο με το ψεύτικο, ντενεκεδένιο σφυροδρέπανο. Άσε που, σαν παλιά σωβινίστρια, μπορεί να νομίζει ότι ο Πούτιν και οι «ορθόδοξες στρατιές του» θα «μας» δώσουν την Κωνσταντινούπολη!

Στάχτη και μπούλμπερη λοιπόν και η Ελλάδα και η Ευρώπη, που ''τολμά'' να είναι (όσο της επιτρέπει ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλιστικός χαραχτήρας της) κοσμική, άθεη, τεχνολογικά προοδευμένη, ορθολογιστική, με σχετικά υψηλή ατομική κατανάλωση (στοιχεία που η μελλοντική προλεταριακή επανάσταση θα αναπτύξει ως την άκρη, όπως πάντα τόνιζε ο Λένιν), σε αντίθεση με το ''σπαρτιάτικο'' και ''ορθόδοξο αλά Χριστόδουλος'' μεσαιωνικό πρότυπο της Κανέλλη και των ΛΑΟΣτζήδων που αρθρογραφούσαν -μέχρι να τους πάρουν χαμπάρι- στο περιοδικό της!


Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/06/blog-post_24.html

Η Αθεΐα είναι συμπέρασμα που συνάγεται από την υλιστική ερμηνεία του κόσμου

Η ανάρτηση αυτή ευαίσθητα ισορροπεί μεταξύ επιστημολογίας και ψυχολογίας έχοντας μοναδικό στόχο να διεισδύσει στους λόγους που οδηγούν το νου του ανθρώπου στην αυτοεξαπάτηση και την μωρία. Η Βλακεία ή πιο κομψά η ανοησία είναι αποτέλεσμα ελλιπούς ευφυΐας και στρεβλής λογικής όπου ο παράλογος συμπεριφέρεται, κατ’ επανάληψη, ανάρμοστα απ’ ό,τι επιβάλει η λογική. Κοντολογίς, πώς γίνεται η ευφυΐα ενός μορφωμένου νου να μην διαφοροποιείται από την ανοησία ενός αγράμματου; Η ανοησία συνήθως έχει ριγμένες τις ρίζες της στην στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας, από εκεί αντλεί τους χυμούς της που έχουν την ιδιότητα να αποξενώνουν τον άνθρωπο από τη λογική και να τον οδηγούν σε παράλογους κόσμους ή στην καλύτερη περίπτωση, όπως στους πιστούς των θρησκειών, σε κόσμους που διέπονται από στοιχειακά, πνεύματα και θεούς, δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις, χωρίς ίχνος ντροπής και λογική τεκμηρίωση που απαιτεί το μορφωτικό επίπεδο της εποχής μας.

Η πίστη σε υπερβατικές οντότητες είναι αχαλίνωτη στους πιστούς, δεν έχει όρια. Δεν είναι τυχαίο που ένας φυσικός σαν τον Αϊνστάιν αναγκάστηκε να ορίσει όρια ανάμεσά τους λέγοντας ότι «η διαφορά μεταξύ βλακείας και ευφυΐας είναι ότι η ευφυΐα έχει όρια»! Αυτά που πιστεύει ένας πιστός, αν ήταν μοναδικός, σίγουρα θα ήταν χαρακτηρισμένος τρελός που ήθελε δέσιμο. Η ειρωνεία είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αυτού του πλανήτη είναι πιστοί και δεν έχουμε ψυχιατρεία για τόσους μεγάλους αριθμούς ασθενών, ούτε περισσότερους λογικούς για να θεωρούνται ασθενείς οι πρώτοι. Όμως υπήρχε εποχή που όλοι ανεξαιρέτως πίστευαν ότι αν δεν θυσιαζόταν τη νύχτα ένας μεγάλος αριθμός πιστών, την επόμενη μέρα ο θεός δεν θα ανέτειλε τον ζωοποιό Ήλιο. Κανένας τότε δεν τολμούσε να αμφισβητήσει την μεγάλη προφητεία. Σήμερα κανένας δεν τολμάει να εκφράσει τέτοιες απόψεις, ούτε τολμάει να παραδεχτεί ότι είναι γιός του θεού. Δυστυχώς όμως τολμούν κάποιοι να εκφράζουν την άποψη ότι εκτός από τον ψυχίατρό τους επικοινωνούν και με το θεό. Σε αυτούς αναφερόμαστε.

Η αντίληψη της πραγματικότητας διαστρεβλώνεται από τους ιδεαλιστές που αντιστρέφουν το υποκείμενο με το αντικείμενο όπως ακριβώς και το αίτιο με το αποτέλεσμα, στρεβλώνοντας την φυσική ροή του χρόνου. Μην ανησυχείτε, πιο κάτω θα γίνω σαφέστερος. Βέβαια και τη «λογική» αμφότεροι την χρησιμοποιούν, όμως και αυτή στρεβλωμένη, ώστε το παράλογο εύκολα να κυκλοφορεί από ανόητο σε ανόητο με ιδιαίτερη ευκολία. Βλέπεις το ψέμα είναι ευκολοχώνευτο και δύσπεπτη η αλήθεια! Όμως, εκεί που κάνει θραύση ο ιδεαλισμός είναι ανάμεσα στους πιστούς των θρησκειών όπου η «ιδέα» αποκτά αντικειμενική υπόσταση σαν να πρόκειται για φυσική οντότητα! Αντικειμενικοί ιδεαλιστές, όπως ο Πλάτων και ο Χέγκελ, κατάφεραν να πείσουν ότι οι ιδέες είναι αντικειμενικές ή όπως στον Μπέρκλεϋ ότι κόσμος μας είναι υποκειμενικός και ανύπαρκτη η ύλη, διαστρεβλώνοντας κατάφορα την αλήθεια και την πραγματικότητα. Στην φιλοσοφία του ιδεαλισμού λοιπόν βρίσκεται το μεγαλύτερο ποσοστό εκείνων που διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Τέτοιοι είναι οι αγύρτες και οι τσαρλατάνοι, που κατά τον Βολτέρο δημιούργησαν τις θρησκείες.

                                                    Να δείτε οι βλάκες πόσοι έγιναν!

Επιστημονικά, κανένας δεν αμφιβάλει ότι ο κόσμος μας είναι υλικός. Ό,τι υπάρχει στον κόσμο μας, μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο από τις αισθήσεις μας και αν το αντικείμενο βρίσκεται εκτός της περιοχής αντίληψης των αισθήσεων μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο από τα επιστημονικά όργανα. Από τίποτα άλλο! Ποιος αμφισβητεί την άποψη αυτή;
Αν αυτό είχε γίνει κατανοητό θα αποφεύγαμε να γεμίζαμε το κεφάλι μας με ιδεαλιστικά σκουπίδια, με ιδεατές οντότητες δηλαδή που ο νους γεννά με την φαντασία και οι αφελείς αποδέχονται αντικειμενικά. Οι φανταστικές επινοήσεις γεννούν μύθους και θεούς! Οι μύθοι βέβαια δεν είναι ψευδή κείμενα για να παραμυθιάζουμε τα παιδιά. Στην αρχαιότητα μέσα σε αυτούς οι ποιητές έκρυβαν αλήθειες (διδάγματα και αρετές) που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να διασωθούν με το πέρασμα του χρόνου. Πραγματικά, όπως έχει λεχθεί, οι μύθοι είναι τα αγριολούλουδα της ψυχής απ’ όπου οι μέλισσες του πνεύματος τρυγούν το μέλι της Σοφίας!

Ως εδώ καλά. Το πρόβλημα αρχίζει όταν κάποιοι αρχίζουν να πιστεύουν τον μύθο αντικειμενικά, σαν ιστορικό γεγονός και νέες φουρνιές μύθων αρχίζουν να τροφοδοτούν τον αρχικό. Τότε το νόημα που είχε ο μύθος αρχικά, αρχίζει να διολισθαίνει και να χάνεται, η αλληγορία μετατρέπεται σε γεγονός, γίνεται «ιστορία». Τότε η μια απάτη τροφοδοτεί την άλλη. Έτσι γεννήθηκαν οι θρησκείες που η μυθική επινοητικότητα των δημιουργών χάνεται στο παρελθόν, και οι αποδέκτες στο μέλλον, στην κυριολεξία βρίσκονται σε σύγχυση. Σύγχυση είναι οι θρησκείες που δημιουργούν ψευδαισθήσεις με τις οποίες ο πιστός αλλοτριώνεται μέρα με τη μέρα και αποξενώνεται από τον πραγματικό του κόσμο.

Τώρα χρειαζόμαστε πραγματικά ένα εργαλείο για να ξεχωρίσουμε το ψέμα από την αλήθεια, το μύθο από το ιστορικό γεγονός. Το βοήθημα που μπορεί να δώσει λύση είναι η φιλοσοφία, όμως και αυτή είναι στρεβλωμένη, κάτω από την επιρροή των φιλοσόφων που την γέννησαν. Πώς θα φτάσουμε στην αλήθεια; Με το νου, αφού σε αυτόν αντικατοπτρίζεται ο κόσμος μας. Ο νους είναι ο καθρέφτης της αντικειμενικής πραγματικότητας. Η φύση όμως κρύπτεται και εμείς τότε καλούμαστε σαν εξερευνητές της γνώσης να την ανακαλύψουμε μέσα από τη λογική, το πείραμα και τα επιστημονικά όργανα. Όμως πρέπει να ξέρουμε ότι ο νους βρίσκεται σε χρονική υστέρηση από την ύλη. Ο νους είναι παράγωγο της εγκεφαλικής δραστηριότητας, της ύλης δηλαδή. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο νους, το πνεύμα και η σκέψη είναι αποτέλεσμα εξελικτικής διαδικασίας και όχι το πρωταρχικό, που υποτίθεται γεννά τον κόσμο, σαν να λέμε ότι μπορεί ένας νους ξαφνικά να βρεθεί από το πουθενά και να δρα, όπως λένε οι ιδεαλιστές «εν αρχή ο λόγος… και είπεν ο θεός γενηθήτω φως… και έγινε η ύλη». Ο λόγος δεν είναι το πρωταρχικό, δεν έχει αντικειμενική ύπαρξη όπως η ουσία. Ο νους, οι ιδέες και η σκέψη είναι αποτέλεσμα νοητικής δραστηριότητας, ενός υλικού εγκεφάλου που λειτουργεί, σκέπτεται και συνειδητοποιεί την ύπαρξή του. Η αντιστροφή της χρονικής διαδικασίας είναι παράλογη και δεν έχει λογική νομιμότητα, επιστημονικά δηλαδή δεν μπορεί να σταθεί. Είναι απαράδεκτο να εξαρτούμε τη φύση και την ύλη από την ιδέα και τα θεϊκά όντα που εμφανίζονται χωρίς αιτία από το μηδέν. Ο νους λοιπόν βρίσκεται σε χρονική υστέρηση. Ακόμα και στην βιολογία ο εγκέφαλος που γεννά το νου εμφανίζεται στα τελευταία στάδια της εξελικτικής του διαδικασίας, όπως και στο παιδί μέχρι να αποκτήσει συνείδηση και λογική (Βιγκότσκι). Να μια κατάφορη αντιστροφή της λογικής που αναδεικνύει το «βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας», που όσοι το αγνοούν, ακόμα και αν είναι μορφωμένοι, δικαίως συγκαταλέγονται ανάμεσα στους «έξυπνους» που συνεχίζουν να πιστεύουν ανόητα πράγματα.

Τώρα νομίζω αρχίζουν κάποια πράγματα να μπαίνουν στη θέση τους. Η λογική που φιλτράρει τις οντότητες που πρόκειται να δεχτεί σαν πραγματικές, αρχίζει να ξεχωρίζει το μύθο που στέκεται εμπόδιο στη λογική και να ξεχωρίζει την αγυρτεία από το ψέμα, την επινόηση από το πραγματικά ιστορικό γεγονός. Η φιλοσοφία όμως που χρησιμοποιεί ιδεαλιστικά ευφυολογήματα, επειδή το είπε ο Πλάτωνας, ο Παύλος ή ο παπάς της γειτονιάς, στην ουσία δεν χρησιμοποιεί κανένα φίλτρο, παρά μόνο πίστη και συχνά ένα στείρο φανατισμό. Όσο μεγαλύτερος ο φανατισμός, τόσο άκαμπτο το δόγμα και ο δογματισμός. Απίστευτες ανοησίες, δυσανάλογοι παραλογισμοί που όμως γίνονται αποδεκτοί. Το παραδέχτηκε και ο Τερτυλλιανός «Credo quia absurdum» (πιστεύω επειδή είναι παράλογο).
Και στην περίπτωση του Πλάτωνα… θα αντιδράσουν οι πλατωνιστές, τι;
Αντιαισθητικό να γίνεται κανείς ουραγός, ακόμα και εκεί που προβάλλεται το ψέμα και η γελοιότητα, επειδή το είπε ο τάδε! Ποιος αμφιβάλει ότι ο μύθος δεν χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον και από τον Πλάτωνα; Μάλιστα, ο μύθος για τον Πλάτωνα είναι τόσο δυνατός που εκφράζει την αλήθεια και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και χωρίς απόδειξη. Έτσι ο μύθος αποτελεί αποδεικτικό καταφύγιο στην προσπάθειά του να τεκμηριώσει ένα μεταφυσικό πρόβλημα, όπως εκείνο του στρατιώτη Ήρ που πέθανε και αναστήθηκε! Σαν τα στιγμιότυπα της Κ.Δ. κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν ο συγγραφέας αναφέρεται σε παραβολή ή σε γεγονός. Μύθος και ιστορία μπερδεύονται σαν κουβάρι διαστρεβλώνοντας τον αναγνώστη ακόμα πιο πολύ. Ας πάμε στον «άλλο κόσμο». Το πέρασμα των ψυχών στον άλλο κόσμο μέσω του Αχέροντα ποταμού δεν καταδικάστηκε σαν μύθος. Από τον Όμηρο πέρασε στον Ορφισμό και την Πλατωνική φιλοσοφία. Ακριβώς αυτό συνεχίζουν να κάνουν ιουδαίοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι θεωρώντας τις «ιερές» τους γραφές, αδιάψευστο λόγο, αναδεικνύοντας το Απόλυτο, το Δόγμα και τον παραλογισμό τους.

Αυτήν την παραλογία προσπαθούμε να πολεμήσουμε. Έτσι διαιωνίζεται η ανοησία που μας απομακρύνει από την λογική στρεβλώνοντας την εικόνα του πραγματικού κόσμου, στενεύοντας για τον πιστό τα περιθώρια απόδρασης από την μωρία. Αν μπορούσε ο Πλάτων να αντιπαρατεθεί στον Δημόκριτο, δεν θα επιχειρούσε να κάψει τα βιβλία του!

Η προσπάθεια του ανθρώπου λοιπόν να ερμηνεύσει υλιστικά τον κόσμο του στην ουσία τον απομακρύνει από τον ιδεαλισμό και γενικά από ανύπαρκτες οντότητες που οδηγούν στις θρησκευτικές προλήψεις, στις δεισιδαιμονίες, στους φόβους και στους παραλογισμούς. Έτσι λοιπόν η διαιώνιση της πίστης δεν αναδεικνύει μόνο την ανοησία των αγράμματων αλλά και την μωρία που μπορεί να υποστεί ακόμα και ένας υποτίθεται μορφωμένος νους, αγνοώντας βασικές γνώσεις φιλοσοφίας, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα όπως ακριβώς γίνεται και στον αγράμματο. Εδώ ας μην επιχειρηθεί γενίκευση που να αφορά την μωρία των ιδεαλιστών, ακόμα και αν αυτοί ήταν φιλόσοφοι. Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω.
Πτυχιούχοι αγράμματοι είναι όσοι κατάφεραν επαγγελματικά να στεριώσουν σε ένα επαγγελματικό πόστο αγνοώντας βασικές επιστημονικές και φιλοσοφικές έννοιες, ανθρωπολογίας, βιολογίας και φυσικής, συνεχίζοντας με το ίδιο πάθος να πιστεύουν σε θεούς, όπως τα μικρά παιδιά στους αγιοβασίληδες.
Είναι αλήθεια, πιστέψτε με, διαστρεβλώνοντας δυο τρεις λαθεμένες φιλοσοφικές έννοιες, εύκολα μπορούμε να οδηγηθούμε σε προκαταλήψεις και στα ίδια ανόητα συμπεράσματα που οδηγούνται αμόρφωτα και επιστημονικά αστοιχείωτα άτομα, ακόμα και αν πάνω από το γραφείο τους μοστράρει ένα πτυχίο νομικής ή ιατρικής επιστήμης, διαφορετικά δεν θα βλέπαμε στις δικαστικές αίθουσες να κρέμονται παναγίτσες και χριστοί, ούτε στους περίβολους των νοσοκομείων εκκλησάκια και στους θαλάμους των ασθενών και τα γραφεία των γιατρών εικονοστάσια που θυμίζουν μεσαίωνα και κακομοιριά.

Επίσης, δεν υπάρχουν μόνο σωστές και λάθος απαντήσεις, αλλά σωστές και λάθος ερωτήσεις. Ποιος σας είπε ότι αν δεν είστε τρελοί έχετε το ελεύθερο να κάνετε ερωτήσεις όπως επιθυμείτε; Διαφορετικά δεν θα σας διαφοροποιούσε κανείς από τους τρελούς. Αλήθεια, τι γνώμη θα σχηματίζατε για εκείνη την «ξανθιά» που ρωτά με σοβαρότητα αν καταπίνοντας το φιτίλι από το καντήλι της Παναγίας Τσαμπίκας της Κυράς μπορεί να μείνει έγκυος παρά τις γενετικές της δυσλειτουργίες; Αλλά ας πάμε και στους μελαχρινούς κυρίους που με έπαρση ρωτούν εδώ και αιώνες, από τότε που φόραγαν χλαμύδες, «ποιος δημιούργησε το Σύμπαν» ή τους μεταμοντέρνους μεταμψυχωτιστάς φιλοσόφους και μελλοντολόγους «τι ήμασταν πριν γεννηθούμε» ή ποιο θα είναι το μέλλον μας αν έχουμε ωροσκόπο τον «Λέοντα» ή «σε ποιο εξελικτικό στάδιο θα περιπέσει η ψυχή μας μετά θάνατον»!
Η πρώτη ερώτηση είναι λάθος επειδή απλούστατα το Σύμπαν δεν είναι δημιούργημα, ενώ η δεύτερη επειδή πριν γεννηθούμε δεν υπήρξαμε, η τρίτη και τέταρτη απλά ανόητες που δεν μας αφορούν. Ανάμεσα σε αυτά τα λανθασμένα και ανόητα υπαρξιακά ερωτήματα στηρίζεται όλη η ιδεαλιστική φιλοσοφία που δεν συνάδει με τη λογική και δεν συνάγεται από καμιά αξιόπιστη φυσική μεθοδολογία μέσω της οποίας να μπορούμε να καταλήξουμε στην εξαγωγή επιστημονικών συμπερασμάτων που να επιβεβαιώνουν τον προβληματισμό της ερώτησης. Τέτοιες ερωτήσεις τίθενται συνήθως από τους αγύρτες όχι για να πάρουν μια απάντηση, αλλά μέσα από την ερώτηση με μαεστρία να δώσουν την απάντηση που θέλουν υπονοώντας: ο «Δημιουργός» στην πρώτη, «πριν γεννηθούμε ήμασταν κάτι άλλο» στην δεύτερη, ότι κάποιος ή κάτι σε κατευθύνει στην τρίτη, και στην τέταρτη ότι «μετά θάνατον θα πάμε κάπου αλλού»! Προσωπικές γνώμες, προτιμήσεις, δόγματα και εικασίες δεν έχουν θέση στην επιστήμη ακριβώς επειδή η πίστη, χωρίς αποδεδειγμένη γνώση και τεκμηρίωση, δεν είναι αξιόπιστη και δεν αποδεδεικνύεται αντικειμενικά. Το ότι οι ίδιες απαντήσεις δίνονται εδώ και χιλιάδες χρόνια, δείχνει την στατικότητα και την παλαιολιθηκότητα της γνώσης, όταν η τελευταία καθημερινά εμπλουτίζεται και αλλάζει πλησιάζοντας όλο και περισσότερο σε αυτό που αποκαλούμε «αλήθεια».

Να κάποιες έννοιες που η άγνοιά τους εύκολα αποπροσανατολίζουν κάθε αδαή:
·         Πέρα από το «βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας» που κάναμε λόγο πιο πάνω, η διευκρίνηση ανάμεσα στη «φιλοσοφία» και την «επιστήμη» ή στο «γενικό» και το «ειδικό» πρέπει καθαρά να διευκρινιστεί.
·         Τι είναι «ύλη», «αλήθεια» και ποια η σχέση ανάμεσα στο «απόλυτο» και το «σχετικό»;
·         Ποια η διαφορά ανάμεσα στη Ύλη και το Πνεύμα, στο «αντικειμενικό» και το «υποκειμενικό», το «τίποτα» και το «κενό» την «αιτιότητα» και την «αιτιοκρατία», την «τύχη» και την «αναγκαιότητα», την «μάζα» και την «ενέργεια»;
·         Τι είναι ο «νόμος» και η «νομοτέλεια»; τι «κίνηση», «χώρος» και «χρόνος»; Τι σημαίνει ισοδυναμία μάζας και ενέργειας και τι λέει ο «νόμος της διατήρησης της ύλης»; υπάρχει εξέλιξη και τι αναγκάζει τα πράγματα να εξελίσσονται στο χρόνο;
Είναι το «θαύμα» λογικό και λογικός αυτός που πιστεύει ότι υπάρχουν ψυχές που ζουν… μετά θάνατον;

 Γιατί πλανιέται τέτοιος άνεμος ανοησίας και δεν λέει να κοπάσει;
Η έπαρση και η αλαζονεία ότι η γνώμη μας είναι όχι μόνο σωστή, αλλά και απόλυτη, μας κάνει εριστικούς και προκατειλημμένους απέναντι στη γνώμη των άλλων, που όχι και λίγες φορές καταδικάζουμε, πριν μπούμε στο κόπο να την κατανοήσουμε! Οι περισσότεροι αγνοούν ότι η πίστη, η πεποίθηση δηλαδή, πρέπει να βρίσκεται σε χρονική υστέρηση από την κατανόηση και την απόδειξη. Δεν πιστεύουμε για να καταλάβουμε, όπως κάνουν οι πιστοί, αλλά προσπαθούμε πρώτα να καταλάβουμε για να μπορέσουμε στη συνέχεια να πιστέψουμε, όπως κάνουν οι αναζητητές της αλήθειας. Ούτε η αλήθεια πρέπει να διεκδικεί το απόλυτο της γνώσης, αφού γνώση και αυτό που λέμε «αλήθεια» είναι πάντα σχετικά και ιστορικά καθορισμένα!
Το «Απόλυτο» των «Αποκεκαλυμμένων Αληθειών» είναι η πιο αλαζονική θέση που δεν επιβεβαιώνεται αντικειμενικά από την εμπειρία της ζωής και συνεπώς όχι μόνο στο ψέμα οδηγεί, αλλά συχνά βρίσκεται σε μεγαλειώδη αντίφαση μεταξύ ομάδων ανθρώπων που οξύνουν τις αντιθέσεις μέχρι το έγκλημα. Ναι, οι θρησκείες δηλητηριάζουν τη ζωή μας και επιβάλλεται να καταδικαστούν και να καταργηθούν.

Αν οι «θεότητες» της πρωτόγονης και ανιμιστικής εποχής υπονοούσαν φυσικές δυνάμεις που κάποτε δεν μπορούσαν να κατανοηθούν, σήμερα η επιστήμη τις απομυθοποιεί με νόμους που διατυπώνονται στη γλώσσα της φυσικής και των μαθηματικών, στην πραγματική τους διάσταση δηλαδή.
Να, τι είναι αθεΐα: η προσπάθεια του ανθρώπου να ερμηνεύσει τη φύση επιστημονικά, απορρίπτοντας κάθε ιδεαλιστικό σκουπίδι από το νου. Ένας πνευματικός και λογικός ακτιβισμός είναι η αθεΐα που πολεμά ανοησία, έπαρση και κάθε διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Εν κατακλείδι, όσο περισσότερο κατανοούμε τα φυσικά φαινόμενα, τόσο λιγοστεύουμε τους θεούς από το κεφάλι μας και συνεπώς μειώνουμε έχθρες και φανταστικούς εχθρούς. Ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλο, χρήσιμοι για την κοινωνία και τον μέλλον των παιδιών μας.

Αθεΐα δεν είναι τρόπος ζωής λοιδορώντας ιερείς, ούτε φιλοσοφικό σύστημα που ανοίγει κατευθύνσεις, ούτε θρησκεία ανταμείβοντας πιστούς και τιμωρώντας παραβάτες. Δεν κάνουμε το καλό για να ανταμειφτούμε, ούτε αποφεύγουμε το κακό για να μην τιμωρηθούμε. Πολύ περισσότερο, με την αθεΐα, δεν σου δίνεται το δικαίωμα να αθετείς νόμους και κανόνες της ζωής, όπως νομίζουν οι πιστοί, επειδή γνωρίζουν καλά ότι κάνοντας το κακό, αν είσαι προσεκτικός μπορείς να απαλλαχτείς της τιμωρίας. Αφήστε αυτή την υποκρισία σε όσους, ελπίζοντας στην μετάνοια ότι μπορούν να σκορπούν με φανατισμό μίσος, έχθρα και κακία, πιστεύοντας ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ή μετανοώντας αυτομάτως θα αποκτήσουν την περιβόητη άφεση αμαρτιών. Να, ποιοι είναι επιρρεπείς στο έγκλημα, ακόμα και για χάρη του θεού! Αλήθεια, τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και της ζωής αυτοί οι πιστοί τα διέπραξαν και τα διαπράττουν καθημερινά ευτελίζοντας την αξία της ζωής, δίνοντας ανόητα αξία σε ανύπαρκτα πράγματα της ζωής και βαρύτητα στην πιο ανόητη σύλληψη του ανθρώπου, την… ματαθανάτια ζωή! Χωρίς θρησκείες οι πόλεμοι δεν συντηρούνται και όποιος αμφιβάλει ας ρίξει μια ματιά στα πεδία των μαχών της Ανατολής που με τέτοιο φανατισμό ερίζουν αμφότεροι μεταξύ τους κατηγορώντας τους άλλους για απιστία. Έλεος πια!

Εμείς, πιστοί στην Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πιστεύοντας ότι οι νόμοι φτιάχνονται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο, έτσι ώστε δίκαιο και συμφέρον να ταυτίζεται ισότιμα σε όλους, δεχόμαστε την άποψη να μην κάνουμε τίποτα που δεν επιθυμούμε και ίδιοι να υποστούμε από άλλους, ζώντας στην κυριολεξία σαν κοινωνικά ολόνια μέσα σε ένα Κοσμικό Σύμπαν. Πιστεύουμε ότι η ηθική δεν στέλνεται από τον ουρανό, δεν έχει θρησκευτική προέλευση. Απορρίπτουμε την ύπαρξη της ψυχής και την ανόητη πέρα ως πέρα ζωή… μετά θάνατον. Οι αρετές μας δεν γεννιούνται από την ιδιοτελή ανάγκη μιας μελλοντικής ανταμοιβής, ούτε από το φόβο μιας μελλοντικής τιμωρίας. Η ηθική μας δεν εκπορεύεται από κανένα θεό, αλλά από καθήκον, και δεν κατευθύνεται μόνο απέναντι στους άλλους ανθρώπους, αλλά απέναντι σε κάθε ον ή καλύτερα σε ολόκληρη την φύση, στα ζώα, στα δάση, στη θάλασσα και στο περιβάλλον γενικότερα. Οι άξεστοι επινοητές των ιερών κειμένων από αφέλεια ξέχασαν να βάλουν στο στόμα του θεού και τέτοιες εντολές, περιστρέφοντας την ηθική του Δημιουργού του κόσμου στους αυτονόητους κανόνες που και ένα παιδί αντιλαμβάνεται από μόνο του, να τιμά τους γονείς του, να μην λέει ψέματα και να μη κλέβει! Πραγματικά αποτελεί έκπληξη η αξία των ηθικών κανόνων που υποτίθεται ο Δημιουργός του Σύμπαντος εκμαιεύει από τον πάνσοφο εγκέφαλό Του για να συνετίσει τα ανόητα δημιουργήματά του!
Ας σοβαρευτούμε.

                       Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μόλις συμπλήρωσε 65 χρόνια ζωής

Η αθεΐα λοιπόν συνάγεται σαν συμπέρασμα από την προσπάθεια του ανθρώπου να εξηγήσει τον κόσμο του, ερμηνεύοντας τη φύση υλιστικά, ξεσκονίζοντας το νου από τα μεταφυσικά σκουπίδια του ιδεαλισμού που η άγνοια και ο φόβος φώλιασαν από άγνοια στον εγκέφαλο από πολύ παλιά, επινοώντας ανόητα, δαίμονες, νεράιδες, πνεύματα και θεούς!
Αν την εποχή του νηπιοβαπτισμού ήταν αδιανόητο να αντιδράσουμε στην επιβολή εκείνων που είχαν την απαίτηση να πιστεύουμε ό,τι και οι ίδιοι, τώρα έχουμε χρέος με σφόδρα να αντιδράσουμε, να φωνάξουμε, να επαναστατήσουμε με τη λογική, κάνοντας reset στη «λογική του παραλόγου», να ξεκολλήσουμε εκείνη την ηλίθια ετικέτα που από νήπια με δόλο μας κόλλησαν στο μυαλό, ανόητοι και δόλιοι αγύρτες του παρελθόντος και της οπισθοδρόμησης!

Να, ένα πλάνο όσων είπαμε πιο πάνω:
·         Αθεΐα είναι η γνώση που βοηθάει να απορρίψουμε τα μεταφυσικά σκουπίδια του νου.
·         Η απόρριψη γίνεται με την γνώση και την φιλοσοφία. Η γνώση πρέπει να είναι επιστημονική και η φιλοσοφία υλιστική.
·         Η επιστήμη μελετά το σύνολο των φαινομένων της ύλης που βρίσκονται σε σχέση με την κίνηση και τις διάφορες μετατροπές της, των μορφών της δηλαδή.
·         Φιλοσοφία είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να ανακαλύψει την αλήθεια των όντων, αυτών που υπάρχουν δηλαδή, και των φαινομένων της πραγματικότητας.
·         Αλήθεια είναι αυτό που μέχρι στιγμής έχει αποδειχτεί επιστημονικά, όπως και από την εμπειρία της ζωής. Γι αυτό και είναι σχετική και ιστορικά καθορισμένη.
·         Η επιστήμη και η φιλοσοφία πρέπει να συνδέονται και η μια να στηρίζει την άλλη. Αν ανάμεσα τους χαθεί αυτή η σχέση τότε σημαίνει ότι η μια από τις δυο διατυπώνεται λανθασμένα. Η φιλοσοφία, που μπορεί αυτό να το κάνει καλύτερα, είναι ο Επιστημονικός Υλισμός.
·         Η διαλεκτική, απαλλαγμένη από τη μεταφυσική, γίνεται αναγκαιότητα για τις φυσικές επιστήμες και το χρηστικότερο μέσον για την ανακάλυψη των νόμων της.
·         Την αθεΐα λοιπόν την συναντά κανείς ούτως ή άλλως, σαν συμπέρασμα, στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει τον κόσμο. Η αθεΐα δεν είναι το ζητούμενο, παρά μονάχα μια διαπίστωση που φτάνει κανείς σε αυτήν προσπαθώντας να ερμηνεύσει τον κόσμο υλιστικά.
·         Άρα η αθεΐα δεν βρίσκεται σε χρονική προτεραιότητα όπως το αίτιο από το αποτέλεσμα, αλλά σαν συμπέρασμα είναι το λογικό αποτέλεσμα της φιλοσοφικής αναζήτησης που στηρίζεται στην επιστημονική γνώση.
Να, γιατί ένας άθεος μπορεί να μην γνωρίζει ότι είναι Υλιστής, όμως ένας Υλιστής είναι πάντα πεπεισμένος ότι είναι άθεος, επειδή η φιλοσοφία του απαλλαγμένη από τα σκουπίδια της μεταφυσικής ερμηνεύει ορθά τον κόσμο.

Στην επόμενη ανάρτηση («Αγύρτες και τσαρλατάνοι μας κατακλύζουν») θα δούμε πώς δρουν οι αγύρτες στην καθημερινή μας ζωή, τόσο σε θρησκευτικά ζητήματα, όσο και φαινομενικά άσχετα με τη θρησκεία, αλλά με τον ίδιο πάντα στόχο, διαστρεβλώνοντας την ερμηνεία των φαινομένων του κόσμου, αλλοτριώνοντας συνειδήσεις, προπαρασκευάζοντας πιστούς ή οδηγώντας άλλους στο ψέμα, στην απάτη και την ανοησία.

Πάρθηκε από https://epic-atheist.blogspot.com/2018/09/blog-post.html

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ (Αύγουστος του 1945 ή Περί Χιροσίμα - Ναγκασάκι)

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Νέα Γενιά» αρ. φύλλου 55 (15 του Αυγούστου 1945), όργανο του Κεντρικού Συμβουλίου της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων (ΕΠΟΝ), της ηρωικής και πρωτοπόρας νεολαίας του ΕΑΜ, που ιδρύθηκε το Μάρτη του 1943. Αφορμή για τη δημοσίεψή του από το φωτοδότη της προοδευτικής και δημοκρατικής νεολαίας του τόπου μας εκείνη την εποχή, ήταν η χρησιμοποίηση της ατομικής βόμβας, λίγες ημέρες πριν, στις 6 και στις 9 του Αυγούστου, από τους Συμμάχους (τους Αμερικανούς συγκεκριμένα) για να καμφθεί η αντίσταση των σκληροκέφαλων Ιαπώνων μιλιταριστών-φασιστών του Τόκιο, που είχαν ξεπεράσει σε πώρωση και λύσσα στον αντισυμμαχικό πόλεμο κι αυτούς τους Γερμανούς χιτλερικούς.

Ανήμερα της ρίψης της δεύτερης ατομικής βόμβας στο Ναγκασάκι, στις 9 του Αυγούστου, 3 ακριβώς μήνες μετά την επίσημη συνθηκολόγηση της χιτλερικής Γερμανίας, η σταλινική ΕΣΣΔ, όπως είχε υποσχεθεί ρητά στους Συμμάχους της, τις ΕΠΑ και το Ενωμένο Βασίλειο, μπαίνει στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας χτυπώντας τα ιαπωνικά φασιστικά στρατεύματα στη Μαντζουρία, σε συμμαχία με τις κόκκινες κινέζικες στρατιές του Μάο Τσε Τουνγκ αλλά και τους Κινέζους εθνικιστές του Τσανγκ Κάι Σεκ. Στις 2 του Σεπτέμβρη του 1945, 6 χρόνια και μία ημέρα από τη βρώμικη χιτλερική επίθεση στην Πολωνία, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ολοκληρώνεται με τη συνθηκολόγηση της μιλιταριστικής – αυτοκρατορικής Ιαπωνίας.

                         Οι φιλοναζιστές κνίτες στο βράχο της Ακρόπολης

Η αρχική πρόθεση του ιστολογίου ήταν να δημοσιέψει το ντοκουμέντο τούτο, για να ξεσκεπάσει τις φιλοναζιστικές εκδηλώσεις που λαμβάνουνε χώρα κάθε Αύγουστο με το μανδύα της κνίτικης οργάνωσης «ειρήνης» – σφραγίδας  (εδώ και δεκαετίες) ΕΕΔΥΕ, με συνθηματολογία που εξισώνει τη ρίψη της ατομικής βόμβας σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι με μεταγενέστερα πραγματικά ιμπεριαλιστικά εγκλήματα των ΕΠΑ στην Κορέα, στο Βιετνάμ κλπ.

Γίνεται δηλαδή προσπάθεια εξίσωσης της δράσης του αντιφασιστικού στρατοπέδου στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την αντιδραστική ιμπεριαλιστική πολιτική των ΕΠΑ μετά την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου. Ειδικά δε όταν η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι εμπλέκονται συνθηματολογικά και με το παλαιστινιακό, όπως έγινε από τους σοσιαλφασίστες του ψευτοΚΚΕ (και από τη Χρυσή Αυγή βέβαια) το καλοκαίρι του 2006, κατά τη διάρκεια του πολέμου Ισραήλ – Χεζμπολλάχ στο έδαφος του μαρτυρικού Λιβάνου, τότε είναι φανερό πως ο σοσιαλφασίστας μπαίνει πια και με τα δύο πόδια στη φιλοναζιστική αναθεώρηση της ιστορίας, βγάζοντας και τον άγαρμπα φτιασιδωμένο αντισημιτισμό του.

Σοβιετικοί στρατιώτες στην κινέζικη Ματζουρία κατά των Ιαπώνων φασιστών

Στο βάθος έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια "αριστερής", στην πραγματικότητα υπερδεξιάς, ύπουλης απόρριψης του αντιφασιστικού χαραχτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όχι μονάχα της περιόδου που αυτός ο χαραχτήρας είναι πιο αδύναμος (Σεπτέμβρης 1939 - Ιούνιος 1941) και ενυπάρχει μες στις δυτικές αστικές τάξεις και ισχυρή υφεσιακή φράξια που ζητάει ανακωχή με το Χίτλερ και αναπροσανατολισμό του πολέμου σε αντισοβιετικό (γι΄ αυτό και μέχρι το Μάη του 1940, τουλάχιστο, ελάχιστες μάχες είχαν δωθεί - περίοδος του "παράξενου πολέμου"), αλλά ακόμη και της περιόδου Ιούνιος 1941 - Σεπτέμβριος 1945, όπου και για τους τρεις μεγάλους Συμμάχους, με πρωταθλήτρια την ΕΣΣΔ, πρυτάνευσε η λογική "πρώτα η ήττα του φασισμού", άρα και η ειλικρινής συνεργασία, παρά τα διαφορετικά κοινωνικά συστήματα που επικρατούσαν σε κάθε δοσμένη Σύμμαχη χώρα.

Οι φίλοι των σοσιαλφασιστών οι χρυσαυγίτες βέβαια, δεν έχουν τέτοια προβλήματα: ανοιχτά δηλώνουν πως το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον κέρδισαν αστοφιλελεύθεροι και κομμουνιστές, δηλαδή εβραιοκαπιταλιστές και εβραιομπολσεβίκοι, οπότε οι λαοί δεν έχουν να γιορτάζουν τίποτα σε αυτή τη νίκη. Ο χρυσαυγίτης είναι με τους Γερμανούς και τους Ιάπωνες καθαρά και ξάστερα, γι’ αυτό και η Δρέσδη κι η Χιροσίμα είναι σταθερά στο προπαγανδιστικό του οπλοστάσιο. Κάπως πιο τίμιος ο κανίβαλος κλασσικός ναζιστής από τον ψευτοσταλινικό σοσιαλφασίστα.

Κανένας δημοκρατικός και προοδευτικός άνθρωπος δεν πανηγύρισε στο άκουσμα των αποτελεσμάτων της ρίψης των δύο ατομικών βομβών στην Ιαπωνία. Οι ελευθερόφιλοι άνθρωποι ποτέ δεν αγαλλιάζουν με το θάνατο, την καταστροφή, τον πόνο, τον οδυρμό, καθώς είναι οι μεγαλύτεροι εραστές της ειρήνης και της προόδου. Όμως πραγματικά, όλοι οι αντιφασίστες σε παγκόσμια κλίμακα χάρηκαν με την επίσπευση της ήττας του γιαπωνέζικού κανιβαλικού ιμπεριαλισμού, που απειλούσε με εκατόμβη θυμάτων, παιδιών του κινέζικου, του αμερικάνικου, του σοβιετικού και του αγγλικού λαού κύρια, μέχρι να παραδώσει πνεύμα και να κάνει χαρακίρι.

Με μια έννοια λοιπόν, ο ανείπωτος πόνος των παιδιών της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, όπως και της Δρέσδης νωρίτερα, ήταν υποχρεωτικός για το αναπέτασμα χαράς, ειρήνης και αγαλλίασης για όλη την αγωνιζόμενη κατά του φασισμού ανθρωπότητα. Μέσα από τέτοιες γιγαντιαίες αντιφάσεις προχωράει η ιστορία και όποιος δεν έχει την τόλμη να το παραδεχτεί, είναι απλούστατα οπαδός του αφηρημένου αστικού «ανθρωπισμού», που καταλήγει στον κούφιο πασιφισμό ή ακόμα χειρότερα καλυμμένος οπαδός του φασισμού.

Αυτή ήτανε λοιπόν η πρωτόλεια διάσταση του ζητήματος. Να έρθει, μέσω και αυτού του άρθρου, σε αντιπαράθεση η θέση του τότε κομμουνιστικού και ευρύτερα λαϊκοδημοκρατικού κινήματος, με τη σημερινή κούφια ψευτοκομμουνιστική απολογητική του φασισμού. Ωστόσο, το άρθρο τούτο χρησιμεύει κι από μια άλλη πλευρά: με πολύ απλό, εκλαϊκευτικό και ζωντανό τρόπο, αποτυπώνει τη θέση της μαχόμενης λαϊκοδημοκρατίας απέναντι στην πρόοδο της επιστήμης, στην υποταγή της φύσης στην ανθρώπινη γνώση και σχεδιασμένη δράση. Τι όμορφο χτύπημα σε όλους αυτούς τους μεσαιωνιστές, αναρχικούς και οικολογίζοντες υπό την υψηλή εποπτεία του πανεπόπτη φωτοσβέστη ΣΥΝ, στους αντι-πυρηνιστές της Δυτικής Ευρώπης που με τα λεφτά της μετασταλινικής Μόσχας προσπαθούνε από τη δεκαετία του ’60 να αποπυρηνικοποιήσουν την παραγωγή του ευρωπαϊκού οικονομικού γίγαντα, για να τον αλυσοδέσουν στα δεσμά του σοσιαλιμπεριαλιστικού φαταούλα. Πόσο διαφορετική ήταν η λογική της πατριωτικής και δημοκρατικής επονίτικης προόδου για την επιστήμη και την πυρηνική ενέργεια, σε σχέση με το σύγχρονο συρφετό που μισεί τα φάρμακα, τα πειράματα, την τεχνολογία, τα λιπάσματα, τη σύγχρονη γεωργία και κτηνοτροφία, τη σύγχρονη βιομηχανία, κάθε τι το αναπτυγμένο και ζωντανό, την ίδια την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και συνακόλουθα του γνωστικού φορτίου της Ανθρωπότητας. Έφτασαν οι σοσιαλφασίστες και αναρχοφασίστες, μέσα από διαδικτυακά τους σχόλια, να καλούν το λαό να μην εμβολιάζεται κατά της πρόσφατης "νέας γρίπης", αλλά να καταφεύγει στην...προσευχή και τα βότανα!!

Το γεγονός ότι σαφέστατα οι σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις θα απελευθέρωναν σε ασύλληπτο βαθμό τη δημιουργικότητα της Ανθρωπότητας και θα την απάλλασσαν από την απερίγραπτη σπατάλη πόρων και φαιάς ουσίας που φέρνει η αναρχία της καπιταλιστικής παραγωγής και το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, δεν αναιρεί καθόλου το γεγονός ότι οι μαρξιστές, ακόμα και σε καπιταλιστικά πλαίσια, είναι οι πρώτοι που πρέπει να αγκαλιάζουν κάθε πρόοδο της επιστήμης, φωτίζοντάς την παράλληλα με τον προβολέα του διαλεκτικού υλισμού και αναπτύσσοντας και αυτόν τον τελευταίο, ενδυναμώνοντας το φιλοσοφικό τους ταμπούρι.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας την τελευταία 50ετία έχει διαψεύσει τις κασσάνδρες που την ήθελαν πηγή καταστροφής του πολιτισμού και τρομερών δήθεν κινδύνων. Οι μόνοι που "κατάφεραν" να ερημώσουν ολόκληρες περιοχές και να σπείρουν το θάνατο στην Ευρώπη ήταν οι Ρώσοι σοσιαλιμπεριαλιστές, που για να ρίχνουν όλους τους πόρους στην πολεμική τους οικονομία, δεν παρείχαν την απαιτούμενη ασφάλεια στους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Τσέρνομπιλ, με αποτέλεσμα το έγκλημα του Απρίλη του 1986, που κάλυπταν σιχαμερά οι αγκαλιασμένοι "σύντροφοι" τότε Παπαρήγα, Δελαστίκ, Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, Τσίμας, Π.Παπακωνσταντίνου, Καζάκης και λοιπές "δημοκρατικές" σοσιαλφασιστικές δυνάμεις (το ατύχημα του Three Mile Island στις ΕΠΑ δε συγκρίνεται σε μέγεθος και αποτελέσματα, αν και είχε κι αυτό την τραγικότητά του για τον πληθυσμό της ευρύτερης περιοχής).

Τέλος, μια υπόμνηση και μια παράκληση. Προφανώς και πέρα από το εκλαϊκευτικό του τόνου του άρθρου, υπάρχουν και στοιχεία της ανάλυσής του πάνω στο επιστημονικό ζήτημα με το οποίο καταπιάνεται, τα οποία σήμερα έχουν ξεπεραστεί ή καταρριφτεί. Επειδή δεν είμαστε φυσικοί, και επειδή η ημιμάθεια μερικές φορές είναι χειρότερη από την άγνοια, δεν θα επεκταθούμε σε αυτό το ζήτημα. Η αναδημοσίεψη έχει πρώτιστα πολιτικό και τριτευόντως αμιγή επιστημονικό χαραχτήρα. Ωστόσο, θα παρακαλούσαμε τους έχοντες βασικές γνώσεις πάνω στη σύγχρονη φυσική επισκέπτες του ιστολογίου, να κάνουν τον κόπο να γράψουν υπό μορφή σχολίου, δυο λόγια «διόρθωσης» και επικαιροποίησης των επιστημονικών πλευρών του άρθρου της «Νέας Γενιάς».


Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ
Μια ακόμη μεγάλη νίκη του ανθρώπινου πνεύματος

Γύρω από την ανακάλυψη της βόμβας του ατόμου ξεσηκώθηκε το ενδιαφέρον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Μα περισσότερο απ’ όλους, τέτοιες ανακαλύψεις που θά ’χουν άμεσα αποτελέσματα και αναμφισβήτητη επίδραση στο μέλλον της ανθρωπότητας, ενδιαφέρουν τους νέους.

Το κατόρθωμα της διάσπασης του ατόμου δεν έχει τίποτα το υπερφυσικό. Ο Δημόκριτος απ’ τους αρχαίους ελληνικούς χρόνους υποστήριξε πως η ύλη αποτελείται τελικά από αδιαίρετα άτομα. Στα νεότερα χρόνια έγινε φανερό πως ούτε και τα άτομα, αλλά τα ηλεκτρόνια και τα πρώτα (σ.κ.μ. τα πρωτόνια) σχηματίζουν για όλα τα σώματα τις αρχικές μονάδες της ύλης.

Στα 1900 ο Πλανκ υπόθεσε πως κι η ενέργεια (βασικά η ενέργεια της ακτινοβολίας θερμικώς ή ηλεκτρομαγνητικώς) δεν είναι μέγεθος συνεχές, αποτελούμενο δηλαδή από επ’ άπειρο διαιρετά μικρά κομμάτια, αλλά είναι ακέραιο πολλαπλάσιο ενός «ατόμου ενεργείας» που το είπε «κουάντουμ». Οι σύγχρονοι σοφοί (Μπορ, Ράδερφορντ, Σρέντινγκερ, Αϊνστάιν κλπ.), συνδυάζοντας πριν από 40 χρόνια τις νεότερες αυτές αντιλήψεις για την ύλη και την ενέργεια, έδωσαν πλήρη εικόνα του συστήματος του ατόμου και των μεταβολών της ενεργείας που περικλείει. Να πώς έχει η εικόνα αυτή.

Κάθε άτομο αποτελείται από έναν πυρήνα και κάμποσα ηλεκτρόνια, σαν τον ήλιο με τ’ άστρα. Ο πυρήνας είναι πάντα θετικά ηλεκτρισμένος, ενώ τα ηλεκτρόνια αρνητικά. Το συνολικό άθροισμα των ηλεκτρικών φορτίων είναι =0, ώστε το άτομο συμπεριφέρεται εξωτερικά σαν ουδέτερο ηλεκτρικά. Από τα ηλεκτρόνια άλλα είναι μόνιμα κολλημένα στον πυρήνα και λέγονται πυρηνικά, κι άλλα γυρίζουν γύρω απ’ αυτόν και λέγονται δορυφόρα. Η υλική μάζα του ατόμου, αυτό που νιώθουμε άμεσα σαν ύλη του, είναι συγκεντρωμένη στον πυρήνα του.

Όλες οι χημικές και σχεδόν οι φυσικές ιδιότητες του στοιχείου εξαρτώνται από τον αριθμό, αλλά και τη διάταξη των ηλεκτρονίων. Αυτή η διάταξη έχει μεγάλη σημασία.

Η κατασκευή και ο μερικός μεταχειρισμός είναι πολλά χρόνια τώρα γνωστά. Το πρόβλημα που λύθηκε είναι το εξής: να βρεθεί τέτοιος τρόπος επενέργειας πάνω στο άτομο ώστε να μπορέσουμε να του εξοστρακίσουμε ηλεκτρόνια από τις εσωτερικές βαθμίδες του και να φτάσουμε ως τον πυρήνα. Το πράγμα είναι τόσο δυσκολότερο όσο η απόσταση ηλεκτρονίου – πυρήνα μικραίνει κι επομένως η αμοιβαία έλξη αυξάνει σε μεγάλο βαθμό.

Η τέτοια διάσπαση, που δε γινότανε δυνατή ούτε με την ασθενή σχετικά χημική ενέργεια, ούτε με την ακτινενέργεια, κατορθώθηκε σήμερα με τα νετρόνια. Αυτά τα ουδέτερα ηλεκτρικά στοιχεία, όπως εισχωρούν με μεγάλη ταχύτητα ως τις πρώτες βαθμίδες και τον πυρήνα, ακριβώς γιατί σαν ουδέτερα ούτε έλκονται ούτε απωθούνται, και πετυχαίνουνε τη διάσπαση.

Ο ακριβής τρόπος παραγωγής και δράσης των νετρονίων είναι εκείνο που κρατιέται μυστικά ακόμα.

Η σοβαρότητα του πράγματος βρίσκεται στο γεγονός ότι το σύνολο της ενέργειας, που αποδίδεται στο περιβάλλον, από τη διάσπαση αυτή, είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που ξοδεύουμε κατά το βομβαρδισμό των νετρονίων. Κολοσσιαία ποσά ενέργειας, εκλύονται στη Φύση από τη διάσπαση του Ατόμου.

Η διάσπαση πραγματοποιήθηκε για το ουράνιο (κ) μόνο. Ακόμα η ενέργεια αποδίδεται απότομα σε ελάχιστο χρόνο σαν έκρηξη και μορφή κυμάνσεων (φως, θερμότητα). Ο Αϊνστάιν δήλωσε ότι θα περάσουν μερικά χρόνια (10 πάνω κάτω) ώσπου να επεκτείνουμε τις μέθοδες της παραγωγής και να δαμάσουνε την καινούρια ενέργεια για να γίνει χρησιμοποιήσιμη βιομηχανικά.

Πάντως σε λίγα χρόνια όλος ο κόσμος θα ξέρει το σημερινό μυστικό και οι επιστήμονες θα έχουν χαρίσει στην παραγωγή μηχανές με τεράστια ισχύ και με ελάχιστα έξοδα για την κίνησή τους.

Γι’ αυτό, παρ’ όλο που η πρώτη εφαρμογή της διάσπασης του ατόμου ήταν πολεμική, κι αυτή συγκέντρωσε την προσοχή του κόσμου περισσότερο, απ’ τη λαχτάρα της ειρήνης, οι επιστήμονες στρέφουν την προσοχή τους, στην τεράστια εποικοδομητική σημασία της εφεύρεσης. Γιατί με τη χρησιμοποίησή της, θα είναι δυνατό στο μέλλον να αντικατασταθούν οι καύσιμες ύλες και η ηλεκτρική ενέργεια, να γίνουν ταξίδια ως εκεί που σήμερα μονάχα η φαντασία μας φτάνει. Μια πραγματική επανάσταση δηλαδή στη βιομηχανία και στην παραγωγή, μεγαλύτερη απ’ όλες τις προηγούμενες, θα φέρει η χρησιμοποίηση της εφεύρεσης που δε μπορεί παρά να ΄χει τεράστια επίδραση στη ζωή των ανθρώπων.

Είναι φανερό πόσο μπορεί να αναπτυχθεί ο πολιτισμός και να καλυτερέψει η ζωή, όταν όλες οι δημιουργικές ικανότητες του ανθρώπου μπούνε σε ενέργεια για το φτιάξιμο έργων ειρήνης και προόδου. Όσοι ονειρεύονται πολέμους κι έχουν συνηθίσει να ζουν από τη συμφορά και το αίμα των λαών, βρήκανε και σ’ αυτή την περίπτωση την ευκαιρία να ικανοποιήσουν τα όνειρά τους για έναν τρίτο πόλεμο. Και την ανακάλυψη της βόμβας την είδαν σαν το όπλο που θα φέρει οπωσδήποτε την καινούρια σύγκρουση. Όμως για μας, για όλη την προοδευτική ανθρωπότητα, η ανακάλυψη που έγινε συντελεστής για τον γρηγορότερο τελειωμό του πολέμου, δεν πρόκειται να γίνει και συντελεστής καινούριας αιματοχυσίας, ολοκληρωτικού αφανισμού παρά συντελεστής ειρήνης και ανοικοδόμησης, παράγοντας πολιτισμού.

Δούλεψαν γι’ αυτήν πολλοί επιστήμονες, από το Δημόκριτο της Αρχαίας Ελλάδας ως τους σύγχρονους Αμερικανούς εφευρέτες… Από τους εξόριστους Γερμανούς δημοκράτες ως τους Άγγλους και τους Ρώσους επιστήμονες, που βοηθήσανε στην πρόοδο της μελέτης. Η ανακάλυψη αυτή, που είναι μια ακόμα νίκη του ανθρώπινου πνεύματος πάνω στη Φύση, ανήκει σ’ όλους τους λαούς, γιατί έχυσαν όλοι αίμα κι έδωσαν κάτι από το πνεύμα τους για την πρόοδο της επιστήμης. Είναι ένα βάθρο για να πατήσει ο άνθρωπος και ν’ ανέβει ακόμη ψηλότερα, σε νέους κόσμους, ειρήνης, ευημερίας και πολιτισμού.

Πάρθηκε από http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/03/1945.html